De steun die telt

„IK MOEST vechten tegen angst voor de dood en periodes van neerslachtigheid”, vertelt Virginia, een van Jehovah’s Getuigen in Argentinië. Zij onderging radicale mastectomie en verwijdering van beide eierstokken in haar strijd tegen borstkanker.a

Ja, de angst voor de dood als gevolg van borstkanker is universeel. Deze angst, gepaard met de vrees voor invaliditeit en een verlies dat nauw samenhangt met vrouwelijkheid en het vermogen een kind te voeden, kan het leven van een vrouw emotioneel totaal ontwrichten. Overweldigende gevoelens van isolement kunnen haar in snel tempo in diepten van wanhoop doen belanden. Hoe kan haar bespaard worden dat zij het emotioneel zo zwaar te verduren krijgt?

De behoefte aan steun

„Zij heeft steun nodig!”, antwoordt Joan uit de Verenigde Staten. Haar eigen moeder en grootmoeder werden het slachtoffer van borstkanker en zij moet nu dezelfde strijd voeren. Het is een periode waarin loyale familieleden en vrienden troostende steun en hulp kunnen bieden. Joans man, Terry, werd haar steun en toeverlaat. Terry legt uit: „Zoals ik het zag, was het mijn taak een stabiliserende invloed te zijn. Ik moest Joan helpen beslissingen in verband met de behandeling te nemen die haar het vertrouwen en de kracht zouden geven om te vechten en het niet op te geven. Haar angst voor kankerchirurgie was iets wat wij de baas moesten worden en ik probeerde ervoor te zorgen dat haar vragen en angsten in onze gesprekken met de artsen aandacht kregen.” Terry voegde eraan toe: „Dit is iets wat wij kunnen doen voor ons gezin en voor medechristenen die geen steun van familie krijgen. Wij kunnen hun ogen, oren en stem zijn bij de medische staf.”

Speciale aandacht verdienen alleenstaanden of weduwen. Diana uit Australië vertelt ons: „Mijn man stierf vijf jaar geleden na een kankeroperatie, maar mijn kinderen hebben mij geholpen de leegte op te vullen. Zij waren vriendelijk maar niet emotioneel. Dat heeft mij kracht gegeven. Voor alles werd snel en kalm gezorgd.”

Borstkanker legt een emotionele last op het hele gezin. Zij hebben dus allemaal behoefte aan liefdevolle bezorgdheid en steun van anderen (vooral van hun geestelijke broeders en zusters, indien zij Jehovah’s Getuigen zijn).

Rebecca uit de Verenigde Staten, wier moeder met borstkanker te kampen kreeg, legt uit: „Het is alsof de gemeente ook familie van je is, en wat zij doen, is reusachtig van invloed op je emoties. Hoewel velen het persoonlijk niet eens waren met de alternatieve therapie waar mijn moeder voor koos, steunden zij ons in emotioneel opzicht met telefoontjes en bezoeken. Sommigen kwamen zelfs helpen bij het klaarmaken van haar speciale dieet. De ouderlingen regelden een telefoonverbinding, zodat wij nooit de vergaderingen hoefden te missen. De gemeente stuurde zelfs een kaart met een geschenk aan geld.”

Joan geeft toe: „Tot op de dag van vandaag ben ik ontroerd als ik denk aan de liefde die mijn geestelijke broeders en zusters tentoonspreidden! Zeven weken lang, vijf dagen per week, reden mijn liefdevolle zusters om beurten met me heen en terug naar het ziekenhuis voor de therapie. En dat was iedere keer 150 kilometer! Wat ben ik Jehovah dankbaar voor de rijke zegen van deze christelijke broederschap!”

Een andere manier waarop wij allemaal een aanmoediging en steun kunnen zijn, is door onze opbouwende opmerkingen. Wij moeten oppassen dat wij iemand niet onopzettelijk van streek maken door steeds maar over negatieve dingen te praten. June uit Zuid-Afrika legt uit: „Je kunt van iemand die geen kanker heeft gehad niet verwachten dat hij of zij precies weet wat te zeggen. Persoonlijk vond ik het beter als anderen geen gevallen van kanker ter sprake brachten, tenzij het positieve voorbeelden waren.” Noriko uit Japan is het daarmee eens: „Als mensen me over iemand vertellen die genezen is en bij wie de ziekte niet is teruggekomen, heb ik hoop dat het mij misschien net zo zal vergaan.”

Houd in gedachte dat sommige vrouwen liever niet voortdurend over hun gezondheid praten. Anderen doet het echter goed als zij over hun ervaring met borstkanker kunnen praten, vooral met mensen die hun na staan. Hoe kan iemand weten waarmee de patiënt het meest gebaat is? Helen uit de Verenigde Staten suggereert: „Vraag de persoon in kwestie of zij erover wil praten en laat háár praten.” Ja, „wees bereid te luisteren”, zegt Ingelise uit Denemarken. „Wees er gewoon voor haar, zodat zij niet alleen is met haar eigen droevige gedachten.”

Werken aan een positieve instelling

Door borstkankertherapie kan een patiënt weken, maanden of jaren uitgeput en afgemat zijn. Een van de grootste beproevingen voor een vrouw met borstkanker kan zijn, dat zij het feit onder de ogen moet zien dat zij niet zo veel kan doen als voorheen. Zij zal met haar lichaam moeten leren leven en daarvoor haar tempo moeten verlagen en overdag moeten rusten.

Treedt er neerslachtigheid op, dan moeten er snel stappen worden gedaan om een positieve instelling te behouden. Noriko vertelt hoe het haar verging: „Door een behandeling met hormonen werd ik neerslachtig. In die toestand kon ik niet doen wat ik wilde doen en ik begon me nutteloos te voelen voor Jehovah en in de christelijke gemeente. Doordat ik negatiever ging denken, riep ik me steeds het eind van de lijdensweg te binnen van degenen in mijn familie die aan kanker gestorven waren. Dan werd ik door angst overspoeld en vroeg ik me af: ’Zal ik dat wel kunnen verdragen?’”

Noriko vervolgt: „Het was in die tijd dat ik moeite deed mijn denkwijze bij te stellen, door me er met behulp van de publikaties van Jehovah’s Getuigen een voorstelling van te maken hoe Jehovah ons leven beziet. Ik leerde dat godvruchtige toewijding niet blijkt uit de hoeveelheid werk die je doet, maar uit de beweegreden waarmee het gebeurt. Omdat ik wilde dat Jehovah behagen zou scheppen in mijn hartetoestand en mijn denkwijze, besloot ik dat ik hem moest dienen met vreugde en met heel mijn hart, ook al zou ik maar weinig in de christelijke bediening kunnen doen.”

De langdurige onzekerheid voor veel vrouwen die met borstkanker kampen, kan aan een positieve instelling gaan knagen. Diana legt uit dat zij het meest geholpen is door haar hart en geest te vullen met alle schitterende dingen die Jehovah God haar heeft gegeven: „Mijn gezin, vrienden, prachtige muziek, de aanblik van de machtige zee en schitterende zonsondergangen.” Zij geeft vooral de aanmoediging: „Vertel anderen over Gods koninkrijk. En kweek een oprecht verlangen aan naar de toestanden die op aarde zullen heersen onder het Koninkrijk, als er geen ziekte meer zal zijn!” — Mattheüs 6:9, 10.

Ook Virginia put de kracht om tegen haar neerslachtigheid te vechten uit het mediteren over haar doel in het leven: „Ik wil echt graag leven omdat ik zo’n kostbaar werk te doen heb.” Wat de kritieke momenten betreft dat de angst in haar opwelt, zegt zij: „Ik vertrouw ten volle op Jehovah, in de wetenschap dat hij mij nooit in de steek zal laten. En ik denk aan de verzekering die Psalm 116:9 biedt, waar de psalmist zegt: ’Ik wil voor het aangezicht van Jehovah wandelen in de landen der levenden.’”

Al deze vrouwen hebben hun hoop gevestigd op de God van de bijbel, Jehovah. Het bijbelboek 2 Korinthiërs noemt Jehovah in hoofdstuk 1 vers 3 en 4 „de God van alle vertroosting, die ons vertroost in al onze verdrukking”. Strekt Jehovah zijn hand uit om degenen die troost behoeven te steunen?

Mieko uit Japan antwoordt: „Ik ben ervan overtuigd dat ik door in zijn dienst te blijven Jehovah’s krachtige troost en hulp ontvang.” Josjiko vertelt ons eveneens: „Ook al begrijpen mensen mijn lijden misschien niet, Jehovah weet alles, en ik ben ervan overtuigd dat hij mij naar behoefte heeft geholpen.”

Joan zegt: „Het gebed is bij machte je uit je wanhoop omhoog te tillen en je weer vaste grond onder de voeten te geven. Als ik denk aan het grootse genezingswerk dat Jezus verrichtte toen hij op aarde was en aan de algehele genezing die hij in de nieuwe wereld tot stand zal brengen, wat een troost put ik dan uit die woorden!” — Mattheüs 4:23, 24; 11:5; 15:30, 31.

Kunt u zich een wereld voorstellen zonder borstkanker, ja, helemaal zonder ziekte? Dat is de belofte die de God van alle vertroosting, Jehovah, doet. Jesaja 33:24 spreekt over een tijd dat niemand op aarde ooit zal zeggen dat hij of zij ziek is. Die hoop zal spoedig werkelijkheid worden wanneer Gods koninkrijk in handen van zijn Zoon, Christus Jezus, zijn volledige heerschappij over de aarde uitstrekt en alle oorzaken van ziekte, verdriet en dood wegvaagt! Waarom niet over die schitterende hoop gelezen in Openbaring 21:3-5? Schep moed en treed de toekomst tegemoet met de steun die ware troost biedt.

[Voetnoot]