اکتبر

ما مرتباً از طرف پیران جماعت،‏ سرپرست حوزه،‏ دفتر شعبه و هیئت اداره‌کننده راهنمایی می‌گیریم.‏ اما اگر بعضی وقت‌ها دلیل آن را درک نکنیم چطور؟‏ شاید فکر کنیم آن راهنمایی زندگی ما را سخت می‌کند یا فایده‌ای ندارد.‏ شاید حتی روی ناکاملی برادرانی که آن راهنمایی را داده‌اند تمرکز کنیم.‏ وقتی بر اساس ایمان قدم برمی‌داریم،‏ در واقع اعتماد می‌کنیم که یَهُوَه همه چیز را تحت کنترل دارد و شرایطمان را درک می‌کند.‏ در نتیجه،‏ سریع و با میل و رغبت به راهنمایی‌های سازمان عمل می‌کنیم.‏ (‏عبر ۱۳:‏۱۷‏)‏ ما می‌دانیم که اطاعت از راهنمایی‌ها،‏ اتحاد جماعت را بیشتر می‌کند.‏ (‏افس ۴:‏​۲،‏ ۳‏)‏ هر چند برادرانی که هدایت را به عهده دارند ناکاملند،‏ مطمئنیم که یَهُوَه به اطاعت ما از آن‌ها برکت می‌دهد.‏ (‏۱سمو ۱۵:‏۲۲‏)‏ همچنین اطمینان داریم که اگر نیازی به تغییر و اصلاح باشد،‏ یَهُوَه در زمان مناسب این کار را انجام می‌دهد.‏—‏میکا ۷:‏⁠۷‏.‏ ب۲۵/‏۳ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۳-‏۱۴

ما در دوران هیجان‌انگیزی زندگی می‌کنیم!‏ ما هر روز تحقق پیشگویی‌های کتاب مقدّس را با چشم خودمان می‌بینیم.‏ برای مثال ما شاهد کشمکش «پادشاه شمال» و «پادشاه جنوب» برای تسلط بر دنیا هستیم.‏ (‏دان ۱۱:‏۴۰‏)‏ همچنین می‌بینیم که خبر خوش پادشاهی خدا در مقیاسی وسیع موعظه می‌شود و میلیون‌ها نفر آن را می‌پذیرند.‏ (‏اشع ۶۰:‏۲۲؛‏ مت ۲۴:‏۱۴‏)‏ همین طور «به موقع» خوراک روحانی فراوانی را دریافت می‌کنیم.‏ (‏مت ۲۴:‏​۴۵-‏۴۷‏)‏ یَهُوَه به ما کمک می‌کند که درک واضح‌تری از اتفاقات آینده داشته باشیم.‏ (‏امث ۴:‏۱۸‏)‏ ما مطمئنیم که تا زمان شروع مصیبت عظیم،‏ آنچه را که برای وفاداری و موفقیت در آن دوران سخت لازم داریم خواهیم دانست.‏ با این حال،‏ ما باید بدانیم که بعضی اطلاعات را در مورد آیندهٔ نزدیک نمی‌دانیم.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۸ ¶۱-‏۲

مزمورنویس مشخصاً به تهمت زدن اشاره می‌کند.‏ تهمت چیست؟‏ به طور کلّی تهمت حرف‌های نادرست و مضری است که می‌تواند شهرت کسی را خراب کند.‏ مزمور ۱۵:‏۳ به ما یادآوری می‌کند که مهمان یَهُوَه به همنوعش بدی نمی‌کند و باعث بدنامی دوستانش نمی‌شود.‏ (‏مز ۱۵:‏⁠۱‏)‏ چطور می‌توانیم باعث بدنامی کسی شویم؟‏ ما می‌توانیم ناخواسته با پخش اطلاعات منفی،‏ باعث بدنامی کسی شویم.‏ چند موقعیت را در نظر بگیرید:‏ ۱)‏ خواهری به پیشگامی ادامه نمی‌دهد،‏ ۲)‏ یک زوج،‏ دیگر در بیت‌ئیل خدمت نمی‌کند یا ۳)‏ برادری،‏ دیگر خادم یا پیر جماعت نیست.‏ آیا درست است که در مورد دلایل این اتفاقات حدس بزنیم و نظرمان را با دیگران در میان بگذاریم؟‏ ممکن است دلایلی برای این تغییرات وجود داشته باشد که ما از آن بی‌خبریم.‏ در واقع مهمان خیمهٔ یَهُوَه «به همنوعش هیچ بدی نمی‌کند،‏ و باعث بدنامی دوستانش نمی‌شود.‏» ب۲۴/‏۶ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۱-‏۱۳

برای این که ترس سالم از یَهُوَه داشته باشیم،‏ باید در هر تصمیم‌گیری بر رضایت یَهُوَه تمرکز کنیم.‏ هنگام خواندن کتاب مقدّس از خود بپرسید،‏ ‹اگر من در آن شرایط بودم چه تصمیمی می‌گرفتم؟‏› برای مثال،‏ تصوّر کنید که بعد از تصرّف سرزمینی که یَهُوَه به اسرائیلیان وعده داده بود،‏ گزارشات منفی آن ۱۰ جاسوس را می‌شنیدید.‏ آیا حرف‌هایشان را باور می‌کردید و ترس به دل راه می‌دادید؟‏ آیا محبتتان به یَهُوَه و میل به خشنود کردن او،‏ بر ترستان غلبه می‌کرد؟‏ آن نسل از قوم اسرائیل،‏ حقیقتی را که یوشَع و کالیب گفتند،‏ باور نکردند و نتوانستند وارد سرزمین موعود شوند.‏—‏اعد ۱۴:‏​۱۰،‏ ۲۲،‏ ۲۳‏.‏ ب۲۴/‏۷ ص ۱۰ ¶۷

جومِر،‏ زن هوشَع نبی مرتکب زنا شد و هوشَع را به خاطر مردان دیگر ترک کرد.‏ یَهُوَه برای کمک به او چه کار کرد؟‏ یَهُوَه که از دل همه باخبر است به هوشَع گفت:‏ «برو و دوباره زنی را که معشوقهٔ مرد دیگری است و زنا می‌کند طوری دوست داشته باش که یَهُوَه قوم اسرائیل را دوست دارد،‏ هرچند که آن‌ها به خدایان دیگر رو می‌آورند.‏» (‏هو ۳:‏۱؛‏ امث ۱۶:‏⁠۲‏)‏ با این که جومِر همچنان مرتکب گناهان جدی می‌شد،‏ یَهُوَه از هوشَع خواست تا او را ببخشد و دوباره به همسری بپذیرد.‏ به همین شکل حتی زمانی که قوم یَهُوَه مرتکب گناهان جدی می‌شدند،‏ او آن‌ها را رها نکرد.‏ یَهُوَه آن‌ها را دوست داشت و به آن‌ها کمک کرد تا توبه کنند و به طرف او برگردند.‏ این نمونه نشان می‌دهد که یَهُوَه ‹محک‌زنندهٔ دل‌ها› می‌خواهد افرادی را که به گناه جدی خود ادامه می‌دهند،‏ به توبه برانگیزاند.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۱۰ ¶۷

مسیحیان یهودی‌نژاد قرن اول،‏ با چالش بزرگی روبرو بودند.‏ یهودیان زمانی قوم منتخب یَهُوَه بودند،‏ مقرّ پادشاهی خدا در اورشلیم بود و معبد آنجا مرکز پرستش پاک بود.‏ همهٔ یهودیان وفادار مطابق شریعت و تعلیمات رهبران مذهبی عمل می‌کردند.‏ آن قوانین و تعلیمات روی رژیم غذایی،‏ دیدگاهشان در رابطه با ختنه و حتی معاشرتشان با غیریهودیان تأثیر می‌گذاشت.‏ اما یَهُوَه بعد از مرگ عیسی دیگر قربانی‌های یهودیان را نمی‌پذیرفت و این برای مسیحیان یهودی‌نژاد که از کودکی مطیع شریعت بودند،‏ یک تغییر بزرگ بود.‏ (‏عبر ۱۰:‏​۱،‏ ۴،‏ ۱۰‏)‏ حتی برای مسیحیان باتجربه مثل پِطرُس رسول سخت بود که خودشان را با این تغییرات وفق دهند.‏ (‏اعما ۱۰:‏​۹-‏۱۴؛‏ غلا ۲:‏​۱۱-‏۱۴‏)‏ این مسیحیان به خاطر اعتقاداتشان مورد حملهٔ رهبران دینی یهود قرار گرفتند.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۹ ¶۴

هر وقت که یَهُوَه مأموریتی به قومش بدهد،‏ انتظار دارد که با نظم و ترتیب انجام شود.‏ (‏۱قر ۱۴:‏۳۳‏)‏ برای مثال،‏ خواست یَهُوَه است که خبر خوش در سرتاسر زمین موعظه شود.‏ (‏مت ۲۴:‏۱۴‏)‏ یَهُوَه هدایت این کار را به عیسی سپرده است و عیسی این کار را با نظم و ترتیب انجام داده است.‏ در قرن اول میلادی جماعت‌هایی در جاهای مختلف تشکیل شد و پیران جماعت منصوب شدند تا هدایت آن جماعت‌ها را به عهده بگیرند.‏ (‏اعما ۱۴:‏۲۳‏)‏ در اورشلیم هیئتی از پیران که شامل رسولان و پیران جماعت دیگر می‌شد،‏ تصمیماتی اساسی می‌گرفت که همهٔ جماعت‌ها از آن اطاعت می‌کردند.‏ (‏اعما ۱۵:‏۲؛‏ ۱۶:‏⁠۴‏)‏ به خاطر اطاعت آن‌ها از دستورالعمل‌ها،‏ «ایمان اعضای جماعت‌ها تقویت می‌شد و هر روز تعداد بیشتری ایمان می‌آوردند.‏»—‏اعما ۱۶:‏⁠۵‏.‏ ب۲۴/‏۴ ص ۸ ¶۱

صبح زود روز ۱۶ نیسان،‏ تعدادی از زنان وفادار به محلی رفتند که جسد عیسی در آنجا بود.‏ (‏لو ۲۴:‏​۱،‏ ۱۰‏)‏ به نمونهٔ یکی از آن زنان یعنی مریم مَجدَلیّه توجه کنید.‏ وقتی مریم به مقبره رسید،‏ آن را خالی دید.‏ او پیش پِطرُس و یوحنا رفت تا آن‌ها را باخبر کند.‏ موقعی که آن‌ها به سمت مقبره می‌دویدند،‏ همراه آن‌ها رفت.‏ وقتی آن مردان دیدند که مقبره خالی است به خانه برگشتند.‏ اما مریم آنجا ماند و گریه می‌کرد.‏ او نمی‌دانست که عیسی آنجاست و نگاهش می‌کند.‏ عیسی اشک‌های این زن وفادار را دید و متأثر شد.‏ او به مریم ظاهر شد،‏ تشویقش کرد و به او مسئولیت مهمی داد تا خبر رستاخیزش را به برادرانش برساند.‏—‏یو ۲۰:‏​۱۷،‏ ۱۸‏.‏ ب۲۴/‏۱۰ ص ۱۳-‏۱۴ ¶۷

موسی به عنوان نبی،‏ داور،‏ فرمانده و نویسنده،‏ خدمت کرد.‏ موسی قوم اسرائیل را از بردگی در مصر بیرون آورد و شاهد بسیاری از معجزات یَهُوَه بود.‏ خدا از او برای نوشتن پنج کتاب اول کتاب مقدّس،‏ مزمور ۹۰ و احتمالاً مزمور ۹۱ استفاده کرد.‏ او همچنین به احتمال زیاد کتاب ایّوب را نوشت.‏ موسی کمی قبل از مرگش در ۱۲۰ سالگی،‏ اسرائیلیان را گرد هم آورد تا به آن‌ها کارهایی را که یَهُوَه برایشان کرده بود یادآوری کند.‏ آن‌ها شاهد معجزات یَهُوَه و مجازات مصریان بودند.‏ (‏خرو ۷:‏⁠۴‏)‏ آن عده از میان دریای سرخ عبور کرده بودند و با چشمان خودشان نابودی لشکر فرعون را دیده بودند.‏ (‏خرو ۱۴:‏​۲۹-‏۳۱‏)‏ آن‌ها در بیابان حمایت و مراقبت یَهُوَه را تجربه کرده بودند.‏ (‏تث ۸:‏​۳،‏ ۴‏)‏ اسرائیلیان به زودی وارد سرزمین موعود می‌شدند،‏ پس موسی می‌خواست قبل از مرگش آن‌ها را تشویق کند.‏ ب۲۴/‏۱۱ ص ۸-‏۹ ¶۳-‏۴

بین گفته‌های عیسی به رسولانش در شام سَرور و سخنانش به مردم در جلیل تفاوتی است؛‏ گفته‌های عیسی در جلیل مربوط به گروه بزرگی می‌شد،‏ در حالی که مخاطبان او در مراسم یادبود فقط گروه کوچکی بودند.‏ سخنان عیسی در جلیل در سال ۳۲ م.‏ خطاب به کسانی بود که فقط دنبال خوراک بودند.‏ عیسی تلاش کرد تا توجه آن‌ها را به چیزی مهم‌تر از خوراک جلب کند،‏ یعنی آنچه که به آن‌ها زندگی ابدی می‌بخشید.‏ او همچنین به آن‌ها گفت،‏ کسانی که مرده‌اند در روز آخر زنده خواهند شد و تا ابد زندگی خواهند کرد.‏ سخنان عیسی در مراسم یادبود به گروه کوچکی محدود می‌شد،‏ در حالی که او در جلیل راجع به برکاتی که نصیب تمام انسان‌ها می‌شد صحبت کرد.‏ ب۲۴/‏۱۲ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۰-‏۱۱

یَهُوَه از افراد خشن متنفر است.‏ (‏مز ۱۱:‏⁠۵‏)‏ او شوهرانی را که با همسرشان رفتاری خشونت‌آمیز دارند،‏ محکوم می‌کند.‏ (‏ملا ۲:‏۱۶‏)‏ اگر شوهری با همسرش رفتاری خوب نداشته باشد،‏ رابطه‌اش با یَهُوَه آسیب می‌بیند؛‏ حتی ممکن است یَهُوَه به دعاهایش گوش ندهد.‏ (‏۱پطر ۳:‏⁠۷‏)‏ بعضی از شوهران با زنانشان با عصبانیت و توهین صحبت می‌کنند.‏ اما یَهُوَه از ‹عصبانیت،‏ خشم،‏ داد و فریاد و اهانت› متنفر است.‏ (‏افس ۴:‏​۳۱،‏ ۳۲‏)‏ شوهری که با عصبانیت و تندی با همسرش صحبت می‌کند،‏ نه تنها به رابطه‌اش با همسر خود،‏ بلکه به دوستی‌اش با خدا هم صدمه می‌زند.‏ (‏یعقو ۱:‏۲۶‏)‏ یَهُوَه از پورنوگرافی متنفر است.‏ پس شوهری که به تصاویر ناپاک نگاه می‌کند،‏ به رابطه‌اش با یَهُوَه آسیب می‌رساند و همسر خود را تحقیر می‌کند.‏ یَهُوَه از شوهران انتظار دارد که نه تنها در اعمال،‏ بلکه در افکارشان هم به همسرشان وفادار بمانند.‏ عیسی گفت مردی که با شهوت به زنی نگاه کند،‏ همان لحظه «در دلش» با او زنا می‌کند.‏—‏مت ۵:‏​۲۸،‏ ۲۹‏.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۹-‏۱۰ ¶۶-‏۸

درستکار شمرده شدن به معنی رفع اتهام و مبرّا شدن از گناه است.‏ با این وجود یَهُوَه معیارهای عادلانهٔ خودش را زیر پا نمی‌گذارد.‏ وقتی یَهُوَه کسی را درستکار می‌شمارد به این دلیل نیست که شخص شایستهٔ آن است یا یَهُوَه گناهانش را نادیده گرفته است؛‏ بلکه بر اساس ایمان به کفّاره و بهای رهایی است که یَهُوَه گناهان ما را می‌بخشد.‏ (‏روم ۳:‏۲۴‏)‏ درستکار شمرده شدن چه فایده‌ای به ما می‌رساند؟‏ بعضی از آن‌هایی که درستکار شمرده شده‌اند،‏ برای حکمرانی با عیسی در آسمان انتخاب شده و فرزندان خدا خوانده می‌شوند.‏ (‏تیت ۳:‏۷؛‏ ۱یو ۳:‏⁠۱‏)‏ گناهان آن‌ها بخشیده شده است؛‏ انگار که هیچ وقت گناه نکرده‌اند،‏ پس برای پادشاهی در آسمان واجد شرایطند.‏ (‏روم ۸:‏​۱،‏ ۲،‏ ۳۰‏)‏ آن دسته از انسان‌ها که امید زمینی دارند،‏ دوست خدا و درستکار شمرده شده‌اند و گناهانشان بخشیده شده است.‏—‏یعقو ۲:‏​۲۱-‏۲۳‏.‏ ب۲۵/‏۲ ص ۵ ¶۱۷‏؛‏ ص ۵،‏ ۷ ¶۱۸

به موقعیتی فکر کنید که پِطرُس رسول هماهنگ با طرز فکر یَهُوَه عمل نکرد.‏ عیسی به شاگردانش گفته بود که باید به اورشلیم برود،‏ در آنجا به دست رهبران یهودی بیفتد،‏ شکنجه شود و به قتل برسد.‏ (‏مت ۱۶:‏۲۱‏)‏ برای پِطرُس سخت بود که قبول کند یَهُوَه اجازهٔ چنین کاری را بدهد،‏ چون می‌دانست که عیسی همان مسیح موعود و امید اسرائیلیان است.‏ (‏مت ۱۶:‏۱۶‏)‏ پس عیسی را کنار کشید و به او گفت:‏ «سَرورم،‏ به خودت سخت نگیر!‏ هیچ وقت برای تو چنین اتفاقی نمی‌افتد!‏» (‏مت ۱۶:‏۲۲‏)‏ پِطرُس با عیسی همفکر نبود،‏ چون طرز فکر پِطرُس هماهنگ با طرز فکر یَهُوَه نبود.‏ احتمالاً نیّت پِطرُس خوب بود،‏ ولی عیسی می‌دانست که برای انجام دادن خواست یَهُوَه باید آزار ببیند و کشته شود.‏ به خاطر همین توصیهٔ پِطرُس را رد کرد.‏ پِطرُس یاد گرفت که باید طرز فکرش هماهنگ با طرز فکر یَهُوَه باشد.‏ ما هم می‌توانیم از این اتفاق درس مهمی بگیریم.‏ ب۲۵/‏۳ ص ۹ ¶۵-‏۶

آیا کسی که به او اعتماد داشتید،‏ مأیوستان کرده یا با خیانت دلتان را شکسته است؟‏ هر چقدر هم که خیانت دیگران دردناک باشد،‏ یَهُوَه پدر آسمانی‌تان شما را دوست دارد.‏ اگر مورد خیانت قرار گرفته‌اید،‏ می‌توانید از سخنان تسلّی‌بخش داوود در مزمور ۳۴:‏۱۸ دلگرمی بگیرید.‏ یک کتاب مرجع در مورد اشخاص «افسرده و دلسرد» که در این آیه آمده،‏ توضیح می‌دهد که این اشخاص احتمالاً «کسانی هستند که چشم‌انتظار هیچ اتفاق خوبی نیستند و ناامیدند.‏» یَهُوَه چطور به کسانی که مأیوس شده‌اند کمک می‌کند؟‏ او مثل پدری مهربان که فرزند گریانش را در آغوش می‌گیرد و دلداری می‌دهد،‏ به ما «نزدیک» است.‏ وقتی مورد خیانت قرار می‌گیریم یا کسی ما را ترک می‌کند،‏ یَهُوَه با همدردی،‏ آمادهٔ کمک به ماست.‏ وقتی دلمان شکسته و احساس بی‌ارزشی می‌کنیم،‏ او به ما دلگرمی می‌دهد.‏ یَهُوَه به ما وعده‌های زیبایی داده تا با فکر کردن به آن‌ها،‏ سختی‌هایمان را تحمّل کنیم.‏—‏اشع ۶۵:‏۱۷‏.‏ ب۲۴/‏۱۲ ص ۲۳ ¶۱۳-‏۱۴

پیران جماعت مطمئنند که یَهُوَه کارهای آن‌ها را می‌بیند و برای آن ارزش قائل است.‏ علاوه بر کار شبانی،‏ تعلیم و موعظه،‏ بسیاری از پیران جماعت از پروژه‌های ساختمان‌سازی و فعالیت‌های امدادرسانی هم پشتیبانی می‌کنند.‏ گروه دیگری از پیران مسئول بازدید از بیماران هستند یا در کمیته‌های رابط بیمارستان خدمت می‌کنند.‏ پیران جماعت که برای این کارها داوطلب می‌شوند،‏ می‌دانند که جماعت بر اساس ترتیبات یَهُوَه سازماندهی شده است.‏ آن‌ها با کمال میل خدمت می‌کنند و اطمینان دارند که یَهُوَه به تلاش‌هایشان پاداش خواهد داد.‏ (‏کول ۳:‏​۲۳،‏ ۲۴‏)‏ همه نمی‌توانند پیر جماعت باشند،‏ ولی همه می‌توانند به یَهُوَه خدمت کنند.‏ وقتی تمام تلاشمان را در خدمت به یَهُوَه انجام دهیم،‏ او قدردان است.‏ اعانات ما برای حمایت از فعالیت جهانی،‏ حتی اگر مبلغ کمی باشد برای یَهُوَه باارزش است.‏ وقتی هم از خطای دیگران چشم‌پوشی می‌کنیم و آن‌ها را می‌بخشیم،‏ یَهُوَه خشنود می‌شود.‏ مطمئن باشید که او برای زحمت‌های شما ارزش قائل است.‏ یَهُوَه شما را دوست دارد و به شما پاداش می‌دهد.‏—‏لو ۲۱:‏​۱-‏۴‏.‏ ب۲۴/‏۶ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۲-‏۱۳

تجربهٔ آن مرد جوان نشان می‌دهد که چه اتفاقی ممکن است برای هر پرستندهٔ یَهُوَه بیفتد.‏ شخص ممکن است مرتکب گناهی بزرگ شود و فکر کند که همه چیز «بلافاصله» و به طور غیرمنتظره اتفاق افتاده است.‏ اما اگر در مورد گناهش فکر کند،‏ احتمالاً متوجه می‌شود که قدم‌های ناعاقلانه‌ای که قبلاً برداشته،‏ باعث شد که مرتکب گناه شود.‏ این قدم‌ها می‌تواند شامل معاشرت بد،‏ تفریحات ناسالم،‏ رفتن به جاها و وارد شدن به وب‌سایت‌هایی باشد که برای مسیحیان مناسب نیست.‏ شخصی که گناه می‌کند،‏ شاید مدتی است که از دعا کردن،‏ خواندن کتاب مقدّس و شرکت در جلسات و خدمت موعظه دست کشیده باشد.‏ گناه چنین شخصی مانند گناه آن مرد جوان در کتاب امثال،‏ «بلافاصله» اتفاق نیفتاده است.‏ چه درسی می‌گیریم؟‏ ما نباید فقط از گناه،‏ بلکه باید از قدم‌هایی که منجر به گناه می‌شود دوری کنیم.‏ سلیمان این موضوع را در این گزارش نشان می‌دهد.‏—‏مت ۵:‏​۲۹،‏ ۳۰‏.‏ ب۲۴/‏۷ ص ۱۶ ¶۱۰-‏۱۱

این گنج کار نجات‌بخش موعظهٔ پادشاهی خداست.‏ (‏۲قر ۴:‏⁠۱‏)‏ ظرف‌های گِلی چیست؟‏ آن‌ها مظهر خادمان خدا هستند که خبر خوش را به مردم می‌رسانند.‏ در روزگار پولُس،‏ بازرگانان از ظرف‌های گِلی برای حمل چیزهای باارزشی مثل غذا،‏ شراب و پول استفاده می‌کردند.‏ به همین شکل یَهُوَه موعظهٔ پیام باارزش پادشاهی خود را به ما سپرده است.‏ با حمایت یَهُوَه می‌توانیم نیروی لازم را داشته باشیم تا همواره پادشاهی خدا را موعظه کنیم.‏ گاهی ممکن است از انسان بترسیم.‏ چگونه می‌توانیم بر این مانع غلبه کنیم؟‏ دعای رسولان را در زمانی که به آن‌ها دستور داده شد که دیگر موعظه نکنند در نظر بگیرید.‏ آن‌ها به جای این که تسلیم ترس شوند،‏ از یَهُوَه خواستند که کمکشان کند تا با ‹شجاعتِ تمام کلامش را اعلام کنند.‏› یَهُوَه بلافاصله به دعای آن‌ها جواب داد.‏ (‏اعما ۴:‏​۱۸،‏ ۲۹،‏ ۳۱‏)‏ اگر بعضی وقت‌ها از انسان بترسیم،‏ می‌توانیم از یَهُوَه بخواهیم که با بیشتر کردن محبتمان به دیگران،‏ بدون ترس به آن‌ها موعظه کنیم.‏ ب۲۴/‏۴ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۸-‏۹

محبت ما به یَهُوَه باعث می‌شود که بخواهیم نام او را تقدیس کنیم.‏ ما می‌خواهیم در پاک کردن نام خدا از اتهامات دروغین شیطان سهمی داشته باشیم.‏ (‏پیدا ۳:‏​۱-‏۵؛‏ ایو ۲:‏۴؛‏ یو ۸:‏۴۴‏)‏ خواست قلبی ما این است که در خدمت موعظه از یَهُوَه دفاع کنیم و حقیقت را در مورد او به همه بگوییم.‏ ما می‌خواهیم همه بدانند که خصوصیت اصلی یَهُوَه محبت است،‏ روش حکمرانی او درست و عادلانه است،‏ پادشاهی او به زودی به درد و رنج پایان خواهد داد و صلح و سعادتمندی را برای همه به وجود خواهد آورد.‏ (‏مز ۳۷:‏​۱۰،‏ ۱۱،‏ ۲۹؛‏ ۱یو ۴:‏⁠۸‏)‏ وقتی در موعظه،‏ حقیقت را در مورد یَهُوَه می‌گوییم نام او را تقدیس می‌کنیم.‏ همچنین خوشحالیم که وظیفهٔ خود را به عنوان شاهدان او انجام داده‌ایم.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۱۸¶۱۲

اگر به دیگران منجمله کسانی که دوستان نزدیکت نیستند خوبی کنی،‏ ثابت می‌کنی که «مهمان‌نواز» هستی.‏ (‏۱پطر ۴:‏⁠۹‏)‏ یک کتاب مرجع،‏ شخص مهمان‌نواز را این طور توصیف می‌کند:‏ «قلب و درِ خانه‌اش به روی همه،‏ حتی غریبه‌ها باز است.‏» از خودت بپرس،‏ ‹آیا من شهرت شخصی را دارم که پذیرای افراد جدید هست؟‏› (‏عبر ۱۳:‏​۲،‏ ۱۶‏)‏ یک شخص مهمان‌نواز به همه مهربانی نشان می‌دهد از جمله فقیران و خادمان سخت‌کوش،‏ مثل سرپرستان سیّار و سخنرانان مهمان.‏—‏پیدا ۱۸:‏​۲-‏۸؛‏ امث ۳:‏۲۷؛‏ اعما ۱۶:‏۱۵؛‏ روم ۱۲:‏۱۳‏.‏ ب۲۴/‏۱۱ ص ۲۱ ¶۶

در مَثَل باکره‌ها،‏ عیسی در مورد ده باکره صحبت کرد که به استقبال داماد می‌روند.‏ (‏مت ۲۵:‏​۱-‏۴‏)‏ همهٔ آن‌ها می‌خواستند داماد را در جشن عروسی‌اش همراهی کنند.‏ عیسی پنج نفر از باکره‌ها را «دانا» و پنج نفرشان را «نادان» خواند.‏ باکره‌های دانا آماده بودند که منتظر داماد بمانند،‏ حتی اگر آمدنش طول می‌کشید یا نیمه‌های شب می‌رسید.‏ آن‌ها چراغ‌های روغنی با خود بردند تا در تاریکی نور داشته باشند و حتی روغن اضافه همراه داشتند تا در صورت تأخیر داماد چراغ‌هایشان را روشن نگه دارند.‏ (‏مت ۲۵:‏​۶-‏۱۰‏)‏ وقتی داماد رسید،‏ باکره‌های دانا با او به جشن عروسی داخل شدند.‏ به همین شکل مسح‌شدگانی که تا آمدن عیسی هوشیار و وفادار می‌مانند،‏ آمادگی خود را ثابت می‌کنند و همراه داماد یعنی عیسی به پادشاهی آسمانی وارد خواهند شد.‏—‏مکا ۷:‏​۱-‏۳‏.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۶

وقتی می‌بینیم که چطور پیام پادشاهی خدا به مردم در سراسر دنیا کمک می‌کند،‏ تشویق می‌شویم که غیورانه به موعظه ادامه دهیم.‏ هر سال میلیون‌ها علاقه‌مند در مراسم یادبود شرکت می‌کنند و کتاب مقدّس را مطالعه می‌کنند،‏ صدها هزار نفر تعمید می‌گیرند و در موعظه با ما همکاری می‌کنند.‏ ما نمی‌دانیم که چند نفر پیام ما را قبول خواهند کرد،‏ اما می‌دانیم که یَهُوَه در حال جمع‌آوری گروه عظیمی است که از مصیبت عظیم نجات پیدا خواهند کرد.‏ (‏مکا ۷:‏​۹،‏ ۱۴‏)‏ یَهُوَه صاحب محصول است و می‌داند که هنوز خیلی‌ها هستند که پیام ما را قبول خواهند کرد.‏ پس دلیل موجهی داریم که به موعظه ادامه دهیم.‏ (‏لو ۱۰:‏⁠۲‏)‏ پیروان حقیقی عیسی همیشه به موعظهٔ غیورانهٔ خبر خوش معروف بوده و هستند.‏ در قرن اول،‏ وقتی مردم می‌دیدند که رسولان با چه جرأتی موعظه می‌کنند،‏ ‹فهمیدند که آن‌ها همراهان عیسی بودند.‏› (‏اعما ۴:‏۱۳‏)‏ ما هم مصممیم که خبر خوش را با غیرت و شور و شوق موعظه کنیم.‏ به این شکل مردم متوجه می‌شوند که ما از عیسی سرمشق می‌گیریم.‏ ب۲۵/‏۳ ص ۱۸ ¶۱۵؛‏ ص ۱۹ ¶۱۷-‏۱۸

در کتاب مقدّس می‌بینیم که یَهُوَه به کسانی توجه می‌کند که در نظر دیگران کم‌اهمیت هستند.‏ مثلاً،‏ یَهُوَه سموئیل پیامبر را به خانهٔ یَسا فرستاد تا یکی از پسرانش را به عنوان پادشاه آیندهٔ اسرائیل مسح کند.‏ یَسا از میان هشت پسرش هفت نفرشان را صدا کرد تا به دیدن سموئیل بیایند،‏ اما جوان‌ترین پسرش داوود را صدا نکرد.‏ با این وجود یَهُوَه،‏ داوود را انتخاب کرد.‏ (‏۱سمو ۱۶:‏​۶،‏ ۷،‏ ۱۰-‏۱۲‏)‏ یَهُوَه به شخصیت داوود،‏ مرد جوانی که به مسائل روحانی اهمیت می‌داد،‏ توجه کرد.‏ به این موضوع فکر کنید که یَهُوَه چطور به شما توجه نشان داده است.‏ او مطابق شرایطتان بهترین راهنمایی را به شما می‌دهد.‏ (‏مز ۳۲:‏⁠۸‏)‏ پس او شما را خوب می‌شناسد.‏ (‏مز ۱۳۹:‏⁠۱‏)‏ وقتی راهنمایی یَهُوَه را به کار می‌گیرید و فایدهٔ آن را می‌بینید،‏ از علاقهٔ یَهُوَه بیشتر مطمئن می‌شوید.‏ (‏۱توا ۲۸:‏۹؛‏ اعما ۱۷:‏​۲۶،‏ ۲۷‏)‏ یَهُوَه به تلاش‌های شما توجه می‌کند و خصوصیات خوبتان را می‌بیند.‏—‏ار ۱۷:‏۱۰‏؛‏ ۱ یو ۴:‏۱۹‏.‏ ب۲۴/‏۱۰ ص ۲۵-‏۲۶ ¶۷-‏۹

بدون شک یَهُوَه را دوست داری و می‌خواهی به دیگران خدمت کنی.‏ چطور می‌توانی این میل را در خودت تقویت کنی؟‏ به شادی‌ای که از خدمت به برادران و خواهران نصیبت می‌شود فکر کن.‏ عیسی گفت:‏ «دادن از گرفتن شادی‌بخش‌تر است.‏» (‏اعما ۲۰:‏۳۵‏)‏ او خودش بر اساس این اصل زندگی می‌کرد.‏ تو هم می‌توانی مثل عیسی از خدمت به دیگران لذّت ببری.‏ موقعیتی را در نظر بگیریم که در مَرقُس ۶:‏​۳۱-‏۳۴ آمده است.‏ در آنجا می‌خوانیم که عیسی و رسولانش خسته بودند و به جایی خلوت رفتند تا استراحت کنند.‏ اما گروه بزرگی با این امید که تعلیمات عیسی را بشنوند،‏ زودتر از آن‌ها به آنجا رسیدند.‏ عیسی می‌توانست برای آن‌ها وقت نگذارد یا فقط به چند نکتهٔ کوتاه اشاره کند و بعد آن‌ها را راهی کند.‏ او و همراهانش «حتی فرصت غذا خوردن هم نداشتند.‏» اما عیسی از روی محبت به تعلیم آن‌ها پرداخت و تا «نزدیک غروب» به این کار ادامه داد.‏—‏مرق ۶:‏۳۵‏.‏ ب۲۴/‏۱۱ ص ۱۶ ¶۹-‏۱۰

شما والدین فرزندتان را تشویق کنید تا فرصت‌هایی را برای صحبت در مورد کتاب مقدّس پیدا کند.‏ (‏روم ۱۰:‏۱۰‏)‏ حرف زدن با دیگران در مورد کتاب مقدّس را می‌توان به یادگیری نواختن یک ساز تشبیه کرد.‏ یک شاگرد،‏ اول آهنگ‌های ساده را تمرین می‌کند و به مرور زمان نواختن آن ساز برایش آسان‌تر می‌شود.‏ به طور مشابه،‏ یک مسیحی جوان می‌تواند در ابتدا به شکلی ساده با دیگران در مورد ایمانش صحبت کند.‏ برای مثال او می‌تواند از همکلاسی‌اش بپرسد:‏ ‹آیا می‌دانستی که خیلی از مهندسان طرح‌هایشان را از طبیعت کپی می‌کنند؟‏ می‌خواهم یک ویدیوی جالب به تو نشان بدهم.‏› او بعد از پخش ویدیویی از سری ویدیوهای شگفتی‌های طبیعت می‌تواند بگوید:‏ ‹اگر دانشمندی به خاطر کپی برداشتن از طبیعت تحسین می‌شود،‏ چه کسی باید برای طرح اصلی تحسین شود؟‏› شاید به این شکل،‏ همکلاسی‌اش بخواهد بیشتر در مورد یَهُوَه یاد بگیرد.‏ ب۲۴/‏۱۲ ص ۱۹ ¶۱۷-‏۱۸

عدالت یَهُوَه باعث شد که پسر عزیزش را در راه ما فدا کند.‏ (‏تث ۳۲:‏⁠۴‏)‏ همهٔ ما به خاطر نافرمانی آدم،‏ گناه و مرگ را به ارث بردیم.‏ (‏روم ۵:‏۱۲‏)‏ یَهُوَه عیسی را فرستاد تا با قربانی‌اش ما را از گناه و مرگ رهایی دهد.‏ اما چطور امکان داشت که قربانی یک انسان کامل میلیون‌ها نفر را نجات دهد؟‏ پولُس رسول توضیح می‌دهد:‏ «همان طور که نافرمانی یک انسان باعث شد که عدهٔ زیادی به گناه آلوده شوند،‏ اطاعت یک انسان هم باعث می‌شود که عدهٔ زیادی درستکار شمرده شوند.‏» (‏روم ۵:‏۱۹؛‏ ۱تیمو ۲:‏⁠۶‏)‏ به عبارت دیگر،‏ نافرمانی یک انسان کامل باعث شد که اسیر گناه و مرگ شویم و اطاعت یک انسان کامل،‏ ما را از آن رهایی داد.‏ شاید از دیدگاه انسان‌های ناکامل راه‌حل منطقی این بود که یَهُوَه اجازه دهد نوادگان درستکار آدم تا ابد زندگی کنند.‏ اما چنین راه‌حلی بر اساس عدالت کامل یَهُوَه نیست.‏ او هیچ وقت نمی‌توانست نافرمانی آدم و تأثیرات آن را بر نوادگانش نادیده بگیرد.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۲۱ ¶۳-‏۴

پولُس رسول می‌دانست که به‌زودی کشته می‌شود.‏ او در آن زمان گفت:‏ ‹من تا خط پایان مسابقه دویده‌ام و ایمانم را حفظ کرده‌ام.‏› (‏۲تیمو ۴:‏​۶-‏۸‏)‏ وقتی او به مسیر زندگی‌اش فکر می‌کرد،‏ از تصمیماتش راضی بود و مطمئن بود که یَهُوَه هم از او خشنود است.‏ ما هم می‌خواهیم در زندگی تصمیمات عاقلانه‌ای بگیریم و مورد رضایت یَهُوَه باشیم.‏ اما چطور؟‏ پولُس دربارهٔ خودش و مسیحیان وفادار دیگر گفت:‏ «ما طبق ایمان قدم برمی‌داریم،‏ نه طبق چیزهایی که می‌بینیم.‏» در کتاب مقدّس بعضی وقت‌ها عبارت «قدم برداشتن» به مسیری که شخص در زندگی انتخاب می‌کند اشاره دارد.‏ کسی که به یَهُوَه ایمان دارد،‏ برای تصمیم‌گیری به این فکر می‌کند که یَهُوَه از او چه انتظاری دارد.‏ چنین کسی مطمئن است که خدا به او برکت می‌دهد و از عمل کردن به راهنمایی‌های کلام خدا فایده می‌برد.‏—‏مز ۱۱۹:‏۶۶؛‏ عبر ۱۱:‏⁠۶‏.‏ ب۲۵/‏۳ ص ۲۰ ¶۱-‏۲

بسیاری از کسانی که شخصیت خشنی داشتند،‏ با کمک روح‌القدس توانسته‌اند تغییرات قابل توجهی در زندگی‌شان ایجاد کنند.‏ (‏اشع ۶۵:‏۲۵‏)‏ آن‌ها سخت تلاش کرده‌اند تا خصوصیات بدشان را کنار بگذارند.‏ (‏افس ۴:‏​۲۲-‏۲۴‏)‏ البته ما خادمان خدا هنوز ناکاملیم و امکان دارد اشتباهاتی از ما سر بزند.‏ با این حال،‏ یَهُوَه «همه نوع افراد» را از طریق محبت و صلح متحد ساخته است.‏ (‏تیت ۲:‏۱۱‏)‏ تنها خدای قادر مطلق می‌تواند چنین معجزه‌ای را به انجام برساند.‏ وعده‌های خدا همیشه به تحقق می‌رسد.‏ (‏اشع ۵۵:‏​۱۰،‏ ۱۱‏)‏ بهشت روحانی در حال حاضر وجود دارد.‏ یَهُوَه برادری جهانی‌ای به وجود آورده که واقعاً بی‌نظیر است و باعث می‌شود در این دنیای خشونت‌آمیز تا حدّی از صلح و امنیت برخوردار باشیم.‏ (‏مز ۷۲:‏⁠۷‏)‏ ما می‌خواهیم تا جای ممکن افراد بیشتری را دعوت کنیم تا به این برادری جهانی بپیوندند.‏ به این دلیل تمرکز ما بر کار شاگردسازی است.‏—‏مت ۲۸:‏​۱۹،‏ ۲۰‏.‏ ب۲۴/‏۴ ص ۲۳ ¶۱۳،‏ ۱۵

عیسی با تمام ذهنش یَهُوَه را دوست داشت.‏ او می‌دانست که خواست یَهُوَه برایش چیست و مصمم بود همیشه مطابق آن عمل کند،‏ حتی اگر به این معنا بود که باید رنج بکشد.‏ انجام خواست یَهُوَه برای عیسی خیلی مهم بود و اجازه نمی‌داد هیچ چیز دیگری در زندگی‌اش اولویت داشته باشد.‏ پِطرُس و رسولان دیگر این افتخار را داشتند که در کنار عیسی باشند و شخصاً از او آموزش بگیرند.‏ به این شکل آن‌ها با طرز فکر عیسی آشنا شدند.‏ پِطرُس در اولین نامهٔ الهام‌شده‌اش،‏ مسیحیان را تشویق کرد که خودشان را با طرز فکر عیسی مجهز کنند.‏ (‏۱پطر ۴:‏⁠۱‏)‏ پِطرُس با گفتن «مجهز کنید» در واقع به یک اصطلاح نظامی اشاره کرد.‏ او می‌خواست به مسیحیان یادآوری کند که با سرمشق گرفتن از طرز فکر عیسی،‏ به اسلحهٔ پرقدرتی مجهز می‌شوند که با آن می‌توانند با تمایلات گناه‌آلود و دنیای شیطان بجنگند.‏—‏۲قر ۱۰:‏​۳-‏۵؛‏ افس ۶:‏۱۲‏.‏ ب۲۵/‏۳ ص ۸-‏۹ ¶۱-‏۳

طی دوران آشنایی در مورد چه موضوعاتی باید اطلاع داشته باشید؟‏ شاید قبل از این که از لحاظ عاطفی وابسته شوید،‏ بخواهید در مورد موضوعات مهمی مثل اهداف شخصی صحبت کنید.‏ چطور می‌توانید با شخصیت واقعی طرف مقابل آشنا شوید؟‏ باید صریح و صادقانه صحبت کنید،‏ سؤال بپرسید و خوب گوش دهید.‏ (‏یعقو ۱:‏۱۹‏)‏ با هم غذا خوردن،‏ قدم زدن در مکان‌های عمومی و موعظه فرصت‌هایی را ایجاد می‌کند که گفتگوهای مفیدی با یکدیگر داشته باشید.‏ همچنین وقتی با دوستان و خانواده وقت صرف کنید بیشتر همدیگر را می‌شناسید.‏ فعالیت‌هایی را برنامه‌ریزی کنید تا بدانید شخص مقابل در شرایط مختلف و با افراد مختلف،‏ چگونه رفتار می‌کند.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۲۷-‏۲۸ ¶۶-‏۷

به زودی با مشکلات سختی روبرو می‌شویم که باید بیشتر از قبل به یَهُوَه توکّل کنیم.‏ خواندن گزارشات کتاب مقدّس و تجربهٔ خادمان امروزی در این زمینه به ما کمک می‌کند.‏ در حین خواندن این گزارشات،‏ دقت کنید که یَهُوَه چطور با خصوصیات صخره‌مانندش از خادمانش حمایت کرده است.‏ تعمّق بر آن‌ها،‏ به شما کمک می‌کند تا یَهُوَه را صخرهٔ خودتان بسازید.‏ همین طور آمادگی بیشتری دارید تا جماعتتان را تقویت کنید.‏ برای مثال عیسی شَمعون را کیفا نامید که پِطرُس هم ترجمه می‌شود و به معنای «صخره» است.‏ (‏یو ۱:‏۴۲‏)‏ منظور عیسی این بود که پِطرُس باعث تسلّی و تقویت برادران و خواهران در جماعت می‌شود.‏ پیران جماعت به «سایهٔ صخره‌ای بزرگ» تشبیه شده‌اند،‏ چون از کسانی که در جماعت هستند محافظت می‌کنند.‏ (‏اشع ۳۲:‏⁠۲‏)‏ البته وقتی همهٔ برادران و خواهران از خصوصیات صخره‌مانند یَهُوَه سرمشق بگیرند،‏ کل جماعت فایده می‌برد.‏.‏ ب۲۴/‏۶ ص ۲۸-‏۲۹ ¶۱۰-‏۱۱

پادشاهان وفادار اسرائیل به پرستش حقیقی پای‌بند بودند.‏ اما اکثر پادشاهان اسرائیل که یَهُوَه آنان را داوری کرد،‏ خیانتکار بودند چون قوانین یَهُوَه را ترک کردند و به پرستش کاذب روی آوردند.‏ (‏۱پاد ۲۱:‏​۲۵،‏ ۲۶؛‏ ۲توا ۱۲:‏⁠۱‏)‏ چرا پرستش پاک برای یَهُوَه اهمیت زیادی داشت؟‏ یک دلیل این بود که پادشاهان مسئولیت هدایت قوم را در پرستش یَهُوَه به عهده داشتند.‏ همچنین وقتی مردم به پرستش کاذب روی می‌آوردند،‏ بی‌عدالتی می‌کردند و مرتکب گناهان جدی می‌شدند.‏ (‏هو ۴:‏​۱،‏ ۲‏)‏ پادشاهان و قوم اسرائیل به یَهُوَه وقف‌شده بودند.‏ بنابراین کتاب مقدّس خیانت آن‌ها و پرستش خدایان کاذب را به زناکاری تشبیه می‌کند.‏ (‏ار ۳:‏​۸،‏ ۹‏)‏ اگر شخصی مرتکب زنا شود،‏ به بدترین شکل ممکن دل همسرش را می‌شکند.‏ به همین شکل اگر خادم وقف‌شدهٔ یَهُوَه به او وفادار نماند،‏ به شدّت باعث رنجش او می‌شود.‏—‏تث ۴:‏​۲۳،‏ ۲۴‏.‏ ب۲۴/‏۷ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۱۲-‏۱۵