Bestaat er nog ware liefde?
„IK WEET niet wat ik moet beginnen”, snikte Esther die, omdat zij aan multipele sclerose lijdt, reeds 10 jaar aan een rolstoel gekluisterd is. Haar huis was het doelwit geweest van harteloze dieven die bijna alles wat zij maar konden vinden, hadden meegenomen — $282 (ongeveer ƒ 560), vier pond kip, melk en de schoolkleren van haar tienjarige zoon. Deze hulpeloze invalide had nu nog slechts 50 cent om voor zichzelf en haar zoon voedsel en kleding te kopen.
Wat deze vrouw meemaakte, is slechts een van de miljoenen ervaringen over de gehele wereld die laten zien hoe deze ongelukkigen nog worden uitgeplunderd ook. Uw hart krimpt wellicht ineen bij het lezen van dergelijke tragedies. En het valt niet te ontkennen dat de huidige wereld doortrokken is van zelfzucht en hebzucht. Met grote schreeuwende koppen vestigen de kranten herhaaldelijk de aandacht op gewelddaad en terrorisme. Velen zijn van mening dat echte liefde verdwenen is.
Toch konden de bezoekers van een serie congressen van Jehovah’s Getuigen die in 1980 en voorjaar ’81 in vele plaatsen over de gehele wereld werd gehouden, niet anders zeggen dan dat er nog steeds echte liefde bestaat. In Japan bijvoorbeeld bevonden zich onder de meer dan 100.000 congresgangers een groot aantal gebrekkigen en gehandicapten. De liefdevolle zorg die zij ontvingen, was ontroerend.
Stelt u zich maar eens voor: een heel vak zitplaatsen is gereserveerd voor gehandicapten; talloze hulpeloze invaliden worden naar binnen gereden; met etenstijd brengen vrijwilligers hun een maaltijd en bieden hun liefdevolle hulp bij het eten. Een man die zo verlamd en kromgebogen is dat hij zelfs met zijn gezonde hand bijna niet kan eten, wordt op kundige wijze bijgestaan door een vriend die speciaal voor hem een klein tafeltje opzet. De zorg die zovelen betonen, biedt werkelijk een ontroerende aanblik.
Zulk een vriendelijkheid werd echter niet alleen op deze „Goddelijke liefde”-congressen in Japan betoond. Drie multipele-sclerosepatiënten uit Florence in de Amerikaanse staat Oregon dachten onmogelijk het congres te kunnen bijwonen omdat zij ’s nachts niet de speciale zorg van hun verpleegtehuis konden missen. Zij werden echter elke dag door mede-Getuigen opgehaald en weer thuisgebracht — een rit van 274 kilometer. Alle vier de dagen van het congres hielpen zij deze invaliden bij het eten en voorzagen zij in al hun behoeften.
De liefde op deze congressen bleek echter niet alleen uit de zorg voor de gehandicapten.
Aangespoord om thuis liefde te betonen
De liefde is in veel gezinnen zo achteruitgegaan dat volgens een groep sociologen „de hoeveelheid ernstig lichamelijk geweld” in de Amerikaanse huizen „alleen nog maar onderdoet voor wat in oorlogen en bij oproer te zien is”! Maar op de congressen werden gezinnen aangespoord om zelfopofferende liefde aan te kweken. „Een gelukkig huwelijk”, zei één spreker, „is de verbintenis van twee mensen die gemakkelijk kunnen vergeven.”
Een oplettende congresbezoekster in Japan stelde deze raad bijzonder op prijs. Voorheen had zij getracht een echtscheiding te verkrijgen aangezien zij een verterend wantrouwen jegens haar echtgenoot koesterde. Feitelijk vertrouwde zij niemand. Zij werd geestelijk onevenwichtig en begon te veel te drinken en immoreel te leven, wat haar vervolgens tot zelfmoordplannen bracht. Een bijbelstudie met Jehovah’s Getuigen hielp haar echter dit alles te veranderen en de goede verhouding met haar man te herstellen. Zij bevond zich onder de tienduizenden die over de gehele wereld op deze congressen zijn gedoopt.
„Hoewel ik pas 16 jaar ben, heb ik alle immoraliteit bedreven die er te bedenken valt!” waren de woorden van Tammy, die op een van de congressen in de Verenigde Staten werd gedoopt. „Altijd als mijn vader in de buurt was, scheen ik in opstand te moeten komen.” Hoewel zij van huis wegliep en samen met haar „vrienden” een losbandig leven leidde, had zij zo nu en dan contact met jongeren die Getuigen waren. „Ik herinner mij nog steeds hoe ik mij de volgende dag nog prettig voelde wanneer ik bij de Getuigen was geweest. Dit, samen met de liefde en de hulp die de Getuigen mij gaven, trok mij tot Jehovah’s gezin”, besloot Tammy haar relaas. Zij bemerkte nu dat haar leven thuis met echte liefde vervuld was.
Toen een alleenstaande moeder hoorde dat het congresprogramma ook een lezing zou bevatten die alleenstaande ouders zou helpen, kon zij bijna niet wachten. Toen werd plotseling, net enkele weken vóór het congres, haar auto in een ernstig ongeluk totaal vernield. Terwijl Janet en haar drie kinderen bijkwamen van hun schrammen en builen, realiseerde zij zich mismoedig dat zij nu geen mogelijkheid had om haar caravan naar het congres te krijgen.
Al heel gauw bood een van de Getuigen haar het gebruik van een bestelbusje aan; een ander repareerde haar door vandalisme beschadigde caravan; zelfs onderweg toen een wiel van de caravan afbrak, werd zij door een Getuige geholpen zodat zij verder kon rijden. Toen Janet op het congres zat, haast in tranen vanwege de liefde die haar ten deel gevallen was, stemde zij van harte in met de spreker die zei: „Verheug je in het besef dat je als alleenstaande ouder een deel bent van Gods geestelijke gezin, en dat je de liefde en steun van vele broeders en zusters geniet!”
Een broederschap van liefde
Was de liefde die Janet werd betoond, slechts een op zichzelf staand geval? Een opvallend voorbeeld van gastvrijheid waarbij 2400 Getuigen betrokken waren, bewijst het tegendeel. Vanuit Hongarije en Polen waren met medewerking van de regering regelingen getroffen dat duizenden Getuigen het congres in Wenen konden bijwonen. Maar waar moesten zij allemaal logeren? Hoe zouden zij hun eten kunnen bekostigen aangezien elk van hen slechts een beperkt bedrag aan vreemde valuta bij zich had?
De Weense Getuigen wachtten velen van hun gasten al aan de grens op. De daaropvolgende vier dagen of langer voorzagen zij hen van voedsel, onderdak en vervoer en troffen zij ten behoeve van hen nog meer regelingen. De stad Wenen telt slechts 31 gemeenten, en deze reactie, om zoveel gasten te verzorgen, was werkelijk opmerkelijk. Sommige Oostenrijkse Getuigen reden letterlijk honderden kilometers en maakten talloze ritten ten behoeve van hun mede-Getuigen. Velen herbergden wel 10 tot 15 van deze gasten in hun huis. Eén Getuige die vlak bij het congresterrein woonde, had er ten slotte 40 in zijn huis!
Het besluit van het congres werd gekenmerkt door een onvergetelijk moment. Vanwege het verschil in talen vergaderden de bezoekers gescheiden, maar op de laatste dag kwamen alle groepen in het grote stadion bij elkaar om het slotlied te zingen. Hier waren personen bijeen die enkele dagen voordien nog volslagen vreemden voor elkaar waren geweest — enkel verwant in geloof. Maar terwijl zij nu zongen „Heb dank, o Jehovah, voor ons samenzijn”, kregen de meesten een brok in de keel. Zonder zich ervoor te schamen, lieten zij hun vreugdetranen de vrije loop. Een Pool die zijn tranen trachtte te bedwingen, zei tegen een afgevaardigde uit de Verenigde Staten: „Ik ben zo blij hier te zijn dat ik me bijna niet kan inhouden.” Toen hij begon te vertellen hoe dankbaar hij voor de liefde van de Oostenrijkse Getuigen was, barstte hij in tranen uit en moest zich verontschuldigen. Na het zingen van het lied wilde niemand vertrekken. Velen die bleven talmen, wuifden en applaudisseerden. Dit was een veelbewogen uiting van een internationale broederschap.
Velen hebben zo’n eenheid opgemerkt. In Italië bijvoorbeeld werd door iemand die geen Getuige was, tegen verscheidene Getuigen gezegd: „Als iedereen was zoals Jehovah’s Getuigen, zou er werkelijk vrede zijn!” Mensen kunnen onder de Getuigen echte liefde waarnemen. Dit is veelbetekenend gezien Jezus’ woorden: „Hieraan zullen allen weten dat gij mijn discipelen zijt, indien gij liefde onder elkaar hebt.” — Joh. 13:34, 35.
Terrorisme vervangen door liefde
„Is de wereld krankzinnig geworden?” luidde de vetgedrukte kop in de Express-News van San Antonio in de Amerikaanse staat Texas. Het artikel toonde vervolgens aan dat terrorisme „met alarmerende snelheid toeneemt” en „over de wereld rondwaart”. Er zullen u wellicht ook onlangs gepleegde daden van terrorisme in de herinnering komen. Indien zij die dergelijke daden bedrijven, zich echter niet veranderen, schijnt er weinig kans te bestaan dat de toestanden beter zullen worden. Maar kan een terrorist zich veranderen?
In een Spaanse gevangenis in Madrid bevindt zich een man die voor terrorisme en gewapende roofovervallen in totaal tot bijna 500 jaar veroordeeld is! Nadat hij al meer dan 10 jaar had uitgezeten, begon hij met Jehovah’s Getuigen de bijbel te bestuderen. Zijn gedrag verbeterde aanmerkelijk. De verbaasde gevangenisautoriteiten verleenden hem zelfs speciaal toestemming om vier dagen lang het „Goddelijke liefde”-congres bij te wonen. Overweldigd door zijn eerste congres zei hij: „Dit is te mooi om waar te zijn. Ik weet niet hoe ik mijn gevoelens onder woorden moet brengen!” Echte liefde veranderde zijn persoonlijkheid.
„Opgegroeid te midden van geweld, opgeleid in militaire kampen om een huurmoordenaar te worden”, begon het verslag in de Italiaanse krant Giornale di Bergamo over een man die op een van deze congressen werd gedoopt. Het artikel verklaarde dat deze jonge man „uit deze tunnel van misdaad is gekomen om een van Jehovah’s Getuigen [te worden]”. In plaats van tot geweld te neigen, bezat hij nu een ’vredige kalmte’ die zelfs de verslaggever imponeerde.
Zou het niet heerlijk zijn als zulke veranderingen op wereldomvattende schaal konden plaatsvinden? Onze aarde zou dan een veel veiliger plaats zijn om te wonen. Niet iedereen is echter bereid zich te veranderen. Om die reden laat de bijbelprofetie zien dat het rechtvaardige bestuur van Gods koninkrijk de onderdrukkers spoedig zal ’verbrijzelen’ en hen die in overeenstemming met de bijbel leven, „van geweld” zal bevrijden. Dan zullen zij die vrede liefhebben, kunnen gedijen „tot de einden der aarde”. — Ps. 72:1-14.
Oprechte naastenliefde
Om personen te helpen kennis over deze inspirerende hoop te verkrijgen, hebben Jehovah’s Getuigen er vele uren aan besteed om hier met anderen over te spreken. Zelfs tijdens het congres was tijd opzijgezet om naar de huizen der mensen te gaan ten einde deze boodschap van liefde en hoop met anderen te kunnen delen. Onder de duizenden die in Japan aan deze predikingsactiviteit deelnamen, bevonden zich twee vrouwen die bij een klein bedrijf aanbelden. Zij werden hartelijk begroet door de bedrijfsleider die om wat lectuur vroeg. Toen een van de Getuigen bemerkte dat hij een trouwring droeg (iets dat in Japan niet erg gebruikelijk is), vroeg zij hoe zijn vrouw het maakte.
„Zij is vier jaar geleden overleden”, antwoordde de bedroefde bedrijfsleider. Toen de Getuigen hem vervolgens de bijbelse hoop op ’een opstanding van zowel de rechtvaardigen als de onrechtvaardigen’ (Hand. 24:15) lieten zien, was hij zeer verbaasd en sprongen de tranen in zijn ogen. De volgende zondag kwam hij vurig verlangend naar meer bijbelkennis naar het congres. Hoezeer had hij het liefdevolle bezoek van die twee vrouwen op prijs gesteld!
Waardoor wordt ware liefde opgebouwd?
Bijna iedereen is het erover eens dat de wereld meer liefde nodig heeft. Maar wat is de sleutel om liefde te ontwikkelen? „Wie niet liefheeft,” verklaart de bijbel, „heeft God niet leren kennen, want God is liefde” (1 Joh. 4:8). Om God persoonlijk te leren kennen, is een nauwkeurig begrip van zijn Woord, de bijbel, nodig. Door zulk een kennis gaat iemand zien welk een liefdevolle God de Schepper is en hij wordt daardoor tot hem getrokken. Uit waardering wordt hij ertoe gebracht in zijn eigen leven dezelfde liefde na te volgen. Dit nu heeft aangezet tot de soort van liefde die zo heel duidelijk op deze onlangs gehouden congressen aanwezig was.
Waarom zou u geen contact met Jehovah’s Getuigen opnemen en persoonlijk voordeel trekken van deze kosteloze hulp om de bijbel te begrijpen en daardoor God zelfs nog beter te leren kennen? Uw eigen leven kan een bijdrage leveren aan het getuigenis dat er in de huidige wereld inderdaad nog ware liefde bestaat.
[Illustratie op blz. 16]
Ware liefde in actie: een gehandicapte congresbezoeker in Japan wordt met zijn maaltijd geholpen
[Illustratie op blz. 17]
Zelfs de afwezigheid van een vader weerhoudt deze gezinnen er niet van liefde aan te kweken
[Illustratie op blz. 19]
Bij het Colosseum in Rome, een plaats waar in de oudheid veel bloed vergoten is, spreiden Getuigen liefde ten toon door een boodschap van hoop met anderen te delen