Apríl

Við þurfum að trúa á lausnarfórnina til að hafa gagn af holdi og blóði Jesú. (Ef. 1:7) Þeir sem Jesús kallaði „aðra sauði“ taka ekki og ættu ekki að taka af brauðinu og víninu við kvöldmáltíð Drottins. (Jóh. 10:16) Engu að síður hafa þeir gagn af holdi og blóði Jesú Krists með því að sýna trú á lausnarfórnina og allt það stórkostlega sem hún hefur í för með sér. (Jóh. 6:53) Aftur á móti ættu þeir sem eiga aðild að nýja sáttmálanum og eru væntanlegir erfingjar ríkisins á himnum að taka af brauðinu og víninu. Hvort sem við tilheyrum hinum andasmurðu eða öðrum sauðum er mikilvægt að trúa á lausnarfórnina til að fá eilíft líf. w24.12 12 gr. 14; 13 gr. 16

Jesús gaf postulum sínum ósýrt brauð við kvöldmáltíð Drottins og sagði þeim að það táknaði líkama sinn. Síðan lét hann bikar með víni ganga milli þeirra og sagði að það táknaði „blóð sáttmálans“. (Mark. 14:22–25; Lúk. 22:20; 1. Kor. 11:24) Hinn nýi sáttmáli var gerður við andlega Ísraelsmenn sem verða „í ríki Guðs“. (Hebr. 8:6, 10; 9:15) Við kvöldmáltíð Drottins beindi Jesús orðum sínum að ‚litlu hjörðinni‘. Trúfastir postular hans sem voru með honum voru þeir fyrstu sem tilheyrðu þessum hópi. Þetta eru þeir sem verða með Jesú á himnum. w24.12 11 gr. 9, 10

Jesús var svikinn, handtekinn, svívirtur, rægður, sakfelldur og meira að segja pyntaður. Hermenn fóru með hann á aftökustaðinn og negldu hann á staur. Jesús lét allar þessar þjáningar yfir sig ganga en það var annar sem þjáðist enn meira – Jehóva Guð. Hann hélt aftur af takmarkalausum mætti sínum og skarst ekki í leikinn. Af hverju? Af kærleika. Fórn Jesú sýnir betur en nokkuð annað að Jehóva elskar þig mjög mikið. Hann lagði mikið í sölurnar og lét mestu þjáningar sem hugsast getur yfir sig ganga til að bjarga þér frá synd og dauða. (1. Jóh. 4:9, 10) Já, hann vill hjálpa okkur hverju og einu að berjast gegn syndinni – og sigra hana! w24.08 6 gr. 13, 14

Við skiljum betur hversu djúpan kærleika Jehóva ber til okkar ef við hugleiðum hvernig honum hefur liðið að horfa upp á son sinn þjást. Satan segir að enginn þjóni Guði áfram þegar á reyni. Til að hrekja þessa lygi leyfði Jehóva að Jesús dæi kvalafullum dauða. (Job. 2:1–5) Jehóva horfði á hvernig Jesús var hafður að háði, hýddur hrottalega og negldur á staur. Og hann horfði upp á son sinn deyja með kvalafullum hætti. (Matt. 27:28–31, 39) Jehóva hefði getað gripið inn í hvenær sem var og stöðvað framvinduna. (Matt. 27:42, 43) En þá hefði ekkert lausnargjald verið greitt og við værum án vonar. Jehóva leyfði því að sonur sinn dæi kvalafullum dauðdaga. w25.01 22 gr. 7

Það er 16. nísan árið 33. Lærisveinar Jesú eru sorgmæddir og óttaslegnir. Tveir þeirra eru á leið frá Jerúsalem til Emmaus. Ókunnugur maður slæst í för með þeim. Lærisveinarnir segja honum hversu vonsviknir þeir eru yfir því sem kom fyrir Jesú. Maðurinn fer þá að ræða við þá um hluti sem þeir eiga aldrei eftir að gleyma. ‚Hann byrjar á Móse og öllum spámönnunum‘ og útskýrir hvers vegna Messías þurfti að þjást og deyja. Þegar mennirnir þrír koma til Emmaus upplýsir ókunnugi maðurinn hver hann er – hinn upprisni Jesús. (Lúk. 24:13–35) Jesús birtist lærisveinunum nokkrum sinnum síðustu 40 daga sína á jörðinni. Á þessu tímabili átti sér stað mikil umbreyting hjá lærisveinunum. Þeir voru ekki lengur óttaslegnir og hryggir heldur glaðir, öruggir og hugrakkir boðberar og kennarar fagnaðarboðskaparins. w24.10 12 gr. 1–3

Með tímanum stækkar barn og verður fullorðið en enginn tekur sjálfkrafa út andlegan þroska. Bræður og systur í Korintu tóku við fagnaðarboðskapnum, létu skírast, fengu heilagan anda og nutu gagns af leiðbeiningum Páls postula. (Post. 18:8–11) Samt voru sumir þeirra enn óþroskaðir nokkrum árum eftir skírnina. (1. Kor. 3:2) Til þess að ná þroska í trúnni verðum við fyrst að hafa löngun til þess. Þeir sem kjósa að vera andleg ungbörn áfram með því að „elska fáfræðina“ taka engum framförum. (Orðskv. 1:22) Við viljum ekki vera eins og þeir sem eru orðnir fullorðnir en halda áfram að reiða sig á foreldra sína til að taka ákvarðanir fyrir sig. Við viljum axla ábyrgð og halda áfram að styrkja sambandið við Jehóva. Ef þú ert enn að vinna að því að ná andlegum þroska skaltu biðja Jehóva að gefa þér „bæði löngun og kraft til að gera það“. – Fil. 2:13. w24.04 4 gr. 9, 10

Jehóva segir okkur hvað honum finnst um að fella dóm yfir fólki. (Esek. 33:11) Jehóva myndi aldrei eyða einhverjum fyrir fullt og allt nema hann hefði góða ástæðu til þess. Hann er ótrúlega miskunnsamur og sýnir miskunn hvenær sem það er mögulegt. Við vitum nú þegar um nokkra einstaklinga sem fá ekki upprisu. Biblían nefnir fáein dæmi. Jesús gaf í skyn að Júdas Ískaríot fengi ekki upprisu. (Mark. 14:21; sjá einnig skýringu við Jóhannes 17:12 í NW á ensku.) Júdas vann af ásettu ráði gegn Jehóva Guði og syni hans. (Sjá skýringu við Markús 3:29 í NW á ensku.) Jesús sagði líka að sumir af trúarleiðtogunum sem unnu gegn honum myndu deyja án vonar um upprisu. (Matt. 23:33; sjá einnig skýringu við Jóhannes 19:11 í NW á ensku.) Og Páll postuli benti á að iðrunarlausir fráhvarfsmenn fengju ekki upprisu. – Hebr. 6:4–8; 10:29. w24.05 4 gr. 10, 11

Þegar við varðveitum náið samband við Jehóva getur Satan ekki gert okkur varanlegt mein. (1. Jóh. 3:8) Í nýja heiminum mun Jehóva ekki aðeins veita vernd gegn því sem skaðar trúna heldur líka vernda okkur fyrir dauðanum. (Opinb. 21:4) Það er sannarlega mikill heiður að vera gestur í tjaldi Jehóva, að eiga náið og varanlegt samband við hann. (Esek. 37:27) Hvernig er eðlilegt að við hegðum okkur ef við viljum vera áfram gestir hans? Þegar þér er boðið heim til einhvers sýnirðu að sjálfsögðu þá kurteisi sem hann ætlast til af þér. Á svipaðan hátt viljum við vita hvaða væntingar Jehóva hefur til þeirra sem vilja vera gestir hans. Við elskum Jehóva og viljum gera það sem í okkar valdi stendur „til að þóknast honum í einu og öllu“. (Kól. 1:10) Við ættum öllum stundum að bera djúpa lotningu fyrir honum. Það hjálpar okkur að forðast allt sem gæti misboðið honum. Við viljum að sjálfsögðu alltaf ‚ganga hógvær með Guði okkar‘. – Míka 6:8. w24.06 4 gr. 8, 9

Jehóva bað Abraham um að færa Ísak son sinn að fórn. Abraham bjó sig undir að færa þessa fórn þótt það yrði ákaflega sárt fyrir hann. En Guð stöðvaði hann á síðustu stundu. Allir sem trúa læra samt sem áður mikilvægan sannleika af þessu atviki. Jehóva yrði fús til að fórna sínum eigin ástkæra syni. Svo heitt elskar hann mennina. (1. Mós. 22:1–18) Öldum síðar voru Ísraelsmönnum sett lög sem kváðu á um ýmsar fórnir til að friðþægja fyrir syndir þeirra. (3. Mós. 4:27–29; 17:11) Þessar fórnir voru vísbending um meiri fórn sem myndi bjarga mönnum endanlega úr klóm syndarinnar. Spámönnum Guðs var innblásið að útskýra að afkomandinn, sem reyndist vera ákveðinn sonur Guðs, þyrfti að þjást og yrði tekinn af lífi til að bjarga mannkyninu – þar á meðal þér – frá synd og dauða. – Jes. 53:1–12. w24.08 4 gr. 7, 8

Þegar þú lest í Biblíunni skaltu vera vakandi fyrir því hvernig þú getur nýtt þér efnið. Þegar þú lest ákveðinn hluta í Biblíunni skaltu spyrja þig: Hvernig get ég nýtt mér þetta efni núna eða í náinni framtíð? Segjum til dæmis að þú sért að lesa 1. Þessaloníkubréf 5:17, 18. Eftir að hafa lesið þessi vers skaltu staldra við og velta fyrir þér hversu oft og innilega þú biður. Þú getur líka hugsað um það sem þú getur verið þakklátur fyrir. Þú velur kannski eitthvað þrennt sem þú vilt þakka Jehóva fyrir. Jafnvel þótt þú notir ekki nema örfáar mínútur til að hugleiða slík biblíuvers er það þér til góðs og hjálpar þér að fara eftir orði Guðs. Hugsaðu þér hvaða gagn þú hefðir af því að gera þetta á hverjum degi þegar þú lest í Biblíunni. Þá muntu taka framförum í því að fara eftir orði Guðs. w24.09 4–5 gr. 9, 10

Jehóva skapaði okkur með þann sérstaka eiginleika að vera ánægðari þegar við gefum heldur en þegar við þiggjum. Okkur líður vel þegar við hjálpum trúsystkinum okkar og erum glöð þegar þau tjá þakklæti sitt. En hvort sem þau gera það eða ekki getum við verið ánægð þegar við gerum það sem er rétt. En gleymdu því aldrei að hversu mikið sem þú gefur ‚getur Jehóva gefið þér miklu meira‘. (2. Kron. 25:9) Hann er sá sem er örlátastur! Og þegar Jehóva launar okkur jafnast ekkert á við það. Gerum allt sem við getum til að halda áfram að líkja eftir örlátum föður okkar á himnum. w24.09 30–31 gr. 20, 21

Jehóva er miskunnsamur og umhyggjusamur. (Sálm. 103:13; Jes. 49:15) Hann er hluttekningarsamur, hann finnur til með okkur. (Sak. 2:8) Hann gerir okkur auðvelt að nálgast sig sem vin. (Sálm. 25:14; Post. 17:27) Og hann er auðmjúkur, „hann beygir sig niður til að líta á himin og jörð. Hann reisir lítilmagnann úr duftinu.“ (Sálm. 113:6, 7) Hvernig er hægt annað en að langa til að lofa stórkostlegan Guð okkar? Við lofum Jehóva vegna þess að við viljum að aðrir kynnist honum. Margir þekkja ekki sannleikann um Jehóva vegna þess að Satan hefur blindað huga þeirra með því að dreifa hræðilegum lygum um hann. (2. Kor. 4:4) Satan hefur sannfært fólk um að Jehóva sé hefnigjarn, að honum standi á sama um okkur og að hann sé valdur að mörgum af þjáningum heimsins. En við þekkjum sannleikann um Guð okkar. Við höfum tækifæri til að lofa hann með því að segja öðrum frá því hvers konar Guð hann er. – Jes. 43:10. w25.01 3 gr. 6, 7

Þótt sonur Guðs, Jesús, hafi verið fullkominn og gert mörg stórkostleg kraftaverk notaði Satan fólk á fyrstu öld til að breiða út alls konar lygar um hann. Trúarleiðtogarnir sögðu til dæmis að krafturinn sem Jesús hafði til að reka út illa anda kæmi frá „höfðingja illu andanna“. (Mark. 3:22) Meðan á réttarhöldum Jesú stóð ákærðu trúarleiðtogarnir hann um guðlast og æstu mannfjöldann upp til að krefjast dauða hans. (Matt. 27:20) Síðar þegar fylgjendur Krists boðuðu fagnaðarboðskapinn æstu andstæðingar þeirra fólkið til að ofsækja kristna menn. (Post. 14:2, 19) Varðturninn 1. febrúar 1999 útskýrir Postulasöguna 14:2 með þessum orðum: „Andstæðingar af hópi Gyðinga létu sér ekki nægja að hafna boðskapnum sjálfir heldur hófu rógsherferð og reyndu að fylla heiðna menn á staðnum fordómum gegn kristnum mönnum.“ Satan „afvegaleiðir alla heimsbyggðina“ nú á dögum. w24.04 11 gr. 15, 16

Framtíðarvon fólks veltur ekki á því hvenær það deyr. Jehóva er fullkominn dómari. Dómar hans eru alltaf réttlátir og sanngjarnir. (Sálm. 33:4, 5) Það leikur enginn vafi á að „dómari allrar jarðarinnar“ gerir það sem er rétt. Það er líka rökrétt að álykta að framtíðarvon fólks velti ekki á því hvar það býr. Milljónir manna búa í löndum þar sem þeir fá kannski ekki tækifæri til að kynnast boðskapnum um Guðsríki áður en þrengingin mikla skellur á. Það er óhugsandi að Jehóva dæmi þessar milljónir sem „geitur“. (Matt. 25:46) Réttlátur dómari allrar jarðarinnar ber meiri umhyggju fyrir þessu fólki en við gætum nokkurn tíma gert. Við vitum ekki hvernig Jehóva hagar málunum í þrengingunni miklu. Hugsanlegt er að sumt af þessu fólki fái tækifæri til að kynnast Jehóva, setja traust sitt á hann og taka afstöðu með honum þegar hann helgar sig frammi fyrir öllum þjóðum. – Esek. 38:16. w24.05 12 gr. 14, 15

Þjónar Jehóva hafa yndi af því að hjálpa hver öðrum. (2. Kor. 8:4) En það kostar stundum hugrekki. Þegar til dæmis stríð brýst út gera öldungarnir sér ljóst að bræður og systur þurfa uppörvun, stuðning og jafnvel andlega og efnislega hjálp. Kærleikur til sauðanna knýr öldunga til þess að stofna eigin öryggi í hættu og veita nauðsynlega hjálp. Við slíkar kringumstæður er sérstaklega mikilvægt að við séum sameinuð. Vertu samstarfsfús þegar þú færð fyrirmæli frá deildarskrifstofunni. (Hebr. 13:17) Öldungar ættu reglulega að endurskoða viðbragðsáætlanir á svæðinu og leiðbeiningar safnaðar Guðs varðandi yfirvofandi hamfarir. (1. Kor. 14:33, 40) Vertu hugrakkur en varkár. (Orðskv. 22:3) Hugsaðu áður en þú framkvæmir. Ekki taka óþarfa áhættu. Treystu á Jehóva. Hann getur hjálpað þér að koma trúsystkinum þínum til hjálpar. w24.07 4 gr. 8; 5 gr. 11

Davíð konungur þekkti Jehóva og treysti honum. Þegar óvinir sóttust eftir lífi hans, þar á meðal Sál konungur, bað hann til Jehóva um hjálp. Eftir að Guð svaraði bænum hans og bjargaði honum sagði hann: „Jehóva lifir!“ (Sálm. 18:46) Davíð var ekki bara að viðurkenna að Guð væri til. Samkvæmt biblíuskýringariti lýsa þessi orð Davíðs trausti hans á Jehóva, „hinum lifandi Guði sem hjálpar alltaf þjónum sínum“. Davíð vissi af eigin reynslu að Guð hans væri lifandi og sú fullvissa hvatti hann til að halda áfram að þjóna og lofa Jehóva. (Sálm. 18:28, 29, 49) Við þjónum Jehóva af kappi þegar við erum sannfærð um að hann sé lifandi Guð. Sú fullvissa gefur okkur styrk til að halda út í prófraunum og gera okkar besta í þjónustu hans. Það hjálpar okkur líka að halda okkur nálægt Jehóva. w24.06 20–21 gr. 3, 4

Hvað getum við lært af því sem Páll postuli skrifaði til Þessaloníkumanna? Við þurfum að beita dómgreind þegar við heyrum eitthvað sem samrýmist ekki því sem við höfum lært í Biblíunni eða eitthvað sem hneykslar okkur. Í fyrrverandi Sovétríkjunum dreifðu óvinir okkar bréfi á meðal bræðranna sem var sagt vera frá aðalstöðvunum. Það varð til þess að sumir bræður aðgreindu sig og stofnuðu sjálfstæðan söfnuð. Bréfið leit út fyrir að vera ósvikið. En trúfastir bræður létu ekki blekkjast. Þeir áttuðu sig á því að boðskapur bréfsins var ekki í samræmi við það sem þeim hafði verið kennt. Nú á dögum nota óvinir sannleikans stundum nútímatækni til að rugla okkur í ríminu og sundra okkur. Frekar en að vera „fljót að komast úr jafnvægi“ getum við verndað okkur með því að hugsa vandlega hvort það sem við heyrum eða lesum sé í samræmi við sannleikann sem við höfum lært. – 2. Þess. 2:2; 1. Jóh. 4:1. w24.07 12 gr. 14, 15

Mikilvægasta ákvörðunin sem hver og einn tekur er að vígja líf sitt Jehóva og tilheyra fjölskyldu hans. Jehóva vill að allir geri það. Hann vill að allir eignist vináttu hans og eilíft líf. (5. Mós. 30:19, 20; Gal. 6:7, 8) Jehóva þvingar hins vegar engan til að þjóna sér. Hann virðir rétt hvers og eins til að ákveða hvað hann vill gera. Segjum að skírður þjónn Guðs syndgi alvarlega og iðrist ekki. Í slíku tilfelli er nauðsynlegt að vísa honum úr söfnuðinum. (1. Kor. 5:13) En jafnvel þá vonar Jehóva innilega að hann snúi aftur. Þetta er ein mikilvæg ástæða þess að hann sá fyrir lausnargjaldinu – til að geta fyrirgefið iðrandi syndurum. Guð er kærleiksríkur og hvetur þá sem hafa syndgað alvarlega til að iðrast. – Sak. 1:3; Rómv. 2:4; Jak. 4:8. w24.08 14 gr. 1, 2

Um það leyti sem Jóhannes postuli skrifaði þriðja bréfið dreifðu sumir falskenningum og ollu sundrungu. Aðrir ‚gengu á vegi sannleikans‘. Þeir hlýddu Jehóva og ‚lifðu eftir boðorðum hans‘. (2. Jóh. 4, 6) Þessir trúföstu þjónar Guðs glöddu ekki aðeins Jóhannes heldur líka Jehóva. (Orðskv. 27:11) Hver er lærdómurinn? Trúfesti hefur gleði í för með sér. (1. Jóh. 5:3) Það gleður okkur að geta glatt Jehóva. Hann er glaður þegar við stöndumst freistingar heimsins og hlýðum sannleikanum. Englar á himnum gleðjast líka. (Lúk. 15:10) Það gleður okkur að fylgjast með þegar bræður og systur eru trúföst. (2. Þess. 1:4) Þegar heimur Satans líður undir lok verðum við ánægð að hafa verið trúföst Jehóva. w24.11 12 gr. 17, 18

Hversu lengi ættirðu að fylgjast með einstaklingi áður en þú lætur í ljós að þú hafir áhuga á honum? Ef þú gerir það of fljótt gætirðu virst fljótfær. (Orðskv. 29:20) Ef þú dregur það of lengi gætirðu á hinn bóginn virst óákveðinn, sérstaklega ef hinn aðilinn hefur áttað sig á því að þú hefur áhuga. (Préd. 11:4) Mundu að þú þarft ekki að vera sannfærður um að þú viljir giftast viðkomandi áður en þú ferð og talar um málið. En þú ættir að vera viss um að þú sért tilbúinn að gifta þig og að þetta gæti verið maki fyrir þig. En hvað ef þú finnur að einhver hefur áhuga á að kynnast þér betur? Ef það er ekki gagnkvæmt skaltu reyna að koma því skýrt til skila. Það væri ekki kærleiksríkt að láta hann halda að hann hefði möguleika ef svo er ekki. – Ef. 4:25. w24.05 22–23 gr. 9, 10

Aðeins þeir sem eru trúfastir köllun sinni fá inngöngu í himneskt ríki með Jesú Kristi. Andasmurður einstaklingur sem heldur ekki vöku sinni verður ekki á meðal hinna „útvöldu“ sem verður safnað saman. (Matt. 24:31) En í raun á þetta við um alla þjóna Guðs sama hvaða von þeir hafa. Allir þurfa að taka mark á viðvörun Jesú um að halda vöku sinni og vera trúfastir. Við þekkjum Jehóva og getum því treyst dómum hans. Það veldur okkur ekki heilabrotum þótt hann hafi nú á síðari árum útvalið einstaklinga til að tilheyra hópi andasmurðra. Við munum hvað Jesús sagði um verkamennina sem voru ráðnir á elleftu stund í dæmisögu sinni um víngarðinn. (Matt. 20:1–16) Þeir sem fengu vinnu í víngarðinum seinna um daginn hlutu sömu laun og þeir sem byrjuðu að vinna fyrr um daginn. Eins hljóta hinir andasmurðu sömu laun ef þeir reynast trúfastir og það skiptir engu hvenær þeir voru valdir. w24.09 24 gr. 15–17

Jesús brást við óréttlæti á fullkominn hátt. Hann þurfti að þola óréttlæti margra, þar á meðal fjölskyldu sinnar. Ættingjar sem trúðu ekki á hann sögðu hann vera genginn af vitinu, trúarleiðtogarnir sögðu hann í slagtogi við illa anda og rómverskir hermenn hæddu hann, réðust á hann og drápu að lokum. (Mark. 3:21, 22; 14:55; 15:16–20, 35–37) Meðan á öllu þessu gekk syndgaði Jesús aldrei. Hvað getum við lært af honum? (1. Pét. 2:21–23) Jesús er okkur fullkomin fyrirmynd í því hvernig á að bregðast við óréttlæti. Hann vissi hvenær var best að þegja og hvenær best að tala. (Matt. 26:62–64) Hann svaraði ekki öllu því sem var haldið ranglega fram um hann. (Matt. 11:19) Þegar hann kaus að tala móðgaði hann hvorki þá sem ofsóttu hann né hótaði þeim. w24.11 4–5 gr. 9, 10

Segjum að þú gefir einhverjum sem þú elskar bæði fallega og nytsamlega gjöf. Þú yrðir fyrir miklum vonbrigðum ef hann setti gjöfina inn í skáp og gleymdi henni. En það gleddi þig sannarlega ef hann notaði gjöfina og sýndi þakklæti. Hvernig tengist þetta lausnargjaldinu? Jehóva hefur gefið son sinn í okkar þágu. Það hlýtur að gleðja hann þegar við sýnum þakklæti fyrir þessa dýrmætu gjöf og kærleika hans sem knúði hann til að sjá fyrir lausnargjaldinu. (Jóh. 3:16; Rómv. 5:7, 8) Með tímanum gæti þakklæti okkar hins vegar dvínað og við hætt að líta á lausnargjaldið sem einstaka gjöf. Það væri eins og að setja gjöfina frá Guði inn í skáp þar sem við hvorki sjáum hana né hugsum um hana. Til að koma í veg fyrir það verðum við reglulega að glæða þakklæti okkar fyrir það sem Guð og Kristur hafa gert fyrir okkur. w25.01 26 gr. 1, 2

Bróðir sem er hæfur til að verða öldungur er ekki nýr í trúnni. Þú þarft ekki að hafa verið skírður í mörg ár áður en þú getur orðið öldungur en þú þarft tíma til að ná þroska sem kristinn maður. Það ætti að vera augljóst að þú líkir eftir Jesú og sért auðmjúkur og tilbúinn að bíða eftir að Jehóva feli þér aukna ábyrgð í söfnuðinum. (Matt. 20:23; Fil. 2:5–8) Þú ert trúr ef þú fylgir réttlátum lögum Jehóva og leiðsögn safnaðarins. Ritningin kennir greinilega að umsjónarmaður verður að vera hæfur kennari. Þýðir það að þú þarft að vera frábær ræðumaður? Nei. Margir hæfir öldungar eru ekki bestu ræðumennirnir en þeir eru leiknir í að nota Biblíuna til að kenna í boðuninni og hirðisheimsóknum. w24.11 23 gr. 14, 15

Þegar þú lest eitthvað í Biblíunni sem þú skilur ekki til fulls skaltu rannsaka það. Hugleiddu síðan yfir daginn það sem þú lærðir og hvað það segir þér um Jehóva, son hans og kærleika þeirra til þín. (Sálm. 119:97, neðanmáls) Láttu ekki hugfallast þó að þú finnir ekki eitthvað nýtt og spennandi í hvert skipti sem þú sest niður til að lesa og rannsaka. Þú ert eins og gullleitarmaður. Hann leitar í marga klukkutíma eða dögum saman áður en hann finnur örðu af gulli. En hann heldur áfram því að hver gullmoli er dýrmætur. Hvert gullkorn sem við finnum í Biblíunni er miklu verðmætara en bókstaflegt gull. (Orðskv. 8:10) Vertu því þolinmóður og haltu þig við biblíulestaráætlun þína. – Sálm. 1:2. w25.01 24–25 gr. 14, 15

Jehóva væntir þess að við séum tilbúin að fyrirgefa þeim sem særa okkur. (Sálm. 86:5; Lúk. 17:4; Ef. 4:32) Það getur sært okkur mjög djúpt ef einhver segir eða gerir eitthvað á hlut okkar, sérstaklega ef það er náinn vinur eða einhver nákominn okkur. (Sálm. 55:12–14) Stundum gætum við orðið svo reið eða sár að okkur líði eins og við höfum verið stungin. (Orðskv. 12:18) Við reynum kannski að bæla niður eða hunsa særðar tilfinningar. En það gæti verið eins og að vera stunginn en hnífurinn síðan skilinn eftir í sárinu. Á líkan hátt getum við ekki vænst þess að særðar tilfinningar hverfi bara með því að hunsa þær. Þegar einhver særir okkur eru oft fyrstu viðbrögðin að reiðast eins og Biblían bendir líka á. En hún varar jafnframt við því að láta tilfinningarnar ná yfirhöndinni. (Sálm. 4:4; Ef. 4:26) Reiði hefur nefnilega sjaldnast gott í för með sér. (Jak. 1:20) Munum að það að reiðast eru viðbrögð en að vera áfram reiður er val. w25.02 15 gr. 4–6

Jesús sagði dæmisögu sem bendir á hversu heimskulegt það er að safna auði en vera ekki „ríkur í augum Guðs“. (Lúk. 12:16–21) Enginn veit hvað morgundagurinn ber í skauti sér. (Orðskv. 23:4, 5; Jak. 4:13–15) Við mætum sérstakri áskorun sem fylgjendur Krists. Jesús sagði að við yrðum að vera tilbúin að ‚segja skilið við‘ allt sem við eigum til að vera lærisveinar hans. (Lúk. 14:33) Kristnir menn á fyrstu öld létu það ekki á sig fá þótt þeir misstu allar eigur sínar. (Hebr. 10:34) Nú á dögum hafa mörg trúsystkini fórnað fjárhagslegu öryggi vegna þess að þau neituðu að taka afstöðu í stjórnmálum. (Opinb. 13:16, 17) Hvað hjálpaði þeim til þess? Þau treysta loforði Jehóva algerlega: „Ég mun aldrei snúa baki við þér og aldrei yfirgefa þig.“ (Hebr. 13:5) Við gerum okkar besta til að sýna fyrirhyggju en ef eitthvað óvænt hendir okkur treystum við á stuðning Jehóva. w25.03 29 gr. 13, 14

Jehóva væntir þess ekki að við náum andlegum þroska upp á eigin spýtur. Hann hefur gefið okkur hirða og kennara í söfnuðinum til að hjálpa okkur að verða fullorðin í andlegum skilningi, að ná „fullum þroska eins og Kristur“. (Ef. 4:11–13) Jehóva sér okkur líka fyrir heilögum anda til að hjálpa okkur að hafa „huga Krists“. (1. Kor. 2:14–16) Og hann gaf okkur fjögur innblásin guðspjöll til að veita okkur innsýn í það hvernig Jesús hugsaði, talaði og breytti þegar hann var á jörðinni. Með því að líkja eftir honum er hægt að ná því markmiði að verða þroskaður í trúnni. En til að þroskast í trúnni verðum við líka að segja „skilið við byrjendafræðsluna um Krist“, það er að segja undirstöðukenningar kristinnar trúar. w24.04 4–5 gr. 11, 12

Við þurfum að taka ákvarðanir á hverjum degi. Sumar eru tiltölulega einfaldar, eins og hvað við fáum okkur í morgunmat eða hvenær við förum að sofa. Aðrar ákvarðanir eru erfiðari. Þær snerta kannski heilsuna, hamingju okkar, ástvini eða tilbeiðsluna. Við viljum að ákvarðanir sem við tökum séu okkur og fjölskyldunni til góðs. Og umfram allt viljum við að Jehóva sé ánægður með þær. (Rómv. 12:1, 2) Áður en maður tekur góða ákvörðun er nauðsynlegt að afla sér upplýsinga. Hvers vegna er það svona mikilvægt? Ímyndum okkur að sjúklingur fari til læknis vegna alvarlegs heilsuvandamáls. Myndi læknirinn taka ákvörðun um meðferð án þess að skoða sjúklinginn og spyrja hann spurninga? Auðvitað ekki. Þú tekur líka betri ákvarðanir ef þú aflar þér fyrst upplýsinga sem snerta málið. w25.01 14 gr. 1–3

Hvað vitum við um miskunn Jehóva? Hvernig hefur hann sýnt að hann vill ekki að neinn farist? (2. Pét. 3:9) Skoðum dæmi um miskunn hans gagnvart þeim sem hafa drýgt alvarlegar syndir. Davíð konungur gerðist sekur um alvarlegar syndir eins og hjúskaparbrot og morð. En hann iðraðist þannig að Jehóva sýndi honum miskunn og fyrirgaf honum. (2. Sam. 12:1–12) Manasse konungur gerði hræðilega hluti stóran hluta ævi sinnar. En þótt hann hafi farið út fyrir öll mörk sá Jehóva ástæðu til að fyrirgefa honum vegna þess að hann iðraðist. (2. Kron. 33:9–16) Þessi dæmi minna okkur á að Jehóva sýnir miskunn hvenær sem hann sér grundvöll til þess. Hann mun reisa slíka einstaklinga upp til lífs vegna þess að þeir viðurkenndu að þeir drýgðu hræðilegar syndir og iðruðust. w24.05 4 gr. 12