Over bladluizen, mieren en „leeuwen”
VRAAG een boer wat hij van bladluizen vindt en uw oren zullen tuiten. Deze nietige insekten zuigen het levenssap uit de jonge blaadjes en takjes van zijn gewas en kunnen heel wat schade aanrichten. Daar staat tegenover dat Duitse bijenhouders de bladluis zeer waarderen. In het Zwarte Woud leeft een bladluis die een stof afscheidt waar bijen dol op zijn, honingdauw genoemd. Van ver komen imkers ernaartoe met hun bijenkolonies. Nadat de bijen honingdauw hebben gekregen van de bladluizen, kunnen ze een dure, beroemde dennehoning maken voor hun eigenaars.
Andere insekten zijn verdeeld in hun gevoelens ten opzichte van de bladluis, net als de mensen. Bepaalde soorten mieren zijn zo dol op bladluizen (vanwege de honingdauw!) dat ze hun kleine vrienden beschermen tegen hun vijanden en ze zelfs onder de grond verbergen.
Het is echter een feit dat bladluizen zelf ook al heel goed toegerust zijn om het leven er niet bij in te schieten en daarvoor de hulp van vriendelijke mieren helemaal niet nodig hebben. In de eerste plaats hebben ze een verbijsterend geslachtsleven, dat een snelle vermenigvuldiging nagenoeg zeker stelt. Verscheidene generaties bladluizen behoeven soms niet eens te paren om nageslacht voort te brengen! De bladluizen worden geboren met eitjes voor andere bladluizen in zich. Deze eitjes komen uit en worden geboren als levende bladluizen die ook weer eitjes in zich dragen!
Er zijn ook soorten bladluizen die geen vleugels krijgen als er daar waar zij leven, voldoende voedsel is, maar zodra het voedsel schaars wordt, beginnen hun vleugels te groeien! Al gauw vliegen ze weg op zoek naar meer voedsel.
Als ze geen natuurlijke vijanden hadden, zou de aarde boordevol bladluizen zijn. Maar wat gebeurt er als bladluizen tegen hun vijanden worden beschermd door hun vrienden, de mieren?
De „bladluizeleeuw” (de larve van de groene gaasvlieg) is een diertje met een verscheurende bladluizeneetlust. Het is groot, grijs en borstelig, terwijl de bladluizen die het zo graag eet, klein en wit zijn en bedekt met een donzige, wasachtige afscheiding. Zodra de bladluizeleeuw zich voor het diner aandient, wordt hij door waakzame mieren aangevallen en verdreven.
Wat doet de bladluizeleeuw dan? Sommige besluipen bladluizen en rukken stukjes van de donzige was van hun rug, die ze gebruiken om zich te vermommen totdat ze zelf bovenmaatse bladluizen lijken. Dan sluipen deze ’leeuwen in bladluizekleren’ de „kudde” binnen terwijl de „herder”-mieren niet op hun hoede zijn. Krijgt een mier argwaan, dan verbergt de vermomde leeuw z’n grote kaken door z’n kop naar beneden te buigen en houdt zich erg stil. Meestal wordt hij geïnspecteerd en dan met rust gelaten. Maar zodra de bewaker-mier wegloopt: wee de dichtstbijzijnde bladluis!
Voor de meeste mensen zijn bladluizen niets dan kleine stipjes op een blad, hooguit vervelend. Een nauwkeuriger onderzoek onthult echter het verbazingwekkende en soms humoristische werk van de Schepper.