Bent u op zoek naar een baan?

SINDS de Grote Depressie van de jaren ’30 zijn nog nooit zoveel mensen op zoek geweest naar een betrekking als nu. In West-Duitsland, Frankrijk, Australië, Denemarken, Canada, Japan, Nederland — vrijwel overal — is het werkloosheidscijfer met sprongen omhooggegaan. Slechts 12 miljoen van de 44 miljoen beschikbare arbeidskrachten in Indonesië heeft naar verluidt een volledige betrekking. Zeven en een half miljoen Amerikanen zien uit naar werk.

Bent u een van deze toenemende miljoenen werklozen?

In veel geïndustrialiseerde landen zijn tijdelijke voorzieningen voor werklozen getroffen. Alleen al in de V.S. zijn meer dan 6,3 miljoen mensen die een werkloosheidsuitkering ontvangen. Dit soort van uitkeringen duurt echter maar een paar maanden, of hooguit enkele jaren.

Thans, nu ze aan het eind konen van hun uitkeringsperiode, geraken vele duizenden werklozen tot wanhoop. In een ingezonden brief aan de New York Times schreef een werkloze man: „De afgelopen maanden word ik elke nacht om 4 uur wakker, badend in het koude zweet en met het gevoel alsof mijn maag in de knoop ligt. Na ongeveer een uur lang naar het slapende gezicht van mijn vrouw te hebben gekeken, lukt het me weer in slaap te vallen.”

Zij die in moeilijkheden blijven verkeren, komen wellicht in aanmerking voor een bijstandsregeling. Maar in veel landen bestaat de vrees dat met zoveel werklozen en mensen die van de bijstand leven, de gelden voor zulke uitkeringen niet toereikend zullen zijn. Alleen in New York leven al meer dan een miljoen werklozen van de steun, en de verwachting heerst dat dit aantal in het komende jaar nog drastisch zal toenemen.

Om in de dringende behoefte aan werkgelegenheid te voorzien, ging de Amerikaanse regering zelfs over tot het scheppen van werkgelegenheid bij de overheid. Hoe ontoereikend deze maatregel was, bleek echter wel in Atlanta waar zo’n 3000 werklozen zich al voor dag en dauw hadden opgesteld ter verkrijging van een van de 225 nieuwe arbeidsplaatsen die daar bij de overheid beschikbaar waren. Toen om kwart over acht ’s morgens één deur van het kantoor werd opengemaakt, drukte de opdringende menigte twee glazen deuren in, met het gevolg dat verschillende personen medische verzorging nodig hadden. Soortgelijke wanhopige toelopen naar aanleiding van enkele beschikbare betrekkingen kwamen ook in andere steden voor.

Zijn er nog banen te krijgen?

Banen genoeg, maar . . .

In de stad New York is de werkloosheid nog hoger dan in de rest van de V.S. Toch was er voor bepaalde betrekkingen een schreeuwend tekort aan werknemers. Een van de grootste arbeidsbureaus in de stad beloofde in januari zelfs premies als radio’s, horloges en haardrogers voor een ieder die een sollicitant zou aanbevelen welke ten slotte door het arbeidsbureau aan werk geholpen zou kunnen worden. Waarom blijven zoveel arbeidsplaatsen onbezet?

Een van de oorzaken is dat het beschikbare werk niet voldoende betaalt. De eigenaar van een particulier arbeidsbureau met voldoende banen maar geen gegadigden, zette uiteen: „De mensen komen bij me en zeggen: ’Hoe kan ik van dat geld leven? Ik krijg van de werkloosheid meer uitbetaald en dan hoef ik geen reiskosten en lunchvergoeding te betalen.’” Maar wanneer de uitkeringen ten einde lopen, zal men wel gedwongen zijn zulke lager betalende betrekkingen te accepteren en zijn levenswijze dienovereenkomstig te wijzigen.

Wijzend op nog een reden waarom er voor bepaalde soorten van werk niet voldoende gegadigden meer te vinden zijn, zei een jongeman in Boise (Idaho): „De mensen willen ze niet. Meestal is het werk waarbij zware handenarbeid moet worden verricht.” Anderen vinden de beschikbare baantjes te min, en beneden hun waardigheid.

Maar misschien is de hoofdreden toch wel dat de sollicitanten voor bepaalde betrekkingen niet voldoende bekwaamheid bezitten. Een medewerker van een Newyorks centrum voor arbeidsbemiddeling merkte op dat er plaatsingsmogelijkheden waren voor bekwame machinisten, carrosserie-herstellers, automonteurs, fijnmeubelmakers en glazenmakers. De woordvoerder van een ander bemiddelingscentrum verklaarde: „Er bestaat nog een tekort aan secretaresses, stenografen en boekhouders.”

Maar te horen dat er nog betrekkingen beschikbaar zijn, is wellicht een schrale troost voor u als u al vergeefs moeite hebt gedaan er een te vinden. Wat kunt u doen?

Wees soepel en bereid te leren

De oplossing is misschien een ander vak of beroep leren. Als er in de arbeidssector waarvoor u bent opgeleid, werkloosheid heerst, waarom zou u dan niet een ander vak gaan leren?

Mogelijk is er een cursus die u kunt volgen, of is er een andere manier waarop u zich voor nog wel beschikbaar werk kunt bekwamen. Een Californische man zei hierover: „Gewoonlijk zijn mensen die in een bepaald vak zijn opgeleid, tot niets anders in staat. Maar van vrienden zouden ze ander werk kunnen leren. Mensen met een conciërgebaan bijvoorbeeld zouden hun beroep kunnen leren aan hen die alleen maar met de bouw bekend zijn om dezen zodoende te helpen voldoende voor hun gezin te kunnen blijven zorgen.” Zulke liefdevolle hulp wordt door velen gegeven die belangstelling hebben voor het welzijn van hun vrienden.

Voor werkzoekenden is het ook nodig soepel te zijn en initiatief te tonen. Waaraan hebben de mensen in uw omgeving behoefte? Kunt u voor hen een dienst verrichten die in die behoefte voorziet? Dit is soms iets om te overwegen, zoals een echtpaar in Californië uiteenzet:

„We hebben ontdekt dat wanneer sommigen zeggen dat werk zo moeilijk te krijgen is, of dat er helemaal geen werk is, zij het meestal hebben over één bepaald soort van werk. Wij zijn tot de ontdekking gekomen dat we ons gezin kunnen onderhouden door ons als manusje van alles voor elk soort van werk beschikbaar te stellen: schilderen, schoonmaken, conciërge-werk, tuinonderhoud, enz.”

En als u in uw eigen omgeving geen werk kunt vinden, wat dacht u dan van elders? Toen een gezinshoofd vorig jaar november zijn werk kwijt raakte, meldde hij zich onmiddellijk bij het arbeidsbureau in zijn omgeving. Maar daarna ging hij niet thuis zitten wachten tot men hem vandaar opbelde. Hij ging terug en vergewiste zich ervan dat zijn verzoek om werk ook inderdaad aandacht ontving. Er was een vacature, alleen meer dan 240 kilometer verderop. Wat te doen?

De man, een van Jehovah’s getuigen, nam contact op met een plaatselijke ouderling: „Is er een gemeente in Pierre [het plaatsje waar de vacature was]?” Ja, er was een kleine gemeente, zo vernam hij, en die zou ondersteuning van buiten zeer op prijs stellen. Vervolgens besprak de man de aangelegenheid met zijn vrouw, daarna reisde hij naar Pierre, solliciteerde naar de betrekking en werd aangenomen.

Hoe werk te vinden

Een sleutel bij het vinden van werk, is blijven zoeken. Loop geregeld de advertenties in uw krant na, en ga onmiddellijk op geschikte mogelijkheden af. Ook veelvuldig bezoek aan het arbeidsbureau is aan te bevelen. Een Californische arbeidsbemiddelaar gaf eens de raad: „De baantjeszoeker moet het arbeidsbureau zo vaak bezoeken . . . dat men ziek wordt van zijn gezicht. Anders bestaat er weinig kans op dat zijn naam ooit voor een vacature wordt overwogen.”

Maar stel vooral de wereld om u heen ervan in kennis dat u op zoek bent naar werk — vertel het aan bekenden, vrienden, zakenrelaties, iedereen van wie u maar denkt dat hij u behulpzaam zou kunnen zijn. Wellicht weten zij dat op hun bedrijf een arbeidsplaats is opengevallen, of dat bij andere bedrijven vacatures zijn, of zij hebben misschien weer kennissen die werkmogelijkheden weten. Ga elke vingerwijzing na die u krijgt. Tracht in contact te komen met de persoon die u kan aannemen. Meestal is dit de beste manier om aan een baan te komen. Waarom?

Omdat de meeste banen nooit via de bekende informatiebronnen, zoals advertenties of arbeidsbureaus, worden aangeboden. Uit onderzoekingen is zelfs gebleken dat 80 percent van alle beschikbare werkgelegenheid zich op de zogenaamde „verborgen arbeidsmarkt” bevindt. Ga daarom eens speuren op die „markt”. Grijp elke gelegenheid voor een sollicitatiegesprek aan. En bereid u er dan zorgvuldig op voor.

Stel u van tevoren zoveel mogelijk op de hoogte van het bedrijf of de maatschappij waarbij u werk zoekt. Stel vast in welke hoedanigheid uw bekwaamheden en vermogens het best tot hun recht zullen komen. En maak deze ook bekend. Wees erop voorbereid uw eventueel toekomstige werknemer te tonen van welke waarde u voor zijn bedrijf zult zijn. Uw kennis van zijn bedrijf en belangstelling in de werking ervan zal ongetwijfeld indruk op hem maken en er wellicht de oorzaak van zijn dat u de baan krijgt.

Houd altijd in gedachten dat u iets tracht te verkopen — uzelf en de diensten die u kunt aanbieden. Behalve uw algemene intelligentie en speciale bekwaamheden, zal dus ook uw persoonlijke verschijning van grote betekenis zijn. Het is nu eenmaal een feit dat iemand niet noodzakelijkerwijs wordt aangenomen omdat hij voor een betrekking de meeste bekwaamheid bezit maar omdat de werkgever ingenomen is met de manier waarop hij eruitziet en zich gedraagt. Schenk hier dus aandacht aan.

Zorg voor voldoende slaap zodat u uitgerust, vriendelijk en energiek op de afspraak verschijnt. Ook uw kleding is belangrijk. Ze dient netjes en schoon te zijn. Conservatieve kledij is gewoonlijk het beste, omdat anders wellicht de aandacht te veel door uw uiterlijk wordt afgeleid. Toon zelfvertrouwen maar vermijd anderzijds een superieure, „o-dat-weet-ik-al”-houding.

Spreek tijdens het onderhoud duidelijk, rechtstreeks en langzaam. Kijk niet naar de grond en praat niet binnensmonds, en kauw ook niet op kauwgom. Wees voorbereid op vragen als: Waarom bent u zonder werk? Werd u ontslagen? Waarom? Wees hoffelijk en te allen tijde tot medewerking bereid.

Optimisme en hoop bewaren

Herhaalde teleurstellingen bij het zoeken naar werk, kunnen ontmoedigend werken. Maar geef het niet op. Blijf zoeken. Hoe meer contacten u legt, des te groter uw kans van slagen wordt.

Tijdens dit zoeken naar een betrekking hebben veel mensen het bovendien verstandig gevonden om van alle voorzieningen waarvan zij gebruik konden maken, zoals werkloosheidsuitkering of andere vormen van uitkering, ook inderdaad profijt te trekken. „Ik maakte de vergissing om vijf maanden met aanvraag van [ondersteuning] te wachten”, aldus een man in de Amerikaanse staat Utah. „We hadden ons er niet zo lang door trots van moeten laten weerhouden van deze regeringsvoorziening, waarvoor we altijd door middel van belasting hebben betaald, gebruik te maken.”

De tijden zijn zeker niet makkelijk. Maar er bestaat een gezonde reden voor optimisme, zelfs al zou het werkloosheidsprobleem nog erger worden. Deze kritieke tijden zijn er namelijk het bewijs van dat God spoedig dit onrechtvaardige samenstel zal wegvagen en een nieuw rechtvaardig samenstel van hem ervoor in de plaats zal schenken. Deze hoop kan ons sterken. — 2 Tim. 3:1-5; 2 Petr. 3:13.