Zendelingen — dank zij goede voorbeelden

WAAROM zou iemand nog zendeling willen worden? Die vraag zal bij velen opkomen als zij stilstaan bij het materialisme en het cynisme en de algemene ongodsdienstigheid die in dit laatste deel van onze twintigste eeuw zo sterk overheersen. Ondanks die invloeden echter vertrekken tweemaal per jaar afgestudeerden van de Wachttoren-Bijbelschool Gilead naar vreemde landen om er het goede nieuws van het koninkrijk Gods te prediken. Ook dit jaar gebeurde dat, en zo gradueerden op zondag 8 september alle studenten van de 79ste klas van Gilead, klaar voor de zendingsdienst.

Natuurlijk worden deze nieuwe zendelingen gedreven door een sterk geloof in God, door een onwrikbaar vertrouwen in zijn beloften en door liefde voor hun naaste. Maar in veel gevallen kwam daar nog iets bij wat hun een extra stimulans gaf en hen ertoe bracht de rest van hun leven aan de zendingsdienst te willen besteden. Wat was dat?

Een van de studenten, Terry, die uit Australië kwam, vertelt hoe het bij hem is gegaan: „Mijn ouders hebben mij al op heel jeugdige leeftijd geholpen de waarheid ernstig op te vatten en nooit enige andere loopbaan dan de volle-tijddienst zelfs maar te overwegen.” Terry en zijn vrouw Birgit vinden beiden dat zij het aan hun ouders te danken hebben dat zij nu zendelingen zijn. Birgit zegt: „Bij ons thuis was de enige loopbaan waar ooit over gesproken werd de volle-tijddienst. Daarom hadden wij altijd Gilead als doel.” Die opleiding van hun ouders heeft nu prachtige vruchten afgeworpen, want dit gelukkig echtpaar bereidt zich voor op de zendingsdienst in Papoea Nieuw-Guinea.

Zij zijn niet de enigen in de 79ste klas van Gilead die het zo vergaan is. In feite schrijft zeker de helft van de afgestudeerden hun wens om in de volle-tijddienst te gaan toe aan het voorbeeld en de aanmoedigingen van hun ouders. Paul en Anne uit Engeland kregen Liberia als zendingstoewijzing. Anne zegt: „De niet-materialistische instelling van mijn moeder en haar heldere kijk op de waarheid hebben mij geholpen om niet in een wereldse carrière op te gaan maar mij de zendingsdienst ten doel te stellen.” En Pauls ouders? „Ik geloof dat hun voorbeeld, samen met hun positieve woorden van aanmoediging vanaf de tijd dat ik nog heel jong was, voor mij de best denkbare invloed zijn geweest toen ik opgroeide in de waarheid.”

Wat deden zulke ouders feitelijk om hun kinderen aan te moedigen de volle-tijddienst in te gaan? Phoebe, die in Australië is opgegroeid, vertelt daarover: „Mijn ouders hadden vaak speciale pioniers, kringopzieners en andere volle-tijddienaren te logeren.” Nu zijn zij en haar man Eric als zendelingen op weg naar Haïti. Anderen treden in de voetstappen van hun ouders: „Mijn grootvader werd tegen het einde van de jaren ’20 een ijverige pionier in Zweden, en mijn vader en moeder pionierden, dienden op Bethel en waren daarna in de reizende dienst”, zegt Lars. „Heel vaak hadden wij bij ons thuis volle-tijddienaren te gast.” Emmanuel, die op Gilead belandde vanuit Frankrijk, bericht dat zijn vader zelf zendeling was en nu de vreugde beleeft zijn zoon en schoondochter de loopbaan te zien opnemen die hem zelf zo na aan het hart lag. Emmanuel brengt dit als volgt onder woorden: „Ik ben altijd opgevoed met de volle-tijddienst voor ogen. Zelfs toen ik een kleine jongen was, wilde ik al doen wat Papa deed.” Emmanuel en zijn vrouw Marie zijn aan Guadeloupe toegewezen.

Urban brengt soortgelijke gevoelens tot uitdrukking als hij vertelt over de invloed die het leven in zijn ouderlijk huis in Zweden gehad heeft op zijn verlangen om zendeling te worden: „Tijdens mijn hele jeugd was mijn moeder heel ijverig in de bediening. Het was, denk ik, niet zozeer wat ze zei als wel wat zij deed, haar goede voorbeeld, waardoor ik zo sterk het verlangen ging koesteren mijn leven aan de volle-tijddienst voor Jehovah te besteden. En al heel vroeg werd de zendingsdienst een doel dat door mijn moeder werd gestimuleerd. Zo zei ze bijvoorbeeld dat het iets was wat zij graag zou doen als zij er maar toe in de gelegenheid was.” Nu gaan hij en zijn vrouw Charlotte dat doel verwezenlijken met zendingswerk in Kenia, samen met nog drie van hun klasgenoten.

Wat valt er te zeggen over degenen die niet het voorrecht hadden dat hun ouders hen aanmoedigden de volle-tijddienst in te gaan? Rick en zijn vrouw Mari kwamen uit Denemarken om de school te doorlopen. Zij zien vol spanning uit naar hun dienst in Kenia. Zijn verlangen om zendeling te worden groeide „door het lezen van de ervaringen van getrouwe zendelingen in De Wachttoren en het Jaarboek”. Bruce en Angelika waardeerden het voorbeeld en de aanmoedigingen van andere volle-tijddienaren. „Aanmoediging door anderen is van enorm belang voor een jongere”, zegt Angelika. „Als je niet aangemoedigd wordt, twijfel je aan jezelf. Onze kringopziener, die ook zendeling is geweest, verzekerde ons dat iedereen die zendeling wil worden en aan de vereisten voldoet, succesvol kan zijn.” Dit echtpaar, dat uit Duitsland komt, zag ernaar uit om zo spoedig mogelijk na de graduatie aan de slag te kunnen gaan in hun toewijzing op St. Kitts.

Sirkka en haar man Erkki zijn uit Finland afkomstig. Zij legt uit wat haar heeft aangemoedigd naar de zendingsdienst te streven, in weerwil van haar angst om een nieuwe taal te moeten leren: „Degenen die al in de volle-tijddienst waren, moedigden mij alleen al door hun voorbeeld aan. Dat gold vooral voor iemand die zelf in de zendingsdienst was geweest. Hij hielp mij in te zien dat als ik werkelijk zendelinge wilde worden, een taal leren niet echt een probleem zou zijn.” Zij wachten nu op de gelegenheid om Spaans te gaan leren in hun toewijzing in Colombia.

Door het voorbeeld van ’geloof zonder huichelarij’ dat zijn moeder en grootmoeder hem gaven, kreeg Timótheüs de nodige leiding en aanmoediging om samen met de apostel Paulus zendingswerk te gaan doen (2 Timótheüs 1:5). In deze tijd doen veel jongeren hun voordeel met de aanmoedigingen en het voorbeeld van hun ouders en anderen, en zij besluiten de volle-tijddienst tot hun carrière te maken. Als wij Charlotte vragen of zij het nastreven van dit doel zou aanbevelen, antwoordt zij: „Ja, natuurlijk. Anders zouden wij zelf die keus niet gedaan hebben. Het is een rijk leven, vol uitdagingen maar ook vol zegeningen.”

Vinden alle studenten dat zij met deze loopbaan de juiste keus hebben gedaan? Erkki vat de gevoelens van de klas als volgt samen: „Wij ontvangen de grootste zegeningen wanneer wij als een werktuig in Jehovah’s hand willen zijn, klaar voor gebruik op de manier die hij nodig acht. De Gileadschool heeft ons gescherpt om een bruikbaarder werktuig in zijn hand te zijn.”

[Kader op blz. 15]

Samenstelling van de 79ste klas:

Aantal vertegenwoordigde landen: 10

Aantal landen waaraan toegewezen: 11

Aantal ongehuwde broeders: 2

Aantal echtparen: 11

Totaal aantal studenten: 24

Gemiddelde leeftijd: 29,5

Gemiddeld aantal jaren in de waarheid: 12,7

Gemiddeld aantal jaren in volle-tijddienst: 8,2

[Illustratie op blz. 14]

Wachttoren-Bijbelschool Gilead 79ste klas — 8 september 1985

In onderstaande lijst zijn de rijen genummerd van voor naar achter en staan de namen van links naar rechts vermeld.

(1) C. Mattsson; A. Crudass; B. Petit; M. Tomaszewski; S. Mäkelä; A. Thompson (2) B. Thompson; S. Toivanen; E. Östberg; P. van de Reep; M. Stephens; P. Beadle (3) L. Östberg; E. Mäkelä; M. van de Reep; J. Raivo; R. Stephens; T. Petit (4) E. Beadle; P. Crudass; E. Tomaszewski; V. Denk; U. Mattsson; J. Raivo