Hoe een levende hoop van invloed is op hun leven
VEEL mensen beschouwen de huidige wereldsituatie als hopeloos. En er moet worden toegegeven dat er maar weinig kans op lijkt te bestaan dat de toestand zich radicaal ten goede gaat keren. Maar ondanks dat zien honderdduizenden mensen vol vertrouwen uit naar een schitterende toekomst. Hoe komt dat?
De reden is dat zij de beloften die Jehovah God in zijn Woord de bijbel heeft gedaan, hebben aanvaard. Zij zien uit naar de tijd dat hij handelend zal optreden om alle misdaad, geweld, onderdrukking en onrechtvaardigheid te verwijderen (Dan. 2:44; 2 Petr. 3:13). Maar dat is nog niet alles. Met betrekking tot wat de Allerhoogste voor de mensheid in petto heeft, zegt Openbaring 21:4: „Hij zal elke traan uit hun ogen wegwissen, en de dood zal niet meer zijn, noch rouw, noch geschreeuw, noch pijn zal er meer zijn. De vroegere dingen zijn voorbijgegaan.” Door middel van een opstanding zullen zelfs de doden in staat zijn in deze zegeningen te delen (Joh. 5:28, 29). Wat een geweldige hoop is dit! En omdat ze haar oorsprong vindt bij God, zal ze beslist worden verwezenlijkt.
Ten einde anderen te helpen de grootse hoop waarover de Schrift spreekt, te leren kennen en deze hoop ook bij zichzelf te versterken, hebben Jehovah’s Getuigen een reeks „Levende hoop”-congressen gehouden die van medio 1979 tot het voorjaar van 1980 hebben geduurd. Deze congressen verschaften een overvloedige hoeveelheid bewijsmateriaal dat een op de bijbel gebaseerde hoop een enorme kracht heeft.
Zelfs buitenstaanders hebben de goede uitwerking van deze hoop gadegeslagen. In Nederland wilde een hoge politiefunctionaris, alhoewel hij die zondag vrij was, op het congresterrein zijn om het verkeer te helpen regelen. Hij had zozeer genoten van de ordelijkheid en voortreffelijke geest van de Getuigen dat hij op zijn vrije dag vrijwillig zijn diensten aanbood.
Een uitdaging
Hoe een volk dat door hun hoop tot een werkelijke broederschap is aaneengesmeed, onverwachte obstakels kan overwinnen, werd in verband met het „Levende hoop”-congres in Hollywood (VS) gedemonstreerd. Ongeveer twee weken voordat de bijeenkomst in het Sportatorium zou beginnen, ontmoette een Getuige die huisbezoeken bracht, een man die voor onderhoudswerkzaamheden aan het Sportatorium verbonden is. Deze sprak zijn verbazing erover uit hoe het voor Jehovah’s Getuigen mogelijk zou zijn om op donderdagochtend, 5 juli, met hun congres te beginnen, aangezien er de avond daarvoor een rockconcert op het programma stond dat tot 11 uur zou duren. De Getuige gaf dit onmiddellijk door aan degenen die met de voorbereiding belast waren.
Dit vormde een duchtig probleem. Hoe zouden honderden Getuigen van het programma kunnen genieten als zij de nacht daarvoor het congresterrein in gereedheid zouden moeten brengen?
In een schitterende tentoonspreiding van broederlijke liefde stelden de Spaans-sprekende Getuigen, die hun congres op dezelfde plek zouden hebben maar pas een week daarna, zich beschikbaar. Meer dan 1000 vrijwilligers verleenden geestdriftig hun medewerking en gingen op 5 juli om half drie ’s nachts aan de slag. Zij verwijderden enorme hopen vuil, veegden afval bij elkaar en boenden alle 14.000 zitplaatsen. Toen de vloerboenmachine het begaf, hebben zij het hele vloeroppervlak met de hand gedweild. Om 5.00 uur ’s morgens was er geen vuiltje meer te bekennen en kon er met de bouw van het podium begonnen worden. De laatste luidspreker werd net zeven minuten voordat het openingsprogramma begon, aangesloten.
Nadat het tweede congres, het Spaanse congres, voorbij was, zei een lid van het bestuur van het Sportatorium vanuit zijn hart: „Het deed me werkelijk goed om te zien hoe jullie allemaal glimlachten, en hoe jullie elkaar op zo’n warme, liefdevolle wijze begroetten. Tijdens die twee congressen van jullie waren er alleen maar vriendelijke woorden te horen — geen ruzies om plaatsen, alleen ordelijke rijen. Het is hier nog nooit zo schoon en netjes geweest.”
Waarlijk, de liefde en eenheid die voortvloeien uit een gemeenschappelijke hoop, maakten het mogelijk succesvol het hoofd te bieden aan een grote uitdaging.
Krachtsinspanningen om aanwezig te zijn
Vaak is het bijwonen van een congres een persoonlijke uitdaging voor iemand. Toch bewezen duizenden Getuigen dat zij deze het hoofd wilden bieden. Waaruit komt dit voort? Het kan worden toegeschreven aan hun op de bijbel gebaseerde hoop, aan een verlangen om die hoop krachtig te houden en aan hun bezorgdheid om het geestelijke welzijn van anderen.
Neem het geval van Anita eens, wier echtgenoot geen Getuige is. Ten einde voor haar huwelijkspartner het gezinsleven normaal te laten doorgaan, trof zij regelingen om samen met haar drie kinderen slechts twee dagen op het eerste congres in Corvallis (VS) door te brengen en de twee andere dagen op een tweede congres in dezelfde stad. Omdat zij bereid was elke dag meer dan 320 kilometer te rijden, kon zij ’s avonds haar man en gezin verzorgen. Deze regeling stelde niet alleen haarzelf in staat van het hele congresprogramma voordeel te trekken, maar zij smaakte bovendien de vreugde dat zij andere Getuigen in soortgelijke omstandigheden kon helpen om samen met haar het congres te bezoeken.
Met betrekking tot haar eigen krachtsinspanningen om op het „Levende hoop”-congres aanwezig te zijn, zei één afgevaardigde: „Ik was vastbesloten om het congres bij te wonen. Aangezien ik geen man heb en maar een bescheiden inkomen geniet, nam ik me voor vindingrijk te zijn. Ik kocht een ruim 4,5 meter lange caravan van een medegetuige, en financierde die via de bank waar ik werk. Omdat ik nogal ver moest reizen, volgde ik een cursus ’Pech onderweg’. Gewapend met die kennis knapte ik de wagen op en vernieuwde ik de remmen. Een andere Getuige met haar kinderen ging met mij mee. Met onze vier kinderen en de hele weg op Jehovah vertrouwend, volbrachten wij onze 800 kilometer lange reis over hoge bergen met succes.”
Niet ontmoedigd door een tragedie
In een aantal gevallen kwamen Getuigen voor buitengewoon ontmoedigende omstandigheden te staan die een beproeving vormden voor hun op de bijbel gebaseerde hoop. Ongeveer een maand voor het eerste congres in Puyallup (VS) verloor een Getuige haar man in de dood, waardoor zij als jonge weduwe met drie kleine kinderen en een oudere zoon achterbleef. Op donderdagochtend, de dag dat het congres begon, raakte het huis in brand, waarbij al hun kleren verloren gingen. Met alleen hun badjassen aan ontsnapte het gezin aan het vuur. Medegetuigen schoten deze moeder en haar kinderen direct te hulp, en hielpen hen aan voldoende kleding, zodat zij in staat waren het programma op vrijdag bij te wonen.
Met betrekking tot haar wens om vanaf de eerste dag van het congres aanwezig te zijn, vertelde zij: „Ik wilde er zijn om de broeders en zusters te laten zien dat ik nog leefde. Dat heb ik echter niet kunnen redden. Ik ben Jehovah echter dankbaar dat ik vanaf vrijdag aanwezig kon zijn. Het heeft me goed gedaan. Het was haast alsof Jehovah God zei: ’Ga nu maar zitten, ik heb je iets te vertellen.’ Dat heb ik dan ook gedaan. Ik heb geluisterd, en het was buitengewoon aanmoedigend.”
Bij onverwachte gebeurtenissen
Op soortgelijke wijze gingen ook andere Getuigen vollediger beseffen hoe verstandig het is om hun zorgen aan Jehovah toe te vertrouwen. Tijdens het congres in Woodburn (VS) bijvoorbeeld begon tegen de tweede dag van de bijeenkomst de voedselvoorraad op te raken. Getuigen die belast waren met de verantwoordelijkheid om voedsel in te kopen, kwamen die avond bijeen en troffen er regelingen voor dat er contact zou worden opgenomen met leveranciers in Portland. Allen werden ertoe aangemoedigd het probleem tot een onderwerp van gebed te maken. Maar pogingen om aan voedsel te komen bleken vruchteloos te zijn.
Ondertussen kwam er echter onverwacht een Getuige in de congreshal aan. Hij had een verkeerde afslag van de snelweg genomen en zat nu zo’n 20 kilometer uit de koers. Toevallig was hij onlangs voor een groothandel in etenswaren in Vancouver (VS) begonnen te werken. Omdat hij in de buurt van de congreshal was, besloot hij even aan te gaan om te zien of er nog iets nodig was. Toen hij het probleem vernam, nam hij contact met zijn firma op en hoorde dat men daar beschikte over een flinke voorraad van de voornaamste artikelen die nodig waren, en dat tegen prijzen die vergelijkbaar of beter waren dan wat voorheen was betaald. De vraag was: Hoe kwam het dat deze Getuige op zo’n goed moment een verkeerde afslag nam?
Hulp ten behoeve van het programma komt van verschillende kanten
Terwijl de Getuigen tijdens het congres naar de lezingen luisterden en naar de bijbelse drama’s keken, beseften maar weinigen dat wat zij daar te horen en te zien kregen, soms mogelijk was gemaakt doordat er van heel wat verschillende kanten hulp was komen opdagen.
Door overstromingen in Texas hebben vele Getuigen de grootste moeite gehad om het congres in Houston te bereiken. Vanwege de situatie werd het aandeel van een van de sprekers, dat voor de ochtend op het programma stond, naar twee uur in de middag verplaatst. Om op het congres te komen, waadde hij met zijn zoon door bijna anderhalve meter water, waarbij hij in een plastic zak andere kleren bij zich had. Een auto die hen volgens afspraak aan de weg had moeten oppikken, verscheen niet. Dus gingen zij liften. Eén auto nam hen een stuk mee. Toen kregen zij nog een lift. De bestuurder was een radiozendamateur en had daarom enkele dingen gemeen met de zoon van de spreker. Het gevolg was dat hij hen helemaal naar het congresterrein bracht.
Een van de drama’s tijdens het „Levende hoop”-congres beeldde het leven in Egypte af zoals dat in de dagen van Mozes was, en bevatte ook een scène van Mozes bij het brandende doornbos. Het echtpaar dat verantwoordelijk was voor het bemachtigen van de benodigde rekwisieten, was verbaasd hoe zowel vanuit de gemeente alsook van buiten hulp werd geboden. Voor de brandende struik besloot men door lucht bewogen aluminiumpolycarbonaat te gebruiken, en daarop licht te laten schijnen. Eén Getuige schonk een blaasbalg, een ander leverde de struik en weer een ander leende twee 1000-watt schijnwerpers. Winkeliers uit de omgeving kwamen met ideeën en hulp om een zo goed mogelijk gebruik te maken van de beschikbare rekwisieten.
De echtgenote die voor de sieraden van het drama zou zorgen, vertelt hoe dit verliep: „Er was in onze gemeente nog niet eens genoeg opsmuk om één Egyptenaar op te tooien, laat staan allemaal. Tegen een oude dame in een kruidenierszaakje had ik het over ons drama. Wie schetst mijn verbazing toen zij een vrouw kende die veel toneelsieraden had. De eigenaresse van deze sieraden nam contact met mij op en bracht mij voor meer dan ƒ 700,– aan toneelsieraden en echte sieraden en demonstreerde ook hoe ze zo goed mogelijk gebruikt konden worden.”
De uitwerking van het programma
Tot op het moment dat dit verslag werd samengesteld, hadden 1.342.117 personen deze serie „Levende hoop”-congressen over de gehele wereld bezocht. Steeds weer liet men zich erover uit hoe aanmoedigend het programma was. Eén ouderling, met vele jaren ervaring, merkte op: „Het programma bereikte niet alleen de geest maar ook het hart. Iedereen was er bijzonder van onder de indruk.”
Een andere ouderling zei: „Dit programma is zeer persoonlijk. Het houdt zich met het individu bezig, met de noodzaak om niet alleen te groeien in zijn verhouding tot God en tot zijn broeders, maar ook ten aanzien van zichzelf, de innerlijke mens.”
Met betrekking tot het drama „De nood van de vaderloze jongen” zei een Getuige: „Dit drama zat vol punten van vitaal belang — verheven wijsheid ten aanzien van problemen waar mensen in de wereld wellicht niet eens over nadenken.”
Wat hoop heeft bewerkt onder degenen die gedoopt werden
Een in het oog vallend onderdeel van de „Levende hoop”-congressen was een massadoop. Interviews met hen die gedoopt werden, maakten duidelijk dat hun op de bijbel gebaseerde hoop hen tot actie had aangezet.
Onder degenen die in Saarbrücken (Duitsland) werden gedoopt, was een echtpaar en hun zoon. De ouders hadden twee kinderen door ziekte en een ongeval verloren. Hun geestelijke had hun niet veel troost gegeven. Het enige wat hij de vader had weten te vertellen, was: „Heer, uw wil geschiede.” „Ik vond dat maar een schrale troost”, zei de vader. Later werd dit gezin, door een studie van de bijbel met Jehovah’s Getuigen geweldig gesterkt. Zoals de vader het onder woorden bracht: „Nu hebben wij door middel van Gods Woord, de bijbel, een schitterende hoop.”
Iemand die tijdens het congres in Neurenberg (Duitsland) opstond om gedoopt te worden, was een man die zijn jeugd in een aantal tehuizen had doorgebracht, waaronder ook een voor jeugdige delinquenten. Hij was pas 21 jaar toen agenten hem met een alcoholvergiftiging op straat vonden, en hem naar het ziekenhuis brachten. Hij bleef echter drinken en verkeerde op de rand van een delirium tremens. Over deze periode in zijn leven zei hij: „Mijn handen en armen waren praktisch verlamd. Ik vroeg me af waarom ik nog leefde.” Niettemin werd hij, zoals hijzelf zei, door een bijbelstudie geholpen „eindelijk toch erachter te komen wat het doel van het leven is”. Aangemoedigd door de schriftuurlijke hoop stopte hij met drinken en roken, trouwde met het meisje met wie hij samenleefde en hield ermee op haar te mishandelen.
Een van degenen die op het congres in Landover (VS) werden gedoopt, een 26-jarige, vertelde het volgende:
„Tussen die 121 doopkandidaten in het Washington Capital Center te zitten en om me heen te kijken naar de 13.176 aanwezigen — die allemaal aandachtig naar de spreker luisterden en vreedzaam naast elkaar zaten — was een diep emotionele ervaring voor me. Ik was met handboeien om naar het congres gekomen, vergezeld door twee gewapende bewakers van de Maryland Staatsgevangenis in Baltimore, waar ik al meer dan 27 maanden had uitgezeten van een veroordeling van 25 jaar. Wanneer ik terugblik, zie ik in hoe ik mijn jeugd verspild en vergooid heb, maar door Jehovah’s onverdiende goedheid heb ik nu een schitterende en gelukkige toekomst. Over een paar uur zal ik naar de gevangenis teruggaan. Natuurlijk zie ik hoopvol uit naar mijn mogelijke voorwaardelijke invrijheidstelling en ontslag. Maar of dit nu wel of niet tijdens dit oude samenstel komt, geestelijk zal ik nooit meer gevangen zijn, want Christus heeft mij inderdaad bevrijd.”
Op het congres in Niagara Falls bevond zich een 87 jaar oude dame onder degenen die gedoopt wilden worden. Met slechts één been, blind aan één oog en slecht ziende met het andere en ook nog lijdend aan suikerziekte, is deze vrouw erin geslaagd een goede geestesgesteldheid te bewaren. Er waren zes mensen nodig om haar uit haar rolstoel te tillen en haar zachtjes in het doopwater te leggen. Toen zij na haar doop in haar stoel werd teruggetild en werd weggereden, kon men een stralende glimlach op haar gezicht zien.
De Buffalo News bracht met de volgende woorden verslag uit van deze gebeurtenis: „De handelwijze van deze vrouw was typerend voor de ongeveer 10.000 Jehovah’s Getuigen die op zaterdag op hun jaarlijkse districtscongres aanwezig waren. Alhoewel de doop van die oude vrouw wel de treffendste demonstratie was, was toch aan al die mannen, vrouwen en kinderen die op het congresterrein rondliepen, te zien dat zij één doel voor ogen hadden.”
Wat hielp de 87 jaar oude vrouw en de vele duizenden anderen die het „Levende hoop”-congres bezochten om zo duidelijk ’één doel voor ogen te hebben’? De opmerkingen van deze vrouw verschaffen het antwoord: „Jehovah is erg goed voor mij geweest. Hij heeft mij een goed geheugen laten behouden. Ofschoon ik lichamelijk veel heb moeten missen, ben ik buitengewoon dankbaar. Ik heb Jehovah lief. Alle broeders en zusters zijn één grote familie. Ik heb jarenlang geen familie gehad en nu heb ik er weer een. Dit brengt mij dichter tot Jehovah. De levende hoop heeft mij geholpen te volharden en mijn problemen te overwinnen.”
Op de bijbel gebaseerde hoop zet iemand inderdaad tot handelen aan. Ze helpt ons werkelijk te beseffen dat onze Maker, Jehovah God, ons innig liefheeft, dat hij voornemens is ons van een geweldige toekomst te laten genieten. Dit trekt ons tot hem en zet ons ertoe aan ons leven overeenkomstig zijn wegen te hervormen. Daarom zijn Jehovah’s Getuigen er zo verlangend naar om zo veel mogelijk mensen te helpen de bijbelse hoop aan te grijpen. Indien u nog niet de bijbel met hen bestudeert, moedigen wij u ertoe aan dit te doen.
[Illustraties op blz. 17]
Een weduwe heeft moeilijkheden met haar zoon
Bijbeldrama’s leggen nadruk op liefdevolle zorg voor vaderloze jongens en de keus hoe iemand zijn leven wil gebruiken
Mozes bij het brandende doornbos