Júní

Við njótum nú þegar góðs af lausnarfórn Krists. Jehóva fyrirgefur syndir okkar á grundvelli lausnargjaldsins. Honum ber ekki skylda til að fyrirgefa okkur. En hann langar til þess. (Sálm. 103:3, 10–13) Sumum finnst þeir ef til vill óverðugir að fá fyrirgefningu Jehóva. Reyndar á ekkert okkar rétt á fyrirgefningu. Páll postuli gerði sér grein fyrir að hann væri „ekki þess verður að kallast postuli“. Samt sagði hann: „Ég er það sem ég er vegna einstakrar góðvildar Guðs.“ (1. Kor. 15:9, 10) Jehóva fyrirgefur okkur þegar við iðrumst synda okkar. Hann gerir það ekki vegna þess að við verðskuldum það heldur vegna þess að hann elskar okkur. Ef þér finnst þú óverðugur skaltu muna að Jehóva sá ekki fullkomnu fólki fyrir lausnargjaldinu heldur ófullkomnu fólki sem líður illa vegna synda sinna og vill breyta sér. – Lúk. 5:32; 1. Tím. 1:15. w25.01 26–27 gr. 3, 4

Við ráðum því ekki hvað aðrir segja eða gera en við ráðum hvernig við bregðumst við. Og oft er einfaldlega best að fyrirgefa. Hvers vegna? Við elskum Jehóva og hann vill að við séum fús að fyrirgefa. Ef við sleppum ekki takinu á reiðinni og fyrirgefum ekki erum við líklegri til að gera eitthvað heimskulegt og það getur líka komið niður á heilsu okkar. (Orðskv. 14:17, 29, 30) Þegar við hættum að vera gröm komum við í veg fyrir að verða bitur og skemma samskiptin við aðra. Við gerum sjálfum okkur líka gott með því. Við getum haldið áfram með lífið og verið glöð aftur. Hvernig getum við tekist á við særðar tilfinningar? Það er mikilvægt að gefa sjálfum sér tíma. Sá sem slasast alvarlega en hefur fengið læknishjálp þarf samt tíma til að gróa sára sinna. Eins getum við þurft tíma til að jafna okkur tilfinningalega áður en við erum tilbúin að fyrirgefa af öllu hjarta. (Préd. 3:3; 1. Pét. 1:22) Biddu Jehóva að hjálpa þér að vera fús til að fyrirgefa. w25.02 16–17 gr. 8–11

Undirstöðukenningar kristinnar trúar fjalla meðal annars um iðrun, trú, skírn og upprisu. (Hebr. 6:1, 2) Þegar Pétur flutti ræðu á hvítasunnunni talaði hann um þessar kenningar. (Post. 2:32–35, 38) Við þurfum að viðurkenna þær til að verða lærisveinar Krists. Páll sýndi til dæmis fram á að ef við tryðum ekki kenningunni um upprisu gætum við ekki sagst vera sannkristin. (1. Kor. 15:12–14) Við megum hins vegar ekki láta okkur nægja undirstöðuþekkingu á sannleikanum. Ólíkt byrjendafræðslunni felur fasta andlega fæðan ekki bara í sér lög Jehóva heldur einnig meginreglur sem hjálpa okkur að skilja hvernig hann hugsar. Til að nýta okkur þessa andlegu fæðu verðum við að rannsaka og hugleiða orð Guðs og gera síðan okkar besta til að fara eftir því. Þannig lærum við að taka ákvarðanir sem Jehóva er ánægður með. w24.04 5 gr. 12, 13

Guð minnti Jónas á að íbúar Níníve ‚þekktu ekki muninn á réttu og röngu‘. (Jónas 1:1, 2; 3:10; 4:9–11) Síðar notaði Jesús þetta dæmi til að kenna fólki hvernig Jehóva sýnir réttlæti og miskunn. Í hvaða dómi myndu Nínívebúar rísa upp? Jesús sagði að í framtíðinni yrði upprisa „til dóms“. (Jóh. 5:29) Hann var að vísa til þúsundáraríkisins þegar bæði ‚réttlátir og ranglátir‘ fá upprisu. (Post. 24:15) Fyrir hina ranglátu er þetta upprisa „til dóms“. Það merkir að Jehóva og Jesús fylgjast með og meta hegðun þeirra og hvernig þeir bregðast við því sem þeir læra. Ef Nínívebúar sem fá upprisu neita að taka þátt í hreinni tilbeiðslu mun Jehóva ekki leyfa þeim að lifa áfram. (Jes. 65:20) En dómurinn verður þeim öllum í vil sem kjósa að tilbiðja Jehóva af trúfesti. Þeir fá tækifæri til að lifa að eilífu. – Dan. 12:2. w24.05 5 gr. 13, 14

Jesús líkti fullkomlega eftir föður sínum. (Jóh. 14:9) Hann sýndi í orði og verki að góður og miskunnsamur faðir hans elskar fólk og vill hjálpa hverjum og einum að sigra í baráttunni við syndina. Jesús hjálpaði syndugu fólki að finna hjá sér hvöt til að breyta líferni sínu og fylgja honum. (Lúk. 5:27, 28) Jesús vissi hvað var fram undan. Oftar en einu sinni sagði hann fylgjendum sínum að hann yrði svikinn og tekinn af lífi á kvalastaur. (Matt. 17:22; 20:18, 19) Hann vissi að með fórn sinni myndi hann taka burt synd heimsins. Jesús sagði líka að hann myndi ‚draga til sín alls konar fólk‘ eftir að hafa fórnað lífi sínu. (Jóh. 12:32) Syndugir menn gætu þóknast Jehóva með því að viðurkenna Jesú sem Drottin sinn og feta í fótspor hans. Ef þeir gerðu það yrðu þeir að lokum ‚leystir undan syndinni‘. (Rómv. 6:14, 18, 22; Jóh. 8:32) Jesús var því hugrakkur og fús til að deyja kvalafullum dauðdaga. – Jóh. 10:17, 18. w24.08 5 gr. 11, 12

Manstu hvernig þér leið þegar þú heyrðir fyrst sannleikann í orði Guðs? Þú uppgötvaðir að faðir þinn á himnum elskar þig. Hann bauð þér í fjölskyldu tilbiðjenda sinna. Hann hefur lofað að binda enda á þjáningar, gefið þér von um að sjá látna ástvini fá upprisu í nýja heiminum og margt fleira. (Mark. 10:29, 30; Jóh. 5:28, 29; Rómv. 8:38, 39; Opinb. 21:3, 4) Það sem þú lærðir snerti þig djúpt. (Lúk. 24:32) Þú fórst að elska þessi dýrmætu sannindi og gast ekki haldið þeim bara út af fyrir þig. (Samanber Jeremía 20:9.) Þegar við förum að elska sannindi Biblíunnar getum við ekki annað en sagt öðrum frá þeim. (Lúk. 6:45) Okkur er eins innanbrjósts og lærisveinum Jesú sem sögðu: „Við getum ekki hætt að tala um það sem við höfum séð og heyrt.“ (Post. 4:20) Við elskum sannleikann svo mikið að við viljum segja eins mörgum og við getum frá honum. w24.05 15 gr. 5; 16 gr. 7

Við sem erum þjónar Jehóva boðum öðrum trúna vegna þess að við elskum föður okkar á himnum og viljum hjálpa öðrum að kynnast honum. En sumum finnst erfitt að finna gleði þegar þeir sinna boðuninni. Hvers vegna? Sumir eru kannski mjög feimnir og skortir sjálfsöryggi. Sumum finnst óþægilegt að banka óboðnir upp á heima hjá fólki. Sumir óttast höfnun. Sumum hefur kannski verið kennt að forðast árekstra í samskiptum við aðra. Þessum bræðrum og systrum finnst erfitt að tala um fagnaðarboðskapinn við fólk sem þau þekkja ekki. Getur verið að slíkar tilfinningar séu að ræna þig gleðinni í boðuninni? Ef svo er skaltu ekki láta hugfallast. Óöryggi þitt gæti bent til þess að þú viljir ekki draga of mikla athygli að sjálfum þér og ekki eiga í deilum. Og engum finnst gott að vera hafnað, sérstaklega þegar þeir reyna að gera öðrum gott. Faðir þinn á himnum veit nákvæmlega hvernig þér líður og vill gefa þér þá hjálp sem þú þarft. – Jes. 41:13. w24.04 14 gr. 1, 2

Í stað þess að reyna að tileinka þér strax allt sem þú lest, þegar þú lest í Biblíunni, skaltu setja þér fáein markmið. Hér er hugmynd: Gerðu lista yfir það sem þú þarft að vinna í. Veldu síðan eitt eða tvennt á honum til byrja að vinna í og geymdu það sem eftir er til síðari tíma. Á hvaða markmiði væri best að byrja? Þú gætir byrjað á því markmiði sem er tiltölulega auðvelt fyrir þig að ná. Eða þú gætir valið að vinna að einhverju sem þú þarft sérstaklega að bæta þig í. Þegar þú hefur ákveðið hvaða markmið þú ætlar að taka fyrir skaltu skoða hvað ritin okkar segja. Biddu Jehóva um að gefa þér bæði „löngun og kraft“ til að ná markmiðum þínum. (Fil. 2:13) Reyndu síðan að fara eftir því sem þú hefur lært. Þegar þú hefur náð fyrsta markmiðinu er það þér líklega hvatning til að vinna að því næsta. Þegar þú nærð árangri á ákveðnu sviði eða hefur tileinkað þér betur kristinn eiginleika verður trúlega auðveldara fyrir þig að gera ýmsar aðrar breytingar. w24.09 6 gr. 13, 14

Það veldur þér kannski hugarangri ef þú hefur sært aðra með einhverju sem þú hefur gert. Hvað er þá til ráða? Gerðu það sem þú getur til að bæta skaðann. Þú gætir beðist einlæglega afsökunar. Biddu Jehóva að hjálpa þeim sem gætu liðið fyrir það sem þú gerðir. Hann getur hjálpað þér og þeim sem þú særðir að halda áfram með lífið og endurheimta hugarfrið. Lærðu af mistökum þínum og leyfðu Jehóva að ráða hvaða verkefni hann vill gefa þér í þjónustu sinni. Tökum Jónas spámann sem dæmi. Í stað þess að fara til Níníve, eins og Guð hafði sagt honum, flúði hann í gagnstæða átt. Jehóva agaði Jónas og hann lærði af mistökunum. (Jónas 1:1–4, 15–17; 2:7–10) Jehóva gafst ekki upp á honum. Hann gaf honum annað tækifæri til að fara til Níníve og í þetta skipti hlýddi Jónas strax. Hann lét ekki eftirsjá vegna fyrri mistaka aftra sér að taka við verkefni frá Jehóva. – Jónas 3:1–3. w24.10 8–9 gr. 10, 11

Jehóva afskrifar ekki einfaldlega skuldir okkar, eða syndir, heldur afmáir hann þær með öllu. Ímyndaðu þér að einhver afskrifi skuld og striki yfir hana. En skuldarupphæðin sést samt áfram. Að afmá eitthvað er annað og meira en það. Til að skilja myndmálið er gott að vita að til forna var blek blanda af kolefni, gúmmíi og vatni. Hægt var að þurrka út með rökum svampi það sem var skrifað. Þegar skuld var afmáð hvarf hún með öllu og ekki var hægt að greina það sem hafði verið skrifað. Það var eins og skuldin hefði aldrei verið til. Við getum ekki annað en verið þakklát að vita að þegar Jehóva fyrirgefur okkur afmáir hann syndir okkar með öllu. – Sálm. 51:9. w25.02 10 gr. 11

Við treystum því að Jehóva viti hið sanna í málinu þegar aðrir hafa okkur fyrir rangri sök eða við erum misrétti beitt. Þetta getur hjálpað okkur að þola óréttláta meðferð því að við vitum að á endanum mun Jehóva leiðrétta málin. Við komum í veg fyrir að reiði og gremja grafi um sig í hjartanu ef við látum málin í hendur Jehóva. Ef við missum stjórn á tilfinningum okkar gætum við gert eitthvað sem við sjáum eftir þannig að við misstum gleðina og skemmdum sambandið við Jehóva. Við getum að sjálfsögðu aldrei fylgt fordæmi Jesú fullkomlega. Við segjum stundum eða gerum eitthvað sem við sjáum eftir. (Jak. 3:2) Og sumt óréttlæti getur skilið eftir sig tilfinningaleg eða líkamleg ör sem er erfitt að bera. Ef það á við um þig geturðu verið viss um að Jehóva veit hvað þú gengur í gegnum. Og Jesús veit hvernig þér líður vegna þess að hann þurfti líka að takast á við óréttlæti. (Hebr. 4:15, 16) Við erum glöð að Jehóva skuli gefa okkur gagnlegar leiðbeiningar. w24.11 6 gr. 12, 13

Að trúa á Jesú er nauðsynlegt til að hljóta „eilíft líf“. (Jóh. 3:16–18, 36; 17:3) Margir Gyðingar voru ekki móttækilegir fyrir því sem Jesús sagði um „verk Guðs“. Þeir spurðu hann: „Hvaða tákn gerirðu svo að við getum séð það og trúað þér?“ (Jóh. 6:30) Þeir sögðu að forfeður þeirra á dögum Móse hefðu fengið manna, sem mætti líkja við brauð. (Neh. 9:15; Sálm. 78:24, 25) Þeir voru greinilega fastir í þeirri hugsun að fá bókstaflegt brauð. Og þegar Jesús talaði næst um „hið sanna brauð af himni“, sem gat ólíkt manna gefið þeim eilíft líf, spurðu þeir ekki einu sinni hvað hann átti við. (Jóh. 6:32) Þeir voru svo uppteknir af líkamlegum þörfum sínum að þeir hunsuðu andlegu sannindin sem Jesús var að reyna að kenna þeim. w24.12 5–6 gr. 10, 11

Þegar barnið þitt lærir meira um vísindi í skólanum uppgötvar það að ákveðin lögmál ráða lögun margra hluta í náttúrunni. Hvert snjókorn myndast í samræmi við ákveðið stærðfræðilegt mynstur sem er endurtekið aftur og aftur. Slík mynstur er líka að finna annars staðar í náttúrunni. En hver bjó til formúluna á bak við þessi fallegu mynstur? Þegar barnið grandskoðar þessa stórkostlegu hluti sem Jehóva hefur skapað hjálpar það því að styrkja trú sína. Þegar barnið stálpast þarftu líka að hjálpa því að skilja hvers vegna það er mikilvægt að hlýða siðferðisreglum Guðs. Þú getur spurt barnið: Veit Guð ekki best hvað við þurfum að gera til að vera hamingjusöm ef hann skapaði okkur? Síðan geturðu bent á að Guð gaf okkur Biblíuna til að leiðbeina okkur í lífinu. w24.12 16 gr. 8

Páll postuli skrifaði bréf undir innblæstri þar sem hann gaf leiðbeiningar um að iðrunarlausum syndara skyldi vísað úr söfnuðinum. (1. Kor. 5:13) Hvernig áttu þeir sem voru í söfnuðinum að koma fram við hann? Páll sagði þeim að „hætta að umgangast“ hann. Hvað átti hann við? Páll útskýrði að það fæli í sér að þeir skyldu „ekki einu sinni borða með slíkum manni“. (1. Kor. 5:11) Þegar maður borðar með öðrum verður það gjarnan til þess að samskiptin verða meiri. Páll vildi greinilega að söfnuðurinn hefði ekki félagsskap við manninn. Þannig yrði söfnuðurinn ekki fyrir skaðlegum áhrifum. (1. Kor. 5:5–7) Og maðurinn gæti áttað sig á hversu langt hann væri kominn frá Jehóva og iðrast. w24.08 15 gr. 4, 5

Friðþægingardagurinn var haldinn árlega í Ísrael. Þá bar æðstipresturinn fram dýrafórnir fyrir þjóðina. Þessar dýrafórnir gátu að sjálfsögðu ekki friðþægt algerlega fyrir syndir Ísraelsmanna vegna þess að dýr eru óæðri mönnum. Jehóva var fús til að fyrirgefa iðrunarfullum Ísraelsmönnum svo framarlega sem þeir færðu þær fórnir sem hann krafðist. (Hebr. 10:1–4) Þessar fórnir minntu Ísraelsmenn á syndugt eðli þeirra. En Jehóva sá fyrir varanlegri lausn til að fyrirgefa syndir mannkynsins. Hann sá til þess að elskuðum syni sínum var „fórnað í eitt skipti fyrir öll til að bera syndir margra“. (Hebr. 9:28) Jesús gaf „líf sitt sem lausnargjald fyrir marga“. – Matt. 20:28. w25.02 4 gr. 9, 10

„Andinn er að vísu ákafur en holdið er veikt.“ (Matt. 26:41b) Með þessum orðum sýndi Jesús að hann hafði skilning á ófullkomleika okkar. En í þeim er líka að finna viðvörun: Við megum ekki vera of örugg með okkur. Fyrr um kvöldið höfðu lærisveinarnir lýst því yfir að þeir myndu aldrei yfirgefa hann. (Matt. 26:35) Þeir vildu gera það sem er rétt. Þeir áttuðu sig samt ekki á því hversu skyndilega trú þeirra gat bilað þegar á reyndi. Þess vegna gaf Jesús þeim viðvörunina í versi dagsins. Því miður voru lærisveinarnir ekki á verði. Stóðu þeir við hlið Jesú þegar hann var handtekinn eða urðu þeir hræddir og flúðu? Þetta kom þeim í opna skjöldu og þeir gerðu nákvæmlega það sem þeir sögðu að þeir myndu ekki gera – þeir yfirgáfu Jesú. – Matt. 26:56. w24.07 14 gr. 1, 2

Adam og Eva glötuðu dýrmætu sambandi við föður sinn, Jehóva. Adam og Eva voru upphaflega í fjölskyldu Guðs. (Lúk. 3:38) En þegar þau óhlýðnuðust Jehóva voru þau rekin úr fjölskyldu hans. Og það gerðist áður en þau eignuðust börn. (1. Mós. 3:23, 24; 4:1) Sem afkomendur þeirra höfum við því þörf á að Jehóva taki okkur í sátt. (Rómv. 5:10, 11) Við þurfum með öðrum orðum að eignast gott samband við hann. Samkvæmt uppsláttarriti getur gríska orðið sem er þýtt „að sætta“ merkt ‚að gera óvin að vini‘. Og það var Jehóva sem tók frumkvæðið að þessum sáttum. Hvernig gerði hann það? Með friðþægingunni, sem er leið Jehóva til að koma aftur á góðu sambandi milli hans og syndugra manna. Hann sá til þess að við gætum endurheimt það sem Adam glataði með því að sjá fyrir andvirði þess sem glataðist. w25.02 3–4 gr. 7, 8

Páll postuli benti á að aginn sem maðurinn, sem hafði átt í kynferðislegu sambandi við stjúpmóður sína, hafði hlotið af flestum ætti að nægja. (1. Kor. 5:1; 2. Kor. 2:5–8) Aginn skilaði árangri og maðurinn iðraðist. (Hebr. 12:11) Páll sagði söfnuðinum „að fyrirgefa honum fúslega og hughreysta hann“ og fullvissa hann um kærleika sinn. Tökum eftir að Páll vildi að söfnuðurinn gerði meira en að leyfa manninum að koma aftur í fjölskyldu Jehóva. Páll vildi að bræður og systur fullvissuðu manninn í orði og verki um að þau hefðu fyrirgefið honum og elskuðu hann. Þannig myndu þau sýna að þau væru ánægð að fá hann aftur í söfnuðinn. w24.08 15 gr. 4; 16–17 gr. 6–8

Páll postuli vissi vel hvað þurfti til að halda út. Hann minnti kristna menn á að þeir þyrftu að treysta á Jehóva en ekki sjálfa sig í prófraunum. Þeir gætu hugrakkir sagt: „Jehóva hjálpar mér, ég óttast ekki neitt.“ (Hebr. 13:6) Sum trúsystkini okkar þurfa að þola ofsóknir um þessar mundir. Við getum sýnt þeim kærleika með því að biðja fyrir þeim og rétta þeim hjálparhönd. Biblían segir: „Allir sem vilja lifa guðrækilegu lífi sem lærisveinar Krists Jesú verða ofsóttir.“ (2. Tím. 3:12) Við þurfum því öll að búa okkur undir það sem er fram undan. Höldum áfram að treysta algerlega á Jehóva, að hann hjálpi okkur að halda út í hvaða prófraun sem verður á vegi okkar. Hann mun veita öllum trúföstum þjónum sínum lausn þegar þar að kemur. – 2. Þess. 1:7, 8. w24.09 12–13 gr. 17, 18

Hvað gerði Korintumönnum kleift að láta skírast? (2. Kor. 10:4, 5) Orð Guðs og öflugur andi hans hjálpaði þeim að gera róttækar breytingar í lífi sínu. (Hebr. 4:12) Korintumenn sem tóku við fagnaðarboðskapnum um Krist gátu upprætt venjur eins og drykkjuskap og þjófnað og sagt skilið við líferni samkynhneigðra. (1. Kor. 6:9–11) Þótt sumir í Korintu þyrftu að glíma við rótgrónar venjur litu þeir ekki á þær sem ókleifar hindranir. Þeir gerðu allt sem þeir gátu til að komast á þrönga veginn sem liggur til eilífs lífs. (Matt. 7:13, 14) Ert þú að reyna að losa þig við slæman ávana eða gera breytingar á líferni þínu til að geta látið skírast? Gefstu aldrei upp í þeirri baráttu! Biddu Jehóva um heilagan anda. Hann getur hjálpað þér að berjast gegn lönguninni í það sem er illt. w25.03 6 gr. 15–17

Jehóva lofar að gefa okkur visku til að skilja hvað honum finnst um ákveðna ákvörðun. Hann gefur visku „af örlæti og án þess að finna að“ okkur. Þegar þú hefur beðið Jehóva um leiðsögn skaltu fylgjast með því hvernig hann svarar bæn þinni. Tökum dæmi: Segjum að þú sért á ferðalagi og villist. Þú biður einhvern sem býr á svæðinu að hjálpa þér. Myndirðu ganga burt án þess að gefa honum tækifæri til að svara? Að sjálfsögðu ekki. Þú myndir hlusta af athygli á það sem hann segði. Eins skaltu reyna að „hlusta eftir“ því hvernig Jehóva svarar bæn þinni um visku með því að skoða meginreglur og lög Biblíunnar sem eiga við þínar aðstæður. Ef þú værir til dæmis að íhuga hvort þú ættir að fara í partí gætirðu rifjað upp það sem Biblían segir um svallveislur, vondan félagsskap og að láta þjónustuna við Guðsríki ganga fyrir því sem þig langar kannski til að gera. – Matt. 6:33; Rómv. 13:13; 1. Kor. 15:33. w25.01 15–16 gr. 6, 7

Spádómur Jesaja sýnir hversu mikill munur er á lífi þeirra sem búa í paradísinni og þeirra sem eru fyrir utan. Jehóva fullnægir andlegum þörfum tilbiðjenda sinna. Við fáum heilagan anda, höfum orð Jehóva og ríkulega andlega fæðu svo að við getum ‚borðað‘, ‚drukkið‘ og ‚glaðst‘. (Samanber Opinberunarbókina 22:17.) Þeir sem eru fyrir utan andlegu paradísina eru hins vegar ‚hungraðir‘, ‚þyrstir‘ og ‚verða auðmýktir‘. Andlegum þörfum þeirra er ekki mætt. (Amos 8:11) Jehóva sér fólki sínu örlátlega fyrir því sem það þarf, þar á meðal andlegri fæðu. (Jóel 2:21–24) Hann hefur gefið okkur Biblíuna, biblíutengd rit, vefsetur okkar, samkomur og mót. Við getum nýtt okkur það sem hann sér okkur fyrir á hverjum degi og þegar við gerum það hressir það okkur og endurnærir. w24.04 21 gr. 5, 6

Ef þú vilt kynnast einstaklingi betur gætirðu mælt þér mót við hann á almenningsvæði eða hringt í hann. Láttu skýrt í ljós að þú hafir áhuga á að kynnast betur. (1. Kor. 14:9) Gefðu honum tíma til að tjá sig um málið ef hann vill. (Orðskv. 15:28) Og ef hann hefur ekki áhuga á sambandi skaltu virða tilfinningar hans. Hvað ef einhver sýnir þér áhuga? Það kostaði trúlega hugrekki fyrir hann að koma að máli við þig. Vertu því vingjarnlegur og sýndu virðingu. Segðu til ef þú þarft tíma til að hugsa málið. En reyndu samt að gefa svar eins fljótt og hægt er. (Orðskv. 13:12) Ef þú hefur ekki áhuga skaltu segja það vingjarnlega og skýrt. Ef þú hefur áhuga skaltu segja hvaða væntingar og tilfinningar þú hefur í sambandi við tilhugalíf. Væntingar þínar eru kannski aðrar en hjá hinum einstaklingnum. w24.05 23–24 gr. 12, 13

Davíð kom við í herbúðum Ísraelsmanna, líklega þegar hann var enn unglingur. Hann komst að raun um að hermennirnir voru dauðskelkaðir við filistearisann Golíat sem hæddist að hersveit Ísraels. (1. Sam. 17:10, 11) Ótti þeirra stafaði af því að þeir einblíndu á risann og það sem hann sagði. (1. Sam. 17:24, 25) En Davíð sá málin frá öðrum sjónarhóli. Hann skildi að háðsglósur Golíats beindust ekki aðeins gegn hersveit Ísraels heldur „hersveit hins lifandi Guðs“. (1. Sam. 17:26) Jehóva var efst í huga Davíðs. Hann treysti því að Guð sem hafði hjálpað honum þegar hann var fjárhirðir myndi líka hjálpa honum núna. Davíð var sannfærður um stuðning Guðs og barðist við Golíat og sigraði hann. – 1. Sam. 17:45–51. w24.06 21 gr. 7

Ímyndum okkur hvernig lífið væri ef við þjónuðum ekki Jehóva. Það getur hjálpað okkur að vera trúföst og komast að sömu niðurstöðu og sálmaskáldið sem sagði: „Það gerir mér gott að vera nálægt Guði.“ (Sálm. 73:28) Við getum tekist á við hvaða prófraunir sem verða á vegi okkar á þessum síðustu dögum af því að við ‚þjónum lifandi og sönnum Guði‘. (1. Þess. 1:9) Guð er raunverulegur og hann beitir sér í þágu þeirra sem tilbiðja hann. Hann var með þjónum sínum til forna og hann er líka með okkur. Brátt göngum við í gegnum mestu þrengingatíma í sögu mannkyns. En við þurfum ekki að gera það ein. Við getum því verið „hugrökk og sagt: ‚Jehóva hjálpar mér, ég óttast ekki neitt.‘“ – Hebr. 13:5, 6. w24.06 25 gr. 17, 18

Biblían greinir frá meira en 40 Ísraelskonungum. Góðir konungar gerðu ýmislegt slæmt. Tökum sem dæmi Davíð, en hann var góður konungur. Jehóva sagði um hann: „Þjónn minn, Davíð … fylgdi mér af öllu hjarta og gerði það eitt sem var rétt í mínum augum.“ (1. Kon. 14:8) En samt framdi hann kynferðislegt siðleysi með giftri konu og lagði á ráðin um að maðurinn hennar félli í orrustu. (2. Sam. 11:4, 14, 15) En Biblían talar líka um marga ótrúa konunga sem gerðu ýmislegt gott, eins og til dæmis Rehabeam. „Hann gerði það sem var illt“ í augum Jehóva. (2. Kron. 12:14) En Rehabeam hlýddi Guði þegar hann sagði honum að berjast ekki gegn tíuættkvíslaríkinu heldur leyfa þegnum þess að velja sér nýjan konung. Hann víggirti líka margar borgir til að styrkja stöðu þjóðar Guðs. (1. Kon. 12:21–24; 2. Kron. 11:5–12) Hvernig lagði Jehóva mat á það hvort konungur væri trúfastur? Hann tók augljóslega með í reikninginn hjartalag hans, iðrun og hollustu við sanna tilbeiðslu. w24.07 20 gr. 1–3

Hvað er gert ef skírður einstaklingur undir lögræðisaldri – undir 18 ára – syndgar alvarlega? Öldungaráðið velur tvo öldunga til að ræða við hann ásamt kristnum foreldrum hans. Öldungarnir kanna hvað foreldrarnir hafa þegar gert til að hjálpa barninu sínu að iðrast. Ef einstaklingurinn sýnir jákvætt hugarfar og hlustar á ráð foreldra sinna geta öldungarnir tveir ákveðið að ekki þurfi að gera meira í málinu. Þegar allt kemur til alls hefur Guð falið foreldrum þá ábyrgð að leiðrétta börnin sín á kærleiksríkan hátt. (5. Mós. 6:6, 7; Orðskv. 6:20; 22:6; Ef. 6:2–4) Öldungarnir munu síðan heyra í foreldrunum af og til og kanna hvort einstaklingurinn fær þá hjálp sem hann þarf. En hvað ef skírður einstaklingur undir lögræðisaldri iðrast ekki og heldur áfram á rangri braut? Þá myndi nefnd öldunga ræða við hann ásamt kristnum foreldrum hans. w24.08 24 gr. 18

Við vitum af eigin raun að það er alltaf gaman að fá gjöf. En það er samt ánægjulegra að gefa öðrum gjöf. Jehóva gerði okkur fær um að auka gleði okkar með því að skapa okkur þannig. Við getum orðið ánægðari þegar við leitum leiða til að gefa. Er ekki frábært að hann skuli hafa gert okkur þannig úr garði? (Sálm. 139:14) Biblían fullvissar okkur um að það veiti ánægju að gefa. Það er því engin furða að hún segi að Jehóva sé „hinn hamingjusami Guð“. (1. Tím. 1:11) Jehóva var sá fyrsti til að gefa og enginn hefur gefið meira en hann. Það er hans vegna sem við „lifum, hreyfum okkur og erum til,“ eins og Páll postuli orðaði það. (Post. 17:28) „Sérhver góð og fullkomin gjöf“ kemur frá Jehóva. (Jak. 1:17) Við viljum líklega öll njóta ánægjunnar sem fylgir því að gefa. Við getum gert það í enn meira mæli með því að líkja eftir örlæti Jehóva. – Ef. 5:1. w24.09 26 gr. 1–4

Sumir safnaðarþjónar hugsa sem svo að þeir geti aldrei uppfyllt kröfurnar sem gerðar eru til öldunga. En mundu að hvorki Jehóva né söfnuður hans ætlast til fullkomleika. (1. Pét. 2:21) Og það er máttugur andi Jehóva sem hjálpar þér að rækta með þér þessa eiginleika. (Fil. 2:13) Myndirðu vilja þroska ákveðinn eiginleika betur? Biddu Jehóva að hjálpa þér. Lestu um þennan eiginleika í ritunum okkar og spyrðu öldung ráða um hvernig þú getir bætt þig. Settu þér það markmið að gera enn meira fyrir bræður og systur. Biddu Jehóva að móta þig og þjálfa svo að þú komir að enn meira gagni í söfnuðinum og þjónustunni. (Jes. 64:8) Megi Jehóva blessa allt sem þú gerir til að verða hæfur til að þjóna sem öldungur. w24.11 24–25 gr. 17, 18

Ekkert okkar á miskunn Jehóva skilda, sama hversu lengi við höfum þjónað honum. Jehóva kann vissulega að meta allt sem við gerum fyrir hann. Sonur hans var gjöf til okkar en ekki borgun fyrir að þjóna honum. Ef við héldum því fram að við hefðum unnið fyrir miskunn hans eða ættum rétt á henni værum við í raun að segja að Kristur hefði dáið til einskis. (Samanber Galatabréfið 2:21.) Páll postuli vissi að hann gæti ekki unnið sér inn velvild Guðs. Hvers vegna lagði hann þá svona hart að sér í þjónustu Jehóva? Hann gerði það til að sýna að hann kynni að meta einstaka góðvild Jehóva en ekki til að sanna að hann ætti velvild hans skilda. (Ef. 3:7) Við þjónum Jehóva líka eins vel og við getum til að sýna að við kunnum að meta miskunn hans, ekki til að ávinna okkur hana. w25.01 27 gr. 5, 6