Jehóva hefur slípað mig til

Það var margt sem ég tók eftir en fólkið hafði sterkustu áhrifin á mig. Ungir bræður og systur unnu störf sem virtust mjög einhæf. Þau voru ekki í sviðsljósinu. En þau voru glöð og ánægð. Fordæmi þeirra kenndi mér hvað það merkir að þjóna Guði í auðmýkt.

Jehóva hefur í gegnum árin slípað mig til svo ég yrði betri þjónn hans. En má ég byrja á að segja ykkur frá leit minni að sannleikanum þegar ég var búddisti?

LEIT MÍN AÐ GUÐI Á BARNSALDRI

Ég fæddist og ólst upp í Chicago í Illinois í Bandaríkjunum. Ég var elstur af fjórum systkinum. Foreldrar mínir höfðu flust frá Japan til Chicago til að láta ameríska drauminn rætast. Þau vildu að börnin sín fengju bestu menntun sem völ væri á og næðu árangri í lífinu.

Foreldrar mínir voru einlægir búddistar. Mamma hafði verið alin upp á heimili þar sem var búddaaltari. Pabbi hennar og tveir bræður voru búddamunkar. Búddismi gegndi því stóru hlutverki í fjölskyldunni þegar ég ólst upp. Það fyrsta sem ég gerði þegar ég kom heim úr skólanum var að brenna reykelsi og færa búddalíkneskinu hrísgrjón og vatn að fórn. Á sunnudögum fórum við í búddahof þar sem við tilbáðum frammi fyrir álíka líkneski – það var bara stærra og gullhúðað.

Þegar ég var um það bil sjö ára man ég að ég hugsaði um leið og ég starði á líkneskið heima hjá mér: Hvað gerist eftir að ég dey? Ég hafði lært í búddismanum að þá myndi ég lifa einhvers staðar sem andavera. En það rann upp fyrir mér að líf mitt myndi einn daginn taka enda. Ég gæti orðið andavera en ég myndi ekki fá að vera maður lengur. En dapurlegt! Skyndilega fann ég fyrir yfirþyrmandi vanmætti.

Þegar ég komst á unglingsárin fór mér að finnast trúarsiðir búddista merkingarlausir. Mig vantaði eitthvað. (Matt. 5:3) Innst inni fannst mér að það hlyti að vera til almáttugur, lifandi Guð. Mig langaði að kynnast honum. Ég fór að velta því fyrir mér hvort svörin væri að finna í Biblíunni. Ég keypti því notaða King James-biblíu á Búddahátíð – af öllum stöðum!

Þegar ég var 17 ára tók bróðir að nafni Wilson Bashou mig tali úti á götu þar sem ég var að viðra hundinn minn. Hann spurði: „Veistu hvaða loforð Guð hefur gefið varðandi framtíðina?“ Þetta reyndist upphaf að dýpri umræðum um Biblíuna. Wilson las Opinberunarbókina 17:1 og spurði: „Hvað ætli ‚mörgu vötnin‘ sem vændiskonan situr yfir tákni?“ Ég hafði ekki hugmynd. Hann sýndi mér þá 15. versið sem segir að vötnin tákni fólk. Ég var hrifinn að sjá að vottar Jehóva nota Biblíuna til að túlka sig sjálfa. Áður en samtalinu lauk gaf Wilson mér bókina Sannleikurinn sem leiðir til eilífs lífs. Þessi litla bláa bók breytti lífi mínu.

Tíu dögum síðar fór ég í fyrsta skipti á samkomu í ríkissalnum. Það er ógleymanlegt hvað það var tekið hlýlega á móti mér. Síðan þá hef ég sótt samkomur. Wilson hóf biblíunámskeið með mér. Ég var svo ánægður að kynnast Biblíunni að stundum sátum við í allt að átta klukkustundir og lásum saman. Foreldrar mínir voru áhyggjufullir og voru alfarið á móti því að ég væri að kynna mér Biblíuna. En því meira sem ég lærði þeim mun sannfærðari varð ég um að þetta væri sannleikurinn. Ég lét skírast árið 1983.

ÉG HÆTTI Í HÁSKÓLANÁMI TIL AÐ VERÐA BRAUTRYÐJANDI

Á þeim tíma sem ég lét skírast var ég í læknisfræði í virtum háskóla. Foreldrar mínir höfðu fórnað miklu til að ég gæti fengið þessa menntun. Ég hefði getað haldið áfram í námi en ég vildi gefa Jehóva mitt besta og þjóna honum í fullu starfi.

Pabbi hafði varað mig við og sagt að hann myndi reka mig út ef ég hætti í háskólanum. Ég var dapur og ringlaður. Ég elskaði foreldra mína og vildi ekki valda þeim vonbrigðum. Ég fór oft út á lóð á háskólasvæðinu seint á kvöldin og bað til Jehóva undir stjörnubjörtum himni. Ég bað hann að hjálpa mér að taka ákvörðun. Þegar ég svo ákvað að hætta í háskólanum sagði pabbi mér að koma mér út. Ég hringdi í Wilson og sagði honum hvað hafði gerst. Hann bauð mér að koma og búa hjá sér. Ég tók allt sem ég átti í einum poka og fór með strætó heim til hans. Ég man að ég var ótrúlega rólegur. Ég vissi að ég hefði tekið rétta ákvörðun.

Mér leið eins og fugli sem hafði verið sleppt úr búri! Núna gat ég einbeitt mér að því að þjóna Jehóva. Ég byrjaði sem brautryðjandi árið 1984.

Árin sem ég var brautryðjandi kenndi Jehóva mér að þroska með mér dýrmæta eiginleika eins og þolgæði. Dag einn var mjög freistandi að sleppa því að fara í boðunina. Það dró úr mér kjark að enginn komst með mér seinni hluta dagsins en ég fór samt. Eftir tvo tíma var ég að klára eina íbúðablokk. Ég var þreyttur og einmana og það leit út fyrir að það myndi rigna. Ég velti því fyrir mér hvort ég ætti bara að segja þetta gott. Ég gekk samt upp á þriðju hæð og mætti ungum manni frá Filippseyjum. Ég hugsaði með mér að hann hefði örugglega engan áhuga. En þar skjátlaðist mér. Hann þáði biblíunámskeið og varð með tímanum bróðir.

ÉG VAR SLÍPAÐUR TIL Á BETEL Í BROOKLYN

Eftir að hafa búið hjá Wilson í tvö ár var mér boðið að starfa á Betel í Brooklyn árið 1985. Eins og ég nefndi í upphafi fór ég að vinna í bókbandinu. Eitt sinn þegar ég var að vinna við vél sem prentar titla á bókarkápur gerði ég mistök og eyðilagði nokkur hundruð bókarkápur. Bræðurnir sögðu mér að tilkynna það til verkstjórans. Ég kom með fullt af útskýringum á því sem hafði misfarist en gleymdi einu. Verkstjórinn benti mér vinsamlega á að það væri alltaf gott að biðjast afsökunar. Við þetta tækifæri lærði ég mikilvægi þess að viðurkenna mistök mín og segja: „Ég biðst afsökunar.“

Ég lærði að tileinka mér þjónustulund þegar ég fylgdist með eldri bræðrum og systrum á Betel. Bróðir Milton Henschel, sem sat í stjórnandi ráði, sat eitt sinn við sama borð og ég í hádeginu. Þennan dag voru fleiri sem borðuðu hádegismat en hafði verið gert ráð fyrir og þjónarnir unnu eins hratt og þeir gátu. Við yngri bræðurnir við borðið kvörtuðum í hálfum hljóðum yfir því hvað þjónustan væri hæg. Bróðir Henschel stóð þá upp án þess að segja orð og fór að hjálpa þjónunum að setja vatnskönnur og brauð og smjör á borðin. Þetta einfalda verk hans minnti mig á það hvernig Jesús þjónaði postulunum. Ég gleymi þessu aldrei. – Jóh. 13:3–5.

„ÞÚ ÆTTIR AÐ LÆRA JAPÖNSKU“

Árið 1987 fór ég í ferðalag til Japans. Auðmýkt og eldmóður boðberanna þar hafði sterk áhrif á mig. Mig langaði að hjálpa til í boðuninni en vandamálið var að ég hafði aldrei lært japönsku. Systir á Betel, Michiko Oda, horfði á mig og sagði ákveðin: „Þú ættir að læra japönsku!“ Og ég ákvað að gera það. Ég gerði mér ekki grein fyrir hvaða áhrif þetta myndi hafa á líf mitt.

Fáeinum mánuðum síðar fór ég í japanskan söfnuð í New York. Það opnuðust ýmsar nýjar dyr í þjónustu Jehóva þegar ég lærði japönsku. Ég fór á fyrsta japanska mótið árið 1989 í Los Angeles í Kaliforníu. Þar tók ég vel eftir ákveðinni systur, Miwako Onami, sem var brautryðjandi og tók þátt í leikritinu.

Við Miwako giftum okkur árið 1992 og okkur var boðið að starfa saman sem hjón á Betel í Brooklyn. Miwako er skynsöm og umhyggjusöm manneskja og er alltaf tilbúin að rétta öðrum hjálparhönd. Fordæmi hennar hefur hjálpað mér að slípa mig í framkomu við aðra. Hún er sannarlega gjöf frá Jehóva – óþrjótandi uppspretta hamingju og gleði.

BETEL Í JAPAN OG STARFSSVÆÐIÐ

Síðar meir veiktust bæði mamma og pabbi Miwako alvarlega, en þau bjuggu í Japan. Við fengum þess vegna leyfi til að flytja á deildarskrifstofuna í Japan til þess að geta annast þau betur. Við fluttumst þangað árið 1999.

Betelfjölskyldan í Japan tók vel á móti okkur og við aðlöguðumst okkar nýja heimili. Ég lærði margt af góðum eiginleikum bræðra og systra í Japan, eins og því hvað þau eru einstaklega örlát og gestrisin. Þau eru mjög einbeitt í vinnu og taka hana alvarlega. Þau vinna líka mjög vel saman. Ástæðan er meðal annars sú að í japanskri menningu álítur fólk mikilvægara að vinna saman öllum til góðs heldur en að áorka einhverju sem einstaklingar. Fordæmi þeirra hvatti mig til að vinna auðmjúkur með öðrum og ég áttaði mig á hvernig mitt litla framlag þjónar tilgangi í heildarfyrirætlun Jehóva.

En út af menningarmuninum átti ég stundum erfitt með að skilja hvers vegna hlutirnir voru gerðir á ákveðinn hátt. Ég þurfti að læra að vera þolinmóður og bregðast ekki of harkalega við. Með tímanum breyttist viðhorf mitt og ég áttaði mig á að Jehóva getur blessað allar ákvarðanir eins lengi og við vinnum í samræmi við leiðsögnina sem hann gefur fyrir milligöngu safnaðarins. Þegar allt kemur til alls er það Jehóva sem lætur hlutina ganga upp.

Ég ber oft þjálfunina sem ég fékk á Betel saman við það hvernig Jehóva slípaði spámanninn Móse. Hann hjálpaði honum að þroska með sér hógværð þau 40 ár sem hann var fjárhirðir. Ég ólst upp við að menntun skipti miklu máli eins og Móse. Ég hafði leyft menntuninni að gera mig stoltan og sjálfsöruggan. En á Betel lærði ég að vera auðmjúkur og treysta á Jehóva. Jehóva sýndi Móse þolinmæði og slípaði hann og það sama hefur hann gert fyrir mig í gegnum tíðina.

Við önnuðumst báða foreldra Miwako í 24 ár þar til þeir létust. Það voru ótal símtöl, ferðir á spítalann og margt sem kom upp á. Heilsu Masako, mömmu Miwako, hrakaði að því marki að hún gat varla gengið. Hún átti erfitt með að sækja samkomur og fara í boðunina. Síðustu vikurnar var hún bundin við hjólastól. En þrátt fyrir allt þetta dvínaði aldrei kærleikur hennar til Jehóva. Hún geislaði af gleði þegar hún talaði um sannleikann. Fordæmi Masako í þjónustu Jehóva og hvernig hún fann lífsfyllingu og hamingju við allar aðstæður hefur verið mér mikil hvatning.

Árið 2024 breyttist líf okkar til muna. Eftir að hafa verið á Betel í meira en 30 ár var okkur falið að starfa sem sérbrautryðjendur. Eins og er störfum við á eyjunni Okinawa og segjum fjölskyldum á herstöð í nágrenninu frá fagnaðarboðskapnum. Það sem við lærðum á Betel hjálpaði okkur mikið að takast á við þessar breytingar. Við reynum að hafa góða dagskrá og nota tíma okkar sem best með því að einbeita okkur að boðuninni og leggja okkur fram. Jehóva hefur blessað okkur með biblíunemendum sem hafa orðið eins og fjölskylda okkar. Við höfum lært mikilvægi þess að elska fólk. Við Miwako þökkum Jehóva á hverjum degi fyrir verkefni okkar.

ÁKVEÐINN Í AÐ LÁTA JEHÓVA SLÍPA MIG ENN MEIRA

Fjölskyldan mín þjónar Jehóva ekki enn þá en hún er ekki lengur andsnúin sannleikanum. Burtséð frá því lofaði Jesús að þeir sem yfirgæfu fjölskylduna til að verða lærisveinar hans myndu fá hundraðfalt aftur í formi andlegrar fjölskyldu. (Mark. 10:29, 30) Þetta hef ég svo sannarlega upplifað. Ég hef ekki tölu á öllum þeim fjölskyldum um allan heim sem hafa elskað mig og látið sér annt um mig rétt eins og ég tilheyrði þeirra eigin fjölskyldu.

Ég á enn þá eintakið af Sannleiksbókinni sem Wilson gaf mér. Þessi bláa bók minnir mig á hvernig Jehóva leyfði mér að finna sig. (1. Kron. 28:9) Ég er staðráðinn í að leyfa honum að slípa mig áfram og hjálpa öðrum að kynnast sannleikanum sem leiðir til eilífs lífs.