ថ្ងៃទី៩ ដល់ថ្ងៃទី១៥ ខែមីនា ឆ្នាំ២០២៦
ចម្រៀងលេខ៤៥ ការរំពឹងគិតក្នុងចិត្ត
អ្នកអាចតយុទ្ធនឹងអារម្មណ៍អវិជ្ជមានបាន
«ពិបាកចិត្តណាស់ខ្ញុំ!»។—រ៉ូម ៧:២៤
ចំណុចផ្ដោត
របៀបយកឈ្នះអារម្មណ៍និងគំនិតអវិជ្ជមាន។
១-២. ជួនកាល តើសាវ័កប៉ូលមានអារម្មណ៍យ៉ាងណា ហើយហេតុអ្វីយើងអាចយល់អារម្មណ៍របស់គាត់? (រ៉ូម ៧:២១-២៤)
ពេលគិតអំពីសាវ័កប៉ូល តើអ្នកនឹកឃើញអ្វីអំពីគាត់? តើអ្នកនឹកឃើញថាគាត់ជាសាសនទូតដ៏មានចិត្តក្លាហាន អ្នកបង្រៀនដ៏ប៉ិនប្រសប់ ឬអ្នកសរសេរសៀវភៅច្រើនក្នុងគម្ពីរឬទេ? ការរៀបរាប់ទាំងអស់នេះគឺជាអ្វីដែលត្រឹមត្រូវ។ ប៉ុន្តែ គាត់ក៏ធ្លាក់ទឹកចិត្តពេលខ្លះដែរ។ ដូចយើងជាច្រើននាក់ ជួនកាលគាត់ត្រូវតយុទ្ធនឹងអារម្មណ៍អវិជ្ជមាន។
២ សូមអាន រ៉ូម ៧:២១-២៤។ ក្នុងសំបុត្រដែលប៉ូលសរសេរទៅកាន់បងប្អូននៅក្រុងរ៉ូម គាត់បានសរសេរអំពីអារម្មណ៍ផ្សេងៗដែលយើងជាច្រើននាក់មាន។ ទោះជាគាត់ជាគ្រិស្តសាសនិកដ៏ស្មោះត្រង់ក្ដី ក្នុងខ្លួនគាត់ហាក់ដូចជាមានចម្បាំងមួយ គឺចម្បាំងរវាងចិត្តចង់ធ្វើតាមបំណងប្រាថ្នារបស់ព្រះ និងទំនោរចិត្តធ្វើតាមសេចក្ដីប៉ងប្រាថ្នាដែលខុសឆ្គង។ ក្រៅពីនេះ ជួនកាលប៉ូលក៏បានតយុទ្ធនឹងអារម្មណ៍អវិជ្ជមានអំពីអ្វីដែលគាត់បានធ្វើនៅអតីតកាលនិងបញ្ហាមួយដែលគាត់មានម្ដងហើយម្ដងទៀត។
៣. តើយើងនឹងពិចារណាអ្វីក្នុងអត្ថបទនេះ? (សូមមើល«ការពន្យល់ពាក្យ»ផងដែរ)
៣ ទោះជាប៉ូលហាក់ដូចជាមានចម្បាំងក្នុងខ្លួនក៏ដោយ គាត់មិនអនុញ្ញាតឲ្យអារម្មណ៍អវិជ្ជមានaកាន់កាប់លើគំនិតរបស់គាត់ឡើយ។ ក្នុងអត្ថបទនេះ យើងនឹងពិចារណាសំណួរដូចតទៅនេះ៖ ហេតុអ្វីជួនកាលប៉ូលមានអារម្មណ៍«ពិបាកចិត្តណាស់»? តើគាត់ធ្វើអ្វីដើម្បីតយុទ្ធនឹងអារម្មណ៍អវិជ្ជមាន? តើយើងអាចតយុទ្ធនឹងអារម្មណ៍អវិជ្ជមានរបស់ខ្លួនយ៉ាងដូចម្ដេច?
តើអ្វីបាននាំឲ្យប៉ូលមានអារម្មណ៍អវិជ្ជមាន?
៤. តើអ្វីនាំឲ្យប៉ូលមានអារម្មណ៍អវិជ្ជមាន?
៤ អ្វីដែលគាត់បានធ្វើនៅអតីតកាល។ មុនប៉ូលបានទៅជាគ្រិស្តសាសនិក គាត់បានធ្វើអ្វីដែលនាំឲ្យគាត់ស្ដាយក្រោយ។ ជាឧទាហរណ៍ គាត់ឈរមើលទាំងក្ដីពេញចិត្តពេលគេគប់ថ្មសម្លាប់បុរសដ៏ស្មោះត្រង់ម្នាក់ឈ្មោះស្ទេផាន។ (សកម្ម. ៧:៥៨; ៨:១) ម្យ៉ាងទៀត គាត់ក៏បាននាំមុខក្នុងការបៀតបៀនគ្រិស្តសាសនិកយ៉ាងសាហាវដែរ។—សកម្ម. ៨:៣; ២៦:៩-១១
៥. តើអ្វីដែលប៉ូលធ្លាប់ធ្វើនៅអតីតកាលមានឥទ្ធិពលយ៉ាងណាទៅលើគាត់?
៥ ក្រោយពីក្លាយទៅជាគ្រិស្តសាសនិក ជួនកាលសាវ័កប៉ូលធ្លាក់ទឹកចិត្តចំពោះអ្វីដែលគាត់បានធ្វើនៅអតីតកាល។ កាលដែលពេលវេលាកាន់តែកន្លងទៅ គាត់ប្រហែលជាកាន់តែបន្ទោសខ្លួនដែលគាត់បានបៀតបៀនគ្រិស្តសាសនិក។ ជាឧទាហរណ៍ ពេលដែលគាត់សរសេរសំបុត្រជាលើកទី១ទៅកាន់ក្រុមជំនុំនៅក្រុងកូរិនថូសប្រហែលជានៅឆ្នាំ៥៥ គ.ស. គាត់បាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំ . . . ក៏មិនសមនឹងហៅថាសាវ័កដែរ ពីព្រោះខ្ញុំបានបៀតបៀនក្រុមជំនុំរបស់ព្រះ»។ (១កូ. ១៥:៩) នៅក្នុងសំបុត្រដែលគាត់សរសេរទៅកាន់ក្រុមជំនុំនៅក្រុងអេភេសូរប្រហែលជា៥ឆ្នាំក្រោយមក គាត់បានរៀបរាប់អំពីខ្លួនគាត់ថា៖ «ជាអ្នកតូចជាងអ្នកតូចបំផុតក្នុងចំណោមពួកអ្នកបរិសុទ្ធ»។ (អេភ. ៣:៨) ពេលដែលគាត់សរសេរសំបុត្រទៅកាន់ធីម៉ូថេ ប៉ូលបានហៅខ្លួនគាត់ថា ជាអ្នកដែលធ្លាប់«ប្រមាថព្រះ ជាអ្នកបៀតបៀនរាស្ត្ររបស់លោក និងជាមនុស្សព្រហើន»។ (១ធី. ១:១៣) តើអ្នកអាចស្រមៃគិតថាប៉ូលមានអារម្មណ៍យ៉ាងណាពេលគាត់ទៅក្រុមជំនុំផ្សេងៗ ហើយជួបពួកអ្នកដែលគាត់ធ្លាប់បៀតបៀនឬសមាជិកក្រុមគ្រួសាររបស់បុគ្គលដែលគាត់ធ្លាប់បៀតបៀន?
៦. តើអ្វីផ្សេងទៀតបាននាំឲ្យប៉ូលពិបាកចិត្ត? (សូមមើលកំណត់សម្គាល់ផងដែរ)
៦ បន្លាមួយក្នុងសាច់ឈាម។ ប៉ូលបានប្រដូចអ្វីដែលធ្វើឲ្យគាត់ឈឺចិត្តទៅនឹង«បន្លាមួយក្នុងសាច់ឈាម»។ (២កូ. ១២:៧) ប៉ូលមិនបានបញ្ជាក់អំពីអ្វីដែលនាំឲ្យគាត់ឈឺចាប់នោះយ៉ាងជាក់លាក់ទេ តែនោះប្រហែលជាបញ្ហាខាងរូបកាយ ខាងផ្លូវចិត្ត ឬអ្វីផ្សេងទៀតដែលធ្វើឲ្យគាត់ឈឺចាប់។b
៧. តើភាពមិនល្អឥតខ្ចោះរបស់ប៉ូលមានឥទ្ធិពលយ៉ាងណាមកលើគាត់? (រ៉ូម ៧:១៨, ១៩)
៧ ភាពមិនល្អឥតខ្ចោះរបស់គាត់។ ប៉ូលបានតយុទ្ធនឹងភាពមិនល្អឥតខ្ចោះរបស់គាត់។ (សូមអាន រ៉ូម ៧:១៨, ១៩) ទោះជាគាត់ចង់ធ្វើអ្វីដែលត្រឹមត្រូវក៏ដោយ ភាពមិនល្អឥតខ្ចោះក្នុងសាច់ឈាមរបស់គាត់បានធ្វើឲ្យការតាំងចិត្តរបស់គាត់ខ្សោយទៅ។ គាត់សារភាពថាក្នុងរូបកាយរបស់គាត់មានចម្បាំងរវាងសេចក្ដីប៉ងប្រាថ្នានៃរូបកាយ និងបំណងចិត្តចង់ធ្វើអ្វីដែលត្រឹមត្រូវ។ ប៉ុន្តែ ប៉ូលខំព្យាយាមយ៉ាងខ្លាំងដើម្បីរីកចម្រើន។ (១កូ. ៩:២៧) ប៉ូលច្បាស់ជាខកចិត្តនឹងខ្លួនជាខ្លាំងពេលដែលគុណវិបត្តិរបស់គាត់លេចឡើង!
តើអ្វីបានជួយប៉ូលឲ្យយកឈ្នះអារម្មណ៍អវិជ្ជមាន?
៨. តើសំបុត្ររបស់ប៉ូលបង្ហាញយ៉ាងណាអំពីរបៀបដែលគាត់អាចយកឈ្នះភាពមិនល្អឥតខ្ចោះរបស់គាត់?
៨ នៅក្នុងសំបុត្ររបស់គាត់ ប៉ូលបង្ហាញអំពីរបៀបដែលគាត់និងបងប្អូនរួមជំនឿអាចតយុទ្ធនិងយកឈ្នះទំនោរចិត្តខុសឆ្គង ដោយមានជំនួយពីឫទ្ធានុភាពរបស់ព្រះ។ (រ៉ូម ៨:១៣; កាឡ. ៥:១៦, ១៧) ប៉ូលនិយាយយ៉ាងច្បាស់អំពីបំណងប្រាថ្នានិងការប្រព្រឹត្តណាដែលគ្រិស្តសាសនិកគួរជៀសវាង ដើម្បីធ្វើឲ្យព្រះយេហូវ៉ាពេញចិត្ត។ (កាឡ. ៥:១៩-២១, ២៦) ប៉ូលទំនងជាបានរំពឹងគិតអំពីភាពទន់ខ្សោយរបស់ខ្លួន ស្វែងរកឱវាទពីបទគម្ពីរ និងកត់សម្គាល់អ្វីដែលគាត់ត្រូវធ្វើដើម្បីយកឈ្នះភាពមិនល្អឥតខ្ចោះរបស់ខ្លួន។ ដូច្នេះ ពេលយើងអានអំពីអ្វីដែលប៉ូលប្រាប់អ្នកឯទៀតឲ្យធ្វើដើម្បីឲ្យព្រះពេញចិត្ត នោះយើងអាចប្រាកដថាប៉ូលក៏បានធ្វើអ្វីទាំងនោះដែរ។
៩-១០. តើអ្វីបានជួយប៉ូលឲ្យតយុទ្ធនឹងអារម្មណ៍អវិជ្ជមាន? (អេភេសូរ ១:៧) (សូមមើលរូបភាពផងដែរ)
៩ ទោះជាជួនកាលប៉ូលមានអារម្មណ៍ធ្លាក់ទឹកចិត្តក៏ដោយ គាត់អាចរក្សាអំណរ។ ជាឧទាហរណ៍ គាត់សប្បាយពេលគាត់ឮដំណឹងល្អអំពីក្រុមជំនុំឆ្ងាយៗ។ (២កូ. ៧:៦, ៧) គាត់សប្បាយដែលមានចំណងមិត្តភាពជាមួយនឹងបងប្អូនរួមជំនឿ។ (២ធី. ១:៤) ម្យ៉ាងទៀត គាត់អរសប្បាយដោយដឹងថាព្រះយេហូវ៉ាពេញចិត្តគាត់ ហើយគាត់អាចបម្រើព្រះ«ដោយមានសមត្ថភាពវិនិច្ឆ័យដែលមិនផ្ដន្ទាទោស»។ (២ធី. ១:៣) ទោះជាពេលដែលគាត់ជាប់ឃុំនៅក្រុងរ៉ូមក៏ដោយ ប៉ូលបានលើកទឹកចិត្តបងប្អូនរួមជំនឿឲ្យ«អរសប្បាយ . . . ដោយសារលោកម្ចាស់»។ (ភី. ៤:៤) ពាក្យទាំងនេះបង្ហាញថា ប៉ូលមិនមែនជាបុគ្គលដែលចេះតែគិតអវិជ្ជមានទេ។ ពេលដែលប៉ូលចាប់ផ្ដើមគិតអំពីអ្វីដែលធ្វើឲ្យគាត់ធ្លាក់ទឹកចិត្ត ភ្លាមៗគាត់បានគិតអំពីអ្វីដែលធ្វើឲ្យគាត់មានអំណរឡើងវិញ។
១០ ប៉ូលក៏អាចយកឈ្នះអារម្មណ៍អវិជ្ជមានដែរ ដោយសារគាត់ជឿជាក់ថាថ្លៃលោះគឺជាអំណោយសម្រាប់ខ្លួនគាត់ផ្ទាល់។ (កាឡ. ២:២០; សូមអាន អេភេសូរ ១:៧) ជាលទ្ធផល គាត់អាចជឿជាក់ថាព្រះយេហូវ៉ានឹងអភ័យទោសឲ្យគាត់តាមរយៈលោកយេស៊ូគ្រិស្ត។ (រ៉ូម ៧:២៤, ២៥) ទោះជាគាត់ធ្លាប់ធ្វើខុសនៅអតីតកាលនិងមានភាពមិនល្អឥតខ្ចោះក្ដី ប៉ូលអាច«បំពេញកិច្ចបម្រើពិសិដ្ឋ»ជូនព្រះដោយអំណរ។—ហេ. ៩:១២-១៤
ទោះបីជាជួនកាលប៉ូលពិបាកចិត្តចំពោះអ្វីដែលគាត់បានធ្វើនៅអតីតកាលក៏ដោយ គាត់បានតយុទ្ធនឹងអារម្មណ៍អវិជ្ជមានទាំងនោះដោយរំពឹងគិតទៅលើថ្លៃលោះ (សូមមើលវគ្គ៩-១០)
១១. ហេតុអ្វីគំរូរបស់ប៉ូលលើកទឹកចិត្តយើង?
១១ ដូចប៉ូល យើងប្រហែលជាមានអារម្មណ៍ថាមានចម្បាំងមួយនៅក្នុងខ្លួនយើងជានិច្ច។ នេះប្រហែលជាមកពីអ្វីដែលយើងគិត អ្វីដែលយើងធ្វើ ឬអ្វីដែលយើងនិយាយ។ យើងក៏ប្រហែលជានិយាយអំពីខ្លួនថា ‹ពិបាកចិត្តណាស់ខ្ញុំ!›។ បងស្រីម្នាក់ឈ្មោះអេលីសាcដែលមានអាយុ២០ឆ្នាំជាង បានរៀបរាប់អំពីអារម្មណ៍របស់ខ្លួនថា៖ «ខ្ញុំទទួលការលើកទឹកចិត្តពេលគិតអំពីស្ថានភាពរបស់ប៉ូល។ ខ្ញុំធូរចិត្តដែលដឹងថា មិនមានតែខ្ញុំប៉ុណ្ណោះទេដែលមានអារម្មណ៍បែបនោះ។ នេះក៏ជាការរំលឹកមួយទៀតថា ព្រះយេហូវ៉ាដឹងអំពីអ្វីដែលរាស្ត្ររបស់លោកកំពុងឆ្លងកាត់»។ ដូចប៉ូល តើយើងអាចធ្វើអ្វីដើម្បីមានសមត្ថភាពវិនិច្ឆ័យដែលមិនផ្ដន្ទាទោស ហើយអរសប្បាយទោះជាមានអារម្មណ៍អវិជ្ជមានក៏ដោយ?
របៀបដែលយើងអាចតយុទ្ធនឹងអារម្មណ៍អវិជ្ជមាន
១២. តើការរក្សាទម្លាប់ល្អក្នុងការគោរពប្រណិប័តន៍ព្រះជួយយើងយ៉ាងណាឲ្យតយុទ្ធនឹងអារម្មណ៍អវិជ្ជមាន?
១២ ចូររក្សាទម្លាប់ល្អក្នុងការគោរពប្រណិប័តន៍ព្រះ។ ពេលយើងបណ្ដុះឲ្យមានទម្លាប់ល្អក្នុងការគោរពប្រណិប័តន៍ព្រះ យើងងាយស្រួលផ្ដោតទៅលើអ្វីល្អៗ។ យើងអាចប្រដូចទម្លាប់នោះទៅនឹងទម្លាប់ផ្សេងៗក្នុងការថែទាំសុខភាពដើម្បីយើងអាចមានសុខភាពល្អ។ ពេលយើងបរិភោគអាហារដែលមានជីវជាតិ ហាត់ប្រាណជាទៀងទាត់ និងគេងគ្រប់គ្រាន់ តាមធម្មតានោះជួយយើងឲ្យមានអារម្មណ៍ល្អជាង។ ស្រដៀងគ្នាដែរ យើងទាំងអស់គ្នាធ្លាប់ឃើញថាពេលយើងអានបណ្ដាំរបស់ព្រះជាទៀងទាត់ រៀបចំ ចូលរួម និងមានចំណែកក្នុងកិច្ចប្រជុំ ហើយចូលរួមក្នុងកិច្ចបម្រើផ្សាយ នោះយើងមានអារម្មណ៍សប្បាយ។ សកម្មភាពដែលពង្រឹងកម្លាំងបែបនេះជួយយើងឲ្យយកឈ្នះអារម្មណ៍អវិជ្ជមានរបស់យើង។—រ៉ូម ១២:១១, ១២
១៣-១៤. តើគ្រិស្តសាសនិកដ៏ស្មោះត្រង់ខ្លះបានទទួលប្រយោជន៍យ៉ាងណាពីការរក្សាទម្លាប់ល្អក្នុងការគោរពប្រណិប័តន៍ព្រះ?
១៣ សូមគិតអំពីគំរូរបស់បងប្រុសចន។ គាត់បានត្រូវគេរកឃើញថាមានជំងឺមហារីកដ៏កម្រមួយពេលដែលគាត់មានអាយុ៣៩ឆ្នាំ។ ដំបូង គាត់មានអារម្មណ៍អវិជ្ជមានយ៉ាងខ្លាំង។ គាត់ឆ្ងល់ថា ‹ខ្ញុំនៅក្មេងសោះម៉េចក៏ឈឺអីចឹង?›។ នៅពេលនោះ កូនប្រុសរបស់គាត់មានអាយុត្រឹមតែបីឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ តើអ្វីបានជួយបងចនឲ្យយកឈ្នះអារម្មណ៍អវិជ្ជមាន? គាត់និយាយថា៖ «ទោះជាខ្ញុំអស់កម្លាំងក៏ដោយ ខ្ញុំធ្វើឲ្យប្រាកដថាក្រុមគ្រួសាររបស់យើងមានទម្លាប់ល្អក្នុងការគោរពប្រណិប័តន៍ព្រះ។ យើងបានចូលរួមកិច្ចប្រជុំទាំងអស់ ចូលរួមក្នុងកិច្ចបម្រើផ្សាយរាល់សប្ដាហ៍ ហើយធ្វើការគោរពប្រណិប័តន៍ជាក្រុមគ្រួសារជាទៀងទាត់សូម្បីតែពេលពិបាកក៏ដោយ»។ បងចនបន្ថែមថា៖ «នៅពេលដែលជួបប្រទះស្ថានភាពពិបាក យើងអាចមានអារម្មណ៍តក់ស្លុតនិងពិបាកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ ប៉ុន្តែ មិនយូរក្រោយមក យើងឃើញថាព្រះយេហូវ៉ាផ្ដល់កម្លាំងដែលយើងត្រូវការនិងសេចក្ដីស្រឡាញ់ដល់យើង។ លោកនឹងជួយអ្នកដូចដែលលោកបានជួយខ្ញុំដែរ»។
១៤ បងអេលីសាដែលបានរៀបរាប់នៅខាងលើនិយាយថា៖ «រាល់ដងដែលខ្ញុំចូលរួមកិច្ចប្រជុំនិងសិក្សាផ្ទាល់ខ្លួន ខ្ញុំទទួលការរំលឹកថាព្រះយេហូវ៉ាស្ដាប់ខ្ញុំ ហើយពិតជាស្រឡាញ់ខ្ញុំ។ នោះធ្វើឲ្យខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់»។ បងប្រុសណូឡិនដែលជាអ្នកត្រួតពិនិត្យប្រចាំមណ្ឌលនៅទ្វីបអាហ្វ្រិក និយាយអំពីខ្លួនគាត់និងប្រពន្ធរបស់គាត់ឈ្មោះដាយអេនថា៖ «យើងបន្តរក្សាទម្លាប់ល្អក្នុងការគោរពប្រណិប័តន៍ព្រះ ទោះជាពេលដែលយើងធ្លាក់ទឹកចិត្តក្ដី។ ព្រះយេហូវ៉ាតែងតែធ្វើឲ្យយើងឃើញច្បាស់ថា លោកកំពុងជួយយើងឲ្យមានទស្សនៈត្រឹមត្រូវ។ យើងព្យាយាមចាំថាព្រះយេហូវ៉ានឹងជួយយើង និងផ្ដល់ពរឲ្យយើង។ យើងមិនដឹងថាលោកនឹងជួយយើងតាមរបៀបណាទេ តែយើងដឹងថាលោកនឹងជួយយើង»។
១៥. តើយើងប្រហែលជាត្រូវធ្វើអ្វីដើម្បីអាចយកឈ្នះអារម្មណ៍អវិជ្ជមាន? សូមលើកឧទាហរណ៍មួយ។
១៥ បើយើងចង់យកឈ្នះចិត្តគំនិតអវិជ្ជមាន យើងប្រហែលជាត្រូវធ្វើអ្វីដែលលើសពីធម្មតា។ សូមស្រមៃគិតថាអ្នកឈឺចង្កេះ។ ដើម្បីធូរស្បើយ អ្នកប្រហែលជាត្រូវធ្វើលើសពីការគ្រាន់តែដើរហាត់ប្រាណជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ អ្នកប្រហែលជាត្រូវធ្វើការស្រាវជ្រាវ ឬថែមទាំងនិយាយជាមួយគ្រូពេទ្យដើម្បីដឹងថាការឈឺចាប់នោះមកពីណា។ ស្រដៀងគ្នាដែរ យើងប្រហែលជាត្រូវធ្វើការស្រាវជ្រាវក្នុងគម្ពីរនិងសៀវភៅផ្សេងៗរបស់យើង ហើយថែមទាំងនិយាយជាមួយគ្រិស្តសាសនិកដែលមានភាពចាស់ទុំ ដើម្បីដឹងអំពីរបៀបយកឈ្នះអារម្មណ៍អវិជ្ជមានដែលយើងមានម្ដងហើយម្ដងទៀត។ សូមគិតអំពីយោបល់មួយចំនួនដែលអាចជួយអ្នក។
១៦. តើអ្វីនឹងជួយយើងឲ្យយល់អំពីមូលហេតុដែលយើងខ្វល់ខ្វាយ? (ចម្រៀងសរសើរព្រះ ១៣៩:១-៤, ២៣, ២៤)
១៦ សូមអធិដ្ឋានទៅព្រះយេហូវ៉ាសុំលោកឲ្យជួយអ្នកយល់អ្វីដែលអ្នកពិតជាត្រូវការ។ ស្ដេចដាវីឌដឹងថាព្រះយេហូវ៉ាស្គាល់គាត់ច្បាស់។ ដូច្នេះ គាត់បានសុំព្រះយេហូវ៉ាជួយគាត់ឲ្យកត់សម្គាល់មូលហេតុដែលគាត់«ខ្វល់ខ្វាយ»។ (សូមអាន ចម្រៀងសរសើរព្រះ ១៣៩:១-៤, ២៣, ២៤) អ្នកក៏អាចសុំព្រះយេហូវ៉ាជួយអ្នកឲ្យកត់សម្គាល់មូលហេតុដែលអ្នកមានគំនិតនិងអារម្មណ៍អវិជ្ជមាន ហើយយល់អំពីរបៀបយកឈ្នះគំនិតនិងអារម្មណ៍នោះដែរ។ អ្នកក៏ប្រហែលជាអាចសួរខ្លួននូវសំណួរដូចជា៖ ‹តើអ្វីធ្វើឲ្យខ្ញុំខ្វល់ខ្វាយ? តើមានអ្វីដែលតែងតែធ្វើឲ្យខ្ញុំខ្វល់ខ្វាយ? តើខ្ញុំច្រើនតែបន្តគិតអំពីអ្វីដែលអវិជ្ជមាននោះ ជាជាងបំបាត់វាចោលឬទេ?›។
១៧. តើយើងអាចសិក្សាប្រធានបទអ្វីខ្លះដើម្បីជួយយើងឲ្យគិតអំពីអ្វីដែលលើកទឹកចិត្ត? (សូមមើលរូបភាពផងដែរ)
១៧ ចូរសិក្សាប្រធានបទដែលនឹងជួយក្នុងស្ថានភាពរបស់អ្នក។ ម្ដងម្កាល អ្នកអាចទទួលប្រយោជន៍ពីការសិក្សាអំពីគុណសម្បត្តិណាមួយរបស់ព្រះយេហូវ៉ា។ ជាឧទាហរណ៍ សាវ័កប៉ូលទទួលប្រយោជន៍យ៉ាងខ្លាំងពីការរំពឹងគិតទៅលើថ្លៃលោះនិងការអភ័យទោសរបស់ព្រះយេហូវ៉ា។ អ្នកក៏អាចធ្វើដូច្នេះដែរ។ សូមប្រើជំនួយស្រាវជ្រាវសម្រាប់សាក្សីព្រះយេហូវ៉ា បទគម្ពីរសម្រាប់ជីវិតជាគ្រិស្តសាសនិក ឬជំនួយសិក្សាគម្ពីរផ្សេងទៀតដែលមានជាភាសារបស់អ្នក ដើម្បីស្រាវជ្រាវប្រធានបទដូចជា សេចក្ដីមេត្តាករុណា ការអភ័យទោស និងសេចក្ដីស្រឡាញ់ដ៏ស្មោះត្រង់របស់ព្រះ។ ពេលអ្នករកឃើញអត្ថបទផ្សេងៗដែលនឹងជួយអ្នក សូមធ្វើបញ្ជីនៃអត្ថបទទាំងនោះ។ សូមទុកបញ្ជីនោះនៅកន្លែងដែលអ្នកឆាប់ឃើញ ហើយសិក្សាអត្ថបទពីបញ្ជីនោះពេលដែលអ្នកចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ធ្លាក់ទឹកចិត្ត។ សូមព្យាយាមអនុវត្តអ្វីដែលអ្នកអាននៅក្នុងជីវិតរបស់អ្នកផ្ទាល់។—ភី. ៤:៨
សូមជ្រើសរើសប្រធានបទផ្សេងៗដែលនឹងជួយអ្នកឲ្យយកឈ្នះអារម្មណ៍អវិជ្ជមាន (សូមមើលវគ្គ១៧)
១៨. តើគ្រិស្តសាសនិកខ្លះសិក្សាអំពីអ្វី?
១៨ បងអេលីសាដែលបានត្រូវរៀបរាប់នៅខាងលើបានសិក្សាផ្ទាល់ខ្លួនដោយស្រាវជ្រាវអំពីគំរូរបស់យ៉ូប។ គាត់និយាយថា៖ «ខ្ញុំនិងយ៉ូបមានស្ថានភាពស្រដៀងគ្នា។ គាត់មានបញ្ហាផ្ទួនៗគ្នា។ ប៉ុន្តែ ពេលយ៉ូបធ្លាក់ទឹកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង គាត់មិនដែលឈប់សុំជំនួយពីព្រះយេហូវ៉ាទេ សូម្បីតែគាត់មិនដឹងអំពីមូលហេតុដែលបញ្ហានោះកើតឡើងក៏ដោយ»។ (យ៉ូប ៤២:១-៦) បងដាយអេនដែលបានត្រូវរៀបរាប់នៅខាងលើនិយាយថា៖ «ខ្ញុំនិងប្ដីរបស់ខ្ញុំកំពុងសិក្សាសៀវភៅចូរចូលទៅជិតព្រះយេហូវ៉ា។ យើងសប្បាយចិត្តដែលដឹងថា ព្រះយេហូវ៉ាសូនយើងដូចជាងស្មូនសូនដីឥដ្ឋ។ ជាជាងផ្ដោតអារម្មណ៍ទៅលើការខកចិត្តចំពោះខ្លួនឯង យើងព្យាយាមស្រមៃថាព្រះយេហូវ៉ាកំពុងសូនយើង ហើយព្យាយាមធ្វើឲ្យយើងទៅជាមនុស្សល្អជាង។ នេះធ្វើឲ្យយើងកាន់តែចូលទៅជិតលោក»។—អេ. ៦៤:៨
ចូរផ្ដោតអារម្មណ៍ទៅលើថ្ងៃអនាគតទាំងមានទំនុកចិត្ត
១៩. ជួនកាល តើយើងនឹងមានអារម្មណ៍យ៉ាងណា ប៉ុន្តែតើយើងអាចប្រាកដអំពីអ្វី?
១៩ ទោះបីជាយើងធ្វើតាមយោបល់ទាំងអស់ក្នុងអត្ថបទនេះក៏ដោយ ជួនកាលយើងនឹងនៅតែពិបាកចិត្តឬខ្វល់ខ្វាយ។ នៅពេលខ្លះ យើងប្រហែលជាថែមទាំងមានអារម្មណ៍ធ្លាក់ទឹកចិត្តយ៉ាងខ្លាំងទៀតផង។ ប៉ុន្តែ ដោយមានជំនួយពីព្រះយេហូវ៉ា យើងអាចកាត់បន្ថយអារម្មណ៍អវិជ្ជមានពេលដែលនោះលេចឡើង។ យើងអាចជឿជាក់ថា សឹងតែរាល់ថ្ងៃ យើងនឹងមានសមត្ថភាពវិនិច្ឆ័យដែលមិនផ្ដន្ទាទោស ហើយមានហេតុឲ្យអរសប្បាយក្នុងជីវិតនិងក្នុងកិច្ចបម្រើព្រះយេហូវ៉ា។
២០. តើអ្នកតាំងចិត្តធ្វើអ្វី?
២០ សូមឲ្យយើងតាំងចិត្តកុំឲ្យអារម្មណ៍អវិជ្ជមានអំពីអ្វីដែលយើងធ្លាប់ធ្វើពីមុន ទុក្ខកង្វល់ ឬភាពមិនល្អឥតខ្ចោះកាន់កាប់លើយើងឡើយ។ ពេលយើងចាប់ផ្ដើមខ្វល់ខ្វាយ ព្រះយេហូវ៉ាអាចជួយយើងឲ្យមានចិត្តស្ងប់។ (ចសព. ១៤៣:១០) យើងអាចទន្ទឹងរង់ចាំថ្ងៃដែលយើងមិនចាំបាច់តស៊ូដើម្បីមានអារម្មណ៍វិជ្ជមាន។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងនឹងក្រោកឡើងរាល់ថ្ងៃដោយគ្មានទុក្ខកង្វល់ ហើយសប្បាយរីករាយក្នុងការបម្រើព្រះយេហូវ៉ាជាព្រះដែលប្រកបដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់!
ចម្រៀងលេខ៣៤ ចូររក្សាចិត្តស្មោះឥតងាករេជានិច្ច
a ការពន្យល់ពាក្យ៖ ក្នុងអត្ថបទនេះ ពាក្យ«អារម្មណ៍អវិជ្ជមាន»សំដៅទៅលើអារម្មណ៍ពិបាកចិត្តឬអារម្មណ៍ឡើងចុះ ដែលយើងប្រហែលជាមានម្ដងម្កាល។ នេះមិនសំដៅទៅលើជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្តដែលជាជំងឺធ្ងន់ធ្ងរមួយទេ។
b អ្វីដែលប៉ូលសរសេរបង្ហាញថាគាត់មានបញ្ហាភ្នែក។ បើដូច្នោះ នោះទំនងជាបានធ្វើឲ្យគាត់ពិបាកសរសេរសំបុត្រ និងពិបាកបំពេញកិច្ចបម្រើផ្សាយ។ (កាឡ. ៤:១៥; ៦:១១) ឬប៉ូលប្រហែលជាព្រួយបារម្ភដោយសារអ្វីដែលអ្នកបង្រៀនមិនពិតនិយាយអំពីគាត់។ (២កូ. ១០:១០; ១១:៥, ១៣) មិនថាការព្រួយបារម្ភរបស់ប៉ូលមកពីមូលហេតុណាក៏ដោយ នោះបានធ្វើឲ្យគាត់ឈឺចិត្ត។
c ឈ្មោះខ្លះបានត្រូវផ្លាស់ប្ដូរ។