Een bezoek aan de „Goddelijke Naam”-vergadering
VAN wat voor omgeving houdt u? Als u het voor het zeggen zou hebben, zou u dan een plaats kiezen waar u werkelijk het gevoel had dat er een sfeer van vrede, van liefde, veiligheid en samenwerking heerste, en dit alles op een reine basis?
Deze dingen zijn, ongeacht waar u woont, heel moeilijk op dezelfde tijd en op dezelfde plaats gezamenlijk te vinden. Maar als u zou worden verteld dat u een of meerdere dagen in zo’n omgeving zou kunnen doorbrengen, zou u de uitnodiging dan aanvaarden?
Wel, werd u deze afgelopen zomer voor een van de „Goddelijke Naam”-districtsvergaderingen van Jehovah’s getuigen uitgenodigd? Als u in een van de vierendertig steden in de Verenigde Staten, of in bepaalde grote steden in Canada, Engeland, Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk, Nederland, Japan of zelfs op sommige eilanden in de zee waar het congres werd gehouden, woont, kunt u heel goed een uitnodiging hebben ontvangen.
Als u, om de een of andere reden, geen van de congresprogramma’s hebt bijgewoond, zouden wij u graag uitnodigen nu te „gaan”. Dat wil zeggen, wij zouden u graag in uw leunstoel van enige van de gebeurtenissen willen laten genieten en voor uzelf willen laten beslissen of de bovengenoemde goede dingen in onze tijd inderdaad werkelijkheid zijn.
De dingen die wij voor u willen beschrijven, zullen u in ieder geval een idee geven van wat er plaatsvond; ze zijn voor het grootste deel beschreven zoals mensen die van goede en rechtvaardige dingen houden, maar die geen getuigen van Jehovah zijn, ze hebben gezien. Stelt u zich eens voor een ogenblik in hun plaats.
Misschien wekte een artikel uit de krant uw nieuwsgierigheid. Misschien zag u op een van de gebouwen van uw stad, zoals in Milwaukee, een opschrift „Welkom Jehovah’s Getuigen”. Of misschien hoorde u over het welkom dat stadsautoriteiten, zoals in Greenville, in de Amerikaanse staat Zuid-Carolina, hadden bereid; daar kregen de congresafgevaardigden 5000 ’sleutels van de stad’. Dit waren grote ’sleutels’ van roze karton, die men achter de voorruit van de auto kon doen als men op een gemeentelijk parkeerterrein of bij een parkeermeter stond om gratis te kunnen parkeren.
U hebt misschien gehoord dat Jehovah’s getuigen krachtige pogingen in het werk stellen om deze congressen te bezoeken. Zij regelen hun vakantie zodanig dat deze samenvalt met het congres en zij nemen hun gezin mee. Waarom? Daar moet een krachtige reden voor bestaan. Neem bijvoorbeeld de moeder van vijf kinderen eens wier man vuurtorenwachter is ergens voor de kust van de Canadese provincie Brits Columbia. Zij diende een verzoek in de helikopter voor kruidenierswaren, die de vuurtoren bevoorraadt, te mogen gebruiken. Haar verzoek werd ingewilligd; dus nam zij haar vijf kinderen mee naar Victoria, liet enige medische en tandheelkundige hulp verrichten, bezocht het congres en keerde toen per helikopter naar huis terug.
Laten wij veronderstellen dat uw belangstelling enigszins is gewekt en dat u zo’n congres bezoekt, de voorzieningen bekijkt en van het programma geniet. Wij zullen aannemen dat alles zich afspeelt in een sportstadion.
Bij aankomst merkt u op dat de menigte één geheel vormt, dat men zonder vooroordeel met elkaar omgaat. Als u iemand uit de menigte hieromtrent zou vragen, zou hij u antwoorden dat integratie bij de Getuigen geen geschilpunt vormt. Zij komen eenvoudig uit alle rassen en standen omdat zij de hartewens bezitten God beter te leren dienen. Zij weten dat zij allen tot de menselijke schepping van God behoren, en dat Hij „uit één mens elke natie van mensen gemaakt [heeft] om op de gehele oppervlakte der aarde te wonen”. — Hand. 17:26.
Een schoon congresterrein en een decoratief podium
U wilt misschien een van de afdelingen bezoeken die zijn opgericht om voor zo’n groot aantal mensen te zorgen. Maar op dat moment worden uw ogen getrokken door een bloemenpracht op het veld. De bloemen vormen een deel van het podium of toneel. Het brede podium, omgeven door bloemen van verschillende kleur, door vijvers en fonteinen, ziet er geriefelijk uit, met grote, vrolijk gekleurde parasols om schaduw te verlenen aan de deelnemers aan de drama’s en om dienst te doen als decoratief dak boven de plaats van de spreker. Boven het podium in Los Angeles was, in rode letters, de Goddelijke Naam, JEHOVAH, opgehangen. Uitgesneden letters van één meter twintig hoog vormden, over het veld geplaatst, de titel: „’Goddelijke Naam’-congres, 1971.”
Het programma staat op het punt te beginnen. Maar kunt u op de stoelen gaan zitten zonder ze af te stoffen? Doet u dat gerust. De zorg die Jehovah’s getuigen aan alle faciliteiten en uitrustingsstukken geven is een van de redenen waarom autoriteiten hen zo graag welkom heten. Hiervan werd door de directeur van het Connie Mack-stadion tegenover verslaggevers (van de Evening Bulletin van Philadelphia) getuigenis afgelegd. Hij verklaarde dat de prettigste herinnering in de zevenendertig jaar dat hij met het sportpark verbonden was, het congres van Jehovah’s getuigen in de jaren ’50 was. „Iedere zitplaats op het terrein maakten zij voordat zij ’s maandags met de bijeenkomst begonnen met water en zeep schoon”, zei hij, „en toen maakten zij, voordat zij zondag weggingen, iedere zitplaats weer opnieuw op dezelfde wijze schoon. Het moet het netste, schoonste en rustigste congres in de geschiedenis zijn geweest.” En de bewaker van het Memorial Coliseum in Shreveport, in de Amerikaanse staat Louisiana, merkte na de gebruikelijke schoonmaak vóór de vergadering op: „[Mijn mannen] hebben het schoongemaakt, maar jullie hebben het hygiënisch gemaakt!”
De thematoespraak tijdens het eerste programma, over het onderwerp „Wiens naam respecteer je meer — je eigen naam of die van God?”, maakte duidelijk dat het leidende beginsel bij de Getuigen is, de naam van God, Jehovah, bekend te maken; niet alleen de naam op zich, maar de eigenschappen die die naam vertegenwoordigt. Zij erkennen Jehovah als de Universele Soeverein, de God van liefderijke goedheid en barmhartigheid, die zijn naam aan allen zal bekendmaken door goddeloosheid te verdelgen en rechtvaardigheid en gerechtigheid op aarde te vestigen voor al degenen wier hart daar vurig naar verlangt.
De congresafdelingen
Na het programma bent u misschien hongerig. Maar dat is snel verholpen, want het congres heeft zijn eigen cafetaria. Eerst zijn de gezondheidsautoriteiten komen kijken om hun goedkeuring te geven; Jehovah’s getuigen zijn er trots op rein, gezond voedsel tegen geringe prijs te kunnen aanbieden. U kunt ook, als u dat wilt, naar een stalletje gaan, waar u van een vriendelijke persoon een belegd broodje, koffie, frisdrank, gebak, ijs of iets anders te eten of te drinken kunt krijgen.
Het congres voorziet ook in slaapgelegenheid, gratis in de huizen van de plaatselijke Getuigen, of tegen een redelijke prijs in hotels of in de huizen van de plaatselijke bewoners, die één of twee kamers te huur hebben aangeboden. De Getuigen hebben de reputatie opgebouwd dat zij de eigendommen van anderen respecteren, en dit heeft voor hen vele huizen geopend.
Ook hebben zakenlieden en andere mensen in vele gevallen hun bereidheid getoond te helpen, daar zij in het verleden goede ervaringen hebben opgedaan. Een man in Vancouver schonk elf en een half ton aardappelen voor gebruik in de cafetaria. Een dame in Tulsa ging, omdat zij niet zoveel ruimte had als zij wel zou willen om de congresafgevaardigden te huisvesten, van huis tot huis totdat zij meer slaapgelegenheid voor hen vond.
Een man in Memphis liet op zijn vleesfabriek al het vlees voor het congres klaarmaken. En de president van een bank in Portland, in de staat Oregon, deed via de radio een oproep voor kamers, terwijl hij over het congres zei: „Het is iets prachtigs voor Portland.”
Op de derde morgen van het congres wordt u onthaald op een ongewoon schouwspel. Na een toespraak waarin het doel en de betekenis van de christelijke doop wordt uiteengezet, vraagt de spreker degenen die gedoopt wensen te worden op te staan. Op de meeste congressen zou u nu verscheidene honderden personen, die zes maanden of langer een bijbelstudie hebben genoten en die nu hun leven met hun gehele hart aan de dienst van God willen opdragen, kunnen zien opstaan. Zij staan op om de vragen te beantwoorden die de spreker hun stelt ten einde daarmee aan te tonen dat zij aan de vereisten voldoen om gedoopt te worden. Dan kunt u (zoals dat in verscheidene stadions het geval is geweest) op uw zitplaats blijven zitten en de ordelijke doop, die in grote, verplaatsbare bassins op het veld wordt verricht, gadeslaan.
Dit alles geschiedt volkomen vredig en rustig. Een nieuwsverslaggever die op een van de grote Duitse congressen de doop gadesloeg, schreef in de Hannoversche Allgemeine Zeitung: „Degenen die ’ja’ zeiden op de gestelde vragen keken in het geheel niet fanatiek uit hun ogen, zij schenen daarentegen vervuld te zijn met een bepaalde rustige vreugde, net zoals alle andere mensen in de zaal. . . . Aan deze groep die naar het mooie bassin met het [23 °C] warme water ging, was daarom ook niets lachwekkends.” Bij een andere gelegenheid schreef een Duitse man aan zijn krant: „Vraag de bewaker Drs. S——— over zijn ervaringen met 700 mensen, die daar binnen een uur werden gedoopt. Het zou een bijdrage vormen tot het verbeteren van onze onderlinge verstandhouding.”
Op de vierde dag van het congres hoort u hoe op enthousiaste wijze een Resolutie wordt voorgelegd die de noodzaak beklemtoont de Goddelijke Naam bekend te maken. Zij die met de Resolutie instemmen beseffen de dringendheid van de tijd, nu, zoals de Resolutie verklaarde, „het ’zwaard’ van goddelijke oorlogvoering als het ware aan een dunne draad boven het hoofd van alle rassen, volken en naties hangt”. Allen beloven plechtig dat zij alle krachtsinspanningen in het werk zullen stellen om de goddelijke waarschuwing te laten weerklinken, opdat zoveel mogelijk mensen zullen worden gespaard en leven zullen ontvangen in Gods nieuwe ordening, die in zijn Woord de bijbel wordt beloofd.
Nadruk gelegd op de opvoeding
U merkt op dat gedurende het gehele programma de nadruk wordt gelegd op het dagelijks lezen van de bijbel, op een gezinsstudie van de bijbel en op het bezoeken van bijbelstudiebijeenkomsten. De lezingen en drama’s sporen allen aan elkaar te helpen, en moedigen aan tot een juist moreel gedrag.
U ziet dat er een nieuwe, herziene uitgave van de Nieuwe-Wereldvertaling van de Heilige Schrift (Engels), in grote druk, verkrijgbaar wordt gesteld, alsook een boek, getiteld Aid to Bible Understanding, welk boek het resultaat is van veel bijbelonderzoek. Er is een boekje voor het onderwijzen van kinderen, een publikatie waarin de profetieën uit het bijbelboek Ezechiël worden besproken en een boek dat dient als handleiding voor de Theocratische Bedieningsschool die in iedere gemeente van Jehovah’s getuigen wordt gehouden. Al deze bijbelstudiehulpmiddelen worden op dit congres verkrijgbaar gesteld om het bijbelse opvoedkundige werk te bevorderen.
Maar na het zingen van het slotlied die dag, ontdekt u misschien dat u uw portemonnaie ergens hebt laten liggen of verloren hebt. U verkeert een ogenblik in paniek. Maar de persoon die naast u zit verzekert u, nadat hij u heeft helpen zoeken waar uw portemonnaie gebleven kan zijn, dat er weinig reden is om u bezorgd te maken. Als de portemonnaie door een van de congresgangers gevonden is, zult u hem de volgende dag bij de afdeling Gevonden Voorwerpen kunnen terugkrijgen. En warempel, de volgende morgen is uw portemonnaie daar, met de inhoud nog volledig intact.
Vinden dergelijke dingen werkelijk plaats? Wel, neem bijvoorbeeld uit een aantal van dergelijke verslagen de ervaring eens van een afgevaardigde op het congres in Jackson, in de Amerikaanse staat Michigan. Hij verbleef in een motel, zestig kilometer van Jackson vandaan, en hij reed iedere dag heen en weer. Op zaterdagavond verloor hij vóór het motel twee biljetten van tien dollar. Zondagmorgen was het geld op de afdeling Gevonden Voorwerpen van het congres; het was daar gebracht door een Getuige die het had gevonden.
Bij een ander geval maakten het onderwijs en het voorbeeld dat ouders geven in het toepassen van bijbelse beginselen, een diepe indruk op een beheerder van een aantal snackbars in Californië. Op het congres in Pomona moest men bij de stalletjes van het congres vijfentwintig dollarcent betalen voor een „hamburger”, maar deze man die vlak bij het vergaderingsterrein stond, vroeg vijftig dollarcent. De kinderen, die niets van dit verschil af wisten, vroegen een hamburger van hem en kwamen dan tot de ontdekking dat zij nog vijfentwintig dollarcent meer nodig hadden. Zij vroegen de man achter de toonbank of hij een ogenblikje wilde wachten. De man gaf toe dat hij „volkomen verrast” was toen de kinderen na ongeveer een half uur terugkwamen om hun schulden te voldoen. Hij vroeg toen of zijn achtjarig dochtertje met de andere kinderen die op het congres hielpen, mee mocht doen.
De openbare toespraak
Ten slotte breekt de laatste dag van het congres aan en u hoort de openbare lezing „Wanneer alle natiën frontaal met God in botsing komen”. Misschien wekte de titel eerst enige twijfel bij u op. Maar naarmate de uiteenzetting zich ontwikkelt, waarbij er wordt gesproken over God als schepper, eigenaar en soevereine regeerder van deze aarde, ziet u dat de titel redelijk is. De spreker maakt duidelijk dat God zeer beslist zijn oorspronkelijke voornemen om de mens een rechtvaardig en rein paradijstehuis te verschaffen, ten uitvoer zal brengen. Hij heeft de goddeloosheid van de natiën toegelaten; hij heeft ze tijd gegeven om te laten zien dat ze de aarde niet in vrede kunnen regeren. Ze weigeren Hem echter te erkennen en gaan in plaats daarvan door met het ruïneren van de aarde. Bovendien vertellen ze de mensen nu dat zij hun vertrouwen in een vrede-en-veiligheidsorganisatie, de Verenigde Naties, moeten stellen en niet in Gods Messiaanse koninkrijk. Daarom moet hij ze verpletteren ten einde de aarde te reinigen voor een rechtvaardige heerschappij.
Deze voordracht, ondersteund door zeer veel aanhalingen uit de Schrift, geeft u iets om over na te denken. U vindt vooral het slotgedeelte bijzonder interessant omdat hierin, aan de hand van de bijbel, wordt verklaard welke loopbaan iemand dient te volgen om behouden te blijven.
Op de congressen waar een aanzienlijke groep buitenlandssprekende personen aanwezig was, werd er in meer talen een congres gehouden; hetzelfde programma kon door de verschillende groepen in verschillende delen van het stadion, of in verschillende gebouwen, worden gehoord. Dit was het geval in Engeland, Canada, Zwitserland, Duitsland, Oostenrijk, Japan, op verschillende plaatsen in de Verenigde Staten, en ook in België en Nederland. De talen waarin het programma werd geboden waren onder andere Grieks, Italiaans, Spaans, Frans, Portugees, Kroatisch, Sloveens en Turks. Op verschillende congressen werd er ook een speciale regeling voor de doven getroffen.
Vanwege het uitbreken van de cholera in Spanje, ging het congres dat in Toulouse gehouden zou worden, niet door. Dit was voor honderden Portugese Getuigen een teleurstelling. Zij mogen van de Portugese regering geen congres houden, dus stonden zij al gereed om naar Toulouse, in Frankrijk, te gaan. Wat waren zij gelukkig toen het congres in Londen regelingen trof voor een Portugees programma! Dat niet alleen, maar de Londense Getuigen, die hun huizen reeds vol hadden met afgevaardigden, troffen nog bijna de avond tevoren regelingen om de Portugese afgevaardigden te huisvesten en te verzorgen, en om de dagelijkse busreis naar het congresterrein te bekostigen. De 886 Portugezen die aanwezig konden zijn, waren zeer dankbaar, want een congres is voor hen een heel bijzondere gelegenheid.
Geestelijk en lichamelijk verkwikt
Het bezoeken van vergaderingen kost tijd en moeite — voor velen betekent het zelfs een groot offer. Was het dit waard? Hoe voelt u zich? Voelt u zich, nadat u dit alleen maar gelezen hebt, niet verkwikt, vooral nu u weet dat er een volk bestaat dat geloof stelt in de beloften van God en dat tracht te leven volgens de beginselen die straks, wanneer Zijn beloften volledig verwezenlijkt zijn, op aarde zullen gelden?
Dit gevoel werd tot uitdrukking gebracht door een oudere congresganger die al lange tijd vele congressen heeft bezocht. Hij zei: „Men kan het totale effect van dit congres het beste beschrijven door te zeggen dat het programma de geest bevredigt en het lichaam activeert. Dat laatste komt ongetwijfeld doordat men, hoewel men misschien iedere dag een aanzienlijke afstand naar het congresterrein moet afleggen, zodat men vroeg moet opstaan en laat thuiskomt, geestelijk zo opgebeurd wordt dat men de vermoeidheid niet voelt.”
Wat is uw zienswijze, nadat u zo’n congres de revue hebt laten passeren? Wij hopen dat deze niet zo is als van de tv-cameraman in Buffalo die na een opdracht tegen zijn baas zei: „Ik wil liever helemaal niets meer over hen uitzenden. Zij waren te vriendelijk voor mij; ik ben te negatief ingesteld. Zij zouden mijn denkwijze eens kunnen veranderen.” Wij vertrouwen erop dat u de geest zult hebben van de taxichauffeur in Milwaukee die, hoewel het congres voor hem een prachtige gelegenheid was om met zijn taxi te blijven rijden en veel geld te verdienen, zei: „Ik ben erg onder de indruk van de netheid en reinheid en dat er niet gerookt wordt. Het zijn prachtmensen. Zij gaan als echte broeders en zusters met elkaar om. Er is geen spanning, geen vooroordeel, alleen maar vrede. Ik weet dat het niet kan, maar iedereen schijnt iedereen te kennen. En het eten is werkelijk goed. Ik heb mijn derde hamburger gegeten. Ik ga nu meteen die taxi wegzetten en ik kom naar de vergadering.” Ja, wij hopen dat ook u meer met Jehovah’s getuigen wilt omgaan en in hun geloof en hoop kunt delen.
[Illustratie op blz. 13]
Op ieder congres was de hoofdlezing „Wanneer alle natiën frontaal met God in botsing komen”; hier in Milwaukee waren 32.516 aanwezigen
[Illustratie op blz. 14]
De congresafgevaardigden vormden een hartelijk, gelukkig volk en zij waren dankbaar voor de hulp die hun werd geboden bij het onderwijzen van hun kinderen
[Illustratie op blz. 15]
Congressen zoals hier in Dortmund werden in vele landen gehouden en vaak op dezelfde plaats in verschillende talen
[Illustratie op blz. 16]
In het Yankee-stadion waren twee bassins gemaakt voor de doop; 861 werden hier gedoopt
[Illustratie op blz. 17]
Er werd gebruik gemaakt van bijbelse drama’s, zoals hier over Ruth en Boaz, om onderricht te geven voor het hedendaagse leven