Maí

Eftir að Jehóva frelsaði fólk sitt úr þrældómi í Egyptalandi útnefndi hann presta til að þjóna við tjaldbúðina. Levítarnir fengu líka ýmis verkefni sem tengdust tjaldbúðinni. Annaðist Jehóva betur þá sem unnu við tjaldbúðina eða tjölduðu nálægt henni heldur en aðra? Nei, hann fer ekki í manngreinarálit. Allir í búðum Ísraelsmanna áttu jafn mikla möguleika á að vera vinir Jehóva. Jehóva sá til dæmis til þess að öll þjóðin gæti séð skýstólpann og eldstólpann sem voru yfir tjaldbúðinni. (2. Mós. 40:38) Þegar skýið fór af stað gátu líka þeir sem tjölduðu lengst frá tjaldbúðinni séð það, pakkað saman eigum sínum, tekið niður tjöldin og haldið af stað ásamt allri þjóðinni. (4. Mós. 9:15–23) Við getum sömuleiðis notið góðs af umhyggju hans og vernd sama hvar við búum á jörðinni. w24.06 4–6 gr. 10–12

Davíð var í lífshættu. Absalon sonur hans var ákveðinn í að ræna hann völdum. (2. Sam. 15:12, 13) Davíð þurfti að yfirgefa Jerúsalem í flýti! Þegar þjónar hans héldu af stað áttaði Davíð sig á því að einhver þyrfti að vera eftir til þess að fylgjast með ráðabruggi Absalons. Hann sendi því Sadók og aðra presta til baka til borgarinnar til að vera uppljóstrarar fyrir hann. (2. Sam. 15:27–29) Þeir þurftu að fara varlega. Davíð lagði á ráðin og fékk Sadók og Húsaí, trygga vini sína, í lið með sér. (2. Sam. 15:32–37) Húsaí vann traust Absalons og mælti með herbragði sem myndi gefa Davíð ráðrúm til að búa sig undir árás. Því næst upplýsti Húsaí Sadók og Abjatar um það sem þeir höfðu ákveðið. (2. Sam. 17:8–16) Í framhaldinu gátu þeir komið upplýsingum til Davíðs um málið sem gegndu stóru hlutverki í að vernda líf Davíðs. – 2. Sam. 17:21, 22. w24.07 4–5 gr. 9, 10

Sumir þjónar Jehóva eru miður sín vegna synda sem þeir drýgðu áður, annaðhvort fyrir eða eftir skírn sína. En gleymum ekki að Jehóva gaf lausnargjaldið af því að hann elskar okkur svo heitt. Honum er umhugað um að við þiggjum þessa gjöf. Hann vill að við komum til sín og „greiðum úr málum okkar“ og hann lofar að fyrirgefa okkur algerlega. Það er mjög kærleiksríkt af honum að minnast ekki fyrri synda okkar. Og hann gleymir aldrei því góða sem við höfum gert. (Sálm. 103:9, 12; Hebr. 6:10) Ef fortíðin ásækir þig skaltu hugsa um það sem þú ert að gera núna og getur gert í framtíðinni frekar en að dvelja í fortíðinni. Þú getur ekki breytt fortíðinni. En þú getur heiðrað Jehóva, hverjar sem aðstæður þínar eru, og hugsað um þá dásamlegu framtíð sem hann hefur lofað þér. w24.10 8 gr. 8, 9

Þegar þú lest í Biblíunni gæti þér stundum fundist þú þurfa að breyta svo mörgu að þér fallast hendur. Ímyndaðu þér að þú sért að lesa í Biblíunni þar sem varað er við hlutdrægni. (Jak. 2:1–8) Þú sérð að þú getur bætt framkomu þína við aðra og ákveður því að gera breytingar. Næsta dag lestu biblíuvers sem undirstrikar mikilvægi þess að hafa stjórn á því hvernig maður talar. (Jak. 3:1–12) Þú áttar þig á að þú ert stundum svolítið neikvæður í tali. Þú ákveður því að vera meira hvetjandi og jákvæður þegar þú talar við aðra. Þarnæsta dag lestu viðvörun um að vera ekki vinur heimsins. (Jak. 4:4–12) Þú uppgötvar að þú þarft að vanda þig betur þegar þú velur þér afþreyingarefni. Á fjórða degi finnst þér svo margt sem þú þarft að laga að það er yfirþyrmandi. Misstu ekki kjarkinn. Mundu að það er áframhaldandi verkefni að ‚íklæðast hinum nýja manni‘. w24.09 5–6 gr. 11, 12

Jesús vissi að viðhorf Jehóva til málanna skipti mestu máli og treysti að Jehóva myndi leiðrétta allt óréttlæti á sínum tíma. Við getum líkt eftir Jesú með því að hafa stjórn á því sem við segjum þegar við verðum fyrir óréttlæti. Stundum er ekki þörf á að segja eða gera neitt í minniháttar mótlæti. Stundum gæti verið best að þegja til að segja ekki eitthvað sem gerir bara illt verra. (Préd. 3:7; Jak. 1:19, 20) Í öðrum tilvikum gætum við þurft að segja eitthvað, til dæmis þegar við verðum vitni að óréttlæti eða þurfum að verja sannleikann. (Post. 6:1, 2) Þegar við kjósum að tala ættum við að leggja okkur fram við að gera það rólega og af virðingu. Við getum líka líkt eftir Jesú með því að fela okkur á „hendur honum sem dæmir með réttlæti“. – 1. Pét. 2:23. w24.11 5–6 gr. 10–12

Það er mikið gleðiefni ef sá sem syndgar iðrast. (Lúk. 15:7) Hverjum er það að þakka? Öldungunum? Munum hvað Páll postuli skrifaði um þá sem syndga: „Ef til vill gefur Guð þeim tækifæri til að iðrast.“ (2. Tím. 2:25) Það er því Jehóva en ekki menn sem hjálpa kristnum manni sem syndgar að breyta hugarfari sínu. Páll nefnir líka þá blessun sem fylgir því að iðrast. Viðkomandi fær dýpri þekkingu á sannleikanum, kemst til sjálfs sín og getur sloppið úr snöru Satans. (2. Tím. 2:26) Þegar syndari iðrast sér nefndin til þess að hann fái hirðisheimsóknir. Þannig getur hann fengið áframhaldandi hjálp til að forðast snörur Satans og ganga beinar brautir. – Hebr. 12:12, 13. w24.08 23 gr. 14, 15

Fólki sem Jesús hafði gefið að borða var efst í huga að fullnægja líkamlegum þörfum sínum og löngunum. Daginn eftir sá það að Jesús og postularnir voru farnir. Fólkið fór um borð í báta sem höfðu komið frá Tíberías og hélt til Kapernaúm til að leita að Jesú. (Jóh. 6:22–24) Vildi fólkið heyra meira um Guðsríki? Nei. Það var fyrst og fremst að hugsa um að fá brauð. Hvernig vitum við það? Tökum eftir hvað gerðist þegar fólkið fann Jesú nálægt Kapernaúm. Jesús sagði fólkinu hreinskilnislega að það hugsaði fyrst og fremst um líkamlegar þarfir sínar. Hann sagði að fólkið hefði ‚etið af brauðinu og orðið satt‘ af „fæðu sem eyðist“. Hann sagði því að vinna frekar fyrir „fæðu sem endist og veitir eilíft líf“. (Jóh. 6:26, 27) Jesús sagði að faðir hans sæi fyrir slíkri fæðu. w24.12 5 gr. 8, 9

Bræður, byggið kennslu ykkar og leiðbeiningar sem þið gefið trúsystkinum á orði Guðs. Þá takið þið framförum sem kennarar. Vertu góður biblíunemandi og lestu og hugleiddu rit safnaðarins vel. (Orðskv. 15:28) Í sjálfsnámi þínu skaltu taka vel eftir hvernig ritin okkar útskýra biblíuvers svo að þú skiljir þau og getir farið eftir þeim. Og reyndu eftir fremsta megni að ná til hjartna áheyrenda þinna með kennslu þinni. Þú getur líka ráðfært þig við reynda öldunga um hvernig þú getir bætt þig og síðan lagt þig fram um að fylgja ráðum þeirra. (1. Tím. 5:17) Öldungar þurfa að geta uppörvað bræður sína og systur. En stundum þurfa þeir að áminna þau. Hvort heldur er verða öldungar alltaf að vera vingjarnlegir. Vertu mildur og kærleiksríkur og byggðu kennsluna á orði Guðs. Þannig tekurðu framförum sem kennari af því að þú líkir eftir kennaranum mikla, Jesú Kristi. – Matt. 11:28–30; 2. Tím. 2:24. w24.11 24 gr. 16

Við getum lofað Jehóva með því sem við segjum um hann. Sagt er við þjóna Jehóva: „Syngið fyrir Jehóva, lofið nafn hans. Boðið gleðifréttirnar um frelsun … Segið frá dýrð hans meðal þjóðanna.“ (Sálm. 96:1–3) Við getum lofað himneskan föður okkar á alla þessa vegu. (Post. 4:29) Við getum líka lofað Jehóva með efnislegum eigum okkar. Sannir tilbiðjendur Jehóva hafa alltaf heiðrað hann á þann hátt. (Orðskv. 3:9) Til dæmis gáfu Ísraelsmenn af efnislegum eigum sínum til að byggja musterið og viðhalda því. (2. Kon. 12:4, 5; 1. Kron. 29:3–9) Umhyggjusamir lærisveinar Krists studdu hann og postulana „með eigum sínum“. (Lúk. 8:1–3) Kristnir menn á fyrstu öld veittu auk þess trúsystkinum sínum neyðaraðstoð. (Post. 11:27–29) Við getum líka lofað Jehóva með frjálsum framlögum okkar. w25.01 4 gr. 8; 5 gr. 11

Hvað gerði Kornelíusi kleift að láta skírast? Frásagan segir að hann hafi verið „guðhræddur og allt heimilisfólk hans sömuleiðis“. Kornelíus „bað oft og innilega til Guðs“. (Post. 10:2) Þegar Pétur boðaði honum fagnaðarboðskapinn tóku hann og fjölskylda hans við Kristi og létu strax skírast. (Post. 10:47, 48) Kornelíus var án efa tilbúinn að gera hvaða breytingar sem þurfti til að hann og fjölskylda hans gætu tilbeðið Jehóva saman. (Jós. 24:15; Post. 10:24, 33) Kornelíus hefði getað notað stöðu sína sem afsökun fyrir því að láta ekki skírast. En hann gerði það ekki. Þarft þú að gera stórar breytingar til að geta látið skírast? Ef svo er, máttu vita að Jehóva hjálpar þér. Hann blessar þig ef þú ert staðráðinn í að þjóna honum í samræmi við meginreglur Biblíunnar. w25.03 5 gr. 12, 13

Ef þú heyrir neikvæðar sögur um söfnuðinn eða bræðurna sem fara með forystuna skaltu muna eftir því hvernig óvinir Guðs komu fram við Jesú og lærisveina hans á fyrstu öldinni. Nú á dögum eru þjónar Guðs ofsóttir og rægðir nákvæmlega eins og Biblían sagði fyrir. (Matt. 5:11, 12) Við förum ekki að trúa á lygasögur ef við munum hver stendur á bak við þær og gerum strax eitthvað til að bregðast við þeim. Hvernig ættum við að bregðast við þeim? Höfnum lygasögum. Páll postuli gaf okkur skýrar leiðbeiningar um hvað við ættum að gera ef við heyrðum lygasögur. Hann sagði Tímóteusi að skipa vissum mönnum að „vera ekki uppteknir af lygasögum“ og ‚hafna skammarlegum skröksögum‘. (1. Tím. 1:3, 4) Við höfnum lygasögum af því að við vitum hvaðan þær koma. Við höldum okkur við ‚heilnæm orð‘ sannleikans. – 2. Tím. 1:13. w24.04 11 gr. 16; 13 gr. 17

Vertu sameinaður þeim sem eru trúfastir Jehóva. Guð vill að við séum sameinuð í tilbeiðslu okkar. Við erum það svo framarlega sem við höldum fast í sannleikann. Allir sem breiða út villandi upplýsingar sem brjóta í bága við sannleikann valda sundrung í söfnuðinum og Guð hvetur okkur því til að ‚forðast þá‘. Annars gætum við sjálf farið að trúa því sem er ekki rétt og orðið ótrú Jehóva. (Rómv. 16:17) Þegar við berum kennsl á sannleikann og höldum fast í hann varðveitum við náið samband við Jehóva og sterka trú. (Ef. 4:15, 16) Við látum ekki blekkjast af áróðri og lygum Satans. Og Jehóva verndar okkur í þrengingunni miklu. Höldum fast í sannleikann og ‚þá verður Guð friðarins með okkur‘. – Fil. 4:8, 9. w24.07 13 gr. 16, 17

Jesús gaf sérstakan gaum að fólki sem fann sárlega fyrir syndinni og bauð því að gerast fylgjendur sínir. Hann vissi að syndin var undirrótin að þjáningum mannanna. Hann lagði sig því fram um að aðstoða karla og konur sem voru þekkt fyrir syndugt líferni. Hann brá upp líkingu og sagði: „Heilbrigðir þurfa ekki á lækni að halda heldur þeir sem eru veikir.“ Síðan bætti hann við: „Ég kom ekki til að kalla réttláta heldur syndara.“ (Matt. 9:12, 13) Jesús sýndi þetta líka í verki. Hann var hlýlegur við konuna sem þvoði fætur hans með tárum sínum og fyrirgaf syndir hennar. (Lúk. 7:37–50) Hann kenndi samversku konunni við brunninn mikilvæg sannindi þótt hann vissi að hún lifði siðlausu lífi. (Jóh. 4:7, 17–19, 25, 26) Guð gaf honum jafnvel kraft til að gera afleiðingar syndarinnar að engu. Jesús reisti fólk upp frá dauðum – bæði börn og fullorðna og af báðum kynjum. – Matt. 11:5. w24.08 4 gr. 9, 10

Hvernig gerir Jehóva nafn sitt dýrlegt í náinni framtíð? Hann gerir það með dómum sínum. Bráðlega eyðir hann Babýlon hinni miklu fyrir að hafa smánað nafn hans. (Opinb. 17:5, 16; 19:1, 2) Sumir sem verða vitni að eyðingu Babýlonar hinnar miklu sameinast okkur kannski í sannri tilbeiðslu. Jehóva mun að lokum eyða öllu heimskerfi Satans í Harmagedón. Hann útrýmir öllum þeim sem standa gegn honum og lasta nafn hans en bjargar öllum þeim sem elska hann og hlýða og eru stoltir af því að lofa nafn hans. (Mark. 8:38; 2. Þess. 1:6–10) Eftir lokaprófið við lok þúsundáraríkis Krists hefur Jehóva sannað að hann á skilið að allir tilbiðji hann. (Opinb. 20:7–10) Þá verður jörðin „full af þekkingu á dýrð Jehóva eins og vatn hylur sjávardjúpið“. (Hab. 2:14) Hugsaðu þér hve ánægjulegt það verður þegar allir veita Jehóva það lof sem nafn hans á skilið! w25.01 7 gr. 15, 16

Hvernig gátu kristnir Hebrear verið þolgóðir þrátt fyrir andstöðuna sem þeir urðu fyrir? Páll postuli vissi að þeir þurftu að sjá erfiðleikana í réttu ljósi. Hann útskýrði að Guð leyfði ef til vill prófraunir til að þjálfa þá. Þeir gætu tileinkað sér og fágað eiginleika sem væru Jehóva að skapi. Með því að beina athyglinni að því jákvæða sem kæmi út úr slíkum prófraunum væri auðveldara fyrir kristna Hebrea að vera þolgóðir. (Hebr. 12:11) Páll hvatti kristna Hebrea til að vera hugrakkir og sýna úthald í prófraunum. Hann var rétti maðurinn til að gefa þessar leiðbeiningar. Hann hafði áður ofsótt kristna menn og vissi þess vegna við hvað þeir áttu að etja. Hann vissi líka af eigin raun hvernig var hægt að halda út í ofsóknum enda þurfti hann að þola margvíslega andstöðu eftir að hafa gerst kristinn. – 2. Kor. 11:23–25. w24.09 12 gr. 16, 17

Með hverjum deginum sem líður verður boðun okkar meira aðkallandi. Hvernig þá? Tíminn er að renna út. Skoðum hvað Jesús sagði í Markúsi 13:10 um boðunina á síðustu dögum. Samkvæmt hliðstæðri frásögn Matteusar sagði Jesús að fagnaðarboðskapurinn yrði boðaður um alla jörðina áður en „endirinn“ kæmi. (Matt. 24:14) Orðalagið vísar til endaloka þessarar illu heimsskipanar Satans. Jehóva hefur ákveðið „daginn og stundina“ þegar þetta verður að veruleika. (Matt. 24:36; Post. 1:7) Við færumst nær þessum tímapunkti með hverjum deginum. (Rómv. 13:11) Við verðum að boða trúna áfram þar til endirinn kemur. Þegar við hugleiðum boðun okkar er gott að við spyrjum okkur hreinskilnislega: Hvers vegna boðum við fagnaðarboðskapinn? Kærleikur er drifkraftur okkar. Það sem við gerum í boðuninni endurspeglar kærleika okkar. Við elskum fagnaðarboðskapinn, fólk og umfram allt Jehóva og nafn hans. w24.05 14–15 gr. 2, 3

Foreldrar, hvetjið barnið til að skoða náttúruna. Bentu barninu á áhugaverð mynstur sem er að finna í náttúrunni þegar þið gangið úti eða vinnið saman í garðinum. Þessi mynstur endurspegla hugvit og hönnun. Vísindamenn hafa til dæmis í mörg ár rannsakað skrúfulaga mynstur í náttúrunni. Vísindamaðurinn Nicola Fameli segir að skrúfulaga form séu áberandi í náttúrunni. Þegar þau eru skoðuð nánar kemur ákveðin talnaruna í ljós sem einkennir þessi form. Hún hefur verið kölluð Fibonacci-talnarunan. Skrúfulaga form er til dæmis að finna í lögun vetrarbrauta, skel perlusnekkjunnar, laufblöðum og krónu sólblóma. w24.12 16 gr. 7

Móse, Davíð og Jóhannes voru uppi fyrir löngu og aðstæður þeirra voru ólíkar okkar. Við eigum samt margt sameiginlegt með þeim. Þeir þjónuðu líka hinum sanna Guði, báðu til hans, treystu honum og leituðu leiðsagnar hans. Og eins og þeir treystum við því að Jehóva blessi þá sem hlýða honum. Við skulum hlýða Jehóva með því að hlusta á kveðjuorð þessara eldri manna. Þá vegnar okkur vel í öllu sem við gerum og Jehóva gefur okkur „líf og langa ævi“. Við hljótum eilíft líf. Við munum gleðja kærleiksríkan föður okkar á himnum en hann uppfyllir loforð sín með stórkostlegri hætti en við getum ímyndað okkur. – Ef. 3:20. w24.11 13 gr. 20, 21

Á fyrstu öld voru sumir bræður útnefndir safnaðarþjónar. (1. Tím. 3:8) Svo virðist sem það hafi verið þeir sem Páll postuli talaði um að hafi „veitt hjálp“ í söfnuðinum. Safnaðarþjónarnir sinntu augljóslega ýmsum mikilvægum málum þannig að öldungarnir gætu einbeitt sér að kennslu og hirðastarfi. Þeir hafa hugsanlega aðstoðað við að gera afrit af Ritningunum og útvegað það sem til þurfti til verksins. Safnaðarþjónar sinna ýmsum mikilvægum verkefnum í söfnuðinum þínum. (1. Pét. 4:10) Þeir eru kannski beðnir að halda utan um bókhald safnaðarins eða starfssvæðin, panta rit fyrir boðbera, vera í hljóð- og mynddeildinni, sjá um umsjón í sal eða aðstoða við viðhald á ríkissalnum. Öll þessi verkefni eru nauðsynleg til að starf safnaðarins gangi vel og skipulega fyrir sig. – 1. Kor. 14:40. w24.10 19 gr. 4, 5

Við getum tekist á við hvaða prófraun sem er, hvort sem hún er mikil eða lítil, ef við munum að Jehóva er lifandi og alltaf tilbúinn til að styðja við bakið á okkur. Þegar allt kemur til alls er hann almáttugur. Hann getur gefið okkur kraft til að halda út. Við höfum sannarlega ástæðu til að vera hugrökk þegar prófraunir verða á vegi okkar. Þegar við finnum að Jehóva styður okkur í minni háttar prófraunum getum við verið viss um að hann hjálpi okkur að takast á við erfiðari prófraunir. Skoðum tvennt sem gerðist í lífi Davíðs konungs sem jók traust hans á Jehóva. Þegar Davíð var ungur fjárhirðir hremmdi bæði bjarndýr og ljón sauð úr hjörð föður hans. Við bæði tækifærin sýndi Davíð hugrekki, elti villidýrin og bjargaði sauðunum. Hann eignaði sér þó ekki sigurinn. Hann vissi að þetta var Guði að þakka. (1. Sam. 17:34–37) Með því að hugleiða þessa reynslu varð hann sannfærður um að hinn lifandi Guð myndi styrkja hann áfram. w24.06 21 gr. 5, 6

Segjum að þér sé boðið í partí. Ættirðu að fara? Ef þú þekkir ekki gestgjafann eða tilefnið þarftu að spyrja hann spurninga eins og: Hvar og hvenær verður partíið? Hversu margir eru boðnir? Hver sér um að allt fari vel fram? Hvað er búið að skipuleggja að gera í partíinu? Verður áfengi í boði? Þú getur tekið skynsamlega ákvörðun þegar þú veist svörin við þessum spurningum. Þegar þú hefur aflað þér upplýsinga skaltu vega þær og meta. Hvað ef þú kemst að því að einstaklingar eru boðnir sem virða ekki meginreglur Biblíunnar eða að enginn hefur eftirlit með því hvort fólk drekki of mikið áfengi? Eru líkur á því að partíið fari úr böndunum? (1. Pét. 4:3) Þegar þú hefur íhugað málið vel ertu í stakk búinn að taka góða ákvörðun. w25.01 14–15 gr. 4, 5

Fyrir tilstilli lausnarfórnarinnar þurrkar Jehóva út syndir þeirra sem iðrast. Hann notar líkingar til að útskýra þetta. Það er mjög erfitt að fjarlægja skarlatsrauðan eða skærrauðan blett úr flík. En Jehóva notar þetta myndmál til að fullvissa okkur um að hann geti þvegið syndir okkar svo vandlega að þær sjáist ekki lengur. Syndum er líka líkt við „skuldir“. (Matt. 6:12; Lúk. 11:4) Í hvert sinn sem við syndgum gegn Jehóva er eins og skuldin hækki. Skuld okkar við hann er gríðarlega há. En þegar Jehóva fyrirgefur okkur er eins og hann afskrifi þessa skuld sem íþyngir okkur. Hann ætlast ekki til þess að við greiðum fyrir syndir sem hann er búinn að fyrirgefa. Þessi líking lýsir vel þeim létti sem við finnum þegar hann fyrirgefur okkur. w25.02 9–10 gr. 9, 10

Foreldrar þurfa stundum að fá aðstoð þegar þeir eldast og mörg börn veita foreldrum sínum hana með ánægju. (1. Tím. 5:4) En foreldrar sem treysta Jehóva átta sig á að mesta ánægjan sem fylgir foreldrahlutverkinu er að hjálpa börnunum að þjóna Jehóva en ekki ala þau upp með það í huga að þau sjái fyrir foreldrunum á efri árum. (3. Jóh. 4) Kenndu börnunum með fordæmi þínu að treysta á Jehóva þegar þú býrð þau undir að standa á eigin fótum. Sýndu þeim gildi þess að leggja sig fram í vinnu frá unga aldri. (Orðskv. 29:21; Ef. 4:28) Hjálpaðu þeim að leggja sig fram í skólanum. Það er gott fyrir kristna foreldra að finna meginreglur í Biblíunni sem hjálpa börnunum að velja sér menntun. Hún gerir þeim síðar kleift að sjá fyrir sér og hafa nægan tíma til boða trúna. w25.03 30–31 gr. 15, 16

Í Jesaja kafla 65 lýsir Jehóva aðstæðum þeirra sem myndu búa í andlegu paradísinni. Þessi spádómur uppfylltist fyrst árið 537 f.Kr. Þá voru iðrunarfullir Gyðingar leystir úr ánauð í Babýlon og sneru til heimalands síns. Jehóva blessaði fólk sitt og hjálpaði því að fegra aftur Jerúsalem sem þá var rústir einar og gera musterið aftur að miðstöð sannrar tilbeiðslu í Ísrael. (Jes. 51:11; Sak. 8:3) Önnur uppfylling spádóms Jesaja hófst árið 1919 þegar tilbiðjendur Jehóva voru leystir úr haldi Babýlonar hinnar miklu. Þaðan í frá fór andlega paradísin að taka á sig mynd og dreifast um alla jörð. Kappsamir boðberar Guðsríkis stofnuðu marga söfnuði og sýndu af sér kristna eiginleika. Karlar og konur sem höfðu einu sinni verið ofbeldisfull og sýnt af sér dýrslega eiginleika ‚íklæddust hinum nýja manni sem er skapaður samkvæmt vilja Guðs‘. w24.04 20–21 gr. 3, 4

Í sumum löndum er gert ráð fyrir að foreldrar eða aðrir fullorðnir einstaklingar velji maka fyrir þá sem eru einhleypir í fjölskyldunni. Í öðrum löndum finna vinir eða ættingjar hugsanlegan maka og sjá svo til þess að þau hittist til að sjá hvort þau eigi saman. Ef þú ert beðinn um að taka slíkt að þér skaltu hugleiða vilja og þarfir þeirra beggja. Þegar þú hefur fundið mögulegan maka skaltu komast að eins miklu og þú getur um persónuleika, eiginleika og umfram allt samband hans við Jehóva. Náið samband við Jehóva er langtum mikilvægara en fjárhagsstaða, menntun eða þjóðfélagsstaða. Og ekki gleyma því að einhleypu einstaklingarnir ættu að hafa síðasta orðið um það hvort þau vilja giftast. w24.05 23 gr. 11

Við getum stutt par í tilhugalífi með því sem við segjum og látum ósagt. Við gætum stundum þurft að sýna sjálfstjórn. (Orðskv. 12:18) Við erum kannski mjög spennt að segja öðrum frá pari sem er að kynnast en það vill kannski fá að segja frá því sjálft. Við ættum ekki að slúðra um par í tilhugalífi eða gagnrýna það í sambandi við persónuleg mál. (Orðskv. 20:19; Rómv. 14:10; 1. Þess. 4:11) Og par kann ef til vill ekki að meta athugasemdir og spurningar sem gefa í skyn að það ætti eða muni gifta sig. Hvað ef par ákveður að binda enda á sambandið? Við ættum að forðast að skipta okkur af því eða kenna öðru hvoru um hvernig fór. (1. Pét. 4:15) Það er ekki endilega slæmt ef par slítur sambandinu. Venjulega þýðir það að tilhugalífið hafi þjónað sínum tilgangi, það hafi hjálpað parinu að taka góða ákvörðun. En ákvörðunin gæti samt hafa valdið þeim tilfinningalegum sársauka. Við ættum frekar að reyna að styðja þau. w24.05 31 gr. 15, 16

Eitt af því erfiðasta sem við getum upplifað er það ef einhver í fjölskyldunni eða vinur okkar yfirgefur Jehóva. (Sálm. 78:40) Því nánari tengsl sem við höfum við hann því erfiðara er að sætta sig við það. Ef þú hefur upplifað svo sársaukafulla reynslu getur hollusta Sadóks verið þér hvatning. Hann hélt áfram að vera trúfastur Jehóva þegar náinn vinur hans, Abjatar, kaus að vera honum ótrúr. Þetta gerðist þegar Davíð lá fyrir dauðanum. Adónía sonur hans reyndi að ræna konungdæminu sem Jehóva hafði lofað Salómon. (1. Kron. 22:9, 10) Abjatar kaus að styðja Adónía. (1. Kon. 1:5–8) Með því var Abjatar ekki bara ótrúr Davíð og Sadók heldur líka Jehóva. Sadók og Abjatar höfðu unnið náið saman sem prestar í áratugi. – 2. Sam. 8:17; 15:29; 19:11–14. w24.07 6 gr. 14, 15

Við megum vera viss um að það er þess virði að vera á verði gagnvart freistingum. Við gætum notið unaðar af syndinni um skamman tíma en að lifa eftir mælikvarða Jehóva tryggir okkur ósvikna hamingju. (Hebr. 11:25; Sálm. 19:8) Við erum nefnilega hönnuð til að lifa í samræmi við vilja hans. (1. Mós. 1:27) Þá höfum við góða samvisku og von um eilíft líf. (1. Tím. 6:12; 2. Tím. 1:3; Júd. 20, 21) Að vísu er ‚holdið veikt‘. (Matt. 26:41) En það þýðir ekki að staða okkar sé vonlaus. Jehóva er fús til að gefa okkur þann kraft sem við þurfum. (2. Kor. 4:7) En tökum eftir að það er krafturinn sem er ofar mannlegum mætti sem Guð sér okkur fyrir. Mannlegi mátturinn – það sem við gerum frá degi til dags til að standa gegn freistingum – er það sem við þurfum að vera tilbúin að leggja fram. Jehóva svarar bænum okkar og bætir upp það sem á vantar. (1. Kor. 10:13) Við getum verið á verði gegn freistingum með hjálp Jehóva. w24.07 19 gr. 19–21

Páll postuli gaf Tímóteusi, samöldungi sínum, þessar leiðbeiningar varðandi „þá sem syndga“. Hvað átti hann við? Með orðunum „í viðurvist allra“ átti Páll ekki endilega við allan söfnuðinn. Hann var öllu heldur að tala um fáeina einstaklinga sem gætu þegar vitað af syndinni. Þetta gátu verið sjónarvottar eða einhverjir sem viðkomandi trúði fyrir því sem hafði gerst. Öldungarnir gátu sagt þeim einslega að tekið hefði verið á málinu og að sá sem syndgaði hefði fengið áminningu. Í sumum tilfellum hafa margir í söfnuðinum frétt af syndinni eða eiga líklega eftir að gera það. Orðin „í viðurvist allra“ eiga í slíku tilfelli við allan söfnuðinn. Öldungur myndi þá tilkynna söfnuðinum að bróðirinn eða systirin hafi verið áminnt. Af hverju? Páll segir að það sé „hinum til viðvörunar“ svo að þeir geri sig ekki líka seka um að syndga. w24.08 23–24 gr. 16, 17

Við verðum að vera upptekin í þjónustu Jehóva allt til enda. Andasmurðir verða að halda vöku sinni til að Jesús taki þá til himna þar sem þeir hljóta laun sín. (Matt. 24:40) Þeir bíða spenntir eftir því að hann safni þeim saman til himna. Eftir Harmagedónstríðið taka þeir þátt í brúðkaupi lambsins sem brúður Jesú. (2. Þess. 2:1) Þótt tími dóms nálgist er engin ástæða til að óttast. Ef við erum trúföst mun kærleiksríkur faðir okkar á himnum gefa okkur ‚kraftinn sem er ofar mannlegum mætti‘ svo að við getum ‚staðist frammi fyrir mannssyninum‘. (2. Kor. 4:7; Lúk. 21:36) Við gleðjum föður okkar á himnum ef við tökum mark á viðvörununum í dæmisögum Jesú, hvort sem von okkar er að lifa á jörðinni eða á himnum. Vegna einstakrar góðvildar Jehóva verða nöfn okkar skráð í „bók lífsins“. – Dan. 12:1; Opinb. 3:5. w24.09 24–25 gr. 19, 20

Þú getur fengið hugarfrið með því að lesa í orði Guðs. Rifjaðu upp allt það góða sem þú átt, þar á meðal fjársjóðinn á himnum og mundu að þeir sem þjóna ekki Jehóva eru án hjálpar hans. Þeir reiða sig ef til vill algerlega á það sem þeir fá út úr lífinu núna vegna þess að þeir eiga enga framtíðarvon. En Jehóva hefur lofað þér blessun í framtíðinni sem er stórkostlegri en þú getur ímyndað þér. (Sálm. 145:16) Og mundu líka að þú getur ekki vitað hvernig líf þitt hefði orðið ef þú hefðir tekið aðra stefnu. Eitt er víst, þeir sem taka ákvarðanir byggðar á kærleika til Guðs og náungans missa ekki af neinu sem veitir varanlega hamingju. w24.10 27 gr. 12, 13