Afgestudeerden van Gilead onderwerpen zich aan Gods leiding

TEGENWOORDIG hebben velen er een hekel aan van anderen te horen wat zij moeten doen. Daarom is het ongewoon mensen te vinden die zichzelf aan anderen willen onderwerpen.

Maar op 2 maart 1986 boden 24 afgestudeerden van de Wachttoren-Bijbelschool Gilead in Brooklyn, New York zich vrijwillig aan om daar naartoe te gaan waar zij het best als zendelingen konden worden gebruikt (Matthéüs 28:19, 20). Hoe vinden zij het te worden uitgezonden in plaats van voor zichzelf te bepalen wat zij in de bloei van hun leven zullen doen?

Onderworpenheid in een sceptische wereld?

Anne antwoordt: „Ik wilde dat Jehovah zou beslissen waar en hoe ik mijn volle-tijddienst zou verrichten.” Zij en haar man, Teuvo, hadden hun huis in Finland reeds verlaten en zijn nu gereed voor hun nieuwe thuis in Afrika.

Wayne denkt er net zo over. Hij en zijn vrouw Barbara, beiden uit de Verenigde Staten, zijn heel opgewonden over hun nieuwe toewijzing in Guatemala, Midden-Amerika. „Toen wij het aanvraagformulier voor de Gileadopleiding invulden,” zei Wayne, „zeiden wij bij onszelf dat Jehovah’s organisatie beter wist dan wij waar wij het beste heen gezonden konden worden, en dat geloofden wij ook. Toen wij op het hoofdbureau van Jehovah’s Getuigen aankwamen en uit de eerste hand zagen hoe Jehovah’s organisatie werkte, raakten wij werkelijk overtuigd dat de organisatie in de beste positie verkeert om te bepalen waar wij het meeste goed kunnen doen.”

Hoe konden deze jonge mensen te midden van een sceptische wereld zo veel vertrouwen stellen in een organisatie dat zij die zouden toestaan zo’n gewichtige beslissing voor hun te nemen? Elizabeth, afkomstig uit Australië, legt uit: „In de meeste andere takken van volle-tijddienst hebben wij een mate van vrije keus. Maar door ons te wijden aan het leven als zendeling, is het alsof Jehovah ons bij de hand neemt en persoonlijk kiest wat het beste voor ons is. Hierdoor voel ik mij heel dicht bij Jehovah.” Haar man Daryl voegt eraan toe: „Persoonlijk moet ik voortdurend aan het feit denken dat Jehovah achter deze beslissingen staat. Ik vertrouw volledig op de wijze waarop mijn carrière wordt geleid.”

’Vrees voor het onbekende’ van zich afzetten

Zendeling worden, betekende voor alle afgestudeerden dat zij hun familie, vrienden en hun vertrouwde levenswijze moesten achterlaten. Waren zij daar niet bang voor? Rachel, eveneens uit Australië, antwoordt: „Ja. Ik was bevreesd voor het onbekende, bevreesd om alles wat zeker en vertrouwd is achter te laten, en bevreesd dat ik zelf te kort zou schieten. Maar als de heilige geest voor mijn toewijzing heeft gezorgd, dan zal de heilige geest mij helpen die te volbrengen.” Haar man Edi zag het opofferen van hun vorige levenswijze zo: „Hoe minder ik zelf te beslissen heb waarheen ik zal gaan en wat ik zal doen, hoe meer ik het gevoel heb dat ik mijn leven in Jehovah’s dienst besteed en niet mijn eigen zelfzuchtige belangen dien.” Zij kregen een toewijzing om te dienen op de Salomonseilanden in de Stille Zuidzee.

Dit zijn gewone mensen met normale verlangens die eenvoudig hun persoonlijke voorkeur opzij hebben gezet zodat zij vrij zouden zijn om meer in Jehovah’s dienst te kunnen doen. Gun zegt het zo: „Ik heb het volste vertrouwen dat Jehovah zijn organisatie gebruikt om zijn aangelegenheden te leiden. Moet ik een grens stellen aan zijn leiding in mijn leven? Toen wij ons leven opdroegen om hem te dienen, deden wij afstand van het nemen van zulke beslissingen en legden het in zijn handen. Ik hoop slechts dat ik, wat er ook gebeurt, mijn juiste houding in deze kwestie mag behouden.” Zij heeft haar huis in Zweden verlaten om in Honduras in Midden-Amerika te gaan dienen.

En hoe staat het met financiële zekerheid of een wereldse carrière? „Een wereldse carrière schenkt niet noodzakelijkerwijs geluk of tevredenheid of een doel,” antwoordde Chris uit de Verenigde Staten. „Maar een carrière in de volle-tijddienst voor Jehovah biedt dat wèl, en nog veel meer.” Chris en zijn vrouw Mary zien er vol verlangen naar uit om in Taiwan hun nieuwe taal, Chinees, te gaan leren.

„Een goede vriend die je liefhebt en dierbaar acht”

Toen aan Monét werd gevraagd of zij anderen zou aanraden om de organisatie toe te staan hen overal op aarde in te zetten ten einde het predikingswerk te volbrengen, antwoordde zij: „Slechts als zij een sterk vertrouwen in Jehovah’s leiding hebben. Anders zullen zij, wanneer zich problemen voordoen, niet de kracht hebben om de problemen te overwinnen of ze in ieder geval niet met vreugde verduren.” Monét, afkomstig uit de Verenigde Staten, trouwde kort na de graduatie en zij zal met haar man naar Taiwan gaan waar hij reeds als zendeling heeft gediend.

Maar kan iemand die zulke offers brengt ook vreugde vinden? Elizabeth vatte het zo samen: „Wanneer je een goede vriend hebt die je liefhebt en dierbaar acht, vind je het gemakkelijk om ter wille van hem je eigen persoonlijke voorkeur op te geven. Zo voel ik de samenwerking met Gods organisatie. Wij geven hetgeen wij willen gewoon op voor Jehovah, onze beste Vriend.”

[Kader op blz. 25]

SAMENSTELLING VAN DE KLAS:

Aantal vertegenwoordigde landen: 6

Aantal landen waaraan toegewezen: 11

Aantal ongehuwde broeders: 4

Aantal ongehuwde zusters: 2

Aantal echtparen: 9

Totaal aantal studenten: 24

Gemiddelde leeftijd: 31,1

Gemiddeld aantal jaren gedoopt: 13,7

Gemiddeld aantal jaren volle-tijddienst: 8,8

[Kaart/Illustraties op blz. 26]

(Zie publicatie voor volledig gezette tekst)

[Illustraties]

Deborah en Yale Kooperstein, Verenigde Staten

Evelyn en David Fritz, Barbara en Wayne Sullivan, Guatemala

Timo Kurkaa⁄Tommy Petersson, Colombia

Cam en Donnie Doerschler, Dominicaanse Republiek

Peter Davies⁄Barry Hill, Ecuador

Gun Stenz, Honduras

[Kaart/Illustraties op blz. 27]

(Zie publicatie voor volledig gezette tekst)

[Illustraties]

Pauline en Geoffrey Hendry, Hong Kong

Anne en Teuvo Hyörtti, Afrika

Mary en Christopher LaPrath, Monét Carleton, Taiwan

Elizabeth en Daryl Byron, Papoea Nieuw-Guinea

Rachel en Edi Possamai, Salomonseilanden