Levende verzekering van vrede op aarde

Zoals blijkt uit de „Mensen van goede wil”​-congressen in Canada

DE TIEN „Mensen van goede wil”​-districtsvergaderingen van Jehovah’s getuigen die vorig jaar zomer in Canada werden gehouden, waren een verkwikkende verademing. Voor wie? Voor hen die het moe zijn te horen over haat, oproer, gemene misdaden, oorlog, misbruik van verdovende middelen en een schrikbarende toename in onwettige geboorten en geslachtsziekte.

Deze congressen waren voor rechtgeaarde, denkende waarnemers een levende verzekering dat er mensen op aarde zijn die door hun huidige levenswijze tonen dat er een mensenwereld kan zijn zonder haat, vrees of oorlog.

Met een gezamenlijk hoogste aantal van 91.876 waren er op de tien plaatsen genoeg mensen aanwezig om te beletten dat iemand de bewering zou kunnen uiten dat hetgeen er plaatsvond een samenloop van omstandigheden of louter een gelukkig toeval was.

Zij die de congressen bijwoonden, hadden er belangstelling voor Gods „mensen van goede wil” te zijn. Deze zinsnede is aan de bijbel ontleend, waarin wordt aangetoond dat de mens Gods goede wil of gunst moet genieten indien hij eeuwig leven en vrede wil verwerven. — Luk. 2:13, 14.

Bereidwillig in vrede samenwerken

Voor het bijwonen van alle congressen zou een hele reis nodig zijn geweest. De plaatsen bestreken van kust tot kust een gebied van Canada van bijna 6500 kilometer. Natuurlijk werd er veel werk vereist om het programma voor te bereiden en de faciliteiten in de tien congressteden gereed te krijgen.

In Amherst, Nova Scotia, bijvoorbeeld, waar de menigte bezoekers groter was dan men verwacht had, vereiste het hard werk om genoeg stoelen voor zitplaatsen te krijgen. Door middel van een regeling die met de plaatselijke autoriteiten was getroffen, werd elke stoel in elke school binnen een straal van ruim honderd veertig kilometer rondom Amherst gebruikt. Toen er nog niet genoeg bleken te zijn, haalden de Getuigen per vrachtwagen nog meer stoelen uit Halifax, een kleine 220 kilometer ervandaan.

Hoe krijgen de Getuigen werk zoals dit georganiseerd? Heel vaak eenvoudig door methoden te gebruiken die praktisch zijn gebleken in hun openbare bediening. Een voorbeeld vormt het schoonmaken van het congresterrein in Edmonton, Alberta. Elk van de zeventien plaatselijke gemeenten kreeg een „gebied” toegewezen. Het gebouw werd in zoveel afdelingen verdeeld. Wanneer vrijwilligers zich voor werk kwamen melden, werd hun gevraagd van welke gemeente zij waren en zij werden dan dienovereenkomstig toegewezen.

Op deze congressen zag men een bereidwilligheid om in het belang van zijn naaste te werken die werkelijk opmerkelijk was. In Prince George, Brits Columbia, bijvoorbeeld ging een Getuige er met zijn vissersboot op uit en ving 1270 kilogram zalm en heilbot om het cafetariamenu aan te vullen. Hij schonk dit als bijdrage ten behoeve van zijn christelijke broeders en zusters.

Soms schenen de krachtsinspanningen eerst echter niet de gewenste resultaten op te leveren. In Sault Sainte Marie, Ontario, werd grote moeite gedaan om de plaatselijke autoriteiten ertoe te overreden de Getuigen een geasfalteerd terrein in de nabijheid van het congresterrein te laten gebruiken voor de cafetaria. Hoe zij het ook probeerden, zij hadden geen succes. Er moest een andere plaats worden gebruikt. Maar hoe dankbaar waren de Getuigen dat het zo was verlopen. Waarom? Tijdens het congres moest dat geasfalteerde terrein op vier plaatsen worden opengebroken om de oorzaak van een rioolverstopping op te sporen. Als zij dat terrein hadden gebruikt, zouden zij op de eerste dag van het congres de cafetaria hebben moeten verplaatsen.

De afgevaardigden huisvesten

Huisvesting voor de afgevaardigden zoeken is altijd een van de noodzakelijke dingen die vóór het congres gedaan moeten worden. Duizenden Getuigen hadden vrijwillig een aandeel aan het zoeken naar kamers en waren blij dat zij christelijke gastvrijheid konden tonen.

In Toronto, Ontario, bood de York-universiteit haar slaapvertrekken aan. Hierdoor werden er veel kamers dicht bij elkaar verschaft en er werden daar enkele honderden afgevaardigden ondergebracht. In Sherbrooke (Quebec), Edmonton en Amherst werden eveneens de slaapvertrekken van hogescholen en universiteiten aangeboden. De Mount Allison-​universiteit in laatstgenoemde stad bood plaats aan ongeveer 1000 personen.

Toen bleek dat het verwachte bezoekersaantal van 2500 personen in Amherst overschreden zou worden, moest de speurtocht naar kamers worden uitgebreid naar Moncton, zo’n achtenvijftig kilometer daarvandaan. Nadat een vrouw aldaar een bezoeker had afgewezen, belde zij op om te zeggen dat zij van gedachten veranderd was, dat zij haar beweegredenen had onderzocht en besefte dat zij wegens vooroordeel geweigerd had slaapgelegenheid af te staan. Nu wilde zij kamers opgeven. Zij verklaarde tevens dat zij haar buren die om dezelfde reden negatief hadden gereageerd, zou gaan bewerken. Dit deed zij ook. Gedurende verscheidene daaropvolgende dagen belde zij herhaaldelijk op en zei: ’Wilt u alstublieft mevrouw Zo-en-zo komen noteren. Zij wil een kamer opgeven.’ Op deze wijze werd er voor vijfentwintig personen huisvesting verkregen.

Gedoopt als Gods „mensen van goede wil”

Vele vreugdetranen werden bij de doopgelegenheid op de tien congressen gezien toen zoons, dochters en vrienden omhelsd, gefeliciteerd en verwelkomd werden in Jehovah’s gelukkige familie van „mensen van goede wil”. Toen in Sault Sainte Marie de 207 doopkandidaten opstonden om vragen te beantwoorden, was het interessant op te merken dat de jongeren onder hen overheersten.

Er werden echter ook vele ouderen gedoopt. In Edmonton, waar twee plaatselijke TV-stations de onderdompeling uitzonden, werden 208 personen gedoopt. Onder hen bevond zich een ouder echtpaar uit Rocky Mountain House, Alberta. Zij hadden lang naar Gods waarheid gezocht en waren bij veel verschillende religies aangesloten geweest. Ongeveer een jaar geleden begonnen zij de bijbel met de Getuigen te bestuderen. „Wij tasten niet meer in het duister”, zei de tweeënzeventigjarige vrouw. „Wij zijn zo blij dat wij ten slotte de waarheid hebben gevonden.” Haar tachtigjarige echtgenoot voegde eraan toe: „Ik heb nooit geweten dat ik zoveel familieleden had.”

Onder de 151 dopelingen op het congres in Sherbrooke, Quebec, was een vrouw uit Levis. Nadat zij de bijbel was gaan bestuderen, kreeg zij tegenstand van haar man te verduren, die dreigde haar ertoe te dwingen het huis te verlaten en haar bijbelse lectuur verbrandde. Terwijl zij de huiselijke aangelegenheden behartigde, bleef zij echter studeren. Nu werd zij gedoopt. Hoe stond het met haar man? O, die werd ongeveer zes maanden geleden gedoopt. Wat was er gebeurd? Een jaar geleden had het zesjarige dochtertje hem gevraagd haar voor te lezen voordat zij ging slapen. Hij stemde hierin toe. Zij gaf hem het boek Van het verloren naar het herwonnen paradijs. Wat hij las, beviel hem. Dit leidde er ten slotte toe dat hij het boek De waarheid die tot eeuwig leven leidt accepteerde. Hij las het, vroeg om een bijbelstudie en werd in 1969 gedoopt.

Het grootste aantal dat op een van de tien congressen werd gedoopt, was in Toronto. Hier deden 662 personen de stap en gaven aldus te kennen dat zij Gods mensen van goede wil wensten te zijn. Op alle tien de congressen in Canada werden 2012 personen als symbool van hun opdracht aan Jehovah, de God die vrede geeft, gedoopt.

Meer afgevaardigden dan verwacht

Tractoren werden stilgezet, mannen kwamen uit het veld en gezinnen van de overkant van de prairiën verlieten in het hartje van de zomer hun boerderij om naar het congres in Regina te gaan. Velen moesten wekenlang goede plannen maken om het congres te kunnen bijwonen, maar hoe blij waren zij dat zij waren gekomen! Men had verwacht dat er 3500 zouden komen, doch het was maar goed dat sommigen ligstoelen hadden meegebracht, want op de laatste dag, tijdens de hoofdlezing „Het mensengeslacht redden — door het Koninkrijk”, waren er 5533 aanwezigen!

Zoals op alle tien de congressen kon men wanneer men op het congres in Sault Sainte Marie tussen de menigte liep de geest van vrede en tevredenheid voelen. Er was ook opgewondenheid over het feit dat er veel meer aanwezigen waren dan de 2500 die verwacht werden. Hoeveel kwamen er om naar de openbare lezing te luisteren? Een totaal van 11.054!

In Edmonton was het goed dat er een gebouw ter grootte van de Edmonton Gardens werd gehuurd. Hoewel er 4500 werden verwacht, was het op de eerste dag duidelijk dat de capaciteit van 7000 zitplaatsen nodig zou zijn. Kunt u zich de opgewondenheid voorstellen toen het bezoekersaantal dag aan dag steeg tot bijna het dubbele van wat men had geschat — 8255?

In Sherbrooke stroomden op de vergadering in de Franse taal in totaal 4564 personen het Palais des Sports dat 4200 zitplaatsen telt binnen om naar de openbare lezing te luisteren. Het bezoekersaantal was sinds de eerste dag al met bijna 40 percent gestegen. En in Amherst, waar 2500 personen werden verwacht, werd de vergadergelegenheid met 6221 personen tot de nok toe gevuld. Wat een invloed had dit op een stad met slechts ongeveer 10.500 inwoners! Dit was het grootste congres van welke aard maar ook dat ooit op dit schiereiland was gehouden.

Men had geschat dat ongeveer 16.000 personen het congres in Toronto zouden bijwonen. Op de openbare lezing was echter bijna het dubbele van dat aantal aanwezig, ofte wel 31.272 personen. Dit was het grootste congres in deze reeks congressen die in Canada werden gehouden. Ja, de belangstelling voor de bijbelse boodschap van hoop neemt in een geweldig tempo toe en als gevolg daarvan heeft het bezoekersaantal op alle tien de congressen de verwachtingen overschreden.

Publiciteit

De nieuwsmedia hebben aan enkele van de congressen uitstekende publiciteit gegeven. In Sault Sainte Marie bijvoorbeeld bood het FM-station CKCY, dat heel bezorgd was dat niet allen het programma zouden kunnen horen ten gevolge van de grote aantallen bezoekers, aan om gedeelten van het programma op de band op te nemen en uit te zenden. Op vrijdagavond zonden zij het hele drama dat op het bijbelboek Esther gebaseerd was rechtstreeks uit en herhaalden vervolgens hun bandopname ervan de volgende avond over hun AM-station.

Mensen van de Frans-Canadese radio-omroep kwamen twee dagen naar Sherbrooke om de hoogtepunten van het congres te filmen. La Tribune, een nieuwsblad in de Franse taal, wijdde ongeveer 30 percent van zijn voorpagina aan de tweede dag van het congres. De daaropvolgende dagen was er soms meer dan een halve pagina met foto’s.

Waarnemingen met betrekking tot een vredig gedrag

Er werden in de congressteden veel commentaren gehoord over de voorbeeldige vrede en goede orde die er onder de Getuigen heersten. De reactie van de mensen in Sault Sainte Marie op het congres werd goed samengevat door een politieagent die zei: „Jullie hebben een vredige geest in onze stad gebracht.”

In Amherst zei een huisbewoonster over haar Getuigengasten: „Maken jullie helemaal geen lawaai? Ik heb hier vier dagen lang acht mensen gehad en ik wist nauwelijks dat zij er waren.” Een moteleigenaar merkte op: „De fijnste mensen die hier ooit zijn geweest, ze zijn te allen tijde welkom. . . . Klaarblijkelijk hebben Jehovah’s Getuigen iets wat wij niet hebben.” En het hoofd van de politie verklaarde: „Zij kunnen alle jaren terugkomen — en wat mij betreft, tweemaal per jaar.”

De goede orde en reinheid op het congres in Prince George werd door een gezondheidsinspecteur opgemerkt, die zei: „Jullie weten hier waarschijnlijk meer over dan ik.”

Een bestuurslid van Toronto’s Woodbinerenbaan zei dat de tuinman verbaasd was toen hij ’s maandagsmorgens kwam „omdat er geen bloem was vernield”. Tijdens het congres wees een employé van de veiligheidsdienst van de renbaan die met een verslaggever sprak, op een bord waarop stond „Houdt Woodbine schoon” en zei over de Getuigen: „Het is de eerste keer dat ik iemand heb gezien die het werkelijk probeerde.”

Toronto’s Telegram publiceerde ook opmerkingen over de Getuigen zoals: „De eerlijkheid en rechtschapenheid van de Getuigen is bestendig. Wat men ook van de Getuigen mag denken — en heel veel mensen denken een heleboel negatieve dingen — zij leiden een voorbeeldig leven. En zij geloven allemaal precies hetzelfde over alles.” De Telegram beschreef hen verder met de woorden: „Zij schijnen ook de vriendelijkste mensen te zijn die men zou kunnen hopen te ontmoeten.” „Hoewel er duizenden waren, was er geen gedrang, geen geduw — zelfs geen geprikkeldheid wegens de hitte.” „Zij zijn niet anti-het-land; zij zijn alleen pro-Jehovah”, merkte de Telegram op. „Zij verbranden geen dienstplichtoproepen, zij komen niet in opstand . . . noch nemen zij deel aan enige vorm van opruiing.”a

Naarmate het huidige samenstel in alle delen der wereld in een snel tempo achteruit blijft gaan, wordt het voor hen die helder denken steeds duidelijker dat er een groep aardbewoners is die uitblinken als een maatschappij die anders is en die een toonbeeld van vrede op aarde zijn.

Dat dit vrede-nastrevende gedrag werkelijk op liefde is gebaseerd bleek toen een afgevaardigde en zijn gezin in Amherst door een ramp werden getroffen. Hun caravan raakte in brand. Alles ging verloren. Binnen een half uur had het gezin het gebruik van een andere caravan gekregen. Getuigen voorzagen de man, vrouw en kinderen van kleren en schonken genoeg geld dat het gezin gedurende de rest van het congres kon blijven en weer naar huis terug kon keren.

Wat wordt hierdoor bewezen?

Deze congressen dienden hoofdzakelijk tot onderricht en voordeel van Jehovah’s getuigen. Wat heeft dit alles dan voor u te betekenen?

Herinnert u zich nog enkele van de dingen die door waarnemers over de Getuigen werden gezegd? — ’Eerlijke mensen’. ’Rechtschapen mensen.’ ’De fijnste mensen die hier ooit zijn geweest.’ Een persfotograaf in Toronto zou dit niet willen tegenspreken. Hij had zijn sleutels in het slot van de kofferruimte van zijn auto laten zitten. De auto stond op een parkeerplaats op het congresterrein. In die kofferruimte bevond zich een fotografische uitrusting ter waarde van honderden dollars. Toen hem dit te binnen schoot en hij naar de auto terugrende, was de koffer op slot. Ze was op slot gedaan door een Getuige die in de gaten had gekregen wat er was gebeurd en die de sleutels naar de afdeling Gevonden Voorwerpen had gebracht. Wat een opluchting toen de fotograaf ze terug kreeg! Zou het leven niet aangenamer zijn als u onder dat soort van mensen leefde?

Rein en ordelijk? Ja. De stadsbestuurder van Sherbrooke merkte op: „Een raadslid bezocht het congres. . . . Hij zei dat hij nog nooit eerder in zijn leven in een gebouw met vierduizend andere mensen was geweest waar hij geen stukje papier en geen sigarettenpeukje op de vloer had kunnen vinden. Jullie zijn de reinste en ordelijkste mensen die ik ooit heb gezien.” Zou u graag met dat soort van mensen willen omgaan?

Dat de Getuigen in die mate eenheid genieten dat zij de „generatiekloof” overbruggen, blijkt uit de waarneming van een verslaggever in Sherbrooke: „Voor de ’profanen’ die zich in het Palais des Sports waagden, bleken Jehovah’s Getuigen vredige mensen te zijn die er ernstig moeite voor deden volgens de bijbel te leven. Bovendien is het vreemd congressen te zien waar hele gezinnen aan deelnemen. Op dit congres ging jong en oud met elkaar om en er waren zelfs baby’s die nog niets konden begrijpen.”

Het ware christendom staat ver boven nationale en raciale barrières, die door zelfzuchtige mensen zijn opgeworpen. Er werden op deze congressen geen luide protesten tegen discriminatie gehoord. Er werden zelfs speciale zittingen georganiseerd voor vele immigranten die Jehovah’s getuigen zijn geworden. In Vancouver, Brits Columbia, waren er 65 op de Griekse zittingen en 106 op de Italiaanse. Regina had 146 en Winnipeg 209 aanwezigen op Oekraïense bijeenkomsten. In Sault Sainte Marie waren zevenenzestig Finssprekende personen. Edmonton had 35 personen op een Italiaanse zitting. Toronto’s kosmopolitische bevolking werd weerspiegeld in de regeling voor een volledig programma in het Italiaans met 1565 bezoekers. En de voornaamste programma-onderdelen werden in het Spaans voor 111 personen, in het Portugees voor 84 en in het Grieks voor 334 personen weergegeven.

De diepte van toewijding van sommigen van deze afgevaardigden kan beter worden begrepen wanneer men bedenkt dat niet allen in een goede gezondheid verkeerden of gemakkelijk ter been waren. Als een man die in de zeventig is en kanker heeft, komt en zijn vaste besluit om gedoopt te worden doorzet, moet men wel even blijven stilstaan bij de gedachte wat het voor hem betekend moet hebben in deze intieme verhouding tot zijn God te komen.

Wanneer zulke mensen de aarde bevolken nadat Jehovah God deze in de komende „grote verdrukking” heeft gereinigd, twijfelt u er dan nog aan dat er eindeloze vrede op aarde kan zijn? Een onpartijdige beschouwing van wat hier is opgetekend, toont duidelijk aan dat er een volk is dat zelfs nu reeds vrede nastreeft (1 Petr. 3:8-11). Niet slechts op congressen, maar elke week in hun Koninkrijkszalen kunt u deze vrede en gezonde omgang ervaren.

Waarom onderzoekt u deze dingen niet verder voor uzelf? Verheug u nu reeds in geluk, moreel zuivere metgezellen, eenheid en vrede. Tracht te weten te komen waarom deze hoedanigheden onder Jehovah’s getuigen bloeien en groeien in een tijdperk waarin ze in de samenleving in het algemeen zo duidelijk ontbreken. Het kan eeuwig geluk voor u en uw geliefden betekenen.

[Voetnoten]

[Illustratie op blz. 17]

Esthers feestmaal voor de Perzische koning en Haman, zoals in het drama in Sherbrooke, Quebec, werd uitgebeeld

[Illustratie op blz. 18]

Een gedeelte van de 31.272 aanwezigen in Toronto op het grootste van de in Canada gehouden „Mensen van goede wil”​-congressen