داوود پادشاه،‏ یَهُوَه را می‌شناخت و به او توکّل می‌کرد.‏ وقتی دشمنانش منجمله شائول پادشاه در تعقیب او بودند،‏ داوود برای کمک به یَهُوَه دعا کرد.‏ بعد از اینکه خدا دعای داوود را شنید و نجاتش داد،‏ او گفت:‏ «یَهُوَه خدای زنده است!‏» ‎(‏مز ۱۸:‏۴۶‏)‎‏ داوود با این گفته فقط وجود خدا را تأیید نمی‌کرد.‏ یک کتاب مرجع می‌گوید که «داوود اعتمادش را به خدای زنده‌ای که همیشه به خادمانش کمک می‌کند،‏ ابراز می‌کرد.‏» او می‌دانست که خدا از شرایطش آگاه است و آمادهٔ کمک به اوست؛‏ به این دلیل مصمم بود تا همواره یَهُوَه را خدمت و تمجید کند.‏ ‎(‏مز ۱۸:‏​۲۸،‏ ۲۹،‏ ۴۹‏)‎‏ ما اطمینان داریم که یَهُوَه خدای زنده است و این کمکمان می‌کند تا با شجاعت او را خدمت کنیم و مشکلات را تحمّل کنیم.‏ همچنین به ما انگیزه می‌دهد تا در خدمتمان به یَهُوَه سخت‌کوش باشیم.‏ علاوه بر این،‏ اطمینان به این موضوع ما را مصمم می‌کند تا همواره به یَهُوَه نزدیک بمانیم.‏ ب۲۴/‏۶ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۳-‏۴

ما از نامهٔ پولُس رسول به تِسالونیکیان چه یاد می‌گیریم؟‏ وقتی یک شایعه یا مطلبی که هماهنگ با آموخته‌هایمان نیست را می‌شنویم،‏ باید از قدرت تشخیصمان استفاده کنیم.‏ یک بار در شوروی سابق دشمنانمان نامه‌ای را به برادران دادند که به نظر می‌رسید از طرف شعبهٔ مرکزی است.‏ آن نامه برادران را تشویق می‌کرد که سازمانی جدا و مستقل تشکیل دهند.‏ با این که آن نامه واقعی به نظر می‌رسید،‏ برادران وفادار فریب آن را نخوردند.‏ آن‌ها متوجه شدند که محتوای آن نامه هماهنگ با آموخته‌هایشان نیست.‏ امروزه دشمنان ما بعضی وقت‌ها با استفاده از اینترنت و شبکه‌های اجتماعی سعی می‌کنند ما را فریب دهند و بین ما تفرقه بیندازند.‏ ما نباید ‹قدرت تشخیصمان را زود از دست بدهیم،‏› در عوض باید از طریق آن،‏ درستی آنچه را که می‌خوانیم یا می‌شنویم،‏ با آموخته‌هایمان محک بزنیم.‏ به این شکل از خودمان محافظت می‌کنیم.‏—‏۲تسا ۲:‏۲؛‏ ۱یو ۴:‏⁠۱‏.‏ ب۲۴/‏۷ ص ۱۲ ¶۱۴-‏۱۵

مهم‌ترین تصمیم هر شخص،‏ وقف خود به یَهُوَه و پرستش او در جمع خادمانش است.‏ یَهُوَه می‌خواهد که انسان‌ها از دوستی با او لذّت ببرند و زندگی ابدی را به دست بیاورند.‏ ‎(‏تث ۳۰:‏​۱۹،‏ ۲۰؛‏ غلا ۶:‏​۷،‏ ۸‏)‎‏ یَهُوَه کسی را مجبور نمی‌کند تا به او خدمت کند.‏ او به هر شخص اجازه می‌دهد تا خودش در این رابطه تصمیم بگیرد.‏ اگر یک مسیحی قانون خدا را بشکند و مرتکب گناهی جدی شود،‏ چه اتفاقی می‌افتاد؟‏ اگر توبه نکند،‏ اجازه ندارد جزوی از جماعت بماند.‏ ‎(‏۱قر ۵:‏۱۳‏)‎‏ با این وجود یَهُوَه مشتاق است که شخص خطاکار به طرف او برگردد.‏ در واقع به همین دلیل خدا بهای رهایی را فراهم کرد تا بخشش گناه توبه‌کاران امکان‌پذیر شود.‏ یَهُوَه خدای مهربانمان خطاکاران را ترغیب می‌کند تا توبه کنند.‏—‏زکر ۱:‏۳؛‏ روم ۲:‏۴؛‏ یعقو ۴:‏⁠۸‏.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۱-‏۲