سپتامبر

ما نه تنها باید تلاش کنیم که مسیحیان بالغی شویم،‏ بلکه باید بالغ بمانیم.‏ هیچ وقت نباید فکر کنیم که به بلوغ مسیحی رسیده‌ایم و نیازی نداریم رابطه‌مان را با یَهُوَه قوی‌تر کنیم.‏ (‏۱قر ۱۰:‏۱۲‏)‏ ما می‌خواهیم ‹مرتباً خود را امتحان کنیم› تا از پیشرفت روحانی‌مان اطمینان داشته باشیم.‏ پولُس در نامه‌اش به کولُسیان،‏ دوباره اهمیت حفظ بلوغ مسیحی را برجسته می‌کند.‏ با وجود اینکه کولُسیان مسیحیان بالغی بودند،‏ پولُس رسول به آن‌ها هشدار داد که در دام فلسفه‌ها و عقاید این دنیا نیفتند.‏ (‏کول ۲:‏​۶-‏۱۰‏)‏ اِپافْراس که به خوبی با آن جماعت آشنا بود،‏ پیوسته دعا می‌کرد که آن‌ها بتوانند ‹تا به آخر با بلوغ روحانی استوار بمانند.‏› (‏کول ۴:‏۱۲‏)‏ چه نتیجه‌ای می‌گیریم؟‏ پولُس و اِپافْراس می‌دانستند که حفظ بلوغ مسیحی نیازمند تلاش ما و کمک خداست.‏ آن‌ها می‌خواستند که کولُسیان علی‌رغم هر سختی بلوغ مسیحی‌شان را حفظ کنند.‏ ب۲۴/‏۴ ص ۶-‏۷ ¶۱۶-‏۱۷

وقتی که ترسی سالم از یَهُوَه در خودمان پرورش دهیم،‏ او را دوست خواهیم داشت و هیچ وقت نمی‌خواهیم با کارهایمان او را ناراحت کنیم.‏ ما مشتاقیم که فرق بین درست و غلط و همین طور حقیقت و دروغ را تشخیص دهیم تا بتوانیم رضایت یَهُوَه را به دست بیاوریم.‏ (‏امث ۲:‏​۳-‏۶؛‏ عبر ۵:‏۱۴‏)‏ اگر از انسان‌ها بیشتر از خدا بترسیم ممکن است از حقیقت منحرف شویم.‏ به نمونهٔ آن ۱۲ رئیس توجه کنید که برای جاسوسی سرزمینی رفتند که یَهُوَه وعده‌اش را به اسرائیلیان داده بود.‏ ترس از کنعانیان،‏ برای ۱۰ نفر از جاسوسان قوی‌تر از محبتشان به یَهُوَه بود.‏ آن‌ها به دیگر اسرائیلیان گفتند:‏ «ما نمی‌توانیم به جنگ آن مردم برویم،‏ چون از ما قوی‌تر هستند.‏» (‏اعد ۱۳:‏​۲۷-‏۳۱‏)‏ کنعانیان از دید انسانی،‏ واقعاً قوی‌تر بودند.‏ اما اگر کسی می‌گفت اسرائیلیان نمی‌توانند دشمنانشان را شکست دهند،‏ در واقع یَهُوَه را در نظر نگرفته بود.‏ ب۲۴/‏۷ ص ۹ ¶۵-‏۶

ما می‌توانیم کاملاً مطمئن باشیم که وقتی یَهُوَه انسان‌ها را داوری کند،‏ همیشه تصمیم درست و عادلانه می‌گیرد.‏ بله،‏ همان طور که ابراهیم به خوبی درک کرد،‏ یَهُوَه داور کامل،‏ حکیم و رحیم «تمام جهان» است.‏ یَهُوَه پسر خود را تعلیم داده و تمام داوری را به او سپرده است.‏ (‏یو ۵:‏۲۲‏)‏ یَهُوَه و عیسی می‌دانند که در دل هر انسان چه می‌گذرد.‏ (‏مت ۹:‏⁠۴‏)‏ پس در مورد هر یک از آن‌ها درست تصمیم می‌گیرند.‏ ما به یَهُوَه و تمامی تصمیمات او اعتماد داریم.‏ همین طور می‌دانیم که یَهُوَه صلاحیت داوری دارد نه ما.‏ (‏اشع ۵۵:‏​۸،‏ ۹‏.‏)‏ بنابراین ما تمام داوری را به او و پسرش می‌سپاریم؛‏ پادشاهی که کاملاً عدالت و رحمت یَهُوَه را بازتاب می‌کند.‏—‏اشع ۱۱:‏​۳،‏ ۴‏.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۷ ¶۱۸-‏۱۹

ما می‌توانیم از اولین ملاقات عیسی با نَتَنائیل به اهمیت صداقت پی ببریم.‏ وقتی فیلیپُس دوست خود نَتَنائیل را برای ملاقات عیسی آورد اتفاق جالبی افتاد.‏ عیسی با وجود اینکه هرگز نَتَنائیل را ندیده بود گفت:‏ «ببینید،‏ این یک اسرائیلی واقعی است که هیچ مکر و حیله‌ای در او نیست.‏» (‏یو ۱:‏۴۷‏)‏ عیسی به صداقت نَتَنائیل توجه کرد.‏ نَتَنائیل ناکامل بود،‏ اما ریاکار نبود.‏ عیسی به همین دلیل صداقت او را تحسین کرد.‏ بیشتر نکاتی که در مزمور ۱۵ نوشته شده،‏ در مورد رفتارمان با دیگران است تا مورد قبول یَهُوَه باشیم.‏ در مزمور ۱۵:‏۳ می‌خوانیم که مهمان خیمهٔ یَهُوَه ‹به دیگران تهمت نمی‌زند،‏ به همنوعش هیچ بدی نمی‌کند،‏ و باعث بدنامی دوستانش نمی‌شود.‏› استفادهٔ نادرست از زبانمان می‌تواند آسیبی جدی به دیگران وارد کند.‏—‏یعقو ۱:‏۲۶‏.‏ ب۲۴/‏۶ ص ۱۰ ¶۷؛‏ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۹-‏۱۰

اگر از قبل خود را به‌خوبی برای موعظه آماده کنیم،‏ هنگام صحبت با دیگران اضطراب کمتری خواهیم داشت.‏ عیسی قبل از فرستادن شاگردانش به موعظه،‏ به آن‌ها کمک کرد تا آماده شوند.‏ (‏لو ۱۰:‏​۱-‏۱۱‏)‏ آن‌ها با بکار بردن راهنمایی عیسی نتیجهٔ خوبی به دست آوردند و این باعث شادی‌شان شد.‏ چطور می‌توانیم خود را برای موعظه آماده کنیم؟‏ ما باید سعی کنیم حقیقت را به طور مؤثر و با کلماتی که از دلمان می‌آید بیان کنیم.‏ همچنین می‌توانیم دو یا سه واکنش متداول مردم در منطقهٔ موعظه‌مان را در نظر بگیریم و از قبل جوابی برای آن‌ها آماده کنیم.‏ در نتیجه وقتی با کسی در موعظه روبرو شدیم می‌توانیم آرامشمان را حفظ کنیم،‏ لبخند بزنیم و دوستانه رفتار کنیم.‏ ب۲۴/‏۴ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۶-‏۷

مهم‌ترین دلیلی که خبر خوش را موعظه می‌کنیم این است که یَهُوَه خدا و نام مقدّس او را دوست داریم.‏ موعظهٔ ما راهی برای ستایش خدای ماست.‏ ما از صمیم دل موافقیم که یَهُوَه خدا شایستهٔ دریافت جلال و حرمت و قدرت ماست.‏ ما با در میان گذاشتن شواهد قانع‌کننده در مورد آفرینش با دیگران،‏ نشان می‌دهیم که وجودمان را مدیون یَهُوَه هستیم و به این شکل به او جلال می‌دهیم و حرمت می‌گذاریم.‏ اگر تا جایی که شرایطمان اجازه می‌دهد از زمان،‏ انرژی و دارایی‌مان برای خدمت به یَهُوَه استفاده کنیم،‏ در واقع از قدرتمان به او می‌دهیم.‏ (‏مت ۶:‏۳۳؛‏ لو ۱۳:‏۲۴؛‏ کول ۳:‏۲۳‏)‏ ما مشتاقیم دربارهٔ نام خدایی که دوستش داریم و شخصیتش با دیگران صحبت کنیم.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۱۷-‏۱۸¶۱۱

یَهُوَه به ما آرامش و رضایت‌خاطر و در آینده زندگی جاودان می‌دهد.‏ امید ما به یَهُوَه است،‏ چون می‌دانیم که او رغبت و قدرتش را دارد تا به ما پاداش دهد.‏ اعتماد به یَهُوَه به ما انگیزه می‌دهد تا مثل خادمانش در گذشته،‏ در خدمتمان مشغول بمانیم.‏ تیموتائوس در قرن اول همین کار را کرد.‏ (‏عبر ۶:‏​۱۰-‏۱۲‏)‏ امید تیموتائوس به خدای زنده بود.‏ (‏۱تیمو ۴:‏۱۰‏)‏ به همین دلیل در خدمت به یَهُوَه و دیگران تلاش کرد.‏ پولُس رسول او را تشویق کرد که در هنر تعلیم و سخنرانی پیشرفت کند.‏ همچنین از او خواست که برای جوانان و سالمندان نمونهٔ خوبی باشد.‏ علاوه بر این مأموریت‌های سختی به او سپرده شد،‏ مثلاً باید با محبت اما صریح به دیگران پند می‌داد.‏ (‏۱تیمو ۴:‏​۱۱-‏۱۶؛‏ ۲تیمو ۴:‏​۱-‏۵‏)‏ تیموتائوس مطمئن بود که یَهُوَه به او پاداش خواهد داد.‏—‏روم ۲:‏​۶،‏ ۷‏.‏ ب۲۴/‏۶ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۱۰-‏۱۱

یَهُوَه اغلب از طریق پیامبرانش به قوم خود هشدار می‌داد و آن‌ها را اصلاح می‌کرد.‏ برای مثال خدا از طریق اِرْمیا به آن‌ها گفت:‏ ‹ای اسرائیل عهدشکن،‏ پیش من برگرد!‏ با خشم به تو نگاه نمی‌کنم،‏ چون وفادارم و تا ابد از دست تو دلخور نمی‌مانم.‏ تو سرکش شده‌ای و از من که یَهُوَه خدای تو هستم نافرمانی کرده‌ای،‏ پس قبول کن که گناهکاری.‏› (‏ار ۳:‏​۱۲،‏ ۱۳‏)‏ یَهُوَه از طریق یوئیل گفت:‏ ‹پس با تمام دل،‏ به طرف من برگردید.‏› (‏یول ۲:‏​۱۲،‏ ۱۳‏)‏ همین طور اِشَعْیا به الهام خدا نوشت:‏ «خودتان را بشویید و پاک شوید؛‏ دیگر نمی‌خواهم شاهد کارهای شریرانهٔ شما باشم.‏ از کارهای بد دست بکشید!‏» (‏اشع ۱:‏​۱۶-‏۱۹‏)‏ یَهُوَه از طریق حِزقیال گفت:‏ ‹آیا فکر می‌کنید من از مردن کسی که شریر است خوشحال می‌شوم؟‏ من ترجیح می‌دهم که او رفتارش را تغییر دهد و زنده بماند.‏ پس توبه کنید و زنده بمانید.‏› (‏حز ۱۸:‏​۲۳،‏ ۳۲‏)‏ یَهُوَه از دیدن توبهٔ انسان‌ها شاد می‌شود چون می‌خواهد آن‌ها تا ابد زندگی کنند.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۹-‏۱۰ ¶۵-‏۶

یَهُوَه برای تمام قومش غذای روحانی،‏ هدایت و حفاظتی را که نیاز دارند فراهم می‌کند.‏ برای مثال،‏ او امروزه کلامش را در اختیار مردم سراسر دنیا قرار داده است و به این شکل نشان می‌دهد که تبعیض قائل نمی‌شود.‏ نوشته‌های اصلی کتاب مقدّس به سه زبان عبری،‏ آرامی و یونانی بود.‏ آیا کسانی که کتاب مقدّس را به این سه زبان اصلی می‌خوانند،‏ رابطهٔ نزدیک‌تری با یَهُوَه دارند؟‏ مسلّماً نه.‏ (‏مت ۱۱:‏۲۵‏)‏ رضایت یَهُوَه از ما به داشتن تحصیلات بالا یا تسلّط بر زبان‌های اصلی کتاب مقدّس بستگی ندارد.‏ یَهُوَه بدون توجه به تحصیلات،‏ حکمت خود را در اختیار مردم تمام دنیا قرار می‌دهد.‏ کلام خدا به هزاران زبان ترجمه شده است.‏ پس مردم سراسر دنیا می‌توانند از تعلیم او فایده برده و یاد بگیرند که چطور دوست او شوند.‏—‏۲تیمو ۳:‏​۱۶،‏ ۱۷‏.‏ ب۲۴/‏۶ ص ۶-‏۷ ¶۱۳-‏۱۵

نابودی نظام یهودی که عیسی پیشگویی کرده بود،‏ در حال نزدیک شدن بود.‏ (‏لو ۲۱:‏۲۰‏)‏ البته،‏ پولُس و مسیحیان یهودیه نمی‌دانستند که آن نابودی دقیقاً چه زمانی اتفاق می‌افتد.‏ با این وجود،‏ آن مسیحیان می‌توانستند از زمان باقی‌مانده استفاده کنند تا خصوصیاتی مثل ایمان و پایداری را در خود پرورش دهند.‏ (‏عبر ۱۰:‏۲۵؛‏ ۱۲:‏​۱،‏ ۲‏)‏ ما به زودی با مصیبتی بزرگ‌تر از آنچه مسیحیان یهودی‌نژاد تجربه کردند،‏ روبرو می‌شویم.‏ (‏مت ۲۴:‏۲۱؛‏ مکا ۱۶:‏​۱۴،‏ ۱۶‏)‏ به چند پند مفیدی که یَهُوَه به آن مسیحیان داد توجه کنید.‏ پولُس رسول در نامه‌اش به عبرانیان،‏ هم‌ایمانانش را تشویق کرد تا عمیق‌تر کلام خدا را مطالعه کنند.‏ (‏عبر ۵:‏۱۴–‏۶:‏⁠۱‏)‏ پولُس با استفاده از نوشته‌های عبری،‏ با هم‌ایمانانش در مورد برتری روش پرستش مسیحیان بر یهودیان استدلال کرد.‏ پولُس می‌دانست که درک بهتری از حقیقت به آن مسیحیان کمک می‌کند تا تعلیمات نادرست را تشخیص دهند و آن را رد کنند.‏ آن‌ها به این شکل از حقیقت دور نمی‌شدند.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۸-‏۹ ¶۲-‏۳‏؛‏ ۹-‏۱۰ ¶۶

شاگردان عیسی به تشویق نیاز داشتند.‏ بعضی از آن‌ها خانه،‏ خانواده و کار خود را رها کرده بودند تا عیسی را همراهی کنند.‏ (‏مت ۱۹:‏۲۷‏)‏ جامعه عده‌ای از آن‌ها را به خاطر پیروی از عیسی طرد کرده بود.‏ (‏یو ۹:‏۲۲‏)‏ آن‌ها این فداکاری‌ها را کردند،‏ چون باور داشتند که عیسی،‏ مسیح موعود است.‏ (‏مت ۱۶:‏۱۶‏)‏ اما وقتی عیسی کشته شد،‏ آن‌ها ناامید و مأیوس شدند.‏ عیسی غم و اندوه شاگردانش را نشانهٔ کم‌ایمانی‌شان نمی‌دانست،‏ بلکه آن را یک واکنش طبیعی می‌دید.‏ پس همان روز که رستاخیز یافت،‏ شاگردانش را تشویق کرد.‏ مثلاً او به مریم مَجدَلیّه که بیرون مقبره‌اش گریه می‌کرد ظاهر شد.‏ (‏یو ۲۰:‏​۱۱،‏ ۱۶‏)‏ او همین طور به دو شاگردش که به روستای عِمائوس می‌رفتند و سپس به پِطرُس رسول ظاهر گشت.‏ ب۲۴/‏۱۰ ص ۱۳ ¶۵-‏۶

فرزندتان را آماده کنید تا از اعتقادش به وجود یک آفریدگار دفاع کند.‏ شما می‌توانید مطلبی از سری مقالات «‏جوانان می‌پرسند—‏خلقت یا تکامل؟‏‏» را در jw.org بررسی کنید.‏ سپس فرزندتان می‌تواند انتخاب کند که کدام استدلال برای اثبات وجود یک آفریدگار،‏ برای او بهتر است.‏ او را تشویق کنید تا با منطق و توضیحات ساده این موضوع را مطرح کند.‏ برای مثال شاید یکی از همکلاسی‌هایش بگوید:‏ ‹من فقط چیزهایی را که می‌بینم باور دارم و تا حالا خدا را ندیدم.‏› فرزندتان می‌تواند جواب بدهد:‏ ‹تصوّر کن که در جنگلی دورافتاده هستی و یک کلبهٔ قشنگ می‌بینی.‏ چه فکر می‌کنی؟‏ آن کلبه حتماً سازنده‌ای دارد.‏ پس حتماً،‏ جهان و کهکشان‌ها وجود یک آفریدگار را تأیید می‌کند.‏› ب۲۴/‏۱۲ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۶

همهٔ ما برای تصمیم‌گیری‌های مهم زندگی به پند و راهنمایی نیاز داریم.‏ ما می‌توانیم از پیران جماعت و مسیحیان باتجربهٔ دیگر راهنمایی‌های زیادی دریافت کنیم.‏ ما نباید صرفاً به خاطر سن بالای شخص پندش را قدیمی بدانیم.‏ یَهُوَه می‌خواهد که ما از راهنمایی سالمندان استفاده کنیم،‏ چون آن‌ها تجربه،‏ دانش و حکمت زیادی دارند.‏ یَهُوَه در زمان باستان از سالمندان وفادار برای تشویق و هدایت قومش استفاده کرد.‏ نمونهٔ موسی،‏ داوود و یوحنای رسول را در نظر بگیرید.‏ آن‌ها در زمان‌های مختلف زندگی می‌کردند و شرایط متفاوتی داشتند،‏ اما وقتی به پایان عمرشان نزدیک شدند پندهای مفیدی به جوان‌ترها دادند.‏ هر کدام از این مردان وفادار بر اهمیت اطاعت از خدا تأکید کرد.‏ چه پیر باشیم و چه جوان می‌توانیم از بررسی پندهایشان فایده ببریم.‏—‏روم ۱۵:‏۴؛‏ ۲تیمو ۳:‏۱۶‏.‏ ب۲۴/‏۱۱ ص ۸ ¶۱-‏۲

در زمان نوح،‏ خدا به انسان‌ها فرمان داد که خون نخورند.‏ (‏پیدا ۹:‏​۳،‏ ۴‏)‏ یَهُوَه این فرمان را در شریعت هم تکرار کرد.‏ اگر کسی خون می‌خورد،‏ ‹باید کشته می‌شد.‏› (‏لاو ۷:‏۲۷‏)‏ عیسی شریعت را نقض نکرد.‏ (‏مت ۵:‏​۱۷-‏۱۹‏)‏ پس نمی‌توان تصوّر کرد که عیسی از آن یهودیان خواست که واقعاً بدن او را بخورند و خونش را بنوشند.‏ عیسی به شکلی نمادین با آن جمعیت صحبت می‌کرد.‏ او قبلاً هم به زن سامری گفته بود:‏ «اگر کسی از آبی که من به او می‌دهم بنوشد .‏ .‏ .‏ به او زندگی ابدی خواهد داد.‏» (‏یو ۴:‏​۷،‏ ۱۴‏)‏ منظور عیسی این نبود که زن سامری فقط با نوشیدن نوعی آب،‏ زندگی ابدی به دست می‌آورد.‏ به طور مشابه وقتی عیسی با آن جمعیت در کَفَرناحوم صحبت می‌کرد،‏ منظورش این نبود که آن‌ها باید بدن او را بخورند و از خونش بنوشند تا زندگی ابدی به دست بیاورند.‏ ب۲۴/‏۱۲ ص ۹-‏۱۰ ¶۴-‏۶

شوهران مسیحی نباید دیدگاه نادرست دنیا را نسبت به زنان داشته باشند،‏ چون افکار شخص،‏ او را به عمل وامی‌دارد.‏ پولُس رسول به مسیحیان مسح‌شده در روم هشدار داد که ‹دیگر نگذارند این دنیا آن‌ها را شکل بدهد.‏› (‏روم ۱۲:‏​۱،‏ ۲‏)‏ ظاهراً وقتی پولُس به رومیان نوشت،‏ از تشکیل آن جماعت چند سال می‌گذشت.‏ با این حال،‏ سخنان پولُس نشان می‌دهد که بعضی‌ها در آن جماعت تحت تأثیر آداب و رسوم و طرز فکر این دنیا بودند.‏ او به این دلیل به آن‌ها توصیه کرد تا طرز فکر و رفتارشان را تغییر دهند.‏ مطمئناً پند پولُس امروزه هم برای شوهران مسیحی کاربرد دارد.‏ متأسفانه،‏ بعضی از شوهران تحت تأثیر طرز فکر این دنیا قرار گرفته‌اند و با همسر خود بدرفتاری کرده‌اند.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۹ ¶۴

پیران جماعت امروزه هم زحمات زیادی می‌کشند.‏ آن‌ها به کار موعظه مشغولند.‏ (‏۲تیمو ۴:‏⁠۵‏)‏ همچنین پیران جماعت با غیرت کار موعظه را هدایت می‌کنند،‏ محدوده‌های موعظه را سازماندهی می‌کنند و ما را برای کار بشارت و تعلیم آموزش می‌دهند.‏ علاوه بر این،‏ آن‌ها با رحمت داوری می‌کنند.‏ وقتی کسی در جماعت مرتکب گناهی جدی می‌شود پیران تلاش می‌کنند تا به آن شخص کمک کنند که رابطه‌اش را با یَهُوَه دوباره برقرار کند.‏ با این وجود آن‌ها مصممند تا جماعت را پاک نگه دارند.‏ (‏۱قر ۵:‏​۱۲،‏ ۱۳؛‏ غلا ۶:‏⁠۱‏)‏ پیران در درجهٔ اول به عنوان شبان خدمت می‌کنند.‏ (‏۱پطر ۵:‏​۱-‏۳‏)‏ آن‌ها سخنرانی‌هایی بناکننده می‌دهند،‏ تلاش می‌کنند تا با اعضای جماعت به خوبی آشنا شوند و دیدارهای شبانی انجام می‌دهند.‏ عده‌ای از آن‌ها به کار ساخت و نگهداری از سالن‌های جماعت،‏ سازماندهی کنگره‌ها،‏ کار در کمیته‌های رابط بیمارستان،‏ کادر عیادت بیماران و دیگر وظایف مشغولند.‏ پیران واقعاً برای ما زحمت می‌کشند!‏ ب۲۴/‏۱۰ ص ۲۰ ¶۹

در کتاب مقدّس کلمهٔ بازخرید به معنی آزاد شدن یا تبرئه شدن است که فقط با پرداخت بهای رهایی امکان‌پذیر می‌شود.‏ پِطرُس رسول به این شکل این موضوع را توضیح داد:‏ «می‌دانید که خدا چطور شما را از روش زندگی بیهوده‌ای که از اجدادتان به شما رسیده آزاد کرد.‏ [یا:‏ «نجات داد؛‏ بازخرید کرد.‏»] او شما را با چیزهای فاسدشدنی مثل نقره و طلا آزاد نکرد،‏ بلکه شما را با خون باارزش مسیح،‏ یعنی خون برّه‌ای سالم و بی‌عیب آزاد کرد.‏» (‏۱پطر ۱:‏​۱۸،‏ ۱۹‏؛‏ پاورقی.‏)‏ از طریق بهای رهایی،‏ ما از چنگ گناه و مرگ که برایمان درد و رنج به همراه دارد،‏ آزاد می‌شویم.‏ (‏روم ۵:‏۲۱‏)‏ مطمئناً ما از یَهُوَه و عیسی خیلی قدردانیم که با خون باارزش عیسی بازخرید شده‌ایم.‏ ب۲۵/‏۲ ص ۵ ¶۱۵-‏۱۶

ما چطور می‌توانیم از خودمان محافظت کنیم؟‏ توجه کنید از مرد جوانی که در امثال باب ۷ به او اشاره شد،‏ چه درسی می‌گیریم.‏ او با زنی فاسد مرتکب اعمال نامشروع جنسی شد.‏ در آیهٔ ۲۲ آمده که آن مرد جوان «بلافاصله» به دنبال آن زن رفت.‏ اما در آیات قبلی می‌بینیم که او تصمیمات ناعاقلانه‌ای گرفته بود که به تدریج او را به سمت گناه کشاند.‏ چه تصمیماتی آن مرد جوان را به سمت گناه کشاند؟‏ اول،‏ موقع غروب بود که او «از سر کوچهٔ آن زن می‌گذشت.‏» بعد تصمیم گرفت که به طرف خانهٔ او برود.‏ (‏امث ۷:‏​۸،‏ ۹‏)‏ همین طور وقتی چشمش به آن زن افتاد،‏ راهش را تغییر نداد.‏ در عوض به آن زن اجازه داد که او را ببوسد.‏ به علاوه،‏ به حرف‌های او در مورد قربانی‌های شراکتی که تقدیم کرده بود،‏ گوش داد.‏ شاید آن زن می‌خواست با حرف‌هایش وانمود کند که انسان خوبی است.‏ (‏امث ۷:‏​۱۳،‏ ۱۴،‏ ۲۱‏)‏ اگر مرد جوان به موقع از آن موقعیت خطرناک دوری می‌کرد،‏ تسلیم وسوسه و گناه نمی‌شد.‏ ب۲۴/‏۷ ص ۱۶ ¶۸-‏۹؛‏ ص ۱۹ ¶۱۹

یَهُوَه گناه جدی را در میان قومش تحمّل نمی‌کند.‏ همچنین رحمت یَهُوَه به این معنی نیست که اجازه دهد خطاکارانی که توبه نمی‌کنند،‏ با اشخاص وفادار در جماعت معاشرت کنند.‏ یَهُوَه رحیم است،‏ اما اجازه نمی‌دهد هر نوع رفتاری در جماعت وجود داشته باشد.‏ همین طور معیارهای اخلاقی خود را تغییر نمی‌دهد.‏ (‏یهو ۴‏)‏ در واقع چنین چیزی نشان‌دهندهٔ رحمت نیست،‏ چون تمام جماعت را به خطر می‌اندازد.‏ (‏امث ۱۳:‏۲۰؛‏ ۱قر ۱۵:‏۳۳‏)‏ از طرف دیگر می‌دانیم که یَهُوَه نمی‌خواهد کسی نابود شود.‏ او می‌خواهد تا جای ممکن انسان‌ها را نجات دهد.‏ او به کسانی که راه بدشان را تغییر می‌دهند و می‌خواهند به او نزدیک شوند رحمت نشان می‌دهد.‏ (‏حز ۳۳:‏۱۱؛‏ ۲پطر ۳:‏⁠۹‏)‏ بنابراین وقتی آن مرد در قُرِنتُس از گناه خود برگشت،‏ یَهُوَه از طریق پولُس رسول به جماعت توضیح داد که او باید بخشیده و دوباره به جماعت پذیرفته شود.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۱۷ ¶۷؛‏ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۴-‏۱۵

در حکایت گوسفندان و بزها عیسی توضیح می‌دهد که انسان‌ها بر اساس حمایت از برادران مسح‌شده‌اش داوری خواهند شد.‏ (‏مت ۲۵:‏​۳۱-‏۴۶‏)‏ عیسی طی ‹مصیبت عظیم،‏› کمی قبل از حارمَگِدون انسان‌ها را داوری خواهد کرد.‏ (‏مت ۲۴:‏۲۱‏)‏ او مثل شبانی که گوسفندان را از بزها جدا می‌کند،‏ کسانی را که وفادارانه از برادران مسح‌شده‌اش حمایت کرده‌اند از دیگران جدا می‌کند.‏ پیشگویی کتاب مقدّس نشان می‌دهد که عیسی به عنوان داور منتخب یَهُوَه عادلانه داوری خواهد کرد.‏ (‏اشع ۱۱:‏​۳،‏ ۴‏)‏ او با دقت رفتار،‏ طرز فکر و گفتار انسان‌ها را در نظر می‌گیرد و به خصوص به حمایت آن‌ها از برادران مسح‌شده‌اش توجه می‌کند.‏ (‏مت ۱۲:‏​۳۶،‏ ۳۷؛‏ ۲۵:‏۴۰‏)‏ یکی از راه‌های اصلی حمایت از مسح‌شدگان،‏ شرکت در کار موعظه است.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۳-‏۴

اگر در مورد موضوعی شک داریم می‌توانیم تحقیق کنیم که کتاب مقدّس در مورد آن چه تعلیمی می‌دهد.‏ برای مثال جوانی را در نظر بگیرید که شک دارد آیا در دید یَهُوَه باارزش است.‏ او باید به دنبال جواب این سؤالش برود،‏ با دیدگاه یَهُوَه آشنا شود و ‹از درستی همه چیز اطمینان پیدا کند.‏› وقتی کتاب مقدّس را می‌خوانیم مثل این است که صدای یَهُوَه را ‹می‌شنویم.‏› با این وجود برای درک افکار یَهُوَه در مورد موضوعی مشخص،‏ تلاش بیشتری لازم است.‏ مثلاً باید آیات مربوط به آن موضوع را پیدا کنیم و در موردش در نشریاتمان تحقیق کنیم.‏ (‏امث ۲:‏​۳-‏۶‏)‏ ما می‌توانیم در دعا از یَهُوَه بخواهیم که مطالعه‌مان را هدایت کند تا طرز فکر او را در رابطه با سؤالمان درک کنیم.‏ به خصوص می‌خواهیم به اصول کتاب مقدّس و پیشنهادهای عملی دقت کنیم.‏ ب۲۴/‏۱۰ ص ۲۵ ¶۴-‏۵

یَهُوَه به هیچ عنوان تلاش‌های شخص مغرور و خودخواه را برکت نمی‌دهد.‏ (‏۱قر ۱۰:‏​۲۴،‏ ۳۳؛‏ ۱۳:‏⁠۴‏)‏ گاهی حتی همراهان نزدیک عیسی با انگیزهٔ نادرست به دنبال امتیازات بودند.‏ یعقوب و یوحنا را که رسول عیسی بودند در نظر بگیرید.‏ آن‌ها از او جایگاه خاصّی در پادشاهی‌اش خواستند.‏ عیسی آن‌ها را به خاطر درخواستشان تحسین نکرد،‏ بلکه به ۱۲ رسولش گفت:‏ «اگر کسی بخواهد در بین شما بزرگ باشد،‏ باید خدمتگزارتان باشد،‏ و اگر کسی بخواهد در بین شما اول باشد،‏ باید مثل غلام به همه خدمت کند.‏» (‏مرق ۱۰:‏​۳۵-‏۳۷،‏ ۴۳،‏ ۴۴‏)‏ برادرانی که انگیزه‌شان خدمت به دیگران است برای جماعت برکت خواهند بود.‏—‏۱تسا ۲:‏⁠۸‏.‏ ب۲۴/‏۱۱ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۷-‏۸

هنگامی که تصمیمی می‌گیریم،‏ محبت به ما انگیزه می‌دهد تا ‹به فکر نفع دیگران باشیم› و تصمیماتی معقولانه بگیریم.‏ در نتیجه تصمیماتی خواهیم گرفت که محبت و احتراممان را به دیگران نشان می‌دهد.‏ (‏۱قر ۱۰:‏​۲۳،‏ ۲۴،‏ ۳۲؛‏ ۱تیمو ۲:‏​۹،‏ ۱۰‏)‏ اگر می‌خواهید تصمیم بزرگی بگیرید به این فکر کنید که چطور می‌خواهید آن را عملی کنید.‏ همان طور که عیسی گفت ‹قبل از ساختن یک برج اول باید مخارج آن را حساب کرد،‏› ما هم باید قبل از عملی کردن تصمیممان،‏ زمان،‏ دارایی و انرژی‌مان را در نظر بگیریم.‏ (‏لو ۱۴:‏۲۸‏)‏ شاید بعضی وقت‌ها لازم باشد تا با خانواده‌مان مشورت کنیم و مشخص کنیم که هر کدام،‏ چطور می‌تواند از این تصمیم حمایت کند.‏ چرا این نوع برنامه‌ریزی مفید است؟‏ چون به این شکل متوجه می‌شوید که آیا لازم است تا تصمیمتان را تغییر دهید و یا راه‌حل بهتری وجود دارد.‏ وقتی خانوادهٔ خود را در جریان می‌گذارید و به نظرات آن‌ها گوش می‌دهید آن‌ها مشتاق‌تر خواهند بود تا از تصمیمتان حمایت کنند.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۴-‏۱۵

اِشَعْیا توضیح می‌دهد که چرا می‌توانیم در بهشت روحانی ‹خوشحال باشیم و شادی کنیم.‏› این بهشت آفرینش یَهُوَه است.‏ (‏اشع ۶۵:‏​۱۸،‏ ۱۹‏)‏ یَهُوَه از ما استفاده می‌کند تا به مردم کمک کنیم که از ادیان این دنیا که حقیقت را تعلیم نمی‌دهند،‏ بیرون بیایند و وارد بهشت روحانی شوند.‏ ما از فواید بهشت روحانی قدردانیم و مشتاقیم آن را با دیگران سهیم شویم.‏ (‏ار ۳۱:‏۱۲‏)‏ ما قدردانیم که در بهشت روحانی از یک امید برخورداریم و مشتاق دیدن تحقق آن هستیم.‏ کتاب مقدّس وعده می‌دهد:‏ که ما ‹خانه‌ها خواهیم ساخت و در آن‌ها زندگی خواهیم کرد؛‏ درختان انگور خواهیم کاشت و از میوهٔ آن‌ها خواهیم خورد.‏› ‹در آن زمان زحمت‌هایی که می‌کشیم به هدر نخواهد رفت،‏ چون یَهُوَه برکت داده است.‏› بله خدا به ما وعدهٔ زندگی امن،‏ رضایت‌بخش و هدفمندی را می‌دهد.‏ او از نیازهای ما آگاه است و ‹آرزوی تک‌تک موجودات زنده را برآورده خواهد کرد.‏›—‏اشع ۶۵:‏​۲۰-‏۲۴؛‏ مز ۱۴۵:‏۱۶‏.‏ ب۲۴/‏۴ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۱۱-‏۱۲

با توکّل کامل به یَهُوَه،‏ او را صخرهٔ خود می‌سازیم.‏ مطمئنیم اگر در سختی‌ها از او اطاعت کنیم،‏ فایده می‌بریم.‏ (‏اشع ۴۸:‏​۱۷،‏ ۱۸‏)‏ هر بار که دست یَهُوَه را در زندگی‌مان می‌بینیم،‏ اعتمادمان به او بیشتر می‌شود.‏ به این شکل متوجه می‌شویم که فقط با کمک یَهُوَه می‌توانیم هر مشکلی را تحمّل کنیم.‏ یَهُوَه مانند یک صخرهٔ عظیم محکم و ثابت است.‏ شخصیت یَهُوَه و مقصودش تغییرناپذیرند.‏ (‏ملا ۳:‏⁠۶‏)‏ او با وجود سرکشی آدم و حوّا در باغ عدن مقصودش را تغییر نداد.‏ همان طور که پولُس رسول نوشت:‏ ‹یَهُوَه نمی‌تواند برخلاف ذات خودش عمل کند.‏› (‏۲تیمو ۲:‏۱۳‏)‏ صرف‌نظر از اتفاقات یا رفتار انسان‌ها،‏ یَهُوَه هیچ‌گاه خصوصیات،‏ مقصود و معیارهایش را تغییر نمی‌دهد.‏ از آنجا که یَهُوَه تغییر نمی‌کند،‏ می‌توانیم از حمایتش در سختی‌ها و دیدن تحقق وعده‌هایش مطمئن باشیم.‏—‏مز ۶۲:‏​۶،‏ ۷‏.‏ ب۲۴/‏۶ ص ۲۷-‏۲۸ ¶۷-‏۸

اگر در حال آشنایی با کسی هستید،‏ چطور می‌توانید تصمیم بگیرید که ازدواج کنید یا نه.‏ همدیگر را خوب بشناسید.‏ احتمالاً قبل از شروع دوران آشنایی چیزهایی در مورد شخص مقابل می‌دانستید،‏ اما الآن فرصت دارید که «انسان باطنی» او را بشناسید؛‏ پس باید در مورد روحانیت،‏ شخصیت و طرز فکر او بیشتر بدانید.‏ باید به مرور زمان به جواب این سؤالات برسید:‏ ‹آیا این شخص همسر خوبی برای من خواهد شد؟‏› (‏امث ۳۱:‏​۲۶،‏ ۲۷،‏ ۳۰؛‏ افس ۵:‏۳۳؛‏ ۱تیمو ۵:‏⁠۸‏)‏ ‹آیا می‌توانیم نیازهای عاطفی یکدیگر را برآورده کنیم؟‏ آیا می‌توانیم با ضعف‌های همدیگر کنار بیاییم؟‏› (‏روم ۳:‏۲۳‏)‏ حین شناخت یکدیگر فراموش نکنید که مهم‌ترین چیز این نیست که چقدر شبیه همدیگر هستید،‏ بلکه این است که چطور می‌توانید با هم کنار بیایید.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۲۷ ¶۵

داوود پادشاه مرتکب گناهی جدی شد.‏ اما وقتی ناتان نبی در مورد گناهش با او صحبت کرد،‏ داوود با فروتنی توبه کرد.‏ (‏مز ۵۱:‏​۳،‏ ۴،‏ ۱۷،‏ سرآغاز‏)‏ حِزِقیای پادشاه هم،‏ به یَهُوَه گناه کرد.‏ (‏۲توا ۳۲:‏۲۵‏)‏ حِزِقیا هم مثل داوود با فروتنی توبه کرد.‏ (‏۲توا ۳۲:‏۲۶‏)‏ در نهایت یَهُوَه او را پادشاهی خوب محسوب کرد،‏ چون ‹کارهایی را که درست بود،‏ انجام می‌داد.‏› (‏۲پاد ۱۸:‏⁠۳‏)‏ ما چه درسی می‌گیریم؟‏ باید از گناهانمان توبه کنیم و آن‌ها را دیگر تکرار نکنیم.‏ اگر پیران جماعت در مورد موضوعی به ظاهر جزئی پندی به ما دهند،‏ چه عکس‌العملی نشان می‌دهیم؟‏ نباید فکر کنیم که یَهُوَه دیگر ما را دوست ندارد و پیران بر ضدّ ما هستند.‏ حتی گاهی پادشاهان اسرائیل به پند و نصیحت نیاز داشتند.‏ (‏عبر ۱۲:‏⁠۶‏)‏ اگر ما پندی می‌گیریم باید:‏ ۱)‏ با فروتنی آن را قبول کنیم،‏ ۲)‏ تغییرات لازم را ایجاد کنیم و ۳)‏ با تمام دل به خدمتمان ادامه دهیم.‏ اگر از گناهانمان توبه کنیم،‏ یَهُوَه آمادهٔ بخشش ماست.‏—‏۲قر ۷:‏​۹،‏ ۱۱‏.‏ ب۲۴/‏۷ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۸-‏۹؛‏ ص ۲۲ ¶۱۱

وقتی شخص با وجود تلاش‌های خستگی‌ناپذیر پیران از خطایش توبه نمی‌کند،‏ اجازه ندارد جزوی از جماعت بماند.‏ (‏۲پاد ۱۷:‏​۱۲-‏۱۵‏)‏ او با رفتارش نشان می‌دهد که نمی‌خواهد هماهنگ با معیارهای یَهُوَه زندگی کند.‏ (‏تث ۳۰:‏​۱۹،‏ ۲۰‏)‏ در جلسه اعلام می‌شود که او دیگر شاهد یَهُوَه نیست.‏ هدف از این اعلامیه تحقیر کردن شخص نیست،‏ بلکه هدف این است که جماعت بتواند از فرمان کتاب مقدّس اطاعت کند که می‌گوید:‏ «دیگر با او معاشرت نکنید.‏ با چنین کسی حتی سر یک سفره ننشینید!‏» (‏۱قر ۵:‏​۹-‏۱۱‏)‏ این فرمان بی‌دلیل نیست.‏ پولُس رسول در این مورد نوشت:‏ «فقط کمی خمیرمایه لازم است تا تمام خمیر وَر بیاید.‏» (‏۱قر ۵:‏⁠۶‏)‏ خطاکارانی که توبه نمی‌کنند می‌توانند انگیزهٔ دیگران برای حفظ معیارهای یَهُوَه را سست کنند.‏—‏امث ۱۳:‏۲۰؛‏ ۱قر ۱۵:‏۳۳‏.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۲۷ ¶۳-‏۴

ما نمی‌توانیم مثل یَهُوَه به دیگران قدرت و نیرو بدهیم،‏ اما می‌توانیم از قدرتمان برای کمک به دیگران استفاده کنیم.‏ مثلاً شاید برای هم‌ایمانان سالمند یا بیمار خرید کنیم یا کارهای خانه‌شان را انجام دهیم.‏ شاید بتوانیم در کار نظافت و تعمیر سالن جماعت داوطلب شویم.‏ فراموش نکنید که کلمات قدرت دارند.‏ آیا می‌توانید کسی را با تحسین صادقانه تشویق کنید؟‏ آیا می‌توانید به کسی تسلّی دهید؟‏ در این صورت پیشقدم شوید.‏ شاید بتوانید با او تماس بگیرید،‏ برایش کارت،‏ ایمیل یا پیامک بفرستید و حتی شخصاً به ملاقات او بروید.‏ بیش از حد نگران انتخاب کلمات نباشید.‏ حتی چند کلمهٔ ساده که از دل گفته شود،‏ می‌تواند به هم‌ایمانی کمک کند تا وفادار بماند یا دید بهتری نسبت به شرایطش داشته باشد.‏—‏امث ۱۲:‏۲۵؛‏ افس ۴:‏۲۹‏.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۲۸ ¶۸-‏۱۰

اگر مدتی است که خادم جماعتی،‏ شاید برای پیر جماعت شدن تلاش می‌کنی.‏ آیا مایلی بیشتر به جماعتت کمک کنی؟‏ یک پیر جماعت چه وظایفی دارد؟‏ او در خدمت موعظه پیشقدم می‌شود،‏ در کار شبانی و تعلیم سخت‌کوش است و با اعمال و گفتار،‏ جماعت را تشویق می‌کند.‏ پس جای تعجب نیست که کتاب مقدّس پیران زحمتکش را «هدیه» می‌خواند.‏ (‏افس ۴:‏⁠۸‏)‏ چطور می‌توانی برای خدمت به عنوان پیر جماعت واجد شرایط شوی؟‏ پیر جماعت شدن مثل استخدام شدن برای یک کار نیست.‏ اغلب اگر مهارت لازم برای یک کار را داشته باشید،‏ استخدام می‌شوید.‏ اما برای خدمت به عنوان پیر جماعت فقط داشتن مهارت موعظه و تعلیم کافی نیست.‏ تو باید شرایط یک پیر جماعت را که در اول تیموتائوس ۳:‏​۱-‏۷ و تیتوس ۱:‏​۵-‏۹ آمده داشته باشی.‏ ب۲۴/‏۱۱ ص ۲۰ ¶۱-‏۳