Wat men kan leren van de congressen van Jehovah’s getuigen

DE AFGELOPEN zomer hebben Jehovah’s getuigen in de Verenigde Staten achtennegentig „Goddelijke soevereiniteit”-districtsvergaderingen gehouden. Bij elkaar waren daar 990.256 personen aanwezig.

Eenentwintig soortgelijke congressen, met een totaal bezoekersaantal van 226.514 personen, werden er in Canada en op de Britse Eilanden georganiseerd, terwijl in de landen op het Europese vasteland en elders nog veel meer personen dezelfde congressen in diverse talen bezochten.

Bent u op een van deze congressen geweest? Ongeacht of dit wel of niet zo is, wat leert men wanneer men al deze congressen beschouwt? Waarom gingen er bijvoorbeeld zoveel honderdduizenden naar toe? Wat trok hen? De antwoorden op deze vragen, en nog veel dingen meer, zullen u duidelijk worden, wanneer u een totale beschouwing leest van wat er plaatsvond. En let ook eens op of deze dingen met uw leven en uw geluk verband houden.

Een wenselijke omgeving

Ongetwijfeld geeft u er de voorkeur aan met welgemanierde, gelukkige mensen samen te leven en om te gaan, met personen die u kunt vertrouwen en die werkelijk respect voor elkaar hebben. Gaven de Getuigen er op hun congressen en in de steden waar zij deze hielden, blijk van dat soort van mensen te zijn?

Neem eens de 50.000 Getuigen uit Ohio en omliggende Amerikaanse staten die hun congres in Cleveland hadden. In de Cleveland Press stond het volgende commentaar van een vrouw: „Nooit zag ik zoveel welgemanierde, leuk geklede mensen met oppassende kinderen als vrijdag in de stad.” Volgens de krant had een plaatselijk lid van de Anglicaanse kerk hieraan toegevoegd: „We zouden meer mensen als zij kunnen gebruiken.” — 30 juni 1975.

Maar hoe komt het dat zij zo zijn? De Getuigen geven niet de eer aan zichzelf. Openhartig erkennen zij dat het de leer van de bijbel is die hen heeft gemaakt tot wat zij zijn.

In Asheville, in de Amerikaanse staat Noord-Carolina, kwamen meer dan 6000 Getuigen in de stadsgehoorzaal bijeen. Politieagente Betty Bryson, die het toezicht op het parkeerterrein had, riep uit: „Zo’n groep mensen heb ik nog nooit gezien! Het is gewoon verbazend! Geen frons heb ik gezien . . . allemaal lachende gezichten. Families bij elkaar, met soms zelfs baby’s op de arm!”

Wanneer u zich tussen zo’n grote groep Getuigen had bevonden, zou ook u het verschil zijn opgevallen. En wanneer u ook nog was blijven luisteren naar wat er op deze congressen besproken werd, zou u spoedig hebben begrepen dat deze mensen zo anders zijn doordat ze oprecht de bijbel geloven en trachten na te leven. Over het congres van meer dan 25.000 Getuigen in Londen, Engeland, schreef de Richmond and Twickenham Times: „Er is nauwelijks een groter contrast denkbaar dan tussen de menigte die normaal het Twickenham Rugby-stadion vult en de Jehovah’s Getuigen.” — 1 augustus 1975.

Een zelfde contrast viel vooral ook Karen Bateman op, die reeds op driejarige leeftijd blind werd. Over haar pogingen om tussen de meer dan 7000 Getuigen op het congres in Tulsa, Oklahoma, haar weg te vinden, vertelde zij:

„Wanneer je blind bent, vertrouw je op je gevoel en je gehoor. Maar grote mensenmenigten scheppen dan wel problemen. In wereldse menigten voel ik me altijd uitermate bang en ongelukkig. Maar de mensen hier zijn zo vriendelijk en behulpzaam, dat ik helemaal niet angstig ben en me volkomen gerust voel. Het lijkt wel of ik nooit de richting verlies en mocht dat onverhoopt toch gebeuren, dan weet ik dat er altijd wel iemand is die me wil helpen.” Zij had reden voor zulk vertrouwen, want de bijbel leert mensen om vriendelijk en attent te zijn.

Is dat hetgeen u op zulke grote vergaderingen zou verwachten? Sommige bezoekers, die met grote aarzeling waren gekomen, kwamen uitermate onder de indruk. Een zwarte man, die er altijd op tegen was geweest dat zijn vrouw met Jehovah’s getuigen de bijbel bestudeerde, stemde er ten slotte mee in op zondag met haar mee te gaan naar het congres in Columbia, in de Amerikaanse staat Zuid-Carolina. Tijdens de pauze, tussen het ochtend- en middagprogramma, zag hij te midden van een rondschuifelende menigte een huilend zwart kind. Toen een blanke Getuige naar dit kind toeging, het opnam en begon te troosten, draaide hij zich naar zijn vrouw en zei: „Is dat niet geweldig!” Zo’n indruk had dit op hem gemaakt dat hij volledig van houding veranderde en ook, net als zijn vrouw, met de Getuigen de bijbel wilde bestuderen.

Gewillige, tot samenwerking bereide werkers

Voor het organiseren van een dergelijk groot congres komt heel wat kijken, en wanneer u er een hebt bezocht, zult u waarschijnlijk onder de indruk zijn gekomen van de soepele wijze waarop alles verliep. En dan bent u niet de enige geweest; heel veel mensen stonden verbaasd. In Prince George, Brits Columbia, maakte The Citizen gewag van „de smetteloze organisatie van het congres”. En een programmaleider van een televisiestation in Memphis, Tennessee, verklaarde: „Jullie mensen hebben iets — de manier waarop jullie met elkaar samenwerken.”

Een ingewikkeld hoofdstuk apart vormt wat dat betreft de inkoop, de bereiding en de uitreiking van het voedsel voor de congresbezoekers. Vaak worden er in de cafetaria in minder dan een uur duizenden maaltijden uitgereikt! Hierover schreef V. H. Mata in de San Antonio Light: „Degene die wil weten hoe men efficiënt 10.000 mensen voedt, wende zich tot de Jehovah’s Getuigen.”

In Los Angeles maakte L. A. Robin, hoofd van de Openbare Gezondheidsdienst, de opmerking dat wanneer het op het voeden van grote menigten aankwam, de Getuigen „model staan voor alle andere organisaties”. „Jaren geleden was dit het leger”, aldus zijn verdere woorden, „maar in recente jaren zijn het Jehovah’s Getuigen.” Hoe komt dit?

Waarnemers valt het al spoedig op dat al het werk vrijwillig door geloofsleden wordt verricht — niemand ontvangt enige vergoeding. Harry DeFeo van de DeFeo Fruit Company in Kansas City kwam onder de indruk van de wijze waarop allen samenwerkten. „Wat mij verbaast”, zo sprak hij tot de inkoopopziener van het congres, „is dat iedereen van een oprechte belangstelling voor anderen blijk geeft.” Ja, waarnemers bemerken dat de resultaten die zij zien, niet louter het gevolg zijn van organisatie-ervaring; liefde zoals de bijbel die onderwijst, dát maakt het werkelijke verschil.

Deze zelfde gewillige samenwerking sprak ook uit de wijze waarop de vele andere congreswerkzaamheden werden verricht. De reiniging bijvoorbeeld. De Daily News van Greensboro (Noord-Carolina) berichtte: „’Wanneer je het niet met eigen ogen gezien hebt, kun je het nauwelijks geloven’, aldus leden van het bestuur van de congreszaal, toen zij zagen hoe jonge mensen elke stoel in de hal schoonmaakten, daarna de vloeren schrobden en vervolgens de muren vlekkeloos reinigden.”

De Springfield Union (Massachusetts) beschreef de schoonmaakwerkzaamheden als volgt: „Als een witte tornado wervelden 160 Jehovah’s Getuigen ’s woensdags door de stadsgehoorzaal van Springfield. Gewapend met emmers, bezems en flessen met reinigingsmiddel schrobden zij de zaal van vloer tot plafond en van raam tot zitplaats.” En in de Cleveland Press stond: „Waarschijnlijk is het stadion deze week schoner dan het ooit is geweest.”

Omdat Jehovah’s getuigen zelf door het bezoeken van deze vergaderingen de bijbel hebben leren kennen, zal een bezoek aan dit soort van bijeenkomsten wat samenwerking en het tot stand brengen van dingen betreft, waarschijnlijk ook voor u een leerzame ervaring vormen. Een man die een bezoek bracht aan het congres in Binghamton, in de Amerikaanse staat New York, sprak: „Toen ik het enthousiasme zag en het respect dat de Getuigen koesteren voor hard werk, begon ik hen te respecteren. Ik begon hen te zien als één grote, hard werkende familie.” Hij gaf zelfs uiting aan zijn verlangen een deel van die familie te zijn. En u?

Mensen die liefde hebben voor anderen

Er is niemand die ons meer over liefde kan leren dan de Schepper zelf. Zijn liefde is onpartijdig en strekt zich tot alle soorten van mensen uit. Iemand die derhalve congressen bezoekt waar men tracht dit voorbeeld van de hemelse Vader na te volgen, kan daardoor veel leren over het betonen van liefde jegens anderen, zonder te letten op ras, nationaliteit of sociale achtergrond. In Milwaukee (Wisconsin) was bijvoorbeeld een verslaggever die enkele willekeurig uitgekozen jongeren interviewde. Hij vroeg hun waarom ze op het congres waren in plaats van op het Summerfest, een jaarlijks stadsfeest met ontspanning, eten en drinken.

Eén jongere antwoordde: „Ik ben hier omdat het voor de eerste maal in mijn leven is dat ik mensen heb ontmoet die werkelijk belangstelling voor mij hebben. . . . Jehovah’s getuigen moeten de enige, ware religie hebben.” Een achttienjarig meisje wier antwoord in de Milwaukee Sentinel stond afgedrukt, verklaarde: „Hier heb ik het meeste plezier. Op deze plaats wordt de meeste liefde getoond. Dat verzeker ik u.” — 5 juli 1975.

Op het congres te Columbia, in Zuid-Carolina, vertelde een zeer oude man, die jarenlang predikant was geweest in de Baptistenkerk, dat hij het meest onder de indruk was gekomen van de liefde tussen zwarte en blanke Getuigen. Hij had pas een plaatselijke kringvergadering van Jehovah’s getuigen bezocht en verklaarde:

„Toen ik op die vergadering aan het eten was, merkte ik dat ik naast een blanke Getuige zat die ik als kind had gekend. Ik was op haar familielandgoed opgegroeid. Ze herkende mij en was blij verrast dat ik bezig was met Jehovah’s getuigen te studeren. Ik hoorde dat ze een andere Koninkrijkszaal in de buurt bezocht. Ze nodigde me bij haar thuis uit om te eten. Dat overweldigde mij. In de tijd dat ik op haar vaders boerderij werkte, mocht ik me altijd alleen bij de achterdeur vervoegen en dan niet verder dan de stoep. Nooit had ik ervan durven dromen op een dag nog eens met haar gezin in de eetkamer aan tafel te zullen aanzitten!”

Deze liefde die Jehovah’s getuigen ten toon spreiden, verenigt echter niet alleen mensen van verschillend ras; wat men ook waarneemt, is dat deze liefde mensen soms op wonderbare wijze helpt hun leven te hervormen. Wanneer u aanwezig was geweest op het congres in Oakland, in Californië, dan was u misschien een kleine man met een misvormde rug opgevallen, van wie het ene been vijf centimeter korter is dan het andere. Het zal uw hart verwarmen te horen hoe zijn leven door zijn recente omgang met Jehovah’s getuigen volledig is hervormd. Hij vertelt:

„Ik ben vanaf mijn geboorte misvormd. Ik heb nooit mijn eigen vader gekend en toen mijn moeder wilde trouwen, zei haar man dat ze van mij af moest zien te komen. Daardoor kwam ik bij m’n grootmoeder terecht, alwaar ik geïsoleerd werd gehouden. Nooit mocht ik het huis uit en nooit kwam ik met iemand anders dan mijn moeder en grootmoeder in aanraking. Mijn moeder kreeg na verloop van tijd diverse andere kinderen — halfbroers en halfzusters van mij — maar die hebben mij nooit gezien en weten waarschijnlijk niet eens dat ik besta. Wanneer een van hen of iemand anders op bezoek kwam, werd ik altijd in een kamer opgesloten en moest stil zijn tot ze weer weg waren.

Op mijn achttiende jaar ging ik naar een kosthuis, waar ik tot mijn vierentwintigste bleef. De afgelopen dertien jaar heb ik in het bejaardenhuis in Berkeley gewoond. Tijdens mijn werk in de werkplaats voor gehandicapten, werd ik op een keer aangesproken door een jonge vrouw die met mij sprak over Jehovah’s getuigen en er regelingen voor trof dat er een Getuige bij mij op bezoek kwam.

Ik was niet gewend om met mensen te praten, dus had ik daar erge moeite mee. Maar Jehovah’s getuigen konden het geduld opbrengen mij lezen te leren en de bijbel te leren begrijpen, en wanneer ik ermee op wilde houden, waren zij heel liefdevol en geduldig jegens mij. Dat was een geheel nieuwe ervaring. Niemand had me ooit gewild. Vanaf die tijd voelde ik dat ik gewenst was. Toen ik ziek was, kwamen Getuigen uit de Koninkrijkszaal mij met fruit en andere geschenken bezoeken.

U kunt zich niet voorstellen hoe goed het iemand met mijn achtergrond doet, om volledig geaccepteerd te worden. Maar Jehovah’s getuigen hebben dat gedaan. Zij komen me altijd langshalen voor de vergaderingen, nodigen me uit bij hen thuis, en op nog zoveel andere manieren maken ze mij voortdurend duidelijk dat ik welkom ben. Zij luisteren naar mijn commentaren op de vergaderingen en helpen me een aandeel te hebben aan het bekendmaken van de Koninkrijksboodschap aan anderen. En de jonge vrouw die me met de Getuigen in contact heeft gebracht, heeft ermee ingestemd met mij te trouwen. Nu heb ik een liefdevolle vrouw, liefdevolle christelijke broeders en zusters en de wonderbare hoop op leven in Gods nieuwe ordening, waar ik zal mogen beleven dat dit afschuwelijk verminkte lichaam van mij onder de Koninkrijksheerschappij van Christus weer volledig gezond en sterk zal worden.”

Er kan stellig iets geleerd worden van mensen die zich erop toeleggen dezelfde eigenschappen als ’s mensen Schepper aan de dag te leggen en om die reden liefde en bezorgdheid voor anderen tonen.

Reactie op liefde getoond

Duizenden mensen reageren momenteel op deze liefde die hun wordt betoond en dragen hun leven op om Jehovah God te dienen. Zij gaan met Jehovah’s getuigen samenwerken om weer andere mensen te helpen God te leren kennen en te dienen. Op de achtennegentig „Goddelijke soevereiniteit”-congressen in de Verenigde Staten gaven 19.356 personen een openbaar getuigenis van hun opdracht aan Jehovah door de waterdoop te ondergaan. Op 90 vergaderingen in andere landen waarvan nu rapporten beschikbaar zijn, werden nog eens 21.309 personen gedoopt.

Wanneer u met enkelen van deze dopelingen had gesproken, zou u verbaasd hebben gestaan over hun uiteenlopende achtergronden. Toch hadden de meesten van hen één ding gemeen: Een verlangen hun hemelse Vader te kennen en te behagen. In juli werd bijvoorbeeld een jongeman gedoopt op het congres te Corvallis, in Oregon, die verklaarde:

„Mijn vrouw en ik hadden twee fijne kinderen en een goed huwelijk, terwijl we ons aangetrokken voelden tot God. We hadden zoveel goeds ervaren dat we iemand daarvoor ’dank je wel’ moesten zeggen.” Toen dan ook acht maanden vóór het begin van het congres te Corvallis Jehovah’s getuigen bij hen aan de deur kwamen en aanboden de bijbel met hen te bestuderen, gingen zij gretig op dit aanbod in. De man vertelt: „Zelfs al zou er geen woord over de bijbel worden gerept — gewoon bij de Getuigen zijn, zoals op dit congres, zou elkeen ervan moeten overtuigen dat dit de enige plaats is om te zijn.” Maar natuurlijk is het de bijbel die de Getuigen tot dit soort van mensen heeft gemaakt.

Wanneer u de gelegenheid had gehad met de dopelingen te spreken, zouden velen van hen u vertellen dat zij om hulp en leiding hadden gebeden. Een vrouw die op het congres in Columbia (Zuid-Carolina) werd gedoopt, vertelde dat zij wegens moeilijke omstandigheden, met inbegrip van huwelijksproblemen, over zelfmoord was gaan denken. Ze had zelfs al een pistool gekocht om zich van het leven te beroven. Maar eerst bad ze tot God of hij iemand wilde zenden om haar te helpen. De volgende dag belde een van Jehovah’s getuigen bij haar aan de deur en zij ontving de schriftuurlijke leiding en raad waardoor haar leven volledig is veranderd.

Een jongeman die in juli op het congres in Los Angeles werd gedoopt, vertelde het volgende over zijn eigen ervaring: „Ik was op zoek naar de ware religie en op een nacht vroeg ik door middel van het gebed om hulp bij het vinden ervan. De volgende morgen werd ik gewekt door een klop op de deur. Het waren Jehovah’s getuigen. Ik nodigde hen binnen en nam het boek De waarheid die tot eeuwig leidt en las er bijna de hele dag in. Ik raakte ervan overtuigd dat dit de waarheid was en bezocht de dichtstbijzijnde Koninkrijkszaal om de Getuigen te vragen terug te komen.”

Veel waarnemers stonden verbaasd over het grote aantal jeugdige mensen dat de doop onderging. „Volgens mij bestaat drie vierde uit tieners en jonge twens”, aldus een man die de doop op het congres in Bismarck (Noord-Dakota) gadesloeg. Bij een navraag onder de 328 gedoopten op de vergadering van St. Paul, in Minnesota, bleek dat 75 percent tussen de elf en dertig jaar was.

Nog iets verbazingwekkends is de reusachtige verandering die zovelen in hun leven hebben aangebracht. Aan de meest uiteenlopende kwade praktijken hebben zij zich schuldig gemaakt, maar zij hebben deze laten varen, zoals ook volgens Paulus de eerste-eeuwse christenen dit gedaan hadden (1 Kor. 6:9-11). De ervaring van een meisje die op de vergadering te Tulsa, in de Amerikaanse staat Oklahoma, werd gedoopt, illustreert wat veel mensen geholpen heeft deze grote veranderingen in hun leven aan te brengen. Zij verklaart:

„Niet veel meer dan twee jaar geleden kreeg ik contact met wereldse vrienden. De jongen met wie ik verkering had, bracht me met drugs in een staat van verdoving en verkrachtte me toen. Toen ik wakker werd, was ik verward en ik dacht dat ik flauwgevallen was. Ik stond op en ging naar huis, niet wetend dat ik verkracht was. Toen ik ten slotte naar een dokter ging omdat ik dacht aan een gezwel te lijden, hoorde ik dat ik reeds vijf maanden zwanger was.

Mijn moeder is een van Jehovah’s getuigen, maar ik dacht dat deze mensen net zo waren als de leden van elke andere religie. Toch besefte ik de ernst van mijn situatie en dus ging ik naar de ouderlingen van de gemeente. Zij waren heel vriendelijk voor mij en wilden me op alle mogelijke manieren helpen. Nooit hebben ze op me neergezien wegens hetgeen er was gebeurd. Zij hielpen me mijn levenspad te effenen door me aan de hand van de bijbel te tonen hoe ik mijn hemelse Vader kon behagen. Ik wist dat ik Jehovah God wilde dienen, dus bracht ik de noodzakelijke veranderingen in mijn leven aan en begon bijbelse beginselen toe te passen.”

Ja, mensen die er werkelijk verlangend naar zijn de levende God te dienen, ontvangen van Jehovah’s Getuigen liefdevolle hulp. Hoereerders, overspelers, homoseksuelen, dronkaards en andere kwaaddoeners worden geholpen veranderingen in hun leven aan te brengen, ten einde ware tevredenheid en geluk te vinden. De Cleveland Plain Dealer merkte hierover op: „De leer van de Jehovah’s Getuigen is afschrikwekkend en ontmoedigend voor niet-leden van de sekte, maar de beoefenaars ervan . . . schijnen gelukkige mensen te zijn.”

Wanneer men hiermee bedoelt dat Jehovah’s getuigen op geen enkele manier hun goedkeuring hechten aan de huidige populaire levenswijze van seks zonder huwelijk, waar zelfs sommige bekende vrouwen uit het openbare leven zeggen geen bezwaar tegen te hebben wanneer hun tienerdochters dat zouden willen, dan heeft men gelijk. Anderszins beschouwen Jehovah’s getuigen hun leer niet als „afschrikwekkend en ontmoedigend”, zoals u wel uit gesprekken met congresbezoekers had kunnen opmaken. Integendeel, zij zijn veeleer dankbaar voor de bescherming die de bijbelse leer hun biedt, doordat deze hen behoedt voor de consequenties van een ongelukkige wereldse levenswijze, met inbegrip van venerische ziekten, buitenechtelijke zwangerschap, een schuldig geweten, een verbroken huwelijk, enzovoort. Zij vormen een werkelijk gelukkig volk.

Congresprogramma verschaft het antwoord

Het soort van onderwijs dat Jehovah’s getuigen ontvangen en aanvaarden, vormt de sleutel van hun gedrag. Wijzend op de bron van dat onderricht, stond in de Cleveland Plain Dealer Magazine naar aanleiding van de komende vergadering van Jehovah’s getuigen in de stad: „Zij brengen hun draaiboek mee, de bijbel. Voor hen is dat de laatste autoriteit. Men zou hen mensen van het boek kunnen noemen.”

Ja, Jehovah’s getuigen aanvaarden Gods Woord, de bijbel — elk deel ervan. Hun leven ordenen zij naar de richtlijnen die erin staan, hetgeen ook de reden is waarom zij zich verre houden van liegen, stelen, hoererij, overspel, drugmisbruik, roken en alle vormen van immoraliteit en onreinheid (Gal. 5:19-21; Ef. 4:28; Openb. 21:8; 2 Kor. 7:1). Wegens hun hoge achting voor dit Woord van God schenken zij ook gehoor aan het herhaald daarin gegeven gebod elkaar lief te hebben en te helpen (Lev. 19:18; Matth. 7:12; Joh. 13:34; Ef. 4:31, 32; 1 Joh. 4:20, 21). Dat is de sleutel van hun succes bij het houden van grote congressen; ja, het verklaart waarom duizenden vrijwillige werkers zich belangeloos ten behoeve van de andere aanwezigen inzetten.

Voor mensen die rechtvaardige beginselen liefhebben, en zich graag laten helpen hun leven overeenkomstig de richtlijnen van Gods Woord in te richten, zijn deze vergaderingen bijzonder nuttig en heilzaam. Te Cicero, in Illinois, kwam een man naar de paardenrenbaan in de mening dat er paardenraces aan de gang waren. Ontdekkend dat het om een vergadering van Jehovah’s getuigen ging, besloot hij toch te blijven en te luisteren. Hij genoot zo van het gebodene dat hij ook de laatste twee dagen van het programma terugkwam en een huisbijbelstudie aanvaardde.

In Madison, Wisconsin, bracht een bejaarde rabbijn, die in zijn omgeving groot aanzien genoot, een bezoek aan het congres aldaar. Hij stond verbaasd over de uitzonderlijke kwaliteit van de toespraken en riep uit: „Dit zijn betere sprekers dan die naar de theologische seminaries gaan.”

Van grotere betekenis is echter het feit dat de op de bijbel gebaseerde toespraken van deze sprekers mensen werkelijk helpen hun leven overeenkomstig Gods maatstaven in te richten. Na bijvoorbeeld het programma-onderdeel „Komt niet onder een ongelijk juk met ongelovigen” te hebben beluisterd, besloot een studente die met Jehovah’s getuigen de bijbel bestudeerde, dat ze niet met de man zou trouwen met wie zij verloofd was, tenzij ook hij de leer uit Gods Woord zou aanvaarden.

Alles bij elkaar telde het vierdaagse programma, dat op elk congres hetzelfde was, zevenentwintig belangrijke lezingen en vier bijbelse drama’s. Enkele titels zullen u een indruk geven van de praktische en aanmoedigende waarde die deze programma-onderdelen bezaten: „Je gezin verenigd houden in de tijd van het einde”, „Een zuiver en oprecht gedrag — noodzakelijk voor het leven van een kind”, „Ben je bereid elkaar te helpen?”, „Geef er blijk van je als een ’mindere’ te gedragen” en „Gebruik elke vorm van gebed en smeking”.

Geen moeite sparen ze te bezoeken

Jehovah’s getuigen beseffen de waarde van deze vergaderingen en het is om die reden dat zij geen moeite sparen ze te bezoeken. Neem bijvoorbeeld het geval van een Getuige uit Gulfport, Mississippi, die van plan was het congres te Mobile, in Alabama, bij te wonen, maar in verband daarmee voor een belangrijke beslissing werd geplaatst. De firma waarvoor hij werkte, wilde dat hij vanwege een spoedopdracht zijn congresplannen zou opgeven ten einde bepaalde zakelijke aangelegenheden in New York te kunnen afhandelen. Omdat hij zijn congresplannen echter weigerde te veranderen, moest iemand anders zijn plaats innemen. Deze vertrok met vlucht No. 66 van de Eastern Airlines naar New York. Het vliegtuig stortte bij nadering van Kennedy Airport neer, waarbij vrijwel iedereen aan boord om het leven kwam. Maar of die ramp nu wel of niet had plaatsgevonden, de Getuige wist dat hij de juiste beslissing had genomen.

Lichamelijke gebreken, zijn soms een handicap voor iemand die een congres wil bezoeken. In Beaumont, in Californië, woont bijvoorbeeld een Getuige die zeventien jaar geleden door kinderverlamming werd getroffen en nu op een speciaal elektrisch bed moet liggen dat hem zijn ademhaling vergemakkelijkt. Niettemin is hij een geregelde bezoeker van congressen. „Ze zijn voor mij het hoogtepunt van het jaar”, aldus zijn woorden.

Vaak moeten Getuigen ongewone maatregelen nemen om aanwezig te kunnen zijn. Zo was er op een van de afgelopen congressen, te Corvallis, in Oregon, een gezin dat in zijn onderhoud voorziet door het fokken van geiten. Zij hadden niemand kunnen vinden om tijdens hun afwezigheid de geiten te melken. Wat hadden zij toen gedaan? De geiten in een vrachtauto geladen en met zich meegenomen naar het congres.

In de meeste streken zijn de districtsvergaderingen van Jehovah’s getuigen voor het jaar 1976 reeds gepland. In de komende maanden zullen er kleinere vergaderingen gehouden worden en wereldwijd, zo de Heer het wil, weer talloze congressen. Alleen in Noord-Amerika reeds meer dan honderd. In Nederland staan zes congressen op het programma. Waarom zou u geen plannen maken ze te bezoeken?

[Illustratie op blz. 17]

Op de 98 congressen in de Verenigde Staten hoorden 990.256 personen de toespraak „Eén wereld, één regering, onder Gods soevereiniteit”

[Illustratie op blz. 18]

Vriendelijkheid betonen jegens anderen is onder de Getuigen iets heel normaals

[Illustratie op blz. 19]

Alle werkers op de congressen van de Getuigen doen hun taak vrijwillig; niemand wordt betaald

[Illustratie op blz. 21]

Tot degenen die door de Getuigen werden gedoopt, behoorden vele jonge mensen

[Illustratie op blz. 22]

Het bijbelverslag over Samuël werd in een toneeldrama opgevoerd om onderricht te geven omtrent het opvoeden van kinderen