September

Við þurfum að leggja okkur fram, ekki bara til að ná andlegum þroska heldur þurfum við líka að viðhalda honum. Við verðum því að gæta þess að verða ekki of örugg með okkur. (1. Kor. 10:12) Við þurfum stöðugt að rannsaka okkur sjálf til að vera viss um að við höldum áfram að taka framförum. Í bréfi sínu til Kólossumanna undirstrikar Páll postuli aftur þörfina á að halda sér sterkum í trúnni. Þótt kristnir menn í Kólossu væru þroskaðir í trúnni sagði Páll þeim að gæta sín á því að láta ekki blekkjast af hugsun fólks í heiminum. (Kól. 2:6–10) Og Epafras, sem þekkti greinilega fólkið í söfnuðinum vel, bað stöðugt að það mætti verða fullþroskað í trúnni. (Kól. 4:12) Bæði Páll og Epafras skildu að það krefst stöðugrar viðleitni og stuðnings frá Guði að viðhalda andlegum þroska. Þeir vildu að kristnir menn í Kólossu stæðu stöðugir í trúnni, væru fullþroskaðir kristnir einstaklingar sama hvaða erfiðleikum þeir stæðu frammi fyrir. w24.04 6–7 gr. 16, 17

Þegar við höfum ræktað með okkur heilbrigðan ótta við Jehóva elskum við hann svo mikið að við myndum aldrei vilja gera neitt sem er honum á móti skapi. Það skiptir okkur öllu máli að læra muninn á réttu og röngu, sannleika og lygi, svo að við getum haft velþóknun Jehóva. (Orðskv. 2:3–6; Hebr. 5:14) Ef við óttuðumst menn meira en Guð gætum við leiðst burt frá sannleikanum. Skoðum viðbrögð 12 höfðingja sem njósnuðu um landið sem Jehóva hafði lofað að gefa Ísraelsmönnum. Tíu njósnaranna óttuðust Kanverja meira en þeir elskuðu Jehóva. Þeir sögðu við Ísraelsmenn: „Við getum ekki farið og barist gegn þessu fólki því að það er öflugra en við.“ (4. Mós. 13:27–31) Frá sjónarhóli manna voru Kanverjar vissulega sterkari. En að segja að Ísraelsmenn gætu ekki sigrað óvini sína sýndi að þeir tóku ekki Jehóva með inn í myndina. w24.07 9 gr. 5, 6

Getum við verið alveg viss um að dómar Jehóva séu alltaf réttir? Já, Jehóva er fullkominn, alvitur og miskunnsamur „dómari allrar jarðarinnar“ eins og Abraham skildi svo vel. Jehóva hefur kennt syni sínum og gefið honum þá ábyrgð að dæma alla. (Jóh. 5:22) Bæði faðirinn og sonurinn geta séð hvað býr í hjarta hverrar manneskju. (Matt. 9:4) Við getum treyst því að þeir geri rétt þegar þeir dæma hvern og einn. Við getum treyst því að allar ákvarðanir Jehóva séu réttar. Það er augljóst að við erum ekki hæf til að dæma en hann er það svo sannarlega. (Jes. 55:8, 9) Við treystum því Jehóva og syni hans til að dæma. Við vitum líka að Jesús konungur okkar líkir fullkomlega eftir réttlæti og miskunn föður síns. – Jes. 11:3, 4. w24.05 7 gr. 18, 19

Við getum lært um mikilvægi þess að vera heiðarleg af fyrstu kynnum Jesú og Natanaels. Þegar Filippus fór með vin sinn Natanael til að hitta Jesú gerðist eitthvað mjög merkilegt. Þótt Jesús hefði aldrei hitt Natanael áður sagði hann: „Sjáið, hér er sannur Ísraelsmaður sem engin svik eru í.“ (Jóh. 1:47) Jesús vissi að Natanael var einstaklega heiðarlegur. Natanael var ófullkominn eins og allir menn. En hann var algerlega laus við hræsni. Jesús dáðist að þessu í fari hans og hrósaði honum fyrir það. Flestar kröfurnar til að þóknast Jehóva sem koma fram í Sálmi 15 snerta framkomu okkar við aðra. Sálmur 15:3 segir um gest Jehóva: „Hann ber ekki út róg með tungu sinni, gerir náunga sínum ekkert illt og talar ekki illa um vini sína.“ Ef við berum út róg um aðra gætum við skaðað þá alvarlega – Jak. 1:26. w24.06 10 gr. 7, 9; 11 gr. 10

Ef þú undirbýrð þig vel fyrir boðunina áttu að öllum líkindum auðveldara með að tala við aðra. Jesús hjálpaði lærisveinum sínum að undirbúa sig áður en hann sendi þá út í boðunina. (Lúk. 10:1–11) Lærisveinarnir fóru eftir því sem Jesús hafði kennt þeim og fyrir vikið glöddust þeir innilega yfir því sem þeir gátu áorkað. Hvernig gætum við búið okkur undir boðunina? Við þurfum að velta því fyrir okkur hvernig við getum á áhrifaríkan hátt tjáð sannleikann með eigin orðum. Það er líka gagnlegt að sjá fyrir tvenns konar eða þrenns konar algeng viðbrögð fólks á starfssvæðinu og hvernig við gætum brugðist við. Þegar við síðan hittum fólk getum við reynt að slaka á, brosa og vera vingjarnleg. w24.04 16 gr. 6, 7

Mikilvægasta ástæðan fyrir því að við boðum fagnaðarboðskapinn er sú að við elskum Jehóva Guð og heilagt nafn hans. Við lítum á boðunina sem leið til að lofa Guð sem við elskum. Við tilbiðjum Jehóva af öllu hjarta vitandi að hann er þess verður að fá dýrðina, heiðurinn og máttinn. Við gefum honum dýrðina og heiðurinn þegar við bendum öðrum á sannfærandi rök fyrir því að hann hafi skapað allt og að við eigum honum tilveru okkar að þakka. Við gefum honum máttinn, okkar eigin mátt, þegar við notum tíma okkar, orku og eigur til að taka þátt í boðuninni í eins miklum mæli og aðstæður okkar leyfa. (Matt. 6:33; Lúk. 13:24; Kól. 3:23) Við elskum Guð og þess vegna langar okkur að tala um hann. Við viljum líka tala við aðra um nafn hans og fyrir hvað það stendur. w24.05 17 gr. 11

Jehóva gefur okkur frið og gleði núna og eilíft líf í framtíðinni. Við getum algerlega treyst því að Jehóva hafi bæði löngun og mátt til að launa okkur. Fyrir vikið erum við upptekin í þjónustunni, rétt eins og trúir þjónar Guðs til forna. Það átti við um Tímóteus á fyrstu öldinni. (Hebr. 6:10–12) Tímóteus setti von sína á hinn lifandi Guð. (1. Tím. 4:10) Þess vegna lagði hann hart að sér. Á hvaða vegu? Páll postuli hvatti hann til að taka framförum sem kennari og ræðumaður. Hann hvatti hann líka til að vera fyrirmynd trúsystkina sinna, bæði hinna ungu og hinna öldnu. Og honum voru einnig falin erfið verkefni eins og til dæmis að veita þeim sem þurftu á því að halda leiðbeiningar af festu og kærleika. (1. Tím. 4:11–16; 2. Tím. 4:1–5) Tímóteus gat verið viss um að Jehóva myndi launa honum. – Rómv. 2:6, 7. w24.06 22–23 gr. 10, 11

Jehóva notaði oft spámenn sína til að hvetja þjóð sína til að snúa við og vara hana við afleiðingunum ef hún gerði það ekki. Hann sagði til dæmis fyrir milligöngu Jeremía: „Snúðu aftur, þú fráhverfa Ísrael … Ég mun ekki líta reiðilega til þín því að ég er trúfastur … Ég er ekki gramur að eilífu. Viðurkenndu aðeins sekt þína því að þú hefur gert uppreisn gegn Jehóva.“ (Jer. 3:12, 13) Hann lét Jóel flytja þessi boð: ‚Snúið aftur til mín af öllu hjarta.‘ (Jóel 2:12, 13) Hann sendi Jesaja með eftirfarandi boð: „Hreinsið ykkur, fjarlægið illskuverk ykkar úr augsýn minni. Hættið að gera það sem er illt.“ (Jes. 1:16–19) Og fyrir milligöngu Esekíels spurði Jehóva: „Hef ég einhverja ánægju af því að vondur maður deyi? … Vil ég ekki frekar að hann snúi baki við líferni sínu og haldi lífi? Ég hef ekki ánægju af dauða nokkurs manns … Snúið því við svo að þið haldið lífi.“ (Esek. 18:23, 32) Það gleður Jehóva að sjá fólk iðrast því að hann vill að það lifi – að eilífu! w24.08 9 gr. 5, 6

Allir þjónar Guðs fá þá andlegu fæðu, leiðsögn og vernd sem þeir þurfa á að halda. Jehóva sýnir að hann fer ekki í manngreinarálit með því að gera Biblíuna aðgengilega fólki um alla jörð. Biblían var upphaflega skrifuð á þrem tungumálum: hebresku, arameísku og grísku. Eru þeir sem geta lesið Biblíuna á frummálunum nánari Jehóva en þeir sem geta það ekki? Nei. (Matt. 11:25) Vinátta við Jehóva er ekki háð því hvort við höfum veraldlega menntun eða tungumálahæfileika. Jehóva opinberar visku sína fólki um alla jörð, hvort sem það er hámenntað eða ekki. Biblían, innblásið orð hans, hefur verið þýdd á þúsundir tungumála. Kenningar hennar gagnast því fólki víðs vegar um heim þannig að það geti orðið vinir Guðs. – 2. Tím. 3:16, 17. w24.06 6–7 gr. 13–15

Þjóðskipulag Gyðinga liði bráðlega undir lok eins og Jesús hafði sagt fyrir. Kristnir menn í Júdeu þurftu að nota tímann fram að því til að byggja upp trú og þolgæði. (Hebr. 10:25; 12:1, 2) Við stöndum frammi fyrir enn meiri þrengingu en kristnir Hebrear gerðu. (Matt. 24:21; Opinb. 16:14, 16) Skoðum sumar af þeim leiðbeiningum sem Jehóva sá kristnum mönnum fyrir og geta nýst okkur líka. Páll postuli hvatti trúsystkini sín til að kafa dýpra í orð Guðs. (Hebr. 5:14–6:1) Páll vitnaði í Hebresku ritningarnar til að útskýra hvers vegna kristnin væri fremri gyðingdóminum. Hann vissi að aukin þekking og skilningur á sannleikanum myndi hjálpa kristnum mönnum að koma auga á rangar hugmyndir sem gætu leitt þá afvega. w24.09 8 gr. 2, 3; 9 gr. 6

Lærisveinar Jesú þurftu á uppörvun að halda. Sumir þeirra höfðu sagt skilið við heimili, fjölskyldu og fyrirtæki til þess að fylgja Jesú í fullu starfi. (Matt. 19:27) Aðrir voru útskúfaðir úr samfélaginu vegna þess að þeir urðu lærisveinar hans. (Jóh. 9:22) Þeir færðu þessar fórnir vegna þess að þeir trúðu að Jesús væri hinn fyrirheitni Messías. (Matt. 16:16) En þegar hann var tekinn af lífi urðu vonir þeirra að engu og það dró úr þeim kjarkinn. Jesús áleit eflaust ekki að lærisveinarnir væru veikir í trúnni þótt þeir væru sorgmæddir heldur að þetta væru eðlileg sorgarviðbrögð. Þennan sama dag og hann var reistur upp fór hann til vina sinna til að uppörva þá. Hann birtist til dæmis Maríu Magdalenu þar sem hún grét við gröf hans. (Jóh. 20:11, 16) Hann birtist líka lærisveinunum tveim sem voru á leið til þorpsins Emmaus. Og hann birtist Pétri postula. w24.10 13 gr. 5, 6

Foreldrar, búið barnið undir að verja trú sína á skapara. Þér gæti fundist gagnlegt að skoða með barninu greinar á jw.org í greinaröðinni „Ungt fólk spyr – sköpun eða þróun?“ Barnið getur síðan valið þau rök sem því finnst gott að nota til að benda öðrum á að til sé skapari. Æfið saman hvernig hægt er að færa rök fyrir trúnni. Hvettu það til að nota einföld rök ef einhver sýnir áhuga á að ræða málin. Skólafélagi gæti sagt: „Ég trúi bara því sem ég sé og ég hef aldrei séð Guð.“ Barnið gæti sagt: „Ímyndaðu þér að þú gangir í skógi langt frá mannabyggð og rekist á kofa. Hvað myndirðu álykta? Einhver hlýtur að hafa byggt kofann. Það sama á við um plánetuna okkar og allt líf á henni. Einhver hlýtur að hafa skapað það allt!“ w24.12 18 gr. 16

Við þurfum öll aðstoð til að taka góðar ákvarðanir í lífinu. Bæði öldungar í söfnuðinum og aðrir þroskaðir bræður og systur geta veitt okkur góð ráð. Þótt þau séu miklu eldri en við ættum við ekki að gera ráð fyrir að leiðbeiningar þeirra séu úreltar. Jehóva vill að við lærum af þeim sem eldri eru. Þeir eru lífsreyndari en við og hafa dýpri skilning og meiri visku. Jehóva hvatti fólk sitt og leiðbeindi á biblíutímanum fyrir milligöngu trúfastra aldraðra þjóna sinna. Móse, Davíð og Jóhannes postuli eru dæmi um það. Þeir voru uppi á ólíkum tímum og bjuggu við mjög ólíkar aðstæður. Þegar dró að ævilokum þeirra gáfu þeir þeim sem yngri voru mikilvæg ráð. Þessir trúföstu eldri menn lögðu allir áherslu á mikilvægi þess að vera hlýðinn Guði. Hvort sem við erum ung eða gömul getum við öll haft gagn af því að hugleiða ráð þeirra. – Rómv. 15:4; 2. Tím. 3:16. w24.11 8 gr. 1, 2

Á dögum Nóa bannaði Guð mönnum að neyta blóðs. (1. Mós. 9:3, 4) Jehóva endurtók þessi fyrirmæli í lögunum sem hann gaf Ísrael til forna. Sá sem borðaði blóð skyldi „tekinn af lífi“. (3. Mós. 7:27, neðanmáls) Jesús hvatti Gyðinga til að fylgja öllum lögum Guðs. (Matt. 5:17–19) Það er því óhugsandi að hann myndi hvetja Gyðinga til að borða bókstaflegt hold sitt og drekka blóð sitt. Jesús notaði myndmál við þetta tækifæri, rétt eins og þegar hann sagði við samversku konuna nokkru áður: „Vatnið sem ég gef veitir eilíft líf.“ (Jóh. 4:7, 14) Jesús var ekki að gefa í skyn að samverska konan gæti fengið eilíft líf með því einfaldlega að drekka venjulegt vatn úr ákveðnum brunni. Hann var heldur ekki að segja að mannfjöldinn sem hann talaði við í Kapernaúm myndi lifa að eilífu með því að borða bókstaflega hold hans og drekka blóð hans. w24.12 9 gr. 4–6

Kristnir eiginmenn þurfa að gæta þess að tileinka sér ekki rangt viðhorf til kvenna. Af hverju? Meðal annars af því að hugsanir eru oft undanfari verka. Páll postuli hvatti andasmurða kristna menn í Róm til að ‚láta ekki heiminn móta sig lengur‘. (Rómv. 12:1, 2) Söfnuðurinn í Róm hafði verið til í nokkur ár þegar Páll skrifaði bréfið. Orð hans bera samt með sér að sumir í söfnuðinum hafi látið siði og hugsunarhátt heimsins hafa áhrif á sig. Þess vegna hvatti hann þá til að breyta hugarfari sínu og hegðun. Leiðbeiningar Páls eiga fullt erindi til kristinna eiginmanna nú á dögum. Sumir þeirra hafa því miður látið hugsunarhátt heimsins hafa áhrif á sig og hafa jafnvel beitt eiginkonu sína ofbeldi. w25.01 9 gr. 4

Öldungarnir eru önnum kafnir. Þeir boða fagnaðarboðskapinn. (2. Tím. 4:5) Þeir fara með forystuna í boðuninni, skipuleggja hana á starfssvæði safnaðarins og veita okkur þjálfun í boðun og kennslu. Þeir þurfa einnig að vera miskunnsamir og óhlutdrægir dómarar. Þegar kristinn maður drýgir alvarlega synd reyna öldungarnir að hjálpa honum að endurheimta gott samband við Jehóva. En þeir þurfa líka að hugsa um að halda söfnuðinum hreinum. (1. Kor. 5:12, 13; Gal. 6:1) Öldungarnir eru fyrst og fremst hirðar. (1. Pét. 5:1–3) Þeir flytja vel undirbúnar ræður, byggðar á Biblíunni, leggja sig fram við að kynnast öllum í söfnuðinum og fara í hirðisheimsóknir. Sumir öldungar aðstoða líka við að reisa ríkissali og halda þeim við. Aðrir skipuleggja mót, eru í spítalasamskiptanefndum eða hópum sem sinna sjúklingum og þeir gera margt fleira. Öldungarnir leggja hart að sér í okkar þágu. w24.10 20 gr. 9

Orðið „endurlausn“ þýðir það að vera leystur eða sýknaður á grundvelli lausnargjaldsins. Pétur postuli útskýrði þetta: „Þið vitið að þið voruð ekki frelsuð [orðrétt ‚endurleyst; keypt laus‘] með forgengilegum hlutum, með silfri eða gulli, frá innantómu líferni sem þið tókuð í arf frá forfeðrum ykkar, heldur með dýrmætu blóði Krists sem er eins og blóð lýtalauss og óflekkaðs lambs.“ (1. Pét. 1:18, 19, neðanmáls) Vegna lausnarfórnarinnar getum við fengið frelsi frá synd og dauða sem hefur orsakað miklar þjáningar. (Rómv. 5:21) Við stöndum í þakkarskuld við Jehóva og Jesú fyrir endurlausnina sem fæst fyrir dýrmætt blóð Jesú. w25.02 5 gr. 15, 16

Hvernig getum við verið á verði? Skoðum hvað við getum lært af frásögunni um unga manninn í Orðskviðunum 7. kafla. Hann drýgði synd með siðlausri konu. Það segir í 22. versi að ungi maðurinn hafi farið „skyndilega“ á eftir henni. En þegar við skoðum versin á undan sjáum við að hann hafði tekið nokkrar óskynsamlegar ákvarðanir sem stig af stigi leiddu til syndar. Hvað varð til að hann syndgaði? Þegar komið var kvöld ‚gekk hann nálægt götuhorninu þar sem [siðlausa konan] bjó‘. Síðan fór hann að húsinu hennar. (Orðskv. 7:8, 9) Þegar hann svo sá konuna hætti hann ekki við. Hann leyfði henni að kyssa sig og hlustaði þegar hún sagði honum frá samneytisfórnunum sem hún hafði fært, ef til vill til að gefa í skyn að hún væri ekki vond manneskja. (Orðskv. 7:13, 14, 21) Ef ungi maðurinn hefði ekki tekið svona óskynsamar ákvarðanir hefði hann átt auðveldara með að forðast freistinguna og syndina. w24.07 16 gr. 8, 9; 19 gr. 19

Jehóva umber ekki alvarlegar syndir í söfnuðinum. Sumir gætu haldið að vegna þess að Jehóva er miskunnsamur leyfi hann iðrunarlausum syndurum að vera áfram í söfnuðinum. En það er ekki þannig sem Jehóva sýnir miskunn. Þótt hann sé miskunnsamur er hann ekki undanlátssamur og breytir ekki mælikvarða sínum á hvað er rétt og rangt. (Júd. 4) Ef hann gerði það sýndi hann í raun ekki miskunn vegna þess að þá stofnaði hann öllum söfnuðinum í hættu. (Orðskv. 13:20; 1. Kor. 15:33) En við sjáum líka að Jehóva vill ekki að neinn farist. Hann vill bjarga fólki hvenær sem það er mögulegt. Hann sýnir fólki miskunn sem breytir hugsun sinni og verkum og vill þjóna honum. (Esek. 33:11; 2. Pét. 3:9) Þess vegna fól Jehóva Páli postula að útskýra fyrir söfnuðinum í Korintu að hann ætti að fyrirgefa manninum sem sneri við blaðinu og bjóða hann velkominn. w24.08 17 gr. 7; 18–19 gr. 14, 15

Í dæmisögunni um sauðina og geiturnar lýsir Jesús því að hann dæmi fólk eftir því hvort það styður andasmurða bræður hans. (Matt. 25:31–46) Í þrengingunni miklu fellir hann þennan dóm rétt áður en Harmagedón hefst. (Matt. 24:21) Eins og fjárhirðir skilur sauði frá geitum mun Jesús skilja þá sem styðja hann trúfastlega frá þeim sem gera það ekki. Í Biblíunni segir að Jehóva hafi skipað Jesú sem dómara og að hann dæmi réttlátlega. (Jes. 11:3, 4) Jesús fylgist með hegðun, viðhorfum og tali fólks, þar á meðal hvernig það kemur fram við andasmurða bræður hans. (Matt. 12:36, 37) Honum verður því fullkunnugt um hverjir styðja bræður hans og starf þeirra. Ein mikilvægasta leiðin til að styðja bræður Krists er að aðstoða þá við boðunina. w24.09 20–21 gr. 3, 4

Við getum gengið úr skugga um að það sem við trúum sé sannleikur með því að bera það saman við það sem segir í Biblíunni. Tökum sem dæmi unga manneskju sem efast um að hún sé einhvers virði í augum Guðs. Ætti hún að láta þar við sitja? Nei, hún ætti að ‚sannreyna allt‘ með því að komast að því hvernig Jehóva hugsar. Þegar við lesum í orði Guðs „hlustum“ við á það sem Jehóva segir við okkur. En til að fá álit hans á vangaveltum okkar þurfum við að leggja eitthvað á okkur. Við þurfum að finna og rannsaka ákveðin biblíuvers til að finna svör við þeim spurningum sem við kunnum að hafa. Við getum gert það með því að notfæra okkur þau hjálpargögn sem söfnuður Jehóva sér okkur fyrir. (Orðskv. 2:3–6) Við getum beðið Jehóva um leiðsögn og hjálp til að skilja sjónarmið hans í málinu. Síðan getum við leitað að meginreglum Biblíunnar og leiðbeiningum sem eiga við okkar aðstæður. w24.10 25 gr. 4, 5

Jehóva blessar ekki neinn sem lætur stjórnast af stolti eða metnaðargirnd. (1. Kor. 10:24, 33; 13:4) Jafnvel nánustu vinir Jesú sóttust stundum eftir verkefnum af röngum hvötum. Skoðum atvik sem tengist tveim postulum Jesú, þeim Jakobi og Jóhannesi. Þeir báðu Jesú um sérstaka stöðu í ríki hans. Jesús var ekki ánægður með framagirnd þeirra heldur sagði við alla 12 postulana: „Sá sem vill verða mikill á meðal ykkar á að vera þjónn ykkar og sá sem vill vera fremstur á meðal ykkar á að vera þræll allra.“ (Mark. 10:35–37, 43, 44) Bræður sem sækjast eftir því að verða safnaðarþjónar af réttum hvötum, það er til að þjóna öðrum, eru blessun fyrir söfnuðinn. – 1. Þess. 2:8. w24.11 15–16 gr. 7, 8

Kærleikur knýr okkur til að hugsa um „hag annarra“ og vera hógvær þegar við tökum ákvarðanir. (1. Kor. 10:23, 24, 32; 1. Tím. 2:9, 10) Fyrir vikið tökum við ákvörðun sem sýnir að við erum kærleiksrík og berum virðingu fyrir öðrum. Ef þú ert að taka stóra ákvörðun skaltu velta fyrir þér hvað hún hefur í för með sér. Jesús kenndi okkur að ‚reikna kostnaðinn‘. (Lúk. 14:28) Taktu því með í reikninginn tímann, kostnaðinn og vinnuna sem þarf til að hrinda henni í framkvæmd. Í sumum tilfellum gætirðu ráðfært þig við fjölskylduna til að ákveða hvað hver og einn þarf að gera til að ákvörðunin verði farsæl. Hvers vegna er mikilvægt að hugleiða þetta áður en ákvörðun er tekin? Það getur leitt í ljós að þú þurfir að breyta einhverju í sambandi við ákvörðunina eða þá að þú kemur auga á betri kost. Og þegar þú hefur aðra í fjölskyldunni þannig með og hlustar á sjónarmið þeirra vinna þeir betur með þér svo að ákvörðunin verði til góðs. w25.01 18–19 gr. 14, 15

Jesaja útskýrir hvers vegna við höfum góða ástæðu til að ‚gleðjast og fagna‘ í andlegu paradísinni. Það var Jehóva sem bjó til þennan táknræna stað. (Jes. 65:18, 19) Það er því ekki nema eðlilegt að hann skuli hafa falið okkur að hjálpa fólki að yfirgefa stofnanir manna sem veita enga andlega hjálp og koma inn í andlegu paradísina. Við erum glöð vegna alls þess góða sem við njótum vegna þess að við höfum kynnst sannleikanum og finnum okkur knúin til að segja öðrum frá honum. (Jer. 31:12) Við erum líka þakklát og full eftirvæntingar vegna vonarinnar sem við höfum í andlegu paradísinni. Biblían lofar að við munum „byggja hús og búa í þeim og planta víngarða og neyta ávaxta þeirra“. Við ‚stritum ekki til einskis‘ vegna þess að við erum „fólk sem Jehóva hefur blessað“. Hann lofar okkur lífi sem einkennist af öryggi, ánægju og tilgangi. Hann veit þarfir hvers og eins og hann „uppfyllir langanir alls sem lifir“. – Jes. 65:20–24; Sálm. 145:16. w24.04 22–23 gr. 11, 12

Við gerum Jehóva að kletti okkar þegar við treystum algerlega á hann. Við vitum að við njótum góðs af því að hlýða honum, jafnvel á erfiðum tímum. (Jes. 48:17, 18) Þegar við fáum að reyna stuðning hans styrkist traust okkar á honum. Þannig verðum við betur búin undir prófraunir sem aðeins Jehóva getur hjálpað okkur í gegnum. Jehóva er traustur og stöðugur eins og stór klettur. Hann breytist ekki og er samkvæmur sjálfum sér. (Mal. 3:6) Hann breytti ekki um stefnu þegar Adam og Eva gerðu uppreisn í Eden. Jehóva „getur ekki afneitað sjálfum sér“, eins og Páll postuli sagði. (2. Tím. 2:13) Þetta merkir að sama hvað gerist eða hvað aðrir gera þá breytir Jehóva því aldrei hver hann er, hver fyrirætlun hans er eða mælikvarði. Fyrir vikið vitum við að hann hjálpar okkur á erfiðum tímum og stendur við loforð sín um framtíðina. – Sálm. 62:6, 7. w24.06 27–28 gr. 7, 8

Hvað getur hjálpað ykkur að ákveða hvort þið ættuð að gifta ykkur ef þið eruð í tilhugalífi? Kynnist hvort öðru vel. Þið byrjuðuð trúlega að kynnast fyrir tilhugalífið. En núna fáið þið tækifæri til að kynnast ‚hinum hulda manni hjartans‘. Hvernig er samband mögulegs maka þíns við Jehóva og hvernig er persónuleiki hans og hugarfar? Með tímanum ættuð þið að geta svarað spurningum eins og: Verður þessi manneskja góður maki fyrir mig? (Orðskv. 31:26, 27, 30; Ef. 5:33; 1. Tím. 5:8) Getum við uppfyllt tilfinningalegar þarfir hvort annars? Getum við horft fram hjá göllum hvort annars? (Rómv. 3:23) Munið þegar þið kynnist hvort öðru betur að það veltur meira á aðlögunarhæfni ykkar en hversu lík þið eruð hvort þið eigið saman. w24.05 27 gr. 5

Davíð konungur syndgaði alvarlega. En þegar Natan spámaður benti honum á synd hans brást hann auðmjúkur við og iðraðist. (Sálm. 51:3, 4, 17, yfirskrift) Hiskía konungur syndgaði líka gegn Jehóva. (2. Kron. 32:25) En Hiskía iðraðist auðmjúklega, rétt eins og Davíð. (2. Kron. 32:26) Þegar upp var staðið leit Jehóva á hann sem trúfastan konung sem „gerði það sem var rétt“. (2. Kon. 18:3) Hvað lærum við? Við þurfum að iðrast synda okkar og gera allt sem við getum til að endurtaka þær ekki. Hvað ef við fáum leiðréttingu frá safnaðaröldungunum í máli sem virðist ekki svo mikilvægt? Það merkir ekki að Jehóva elski okkur ekki eða að öldungarnir hafi eitthvað á móti okkur. Góðu konungarnir í Ísrael voru ekki einu sinni yfir það hafnir að fá leiðréttingu og aga. (Hebr. 12:6) Þegar við fáum leiðréttingu ættum við að (1) sýna auðmýkt, (2) gera nauðsynlegar breytingar og (3) halda áfram að þjóna Jehóva af heilu hjarta. Jehóva fyrirgefur okkur ef við iðrumst synda okkar. – 2. Kor. 7:9, 11. w24.07 21 gr. 8; 22 gr. 9, 11

Syndara er vísað úr söfnuðinum ef hann hafnar endurteknum tilraunum öldunganna til að leiða hann til iðrunar. (2. Kon. 17:12–15) Verk hans sýna að hann hefur kosið að fara ekki eftir siðferðiskröfum Jehóva. (5. Mós. 30:19, 20) Lesin er upp tilkynning þess efnis að hann sé ekki lengur vottur Jehóva. Henni er ekki ætlað að lítillækka hinn brotlega. Hún er lesin upp til að söfnuðurinn geti fylgt fyrirmælum Biblíunnar um að „hætta að umgangast“ hann og „ekki einu sinni borða með“ honum. (1. Kor. 5:9–11) Það er gild ástæða fyrir þessum fyrirmælum. Páll postuli sagði: „Lítið súrdeig gerjar allt deigið.“ (1. Kor. 5:6) Iðrunarlaus syndari getur veikt ásetning þeirra sem reyna að lifa eftir réttlátum siðferðiskröfum Jehóva. – Orðskv. 13:20; 1. Kor. 15:33. w24.08 26–27 gr. 3, 4

Við gefum ekki öðrum orku í bókstaflegum skilningi en við getum notað krafta okkar í þágu annarra. Við gætum til dæmis hjálpað öldruðu eða veikburða trúsystkini við húsverkin eða farið í sendiferðir fyrir það. Eða við gætum hjálpað til við þrif og viðhald ríkissalarins. Gleymum ekki heldur að orð hafa mátt. Dettur þér einhver í hug sem gæti þurft á einlægu hrósi að halda? Veistu um einhvern sem þarfnast hughreystingar? Hvers vegna ekki að taka frumkvæðið og hafa samband við hann? Þú gætir heimsótt hann, hringt eða kannski sent kort, tölvupóst eða SMS. Þú þarft ekki að segja neitt stórkostlegt. Það sem trúsystkini þitt þarf á að halda er kannski bara að þú segir eitthvað einlægt frá hjartanu. Það getur einmitt verið það sem hjálpar því að þjóna Jehóva áfram af trúfesti eða til að líða aðeins betur. – Orðskv. 12:25; Ef. 4:29. w24.09 27–28 gr. 8–10

Ef þú hefur þjónað sem safnaðarþjónn um tíma hefurðu örugglega tileinkað þér marga af þeim eiginleikum sem öldungur þarf að hafa. Gætirðu sóst eftir því ‚göfuga starfi‘? Hvaða ábyrgðarstörfum sinnir öldungur? Hann fer með forystuna í boðuninni, leggur hart að sér við að sinna hirða- og kennslustarfinu og byggir upp söfnuðinn með orðum sínum og fordæmi. Það er ekki að ástæðulausu að Biblían segir að þessir duglegu öldungar séu gjafir frá Guði. (Ef. 4:8) Hvernig geturðu orðið hæfur til að þjóna sem öldungur? Þegar maður sækir um atvinnu eru gerðar ákveðnar hæfniskröfur og ef maður uppfyllir þær nægir það oft til að fá vinnuna. En ef þú vilt verða öldungur er ekki nóg að vera bara góður kennari og boðberi. Þú þarft að vera þess konar manneskja sem lýst er í 1. Tímóteusarbréfi 3:1–7 og Títusarbréfinu 1:5–9. w24.11 20 gr. 1–3