ژوئیه

بعضی از خادمان یَهُوَه به‌خاطر سالخوردگی،‏ بیماری یا ناتوانی جسمی نمی‌توانند به اندازه‌ای که می‌خواهند خدمت کنند.‏ به این دلیل شاید فکر کنند که در نظر یَهُوَه بی‌ارزش هستند و از خود بپرسند،‏ ‹آیا هنوز می‌توانم برای یَهُوَه کار مفیدی انجام دهم؟‏› نویسندهٔ مزمور ۷۱ نگرانی خود را در دعا چنین بیان کرد:‏ «وقتی توانم کم شود مرا ترک نکن.‏» (‏مز ۷۱:‏​۹،‏ ۱۸‏)‏ با این حال،‏ مزمورنویس مطمئن بود که اگر به یَهُوَه وفادار بماند،‏ خدا او را حمایت و هدایت می‌کند.‏ او متوجه شد که یَهُوَه از کسانی که با وجود محدودیت‌ها تمام تلاششان را در خدمت به او می‌کنند خشنود است.‏ (‏مز ۳۷:‏​۲۳-‏۲۵‏)‏ شما سالمندان،‏ شرایط خود را از دید یَهُوَه در نظر بگیرید.‏ حتی اگر از نظر جسمانی ضعیف هستید،‏ با کمک یَهُوَه هنوز می‌توانید به خدمت روحانی خود ادامه دهید.‏ (‏مز ۹۲:‏​۱۲-‏۱۵‏)‏ به جای تمرکز بر محدودیت‌هایتان،‏ بر آنچه می‌توانید انجام دهید،‏ تمرکز کنید.‏ ب۲۴/‏۱۰ ص ۲۸-‏۲۹ ¶۱۴-‏۱۶

بعضی وقت‌ها با تصمیمی روبرو می‌شویم که قانون مشخصی در مورد آن در کتاب مقدّس نیامده است،‏ پس باید بر اساس اصول کتاب مقدّس استدلال کنیم.‏ برای مسیحیان نابالغ این کار می‌تواند دشوار باشد.‏ شاید بعضی‌ها فکر کنند که نبودِ قانون به این معناست که آن‌ها می‌توانند هر کاری که دلشان می‌خواهد انجام دهند.‏ از سوی دیگر عده‌ای شاید می‌خواهند در هر زمینه‌ای قانونی داشته باشند.‏ برای مثال قُرِنتیان ظاهراً از پولُس رسول در مورد خوردن خوراک‌هایی که به بت‌ها تقدیم شده بود قانونی خواستند.‏ پولُس به جای اینکه به آن‌ها بگوید چه کار کنند،‏ گفت که «حق انتخاب» دارند و باید بر اساس وجدان خود تصمیم بگیرند.‏ او به اصولی اشاره کرد که هر شخص با تصمیم‌گیری بر اساس آن،‏ می‌توانست بدون لغزش دیگران وجدان آسوده داشته باشد.‏ (‏۱قر ۸:‏​۷-‏۹‏)‏ پولُس به قُرِنتیان کمک کرد تا از لحاظ روحانی رشد کنند و به جای اینکه دائماً به دنبال قانونی مشخص یا نظرات دیگران باشند،‏ از قدرت تشخیصشان استفاده کنند.‏ ب۲۴/‏۴ ص ۵-‏۶ ¶۱۴

در روزگار یونِس،‏ اهالی نِینَوا فرصت توبه داشتند.‏ به علاوه عیسی در مورد کسانی صحبت کرد که «کارهای بد کردند» و «برای داوری زنده خواهند شد.‏» (‏یو ۵:‏۲۹‏)‏ پس به نظر می‌رسد که برای مردم بدکار سُدوم و غَموره هم امیدی وجود دارد.‏ این امکان وجود دارد که حداقل عده‌ای از آن‌ها رستاخیز شوند و ما فرصت خواهیم داشت که به آن‌ها در مورد یَهُوَه و عیسی مسیح تعلیم دهیم.‏ یَهُوَه همیشه ‹دل انسان را بررسی می‌کند و عمق افکار او را می‌سنجد.‏› او در رابطه با رستاخیز با هر کس ‹مطابق شیوهٔ زندگی‌اش› رفتار می‌کند.‏ یَهُوَه هر وقت که لازم باشد قاطعانه رفتار می‌کند و هر وقت که ممکن باشد رحمت نشان می‌دهد.‏ پس ما نباید فرض کنیم که یک شخص رستاخیز پیدا نمی‌کند،‏ مگر این که آن را از طریق کتاب مقدّس می‌دانیم.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۵-‏۶ ¶۱۵-‏۱۶

در طول تاریخ خادمان خدا برای انجام وظایف سخت از خدا قوّت گرفته‌اند.‏ برای مثال اِرْمیای نبی را در نظر بگیرید.‏ وقتی یَهُوَه به او مأموریت داد که موعظه کند،‏ او نگران و مضطرب شد.‏ اِرْمیا گفت:‏ «من نمی‌دانم که چطور باید صحبت کنم،‏ چون خیلی جوانم.‏» (‏ار ۱:‏⁠۶‏)‏ او چطور به کمبود اعتمادبه‌نفس خود غلبه کرد؟‏ اِرْمیا از کلام خدا نیرو گرفت.‏ او گفت:‏ ‹کلام خدا در دل و اعماق وجودم مثل آتشی شعله‌ور شد.‏ از نگه داشتن آن در خودم خسته شدم.‏› (‏ار ۲۰:‏​۸،‏ ۹‏)‏ اگر چه اِرْمیا محدودهٔ موعظهٔ دشواری داشت،‏ پیامی که باید اعلام می‌کرد قدرت لازم را به او داد تا وظیفه‌اش را انجام دهد.‏ مسیحیان از پیام کتاب مقدّس نیرو می‌گیرند.‏ پولُس رسول گفت که شناخت دقیق از کتاب مقدّس به برادرانش انگیزه می‌دهد که ‹رفتاری شایستهٔ یَهُوَه داشته باشند› و ‹کارهای خوب انجام دهند.‏› —‏کول ۱:‏​۹،‏ ۱۰‏.‏ ب۲۴/‏۴ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۲-‏۴

در حالی که اَبیاتار،‏ کاهن اعظم از پسر داوود،‏ اَدونیا حمایت کرد تا تخت پادشاهی را تصاحب کند،‏ صادوق به یَهُوَه وفادار ماند.‏ داوود هیچ وقت به وفاداری صادوق شک نکرد.‏ وقتی نقشهٔ اَدونیا فاش شد،‏ داوود از صادوق،‏ ناتان و بنایا خواست که سلیمان را به عنوان پادشاه مسح کنند.‏ (‏۱پاد ۱:‏​۳۲-‏۳۴‏)‏ خدمت در کنار پرستندگان وفادار یَهُوَه مثل ناتان و دیگر حامیان پادشاه،‏ حتماً باعث تشویق صادوق شده بود.‏ وقتی سلیمان پادشاه شد،‏ «صادوقِ کاهن را به جای اَبیاتار تعیین کرد.‏» (‏۱پاد ۲:‏۳۵‏)‏ چطور می‌توانید از صادوق سرمشق بگیرید؟‏ اگر یکی از عزیزانتان یَهُوَه را ترک کند،‏ به یَهُوَه نشان دهید که می‌خواهید به او وفادار بمانید.‏ (‏یوش ۲۴:‏۱۵‏)‏ مطمئن باشید که یَهُوَه قدرت و شجاعت لازم را به شما می‌دهد.‏ دعا و معاشرت نزدیک با پرستندگان وفادار یَهُوَه،‏ در این شرایط به شما کمک می‌کند.‏ یَهُوَه برای وفاداری‌تان ارزش قائل است و به شما پاداش خواهد داد.‏—‏۲سمو ۲۲:‏۲۶‏.‏ ب۲۴/‏۷ ص ۶-‏۷ ¶۱۶-‏۱۷

در مزمور ۱۵:‏​۲‏،‏ دوست خدا به عنوان کسی معرفی شده که «قدم‌هایش پاک و بی‌عیب باشد و کاری را که درست است انجام دهد.‏» در زبان اصلی فعل‌هایی که در این آیه استفاده شده پیوستگی و استمرار دارد.‏ آیا امکان دارد همواره ‹قدم‌های پاک و بی‌عیب› داشته باشیم؟‏ بله.‏ هیچ انسانی کامل نیست،‏ ولی اگر نهایت تلاشمان را برای اطاعت از یَهُوَه کنیم،‏ او ‹قدم‌هایمان را بی‌عیب› می‌داند.‏ وقتی خودمان را وقف یَهُوَه می‌کنیم و تعمید می‌گیریم اولین قدم را با او برمی‌داریم.‏ در زمان باستان صرفاً اسرائیلی بودن به این معنا نبود که شخص مهمان یَهُوَه باشد.‏ بعضی از آن‌ها به خدا دعا می‌کردند،‏ اما نه «با راستی و صداقت.‏» (‏اشع ۴۸:‏⁠۱‏)‏ اسرائیلیانی که می‌خواستند مهمان خدا باشند باید از خواست او آگاه می‌شدند و مطابق آن عمل می‌کردند.‏ به همین شکل اگر ما بخواهیم رضایت خدا را داشته باشیم،‏ تنها تعمید گرفتن و شاهد یَهُوَه شدن کافی نیست.‏ ما باید پیوسته کاری را که درست است انجام دهیم.‏ ب۲۴/‏۶ ص ۹ ¶۴؛‏ ص ۱۰ ¶۶

یَهُوَه از چه راه‌هایی سخاوتمندی خود را نشان می‌دهد؟‏ یک راه این است که یَهُوَه نیازهای مادی ما را برطرف می‌کند.‏ شاید یَهُوَه یک زندگی مرفه برایمان فراهم نکند،‏ اما نیازهای اولیهٔ ما مثل خوراک،‏ پوشاک و سرپناه را برطرف می‌کند.‏ (‏مز ۴:‏۸؛‏ مت ۶:‏​۳۱-‏۳۳؛‏ ۱تیمو ۶:‏​۶-‏۸‏)‏ آیا یَهُوَه فقط از روی وظیفه به نیازهای ما رسیدگی می‌کند؟‏ نه.‏ به آنچه عیسی در مَتّی ۶:‏۲۵ و ۲۶ گفت توجه کنید.‏ او به پرندگان اشاره کرد و گفت:‏ «آن‌ها نه می‌کارند،‏ نه درو می‌کنند و نه در انبارها چیزی ذخیره می‌کنند.‏» او در ادامه گفت:‏ «ولی پدر آسمانی‌تان روزیِ آن‌ها را می‌دهد.‏» سپس پرسید:‏ «آیا شما خیلی بیشتر از آن‌ها ارزش ندارید؟‏» ما از مثال عیسی چه یاد می‌گیریم؟‏ ما می‌توانیم مطمئن باشیم که اگر یَهُوَه به فکر حیوانات است،‏ خیلی بیشتر به نیازهای خادمانش اهمیت می‌دهد.‏ یَهُوَه مثل یک پدر مهربان،‏ به خاطر محبت به خانواده‌اش به نیازهایشان رسیدگی می‌کند.‏—‏مز ۱۴۵:‏۱۶؛‏ مت ۶:‏۳۲‏.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۲۶-‏۲۷ ¶۴-‏۶

خادمان جماعت برادران تعمیدیافته‌ای هستند که توسط روح‌القدس منصوب می‌شوند تا به پیران در رسیدگی به امور جماعت کمک کنند.‏ خادمان جماعت معمولاً چه وظایفی دارند؟‏ مهم‌تر از همه،‏ خادمان جماعت مردانی روحانی هستند که یَهُوَه را دوست دارند،‏ بر اساس معیارهای او زندگی می‌کنند و محبت عمیقی به برادران و خواهران خود دارند.‏ (‏مت ۲۲:‏​۳۷-‏۳۹‏)‏ اما چطور یک برادر می‌تواند تلاش کند خادم جماعت شود؟‏ کتاب مقدّس به خصوصیاتی اشاره می‌کند که یک برادر باید برای تعیین شدن به عنوان خادم جماعت داشته باشد.‏ (‏۱تیمو ۳:‏​۸-‏۱۰،‏ ۱۲‏)‏ اگر تو می‌خواهی به عنوان خادم جماعت واجد شرایط شوی،‏ در مورد شرایط آن مطالعه کن و سعی کن تا خصوصیاتی را که در کتاب مقدّس آمده در خود پرورش دهی.‏ اما مهم‌تر از همه باید انگیزه‌ات را محک بزنی.‏ ب۲۴/‏۱۱ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۴-‏۵

بعضی‌ها ادعا می‌کنند که بارها کتاب مقدّس را خوانده‌اند،‏ اما آیا به آنچه که خوانده‌اند اعتقاد دارند؟‏ آیا اجازه داده‌اند کلام خدا روی زندگی و رفتارشان تأثیر بگذارد؟‏ متأسفانه خیلی‌ها به پندهای آن عمل نمی‌کنند.‏ واقعاً که خادمان یَهُوَه چقدر متفاوتند!‏ ما تمام تلاشمان را می‌کنیم تا به پندهای آن عمل کنیم.‏ خواندن کلام خدا و به کار بردن آموخته‌هایمان همیشه آسان نیست.‏ ممکن است کنار گذاشتن وقت برایمان سخت باشد،‏ با سرعتی بخوانیم که نتوانیم از آنچه خوانده‌ایم فایده ببریم یا به خاطر تغییرات زیادی که باید ایجاد کنیم دلسرد شویم.‏ با هر سختی‌ای که روبروییم،‏ می‌توانیم با کمک یَهُوَه بر آن چیره شویم.‏ همچنین باید مصمم باشیم که به کلام خدا عمل کنیم.‏ بدون شک هر چه بیشتر کلام خدا را بخوانیم و آن را در زندگی به کار ببریم،‏ شادتر خواهیم بود.‏—‏یعقو ۱:‏۲۵‏.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۷ ¶۱۵-‏۱۶

بعد از صدمهٔ شدید عاطفی،‏ یَهُوَه از طریق روح‌القدسش به زخم‌های ما التیام می‌بخشد.‏ اگر به خاطر اتفاقی تلخ دلت شکسته است،‏ هر زمانی که بخواهی می‌توانی در دعا سفرهٔ دلت را برای یَهُوَه باز کنی.‏ (‏مز ۸۶:‏۳؛‏ ۸۸:‏⁠۱‏)‏ از یَهُوَه روح‌القدس را درخواست کن و او هیچ وقت خواهش تو را نادیده نمی‌گیرد.‏ آیا به خاطر اتفاقی ناگوار حس می‌کنی که قدرت انجام هیچ کاری را نداری؟‏ روح‌القدس یَهُوَه می‌تواند به تو کمک کند تا به خدمتت ادامه دهی.‏ (‏افس ۳:‏۱۶‏)‏ وقتی از یَهُوَه روح‌القدس را درخواست کردی چطور می‌توانی هماهنگ با دعایت عمل کنی؟‏ در فعالیت‌هایی مثل جلسات و خدمت موعظه که یَهُوَه آن را با روح‌القدسش هدایت می‌کند شرکت کن.‏ هر روز با خواندن کتاب مقدّس ذهنت را با افکار یَهُوَه پر کن.‏ (‏فیلیپ ۴:‏​۸،‏ ۹‏)‏ هنگام مطالعه دقت کن که یَهُوَه چطور به خادمانش در سختی‌ها کمک کرده تا پایداری کنند.‏ ب۲۴/‏۱۰ ص ۹-‏۱۰ ¶۱۲-‏۱۴

ما با سرمشق گرفتن از یَهُوَه و عیسی،‏ مردم را دوست داریم.‏ (‏امث ۸:‏۳۱‏)‏ دل ما برای کسانی که ‹هیچ امیدی ندارند› و «بی‌خدا» هستند می‌سوزد.‏ (‏افس ۲:‏۱۲‏)‏ آن‌ها غرق در مشکلات زندگی هستند،‏ اما خبر خوش پادشاهی خدا مانند یک جلیقهٔ نجات در دست ماست.‏ محبت و دلسوزی ما نسبت به مردم باعث می‌شود که تمام تلاشمان را بکنیم تا خبر خوش را به آن‌ها برسانیم.‏ این پیام امیدبخش به آن‌ها کمک می‌کند تا الآن بهترین زندگی را داشته باشند و در آینده هم از «زندگی واقعی،‏» یعنی زندگی جاودان در دنیای جدید برخوردار شوند.‏ (‏۱تیمو ۶:‏۱۹‏)‏ محبت ما به مردم باعث می‌شود که دربارهٔ نزدیک شدن پایان این دنیا به آن‌ها هشدار دهیم.‏ (‏حِزْقیال ۳۳:‏​۷،‏ ۸‏)‏ ما می‌خواهیم آن‌ها از رویدادهای آن دوران باخبر شوند.‏ در آن زمان ادیان دروغین از بین می‌روند و این نظام شریر در جنگ حارمَگِدّون نابود می‌شود.‏—‏مکا ۱۶:‏​۱۴،‏ ۱۶؛‏ ۱۷:‏​۱۶،‏ ۱۷؛‏ ۱۹:‏​۱۱،‏ ۱۹،‏ ۲۰‏.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۸-‏۹

پولُس رسول مسیحیان را چنین ترغیب کرد:‏ «فرصت دهید که خدا خشم عادلانه‌اش را نشان دهد.‏» وقتی به یَهُوَه ‹فرصت می‌دهیم تا خشم عادلانه‌اش را نشان دهد،‏› در واقع اجازه می‌دهیم که خدا در زمان مناسب و به روش خودش عدالت را برقرار کند.‏ یک برادر به اسم جان که با او بدرفتاری شده بود گفت:‏ «باید جلوی خشمم را می‌گرفتم تا نخواهم به روش خودم عدالت را برقرار کنم.‏ رومیان ۱۲:‏۱۹ به من کمک کرد تا منتظر یَهُوَه بمانم.‏» اگر برای حل مشکل منتظر یَهُوَه بمانیم فایده می‌بریم و از استرس و ناراحتی محفوظ می‌مانیم.‏ یَهُوَه می‌خواهد به ما کمک کند و قول می‌دهد که اگر مشکل را به او بسپاریم به آن رسیدگی خواهد کرد.‏ همچنین اگر اطمینان داشته باشیم که یَهُوَه ‹جزا می‌دهد،‏› دیگر خشمگین نمی‌مانیم و به تصمیم او اعتماد می‌کنیم.‏ ب۲۴/‏۱۱ ص ۶ ¶۱۴-‏۱۵

باید مراقب باشیم که مادیات در زندگی‌مان اولویت پیدا نکند.‏ پولُس رسول اهمیت این موضوع را زمانی به مسیحیان تأکید کرد که نظام یهودی رو به نابودی بود.‏ او به وقایعی در مورد اسرائیلیان باستان اشاره کرد؛‏ مثلاً آنچه برایشان نزدیک کوه سینا اتفاق افتاد.‏ او به مسیحیان هشدار داد ‹تا مثل اسرائیلیان میل به انجام کارهای بد نداشته باشند.‏› (‏۱قر ۱۰:‏​۶،‏ ۷،‏ ۱۱‏)‏ اشتیاق اسرائیلیان به غذا باعث شد که خوراک معجزه‌آسای یَهُوَه برایشان «بد» و ناخوشایند باشد.‏ (‏اعد ۱۱:‏​۴-‏۶،‏ ۳۱-‏۳۴‏)‏ همچنین آن‌ها جلوی گوسالهٔ طلایی خوردند و نوشیدند و به خوشگذرانی پرداختند.‏ (‏خرو ۳۲:‏​۴-‏۶‏)‏ پولُس در واقع با اشاره به اتفاقات آن زمان،‏ به مسیحیانی که به پایان نظام یهودی در سال ۷۰ میلادی نزدیک می‌شدند،‏ هشدار داد.‏ به طور مشابه،‏ ما هم به انتهای نظام این دنیا نزدیک می‌شویم و باید پند پولُس را جدی بگیریم.‏ ب۲۴/‏۱۲ ص ۶ ¶۱۳

یَهُوَه «خدای شاد» است و می‌خواهد که ما هم شاد باشیم.‏ (‏۱تیمو ۱:‏۱۱‏)‏ او به ما هدایای زیادی داده تا بتوانیم از زندگی لذّت ببریم.‏ (‏یعقو ۱:‏۱۷‏)‏ یکی از آن هدایا پیوند ازدواج است.‏ وقتی مرد و زن با هم ازدواج می‌کنند،‏ به هم قول می‌دهند که همدیگر را دوست داشته باشند و به هم احترام بگذارند.‏ حفظ پیوند نزدیک بین آن‌ها،‏ باعث شادی واقعی می‌شود.‏ متأسفانه امروزه خیلی از زوج‌ها به قولی که در روز ازدواجشان به هم دادند،‏ وفا نمی‌کنند و در نتیجه،‏ شادی خود را از دست می‌دهند.‏ یَهُوَه از شوهران انتظار دارد که با همسرشان چه رفتاری داشته باشند؟‏ یَهُوَه از شوهران می‌خواهد که به زنانشان احترام بگذارند.‏ حرمت قائل شدن،‏ به طرز رفتارمان با یک شخص اشاره دارد.‏ شوهری که برای همسرش حرمت قائل است،‏ با مهربانی با او رفتار می‌کند.‏—‏۱پطر ۳:‏⁠۷‏.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۸ ¶۱،‏ ۲؛‏ ص ۹ ¶۴-‏۵

بدون شک نامهٔ پولُس رسول به عبرانیان در قرن اول به آن‌ها کمک کرد تا برای مقابله با سختی‌هایی که پیش رو داشتند آماده شوند.‏ پولُس هم‌ایمانانش را ترغیب کرد تا درک عمیق‌تری از کتاب مقدّس کسب کنند.‏ به این شکل راحت‌تر می‌توانستند تعالیم دروغین را تشخیص داده و رد کنند.‏ او همچنین آن‌ها را تشویق کرد که ایمانشان را قوی کنند تا بتوانند قاطعانه مطابق راهنمایی عیسی و کسانی که هدایت جماعت را به عهده دارند عمل کنند.‏ همین طور به مسیحیان کمک کرد تا سختی‌ها را فرصتی برای پیشرفت روحانی بدانند تا بتوانند از خود پایداری نشان دهند.‏ ما هم می‌خواهیم با به کار بردن پند پولُس تا آخر پایداری کنیم.‏—‏عبر ۳:‏۱۴‏.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۷؛‏ ص ۱۳ ¶۱۹

طبق کتاب مقدّس بهای رهایی،‏ بهایی است که برای کفّاره و آشتی پرداخته می‌شود.‏ چه بهایی پرداخته شد تا انسان‌ها بتوانند چیزی را که آدم از دست داده بود دوباره به دست بیاورند؟‏ آدم و حوّا کاملیت و امید زندگی ابدی‌شان را از دست دادند.‏ پس بهای رهایی،‏ باید با آنچه که از دست رفته بود هم‌میزان می‌بود.‏ (‏۱تیمو ۲:‏⁠۶‏)‏ کسی که این بها را می‌پرداخت باید ۱)‏ کامل می‌بود،‏ ۲)‏ امکان زندگی ابدی روی زمین را می‌داشت و ۳)‏ حاضر می‌بود تا زندگی‌اش را برای ما فدا کند.‏ به سه دلیلی توجه کنید که چرا عیسی می‌توانست بهای رهایی را پرداخت کند.‏ ۱)‏ او کامل بود و «هیچ گناهی نکرد.‏» (‏۱پطر ۲:‏۲۲‏)‏ ۲)‏ او امکان زندگی ابدی روی زمین را داشت.‏ ۳)‏ او حاضر بود بمیرد و جانش را برای ما فدا کند.‏—‏عبر ۱۰:‏​۹،‏ ۱۰‏.‏ ب۲۵/‏۲ ص ۴-‏۵ ¶۱۱-‏۱۲

شاید شما هم برای تعمید با موانعی روبرو هستید.‏ این موانع یا سختی‌ها هر چه باشند،‏ شک نکنید که یَهُوَه هنوز دوستتان دارد و می‌خواهد عضوی از خانواده‌اش باشید.‏ عیسی به گروهی از پیروانش گفت:‏ «حتی اگر به اندازهٔ یک دانهٔ خردَل ایمان داشته باشید،‏ می‌توانید به این کوه بگویید،‏ ‹جابه‌جا شو› و آن کوه جابه‌جا می‌شود.‏ بله،‏ اگر ایمان داشته باشید،‏ هیچ کاری برایتان غیرممکن نیست.‏» (‏مت ۱۷:‏۲۰‏)‏ کسانی که این حرف عیسی را شنیدند،‏ فقط مدت کمی پیرو او بودند،‏ پس ایمانشان هنوز در حال رشد بود.‏ عیسی به آن‌ها اطمینان داد که اگر ایمانشان را به اندازهٔ کافی قوی کنند،‏ یَهُوَه کمکشان می‌کند تا بر موانع کوه‌مانند غلبه کنند.‏ مطمئن باشید که یَهُوَه می‌خواهد به شما هم کمک کند!‏ اگر برای تعمید گرفتن با موانعی روبرو هستید،‏ برای غلبه بر آن هر چه زودتر اقدام کنید.‏ خودتان را به یَهُوَه وقف کنید و تعمید بگیرید.‏ این بهترین تصمیم زندگی‌تان خواهد بود!‏ ب۲۵/‏۳ ص ۷ ¶۱۸-‏۲۰

اگر فراموش نکنیم که یَهُوَه آمادهٔ کمک به ماست،‏ می‌توانیم با هر مشکلی روبرو شویم.‏ با در نظر داشتن کارهای گذشتهٔ یَهُوَه،‏ اطمینانمان به او بیشتر می‌شود.‏ (‏اشع ۳۷:‏​۱۷،‏ ۳۳-‏۳۷‏)‏ همچنین گزارشاتی در وب‌سایت jw.org است که نشان می‌دهد یَهُوَه چطور در زمان ما از برادران و خواهرانمان حمایت کرده است.‏ در کنار این،‏ به موقعیت‌هایی فکر کنید که یَهُوَه کمکتان کرده است.‏ این موقعیت‌ها حتماً نباید اتفاق خاصّی باشد.‏ واقعیت این است که یَهُوَه نقش بزرگی در زندگی شما داشته است.‏ یَهُوَه شما را به سمت خودش جذب کرده است.‏ (‏یو ۶:‏۴۴‏)‏ از یَهُوَه بخواهید به یادتان بیاورد که چطور دعاهای شما را جواب داده،‏ چطور به موقع کمکتان کرده،‏ یا چطور در شرایط سخت حمایتتان کرده است.‏ فکر کردن به اتفاقات گذشته ما را مطمئن می‌کند که یَهُوَه همچنان آمادهٔ کمک به ماست.‏ ب۲۴/‏۶ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۸

ما شاید مصمم باشیم تا اجازه ندهیم چیزی ما را از یَهُوَه دور کند،‏ اما چون ناکامل هستیم ممکن است تسلیم وسوسه شویم.‏ (‏روم ۷:‏​۲۱-‏۲۳‏)‏ شاید به طور غیرمنتظره در موقعیتی قرار بگیریم که کاری اشتباه برایمان جذاب به نظر بیاید.‏ ما باید طبق پند عیسی،‏ مراقب وسوسه‌ها باشیم و از گناه دوری کنیم تا وفاداریمان را به یَهُوَه و پسرش حفظ کنیم.‏ همهٔ ما با وسوسه‌ها روبرو می‌شویم؛‏ از جمله ارتکاب گناهی بزرگ،‏ انجام اعمال ناپاک یا داشتن طرز فکر دنیوی.‏ البته ضعف‌های هر شخص متفاوت است.‏ برای مثال ممکن است کسی با وسوسهٔ انجام اعمال نامشروع جنسی مقابله کند.‏ کسی دیگر شاید به اعمال ناپاک مثل خودارضایی یا تماشای پورنوگرافی تمایل داشته باشد.‏ همین طور ممکن است شخصی با ترس از انسان،‏ غرور،‏ تندخویی یا چیزهای دیگر مقابله کند.‏ ب۲۴/‏۷ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۳؛‏ ص ۱۵ ¶۵

تصوّر کنید چه اتفاقی می‌افتد اگر پیران جماعت اجازه ندهند که شخص توبه‌کار به جماعت برگردد یا جماعت به کسی که برگشته محبت نشان ندهد.‏ ممکن است «غم و اندوه زیاد،‏ او را از پا درآورد.‏» شاید او فکر کند که دیگر نمی‌تواند یَهُوَه را خدمت کند و دیگر برای داشتن رابطه‌ای خوب با خدا تلاش نکند.‏ اگر برادران و خواهران در جماعت شخص توبه‌کار را نبخشند،‏ رابطهٔ خودشان را با یَهُوَه به خطر می‌اندازند.‏ چرا؟‏ چون آن‌ها روحیهٔ بخشندگی یَهُوَه نسبت به توبه‌کاران را نشان نمی‌دهند،‏ بلکه مثل شیطان که بی‌رحم و ظالم است عمل می‌کنند.‏ آن‌ها به این شکل وسیله‌ای در دست ابلیس می‌شوند تا آن شخص را از خدمت به یَهُوَه دلسرد کند.‏—‏۲قر ۲:‏​۱۰،‏ ۱۱؛‏ افس ۴:‏۲۷‏.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۱۷ ¶۷،‏ ۱۰-‏۱۱

عیسی مسیح مردان دیگری را «به عنوان هدیه داد.‏» پیران جماعت در اورشلیم،‏ تحت هدایت عیسی پولُس،‏ بَرنابا و برادران دیگری را به عنوان سرپرست سیّار منصوب کردند.‏ (‏اعما ۱۱:‏۲۲‏)‏ آن‌ها هم مانند خادمان و پیران جماعت برای تشویق هم‌ایمانانشان انتخاب شدند.‏ (‏اعما ۱۵:‏​۴۰،‏ ۴۱‏)‏ سرپرستان سیّار دائماً در سفرند.‏ بعضی‌ها برای رسیدن به جماعت بعدی صدها کیلومتر سفر می‌کنند.‏ یک سرپرست سیّار هر هفته چند سخنرانی می‌دهد،‏ دیدارهای شبانی انجام می‌دهد و جلسات پیشگامان،‏ پیران و خدمت موعظه را هدایت می‌کند.‏ او سخنرانی‌هایی آماده می‌کند و مجمع‌ها و کنگره‌ها را برنامه‌ریزی می‌کند.‏ او در مدرسهٔ پیشگامی تعلیم می‌دهد،‏ جلسهٔ مخصوصی برای پیشگامان حوزه ترتیب می‌دهد و کارهای مهم دیگری را که از طرف شعبه به او سپرده می‌شود انجام می‌دهد.‏ ب۲۴/‏۱۰ ص ۲۱ ¶۱۲-‏۱۳

یَهُوَه به اِرْمیای نبی سخنانی را گفت که در آیهٔ روز آمده است.‏ پولُس رسول به این نوشتهٔ اِرْمیا اشاره کرد و گفت:‏ «کارهای اشتباهشان را می‌بخشم و گناهانشان را دیگر به یاد نمی‌آورم.‏» (‏عبر ۸:‏۱۲‏)‏ اما این واقعاً به چه معناست؟‏ عبارت «به یاد آوردن» در کتاب مقدّس همیشه به معنی فکر کردن در مورد چیزی نیست،‏ بلکه معمولاً با عمل همراه است.‏ مجرمی که در کنار عیسی بر تیر شکنجه آویزان بود گفت:‏ «وقتی به پادشاهی‌ات رسیدی،‏ مرا به یاد بیاور!‏» (‏لو ۲۳:‏​۴۲،‏ ۴۳‏)‏ در واقع آن مجرم از عیسی خواست تا برای او کاری انجام دهد.‏ پاسخ عیسی نشان می‌دهد که او آن مجرم را رستاخیز خواهد داد.‏ وقتی یَهُوَه به ما می‌گوید که دیگر گناهان ما را به یاد نمی‌آورد،‏ به این معناست که بر ضدّ ما کاری نمی‌کند و در آینده ما را به خاطر گناهانی که بخشیده مجازات نمی‌کند.‏ ب۲۵/‏۲ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۱۴-‏۱۵

درک و فهم از شناخت خصوصیات یَهُوَه،‏ مقصودش و از این که چه چیزی را دوست دارد و از چه چیزی متنفر است،‏ به دست می‌آید.‏ از خودتان بپرسید،‏ ‹با شناختی که از یَهُوَه دارم،‏ چطور می‌توانم با تصمیماتم او را خوشحال کنم؟‏›(‏افس ۵:‏۱۷‏)‏ بعضی اوقات مجبوریم برای خشنود کردن یَهُوَه،‏ نزدیکانمان را مأیوس کنیم.‏ برای مثال،‏ شاید بعضی از والدین با نیّت خوب،‏ دخترشان را تشویق به ازدواج با مردی پولدار کنند که می‌تواند آن‌ها را از نظر مالی حمایت کند.‏ اما شاید آن مرد در خدمت به یَهُوَه خیلی فعال نباشد.‏ طبیعی است که آن‌ها می‌خواهند که دخترشان زندگی راحتی داشته باشد؛‏ اما آیا آن مرد می‌تواند به نیاز روحانی او رسیدگی کند؟‏ یَهُوَه در این باره چه فکر می‌کند؟‏ او ما را تشویق می‌کند تا به پندی که در مَتّی ۶:‏۳۳ آمده عمل کنیم و «اول دنبال پادشاهی خدا» باشیم.‏ با این که ما به والدینمان و دیگران احترام می‌گذاریم،‏ مهم‌ترین هدفمان این است که یَهُوَه را شاد کنیم.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۱۷ ¶۹-‏۱۰

ما امروزه به کمک یَهُوَه نیاز داریم تا با وجود آزار و اذیت غیورانه موعظه کنیم.‏ (‏مکا ۱۲:‏۱۷‏)‏ چطور می‌توانیم مطمئن باشیم که یَهُوَه از ما حمایت می‌کند؟‏ به دعای عیسی در یوحنا باب ۱۷ توجه کنید.‏ او از یَهُوَه خواست که از رسولانش محافظت کند و یَهُوَه به دعای او جواب داد.‏ در کتاب اعمال می‌بینیم که یَهُوَه چطور به رسولان کمک کرد که با وجود آزار و اذیت،‏ غیورانه موعظه کنند.‏ عیسی همین طور از یَهُوَه خواست محافظ کسانی باشد که با شنیدن موعظهٔ رسولان ایمان می‌آورند؛‏ این شامل شما هم می‌شود.‏ یَهُوَه هنوز هم به دعای عیسی جواب می‌دهد؛‏ او همان طور که به رسولان کمک کرد،‏ به شما هم کمک می‌کند.‏ (‏یو ۱۷:‏​۱۱،‏ ۱۵،‏ ۲۰‏)‏ با این که ممکن است موعظهٔ خبر خوش در روزهای آخر سخت‌تر شود،‏ مطمئنیم که یَهُوَه از ما حمایت می‌کند.‏—‏لو ۲۱:‏​۱۲-‏۱۵‏.‏ ب۲۵/‏۳ ص ۱۸ ¶۱۳-‏۱۴

قوم خدا ‹فریاد خوشی سر می‌دهند،‏› چون دلشان سرشار از قدردانی است.‏ حقایق و وعده‌های دلگرم‌کنندهٔ کتاب مقدّس و امیدی که بر اساس قربانی مسیح داریم،‏ به ما ‹دل شاد› می‌بخشد.‏ صحبت کردن در مورد این موضوعات به ما شادی می‌بخشد!‏ (‏مز ۳۴:‏۸؛‏ ۱۳۳:‏​۱-‏۳‏)‏ محبت و اتحاد قوم خدا،‏ دو ویژگی مهم بهشت روحانی است.‏ این اتحاد،‏ چشم‌اندازی از زندگی در دنیای جدید به ما می‌دهد؛‏ جایی که خادمان یَهُوَه حتی از محبت و اتحاد بیشتری برخوردار خواهند شد.‏ (‏کول ۳:‏۱۴‏)‏ امروزه فقط در بهشت روحانی می‌توانیم شادی و رضایت واقعی را تجربه کنیم.‏ صرف‌نظر از دیدگاه دنیا در مورد خادمان یَهُوَه،‏ آن‌ها در دید یَهُوَه و همهٔ پرستندگانش از اسم و شهرت خوبی برخوردارند.‏—‏اشع ۶۵:‏۱۵‏.‏ ب۲۴/‏۴ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۷-‏۸

ما چطور می‌توانیم از مسیحیان مجرّدی که قصد ازدواج دارند حمایت کنیم؟‏ یک راه این است که مراقب حرف‌هایمان باشیم.‏ (‏افس ۴:‏۲۹‏)‏ ما می‌توانیم از خودمان بپرسیم:‏ ‹اگر کسی قصد ازدواج دارد،‏ آیا سربه‌سرش می‌گذارم؟‏ اگر یک برادر و خواهر مجرّد با هم صحبت می‌کنند،‏ آیا سریع فکر می‌کنم که به هم علاقه دارند؟‏› (‏۱تیمو ۵:‏۱۳‏)‏ هرگز نباید در مسیحیان مجرّد این حس را ایجاد کنیم که کمبودی دارند.‏ در عوض می‌توانیم به دنبال فرصت‌هایی باشیم تا مسیحیان مجرّد را تشویق و تحسین کنیم.‏ اگر فکر می‌کنیم که یک برادر و خواهر می‌توانند زوج خوبی باشند،‏ باید چه کار کنیم؟‏ کتاب مقدّس از ما می‌خواهد که احساسات دیگران را در نظر بگیریم.‏ (‏روم ۱۵:‏⁠۲‏)‏ خیلی از مسیحیان مجرّد نمی‌خواهند که دیگران آن‌ها را با کسی آشنا کنند.‏ ما باید به خواستهٔ آن‌ها احترام بگذاریم.‏ (‏۲تسا ۳:‏۱۱‏)‏ عده‌ای دیگر شاید برای پیدا کردن همسر کمک بخواهند،‏ ولی ما نباید بدون اجازه دخالت کنیم.‏ —‏امث ۳:‏۲۷‏.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۴-‏۱۵

ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که اتفاقات غیرمنتظره زندگی‌مان را تحت تأثیر قرار می‌دهد یا جهت آن را کاملاً عوض می‌کند.‏ چقدر قدردانیم که در این شرایط می‌توانیم به کمک یَهُوَه اعتماد داشته باشیم.‏ وقتی ما حمایت یَهُوَه را تجربه می‌کنیم،‏ مثل داوود مطمئن می‌شویم که «یَهُوَه زنده است.‏» (‏مز ۱۸:‏۴۶‏)‏ داوود بلافاصله بعد از این گفته،‏ یَهُوَه را «صخرهٔ» خودش خواند.‏ چرا او یَهُوَه را به صخره‌ای بی‌جان تشبیه کرد؟‏ کتاب مقدّس از اصطلاح «صخره» استفاده می‌کند تا خصوصیات یَهُوَه را بهتر درک کنیم.‏ در کتاب مقدّس این اصطلاح معمولاً برای ستایش خدای بی‌همتا استفاده شده است.‏ اولین باری که در کتاب مقدّس یَهُوَه صخره خوانده شد،‏ در تَثنیه ۳۲:‏۴ است.‏ حنّا در دعایش گفت:‏ «ای خدای ما،‏ فقط تو مثل صخره محکم هستی.‏» (‏۱سمو ۲:‏⁠۲‏)‏ حَبَقوق یَهُوَه را «صخرهٔ من» خواند.‏ (‏حب ۱:‏۱۲‏)‏ نویسندهٔ مزمور ۷۳ یَهُوَه را ‹صخرهٔ دلش› خواند.‏ (‏مز ۷۳:‏​۲۶‏،‏ پاورقی)‏ حتی یَهُوَه خودش را صخره خواند.‏—‏اشع ۴۴:‏⁠۸‏.‏ ب۲۴/‏۶ ص ۲۶-‏۲۷ ¶۱‏،‏ ۳

پادشاهان اسرائیل که یَهُوَه را با دلی کامل پرستیدند،‏ او را خشنود کردند.‏ کتاب مقدّس در مورد یوشیا می‌گوید:‏ ‹هیچ پادشاهی قبل از یوشیا نبود که به سوی یَهُوَه برگشته و با تمام دل اطاعت کرده باشد.‏› (‏۲پاد ۲۳:‏۲۵‏)‏ در مورد سلیمان که در اواخر عمرش کارهای بد انجام داد چه می‌توان گفت؟‏ ‹او با تمام دل به یَهُوَه خدایش وفادار نبود.‏› (‏۱پاد ۱۱:‏⁠۴‏)‏ کتاب مقدّس در مورد پادشاه دیگری به نام اَبیّام که وفادار نبود می‌گوید:‏ ‹او با تمام دل به یَهُوَه خدایش وفادار نبود.‏› (‏۱پاد ۱۵:‏⁠۳‏)‏ کتاب مقدّس از واژهٔ «دل» برای توصیف شخصیت درونی استفاده می‌کند که شامل طرز فکر،‏ انگیزه‌ها،‏ تمایلات،‏ توانایی‌ها،‏ اهداف و آرزوهای شخص می‌باشد.‏ چطور می‌توانیم خدا را با تمام دل بپرستیم؟‏ شخصی که دلی کامل دارد،‏ نه از روی اجبار،‏ بلکه به خاطر محبت و وقفش به خدا،‏ او را در تمام زندگی‌اش می‌پرستد.‏ ب۲۴/‏۷ ص ۲۱ ¶۴-‏۵

یَهُوَه از تشبیهی در مورد پاک و محو کردن گناهانمان استفاده می‌کند.‏ او می‌گوید:‏ «من خطاهایت را محو خواهم کرد و با ابری آن‌ها را خواهم پوشاند؛‏ گناهانت را با ابری غلیظ خواهم پوشاند.‏» (‏اشع ۴۴:‏۲۲‏)‏ وقتی یَهُوَه گناهان ما را می‌بخشد مثل این است که آن‌ها را با ابری غلیظ می‌پوشاند،‏ طوری که دیگر قابل دیدن نباشد.‏ ما از این تشبیهات چه یاد می‌گیریم؟‏ وقتی یَهُوَه ما را می‌بخشد،‏ نباید تا آخر عمر احساس تقصیر کنیم.‏ بدهی‌های ما از طریق خون عیسی تسویه می‌شود؛‏ انگار که هیچ وقت بدهی‌ای نداشته‌ایم.‏ اگر ما از صمیم دل توبه کنیم،‏ یَهُوَه گناهان ما را کاملاً می‌بخشد.‏ همین طور این فرصت را برای ما ایجاد می‌کند که رابطه‌ای خوب با او داشته باشیم.‏ همچنین کمکمان می‌کند که دائماً احساس تقصیر نکنیم.‏ ب۲۵/‏۲ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۱۱-‏۱۴

پیرانی که در کمیته خدمت می‌کنند،‏ در برابر یَهُوَه مسئولند تا جماعت را پاک نگه دارند.‏ (‏۱قر ۵:‏⁠۷‏)‏ آن‌ها همین طور تلاش می‌کنند تا خطاکار را به توبه برانگیزند.‏ به این منظور پیران باید دیدگاه مثبت و امیدشان را حفظ کنند.‏ چون آن‌ها می‌خواهند از یَهُوَه که ‹مهربان و رحیم› است سرمشق بگیرند.‏ (‏یعقو ۵:‏۱۱‏)‏ توجه کنید که یوحنا،‏ رسول سالمند چطور چنین روحیه‌ای نشان داد.‏ او نوشت:‏ «فرزندان عزیزم،‏ این‌ها را برای شما می‌نویسم تا گناه نکنید.‏ اما اگر کسی گناهی بکند،‏ یاری‌دهنده‌ای پیش پدر داریم،‏ یعنی عیسی مسیح که درستکار است.‏» (‏۱یو ۲:‏⁠۱‏)‏ متأسفانه گاهی شخص خطاکار توبه نمی‌کند.‏ در این صورت او اجازه ندارد جزوی از جماعت بماند.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۲۵¶۱۹-‏۲۰

اگر نمی‌توانید به اندازه‌ای که می‌خواهید در خدمت به یَهُوَه فعال باشید،‏ دلسرد نشوید.‏ یَهُوَه برای هر آنچه که انجام می‌دهید ارزش زیادی قائل است.‏ هیچ‌وقت خودتان را با دیگران مقایسه نکنید،‏ چون یَهُوَه هم این کار را نمی‌کند.‏ (‏غلا ۶:‏⁠۴‏)‏ برای مثال مریم عطری باارزش به عیسی هدیه داد.‏ (‏یو ۱۲:‏​۳-‏۵‏)‏ در مقابل بیوه‌زن محتاج فقط دو سکهٔ خیلی کم ارزش در صندوق معبد انداخت.‏ (‏لو ۲۱:‏​۱-‏۴‏)‏ با این وجود عیسی هر دو هدیه را نشانی از ایمان آن دو نفر می‌دانست.‏ حتی اگر این احساس را دارید که آنچه در خدمت به یَهُوَه انجام می‌دهید کم ارزش هست،‏ اطمینان داشته باشید که او تلاش‌هایتان را که از روی ایمان و محبت است می‌بیند و برایش ارزشمند است.‏ همهٔ ما گاهی دچار شک می‌شویم.‏ با این حال،‏ کلام خدا به ما کمک می‌کند تا با این شک‌ها مقابله کنیم.‏ پس می‌خواهیم به جای شک و تردید،‏ اعتماد بیشتری داشته باشیم.‏ یَهُوَه تک‌تک ما را می‌شناسد،‏ از فداکاری‌هایمان قدردان است و طبق قولش به ما پاداش می‌دهد.‏ یَهُوَه همهٔ خادمان وفادارش را دوست دارد و مراقبشان است.‏ ب۲۴/‏۱۰ ص ۲۵ ¶۳‏؛‏ ۲۹ ¶۱۷-‏۱۸