ژوئن

همهٔ ما از قربانی عیسی فایده می‌بریم.‏ برای مثال بر اساس قربانی عیسی یَهُوَه گناهان ما را می‌بخشد.‏ یَهُوَه نه از روی اجبار،‏ بلکه با میل و رغبت آمادهٔ بخشش ماست.‏ (‏مز ۱۰۳:‏​۳،‏ ۱۰-‏۱۳‏)‏ ممکن است بعضی‌ها احساس کنند که لایق بخشش یَهُوَه نیستند.‏ در حقیقت هیچ کدام از ما لیاقت بخشش یَهُوَه را نداریم.‏ پولُس رسول هم می‌دانست که ‹لیاقتش را ندارد که رسول خوانده شود.‏› اما گفت:‏ «هر چه هستم،‏ به خاطر لطف خدا هستم.‏» (‏۱قر ۱۵:‏​۹،‏ ۱۰‏)‏ وقتی ما از گناهانمان توبه می‌کنیم،‏ یَهُوَه ما را می‌بخشد؛‏ نه به خاطر این که مستحق بخشش او هستیم،‏ بلکه چون دوستمان دارد.‏ اگر شما احساس بی‌ارزشی دارید،‏ به یاد داشته باشید که قربانی عیسی نه برای انسان‌های بی‌گناه،‏ بلکه برای گناهکاران توبه‌کار فراهم شده است.‏—‏لو ۵:‏۳۲؛‏ ۱تیمو ۱:‏۱۵‏.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۲۶-‏۲۷ ¶۳-‏۴

ما نمی‌توانیم رفتار و حرف‌های دیگران را کنترل کنیم،‏ اما کنترل عکس‌العملمان در دست ماست.‏ اغلب،‏ بهترین واکنش بخشش است.‏ چرا؟‏ چون یَهُوَه را دوست داریم و او می‌خواهد که دیگران را ببخشیم.‏ اگر عصبانی شویم و نبخشیم،‏ احتمالاً کاری احمقانه انجام می‌دهیم و به سلامتی‌مان آسیب می‌رسانیم.‏ (‏امث ۱۴:‏​۱۷،‏ ۲۹،‏ ۳۰‏)‏ اگر کینه به دل راه ندهیم،‏ اجازه نمی‌دهیم تا دلخوری روی رفتارمان با دیگران تأثیر بگذارد.‏ همین طور،‏ وقتی روی مشکلمان تمرکز نمی‌کنیم،‏ می‌توانیم از زندگی لذّت ببریم.‏ چطور می‌توانید بر احساس رنجش غلبه کنید؟‏ یک راه این است که به خودمان وقت بدهیم.‏ شخصی که به سختی زخمی شده،‏ بعد از درمان به زمان نیاز دارد تا کاملاً بهبود پیدا کند.‏ به طور مشابه،‏ ما هم به زمان نیاز داریم تا از لحاظ عاطفی تعادل پیدا کنیم و کسی را از دل ببخشیم.‏ (‏جا ۳:‏۳؛‏ ۱پطر ۱:‏۲۲‏)‏ در دعا از یَهُوَه بخواهید تا بخشنده باشید.‏ ب۲۵/‏۲ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۸-‏۱۱

بعضی از تعلیمات ابتدایی در رابطه با توبه،‏ ایمان،‏ تعمید و رستاخیز هستند.‏ (‏عبر ۶:‏​۱،‏ ۲‏)‏ چنین تعلیماتی پایهٔ مسیحیت است.‏ به این دلیل پِطرُس رسول در روز پِنتیکاست در مورد این موضوعات موعظه کرد.‏ (‏اعما ۲:‏​۳۲-‏۳۵،‏ ۳۸‏)‏ ما باید این تعلیمات ابتدایی را بپذیریم تا بتوانیم شاگرد مسیح شویم.‏ برای مثال پولُس هشدار داد که اگر شخصی تعلیم رستاخیز را رد کند،‏ نمی‌تواند یک مسیحی حقیقی باشد.‏ (‏۱قر ۱۵:‏​۱۲-‏۱۴‏)‏ با این حال،‏ ما نباید فقط به یادگیری تعلیمات ابتدایی کتاب مقدّس اکتفا کنیم.‏ خوراک سنگین روحانی نه تنها شامل قوانین یَهُوَه،‏ بلکه شامل اصولی است که طرز فکر او را برای ما آشکار می‌کند.‏ ما باید کلام خدا را بخوانیم،‏ بر آن تعمّق کنیم و آن را به کار ببریم تا در کنار تعلیمات ابتدایی،‏ از خوراک سنگین روحانی هم فایده ببریم.‏ به این شکل می‌توانیم تصمیماتی بگیریم که یَهُوَه را خشنود می‌کند.‏ —‏عبر ۵:‏۱۴‏.‏ ب۲۴/‏۴ ص ۵ ¶۱۲-‏۱۳

خدا به یونِس یادآوری کرد که مردم نِینَوا «نمی‌توانند درست را از غلط تشخیص دهند.‏» (‏یون ۱:‏​۱،‏ ۲؛‏ ۳:‏۱۰؛‏ ۴:‏​۹-‏۱۱‏)‏ بعدها عیسی از آن نمونه استفاده کرد تا در مورد عدالت و رحمت یَهُوَه تعلیم دهد.‏ وقتی مردم نِینَوا ‹رستاخیز پیدا کنند› چگونه «داوری» خواهند شد؟‏ عیسی در مورد کسانی صحبت کرد که «برای داوری زنده خواهند شد.‏» (‏یو ۵:‏۲۹‏)‏ او به پادشاهی هزار سالهٔ خود اشاره کرد که طی آن «هم درستکاران» و ‹هم بدکاران› رستاخیز پیدا خواهند کرد.‏ (‏اعما ۲۴:‏۱۵‏)‏ بدکاران «برای داوری زنده خواهند شد؛‏» به این معنی که یَهُوَه و عیسی رفتار و واکنش آن‌ها را نسبت به تعالیمی که می‌گیرند ارزیابی می‌کنند.‏ اگر یکی از اهالی نِینَوا رستاخیز شد و نخواست که یَهُوَه را بپرستد،‏ یَهُوَه او را محکوم به مرگ می‌کند.‏ (‏اشع ۶۵:‏۲۰‏)‏ اما آن‌هایی که تصمیم می‌گیرند یَهُوَه را با وفاداری بپرستند،‏ فرصت زندگی ابدی را خواهند داشت.‏—‏دان ۱۲:‏⁠۲‏.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۵ ¶۱۳-‏۱۴

عیسی رحمت پدرش را کاملاً منعکس کرد.‏ (‏یو ۱۴:‏⁠۹‏)‏ عیسی با سخنان و رفتارش نشان داد که پدر رحیم و دلسوزش انسان‌ها را دوست دارد و می‌خواهد به هر یک از آن‌ها کمک کند تا با گناه بجنگند.‏ عیسی به گناهکاران کمک کرد تا زندگی‌شان را تغییر دهند و از او پیروی کنند.‏ (‏لو ۵:‏​۲۷،‏ ۲۸‏)‏ عیسی می‌دانست چه چیزی پیش رو دارد و چند بار به پیروانش گفت که به او خیانت و بر تیر شکنجه کشته خواهد شد.‏ (‏مت ۱۷:‏۲۲؛‏ ۲۰:‏​۱۸،‏ ۱۹‏)‏ او همچنین می‌دانست که قربانی‌اش گناه را از دنیا برمی‌دارد.‏ عیسی همین طور تعلیم داد که بعد از فدا کردن جانش،‏ ‹هر نوع انسانی را به طرف خود جذب می‌کند.‏› (‏یو ۱۲:‏۳۲‏)‏ انسان‌های گناهکاری که به عیسی ایمان می‌آورند و از فرمان‌هایش اطاعت می‌کنند،‏ یَهُوَه را خشنود می‌سازند و ‹از گناه آزاد خواهند شد.‏› (‏روم ۶:‏​۱۴،‏ ۱۸،‏ ۲۲؛‏ یو ۸:‏۳۲‏)‏ عیسی با رغبت و شجاعت حاضر بود که برای نجات ما با مرگی دردناک روبرو شود.‏—‏یو ۱۰:‏​۱۷،‏ ۱۸‏.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۵-‏۶ ¶۱۱-‏۱۲

وقتی برای اولین بار حقیقت را از کلام خدا شنیدید،‏ چه احساسی داشتید؟‏ آن موقع پی بردید که پدر آسمانی‌تان شما را دوست دارد و می‌خواهد که عضوی از خانواده‌اش باشید.‏ همین طور از وعده‌های فوق‌العادهٔ خدا،‏ مثل رستاخیز عزیزان ازدست‌رفته و پایان درد و رنج در دنیای جدید آگاه شدید.‏ (‏مرق ۱۰:‏​۲۹،‏ ۳۰؛‏ یو ۵:‏​۲۸،‏ ۲۹؛‏ روم ۸:‏​۳۸،‏ ۳۹؛‏ مکا ۲۱:‏​۳،‏ ۴‏)‏ قطعاً این تعالیم دلگرم‌کننده بود.‏ (‏لو ۲۴:‏۳۲‏)‏ آنچه را که یاد گرفتید آنقدر دوست داشتید که می‌خواستید در مورد آن با همه صحبت کنید.‏ (‏با اِرْمیا ۲۰:‏۹ مقایسه شود)‏ وقتی عشق و محبت به حقیقت در دل ما ریشه می‌کند،‏ نمی‌توانیم ساکت بمانیم.‏ (‏لو ۶:‏۴۵‏)‏ ما احساسی مانند شاگردان عیسی در قرن اول داریم که گفتند:‏ «نمی‌توانیم از صحبت کردن دربارهٔ چیزهایی که دیده و شنیده‌ایم دست بکشیم.‏» (‏اعما ۴:‏۲۰‏)‏ ما حقیقت را آنقدر دوست داریم که می‌خواهیم تا جای ممکن آن را با دیگران در میان بگذاریم.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۱۵ ¶۵؛‏ ص ۱۶ ¶۷

ما خادمان یَهُوَه به دیگران موعظه می‌کنیم،‏ چون پدر آسمانی‌مان را دوست داریم و می‌خواهیم به مردم کمک کنیم تا او را بشناسند.‏ در حالی که این کار ممکن است برای عده‌ای سخت باشد.‏ چرا؟‏ بعضی‌ها خجالتی هستند یا اعتمادبه‌نفس ندارند.‏ برای عده‌ای دیگر سخت است درِ خانهٔ کسانی را که نمی‌شناسند بزنند.‏ شاید گروهی از واکنش بد دیگران بترسند.‏ شاید به عده‌ای هم تعلیم داده شده که از صحبت در مورد نظرات مخالف اجتناب کنند.‏ چنین برادران و خواهرانی برایشان سخت است که در مورد خبر خوش با مردم صحبت کنند.‏ شاید گاهی به دلیل داشتن چنین احساساتی از موعظه لذّت نبرید.‏ در این صورت ناامید نشوید.‏ ممکن است کمبود اعتمادبه‌نفس نشانهٔ این باشد که با فروتنی نمی‌خواهید توجه دیگران را به خود جلب کنید،‏ همین طور خواهان جرّوبحث نیستید.‏ هیچ کس نمی‌خواهد باعث ناراحتی یا عصبانیت دیگران شود،‏ مخصوصاً وقتی هدفش کمک به آن‌هاست.‏ پدر آسمانی شما از احساستان آگاه است و می‌خواهد که به شما کمک کند.‏—‏اشع ۴۱:‏۱۳‏.‏ ب۲۴/‏۴ ص ۱۴ ¶۱-‏۲

موقع خواندن کتاب مقدّس به جای این که تلاش کنید که همهٔ آموخته‌هایتان را یک جا به کار ببرید،‏ برای خود یک یا دو هدف بگذارید.‏ شاید بتوانید به این پیشنهاد عمل کنید:‏ فهرستی از نکاتی را که باید روی آن کار کنید تهیه کنید.‏ در ابتدا یک یا دو نکته را انتخاب و روی آن کار کنید.‏ برای نکات بعدی،‏ زمان دیگری را اختصاص دهید.‏ اما از کجا باید شروع کرد؟‏ شاید بهتر است با هدفی شروع کنید که رسیدن به آن آسان‌تر باشد یا نکته‌ای را انتخاب کنید که باید بیشتر روی آن کار کنید.‏ در مورد هدف خود دعا کنید و از یَهُوَه بخواهید که ‹هم رغبت و هم قدرت انجام آن را در شما ایجاد کند.‏› (‏فیلیپ ۲:‏۱۳‏)‏ بعد سعی کنید مطابق آموخته‌هایتان عمل کنید.‏ با پیشرفت در رسیدن به اولین هدفتان،‏ انگیزهٔ بیشتری پیدا می‌کنید تا به اهداف دیگرتان دست یابید.‏ در واقع وقتی در ایجاد تغییر یا پرورش یک خصوصیت مسیحی موفق شدید،‏ احتمال پیشرفت در جنبه‌های دیگر زندگی مسیحی برایتان بیشتر می‌شود.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۶-‏۷ ¶۱۳-‏۱۴

شاید به خاطر این که در گذشته دیگران را با کارهایمان رنجانده‌ایم،‏ غمگین هستیم.‏ در این صورت چه کار می‌توانیم بکنیم؟‏ باید سعی کنیم تا جای ممکن اشتباهمان را جبران کنیم،‏ مثلاً صادقانه معذرت‌خواهی کنیم.‏ همچنین می‌توانیم در دعا از یَهُوَه بخواهیم تا به کسانی که رنجانده‌ایم کمک کند.‏ یَهُوَه هم به کسی که خطا کرده و هم به شخص رنجدیده کمک می‌کند تا پایداری کنند و آرامششان را دوباره به دست بیاورند.‏ ما می‌توانیم از اشتباهات گذشته درس بگیریم و خودمان را در اختیار یَهُوَه قرار دهیم.‏ به نمونهٔ یونِس توجه کنید.‏ یونِس به شهر نِینَوا نرفت و بر خلاف خواست یَهُوَه به جهت مخالف فرار کرد.‏ یَهُوَه یونِس را تأدیب کرد و او از اشتباهش درس گرفت.‏ (‏یون ۱:‏​۱-‏۴،‏ ۱۵-‏۱۷؛‏ ۲:‏​۷-‏۱۰‏)‏ یَهُوَه از یونِس مأیوس نشد.‏ خدا به او یک فرصت دیگر داد و او بلافاصله به نِینَوا رفت.‏ یونِس اجازه نداد که احساس پشیمانی و غم او را فلج کند.‏—‏یون ۳:‏​۱-‏۳‏.‏ ب۲۴/‏۱۰ ص ۸-‏۹ ¶۱۰-‏۱۱

یَهُوَه تنها گناهان و بدهی‌های ما را نمی‌بخشد،‏ بلکه آن‌ها را پاک و محو می‌کند.‏ وقتی بدهی‌مان را با کسی تسویه می‌کنیم،‏ مثل این است که روی آن خط کشیده می‌شود.‏ با این حال،‏ مبلغ بدهی هنوز زیر آن خط دیده می‌شود.‏ اما پاک کردن یا محو کردن معنی دیگری دارد.‏ برای درک بهتر این تشبیه باید در نظر بگیریم که در دوران باستان برای ساخت جوهر از کربن،‏ صمغ و آب استفاده می‌کردند.‏ متن نوشته‌شده با آن جوهر،‏ با یک اسفنج خیس پاک می‌شد.‏ پس وقتی بدهی ‹پاک می‌شد› کاملاً محو می‌شد و هیچ نشانه‌ای از آن باقی نمی‌ماند؛‏ مثل این بود که آن بدهی هیچ وقت وجود نداشته است.‏ چقدر خوشحالیم که یَهُوَه نه تنها گناهان ما را می‌بخشد،‏ بلکه آن‌ها را کاملاً محو می‌کند!‏—‏مز ۵۱:‏⁠۹‏.‏ ب۲۵/‏۲ ص ۱۰ ¶۱۱

وقتی دیگران ما را به ناحق قضاوت کنند یا با ما بدرفتاری کنند،‏ مطمئنیم که یَهُوَه همه چیز را می‌داند.‏ اطمینان از این موضوع کمکمان می‌کند تا بی‌عدالتی‌ها را تحمّل کنیم،‏ چون می‌دانیم که یَهُوَه در نهایت به مسائل رسیدگی خواهد کرد.‏ وقتی مشکلاتمان را به یَهُوَه بسپاریم اجازه نمی‌دهیم قلبمان پر از خشم و کینه شود،‏ چون چنین احساساتی باعث می‌شود واکنش نابجایی نشان دهیم،‏ شادی‌مان را از دست بدهیم و به رابطه‌مان با یَهُوَه صدمه بزنیم.‏ واقعیت این است که نمی‌توانیم کاملاً از عیسی سرمشق بگیریم.‏ گاهی شاید چیزی بگوییم یا کاری بکنیم که بعداً پشیمان شویم.‏ (‏یعقو ۳:‏⁠۲‏)‏ بی‌عدالتی‌ها ممکن است باعث آسیب‌های جسمی و عاطفی ماندگار شود.‏ اگر این موضوع در مورد شما صدق می‌کند،‏ مطمئن باشید که یَهُوَه شرایطتان را درک می‌کند.‏ عیسی که خود بی‌عدالتی را تجربه کرد با شما همدردی می‌کند.‏ (‏عبر ۴:‏​۱۵،‏ ۱۶‏)‏ چقدر خوشحالیم که یَهُوَه به ما پندهای مفیدی در کلامش در رابطه با تحمّل بی‌عدالتی‌ها داده است.‏ ب۲۴/‏۱۱ ص ۶ ¶۱۲-‏۱۳

برای به دست آوردن زندگی ابدی،‏ باید در عمل نشان داد که به فرستادهٔ خدا ایمان داریم.‏ (‏یو ۳:‏​۱۶-‏۱۸،‏ ۳۶؛‏ یو ۱۷:‏⁠۳‏)‏ آن یهودیان قبول نکردند که باید به عیسی ایمان داشته باشند.‏ آن‌ها به او گفتند:‏ «چه معجزه‌ای برایمان می‌کنی تا آن را ببینیم و حرف‌هایت را باور کنیم؟‏» (‏یو ۶:‏۳۰‏)‏ آن یهودیان گفتند که اجدادشان در زمان موسی مَنّا را که خوراک اصلی‌شان بود به شکلی معجزه‌آسا گرفتند.‏ (‏نح ۹:‏۱۵؛‏ مز ۷۸:‏​۲۴،‏ ۲۵‏)‏ این گفته‌شان به روشنی نشان می‌دهد که آن‌ها فقط به دنبال نان بودند.‏ اما عیسی در مورد نان دیگری صحبت می‌کرد،‏ ‹نان حقیقی از آسمان› که می‌توانست به انسان‌ها زندگی ابدی ببخشد.‏ با این حال یهودیان به دنبال درک منظور عیسی نبودند.‏ (‏یو ۶:‏۳۲‏)‏ آن‌ها آنقدر به فکر برطرف کردن نیازهای جسمانی خود بودند که تعالیم عیسی را نادیده گرفتند.‏ ب۲۴/‏۱۲ ص ۵-‏۶ ¶۱۰-‏۱۱

فرزندتان ممکن است در مدرسه در رابطه با طرح‌هایی که در طبیعت دیده می‌شود،‏ آموزش ببیند.‏ برای مثال هر بلور برف مطابق اشکال هندسی که فراکتال نامیده می‌شود شکل می‌گیرد.‏ ساختار فراکتال اغلب در طبیعت دیده می‌شود.‏ اما چه کسی این ساختار هندسی و نظم و طرح دقیق در طبیعت را به وجود آورده است؟‏ فکر کردن در مورد این موضوعات،‏ می‌تواند به فرزندتان کمک کند تا اعتقادش به این که خدا همه چیز را آفریده،‏ بیشتر شود.‏ شما حتی می‌توانید از فرزندتان بپرسید:‏ ‹اگر خدا ما را آفریده،‏ آیا منطقی نیست که معیارهای اخلاقی او به ما کمک کند تا شاد باشیم؟‏› سپس می‌توانید اشاره کنید که چنین راهنمایی‌هایی در کتاب مقدّس یافت می‌شود.‏ ب۲۴/‏۱۲ ص ۱۶ ¶۸

پولُس رسول تحت الهام خدا در نامه‌ای به برادران نوشت که باید خطاکاری را که توبه نمی‌کند از جمعشان بیرون کنند.‏ (‏۱قر ۵:‏۱۳‏)‏ مسیحیان آن جماعت باید چه برخوردی با او می‌کردند؟‏ پولُس به آن‌ها گفت که ‹دیگر نباید با او معاشرت کنند.‏› او توضیح داد که این فرمان به این معناست که ‹حتی نباید با چنین کسی سر یک سفره بنشینند.‏› (‏۱قر ۵:‏۱۱‏)‏ نشستن سر سفره با کسی،‏ معمولاً باعث معاشرت بیشتر با او می‌شود.‏ بنابراین واضح است منظور پولُس این بود که جماعت نباید با آن مرد معاشرت داشته باشد.‏ به این شکل آن‌ها از تأثیر مخرّب او محفوظ می‌ماندند.‏ (‏۱قر ۵:‏​۵-‏۷‏)‏ به علاوه،‏ دوری از معاشرت نزدیک با آن مرد باعث می‌شد که او پی ببرد که چقدر از یَهُوَه دور شده است،‏ احساس پشیمانی کند و به توبه برانگیخته شود.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۱۵ ¶۴-‏۵

یَهُوَه به طور موقت تدارکی دید که گناهان اسرائیلیان بخشیده شود و با او رابطه‌ای خوب داشته باشند.‏ مراسم روز کفّاره در اسرائیل سالی یک بار برگزار می‌شد.‏ در آن روز کاهن اعظم قربانی‌های حیوانی برای قوم تقدیم می‌کرد.‏ البته قربانی‌های حیوانی نمی‌توانست کاملاً گناهان شخص را بپوشاند،‏ چون ارزش حیوانات کمتر از انسان‌هاست.‏ با این حال تا زمانی که اسرائیلیان توبه‌کار مطابق خواست یَهُوَه قربانی‌هایی را تقدیم می‌کردند،‏ یَهُوَه گناهانشان را می‌بخشید.‏ (‏عبر ۱۰:‏​۱-‏۴‏)‏ این تدارکات به آن‌ها یادآوری می‌کرد که گناهکارند.‏ با وجود این،‏ یَهُوَه یک تدارک دائمی برای بخشیدن گناهان در نظر داشت.‏ او ترتیبی داد که پسر عزیزش یک بار برای همیشه جانش را فدا کند «تا گناهان عدهٔ زیادی را به دوش بکشد.‏» (‏عبر ۹:‏۲۸‏)‏ عیسی ‹جانش را به عنوان بهای رهایی برای نجات عدهٔ زیادی فدا کرد.‏›—‏مت ۲۰:‏۲۸‏.‏ ب۲۵/‏۲ ص ۴ ¶۹-‏۱۰

‏«روح مشتاق است،‏ ولی جسم ناتوان.‏» (‏مت ۲۶:‏۴۱ب‏)‏ با این گفته،‏ عیسی نشان داد که ناکاملی ما انسان‌ها را درک می‌کند.‏ همچنین به ما هشدار داد تا اعتماد بیش از حد به خود نداشته باشیم.‏ همان شب شاگردان عیسی با اعتمادبه‌نفس به او گفته بودند که او را ترک نخواهند کرد.‏ (‏مت ۲۶:‏۳۵‏)‏ انگیزهٔ آن‌ها خوب بود،‏ اما خیلی زود متوجه شدند که ممکن است تحت فشار،‏ ضعیف شوند.‏ به خاطر همین عیسی به آن‌ها سخنانی را گفت که در آیهٔ روز آمده است.‏ متأسفانه شاگردان نتوانستند بیدار و هوشیار بمانند.‏ وقتی عیسی دستگیر شد،‏ آیا شاگردانش با او ماندند یا تسلیم وسوسه شدند و فرار کردند؟‏ از آنجا که شاگردان مراقب نبودند،‏ خلاف حرفشان عمل کردند و عیسی را رها کردند.‏—‏مت ۲۶:‏۵۶‏.‏ ب۲۴/‏۷ ص ۱۴ ¶۱-‏۲

وقتی آدم و حوّا گناه کردند علاوه بر زندگی ابدی،‏ رابطهٔ پرارزش خود را هم با پدرشان یَهُوَه از دست دادند.‏ آدم و حوّا جزو خانوادهٔ خدا بودند.‏ (‏لو ۳:‏۳۸‏)‏ اما قبل از این که بچه‌دار شوند،‏ از خدا نافرمانی کردند و نتوانستند در خانوادهٔ او بمانند.‏ (‏پیدا ۳:‏​۲۳،‏ ۲۴؛‏ ۴:‏⁠۱‏)‏ پس ما به عنوان نوادگان آن‌ها نیاز داریم که با یَهُوَه آشتی کنیم یا به عبارت دیگر رابطه‌ای نزدیک با او برقرار کنیم.‏ (‏روم ۵:‏​۱۰،‏ ۱۱‏)‏ طبق یک کتاب مرجع،‏ کلمهٔ یونانی‌ای که در اینجا «آشتی» ترجمه شده،‏ می‌تواند به عنوان سازش و دوستی با یک دشمن باشد.‏ قابل توجه است که یَهُوَه قدم اول را برای آشتی با ما برداشته است.‏ کفّاره تدارکی است که یَهُوَه از طریق آن،‏ این امکان را فراهم کرد تا انسان‌های گناهکار دوباره بتوانند رابطه‌ای خوب با او برقرار کنند.‏ در واقع خدا آنچه را که آدم از دست داده بود،‏ با چیزی که ارزش برابری داشت جایگزین کرد.‏ ب۲۵/‏۲ ص ۳-‏۴ ¶۷-‏۸

پولُس رسول گفت که «آن شخص به اندازهٔ کافی از طرف اکثر شما توبیخ شده است.‏» (‏۲قر ۲:‏​۵-‏۸‏)‏ به عبارت دیگر،‏ آن تأدیب در رابطه با مردی که با زن‌پدر خود رابطه نامشروع داشت،‏ نتیجه داد.‏ (‏۱قر ۵:‏⁠۱‏)‏ چون باعث توبه آن شخص خطاکار شد.‏ (‏عبر ۱۲:‏۱۱‏)‏ از این رو،‏ پولُس به جماعت قُرِنتُس گفت:‏ «باید از ته دل او را ببخشید و به او دلگرمی بدهید.‏» در واقع پولُس از آن‌ها خواست که نه تنها او را در جماعت بپذیرند،‏ بلکه با سخنان و رفتارشان به شخص توبه‌کار اطمینان دهند که او را کاملاً بخشیده‌اند و دوستش دارند.‏ به این شکل او می‌توانست ببیند که جماعت از بازگشتش خوشحال است.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۱۵ ¶۴؛‏ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۶-‏۷

پولُس رسول با قاطعیت در مورد پایداری در برابر سختی‌ها صحبت کرد.‏ او به مسیحیان یادآوری کرد که در سختی‌ها نباید به خود،‏ بلکه به یَهُوَه باید توکّل کنند.‏ پولُس با شجاعت به آن‌ها گفت:‏ «یَهُوَه یاور من است،‏ پس ترسی ندارم.‏» (‏عبر ۱۳:‏⁠۶‏)‏ در حال حاضر بعضی از هم‌ایمانانمان با آزار و اذیت روبرو هستند.‏ ما می‌توانیم از طریق دعا و راه‌های دیگر از آن‌ها حمایت کنیم.‏ کتاب مقدّس به روشنی می‌گوید:‏ «همهٔ کسانی که می‌خواهند زندگی‌شان را وقف خدا کنند و پیرو عیسی مسیح باشند،‏ با آزار و اذیت روبرو خواهند شد.‏» (‏۲تیمو ۳:‏۱۲‏)‏ بنابراین همهٔ ما باید خودمان را برای زمان‌های سختی که پیش رو داریم آماده کنیم.‏ ما می‌خواهیم کاملاً به یَهُوَه توکّل کنیم و مطمئن باشیم که او در سختی‌ها به ما کمک خواهد کرد تا پایداری کنیم.‏ او در زمان معین به همهٔ خادمان وفادارش آسودگی و آرامش خواهد داد.‏—‏۲تسا ۱:‏​۷،‏ ۸‏.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۷-‏۱۸

چه چیزی به بعضی از اهالی قُرِنتُس کمک کرد که تعمید بگیرند؟‏ (‏۲قر ۱۰:‏​۴،‏ ۵‏)‏ قدرت روح‌القدس و کلام خدا به آن‌ها کمک کرد که تغییرات بزرگی در زندگی‌شان ایجاد کنند.‏ (‏عبر ۴:‏۱۲‏)‏ به این ترتیب آن‌ها توانستند بر عادت‌های بدی مثل میگساری،‏ دزدی و همجنس‌بازی که عمیقاً در وجودشان ریشه کرده بود،‏ غلبه کنند.‏ (‏۱قر ۶:‏​۹-‏۱۱‏)‏ بعضی از اهالی قُرِنتُس برای تعمید گرفتن باید تغییرات بزرگی در زندگی‌شان ایجاد می‌کردند،‏ با این حال فکر نکردند که این کار برایشان غیرممکن است.‏ آن‌ها تمام تلاششان را کردند تا در راه باریکی که به زندگی ختم می‌شوند،‏ قدم بردارند.‏ (‏مت ۷:‏​۱۳،‏ ۱۴‏)‏ آیا شما هم سخت تلاش می‌کنید که بر عادت‌های بدتان غلبه کنید؟‏ در این صورت،‏ هرگز دست از تلاش برندارید!‏ از یَهُوَه صمیمانه بخواهید روح‌القدسش را به شما بدهد تا کمکتان کند که تسلیم تمایلات بد نشوید.‏ ب۲۵/‏۳ ص ۶-‏۷ ¶۱۵-‏۱۷

یَهُوَه قول داده تا به ما حکمتی بدهد که تشخیص دهیم چه چیزی او را خشنود می‌کند.‏ یَهُوَه چنین حکمتی را «سخاوتمندانه» می‌دهد و ‹هیچ ایرادی از ما نمی‌گیرد.‏› وقتی در دعا از یَهُوَه راهنمایی می‌خواهید،‏ توجه کنید که او چطور جواب دعایتان را می‌دهد.‏ تصوّر کنید که راهتان را گم کرده‌اید،‏ احتمالاً از یکی از ساکنان محلی کمک می‌گیرید.‏ بعد حتماً منتظر جوابش می‌مانید و به دقت به راهنمایی او گوش می‌دهید.‏ به همین شکل،‏ بعد از درخواست حکمت از یَهُوَه تلاش کنید تا از طریق اصول و قوانین کتاب مقدّس جواب او را تشخیص دهید.‏ برای مثال،‏ قبل از شرکت در مهمانی‌ای در نظر بگیرید که کتاب مقدّس در مورد مهمانی‌های همراه با بی‌بندوباری،‏ معاشران بد و اولویت دادن به پادشاهی خدا چه می‌گوید.‏—‏مت ۶:‏۳۳؛‏ روم ۱۳:‏۱۳؛‏ ۱قر ۱۵:‏۳۳‏.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۶-‏۷

پیشگویی اِشَعْیا تضاد روشن بین زندگی در بهشت روحانی و خارج از آن را به تصویر می‌کشد.‏ یَهُوَه با سخاوتمندی به نیازهای روحانی پرستندگانش رسیدگی می‌کند.‏ ما با کمک روح‌القدس،‏ کلام خدا و غذای روحانی فراوان،‏ می‌توانیم از لحاظ روحانی ‹بخوریم،‏ بنوشیم و شادی کنیم.‏› (‏با مکاشفه ۲۲:‏۱۷ مقایسه شود.‏)‏ در مقابل،‏ کسانی که خارج از بهشت روحانی هستند،‏ از لحاظ روحانی ‹گرسنه،‏ تشنه و سرافکنده می‌باشند.‏› (‏عا ۸:‏۱۱‏)‏ یَهُوَه با سخاوتمندی به نیازهای قومش از جمله غذای روحانی رسیدگی می‌کند.‏ (‏یول ۲:‏​۲۱-‏۲۴‏)‏ یَهُوَه این کار را از طریق کتاب مقدّس،‏ نشریات،‏ وب‌سایت،‏ جلسات،‏ مجمع‌ها و کنگره‌ها انجام می‌دهد.‏ ما هر روز می‌توانیم از این تدارکات فایده ببریم و در نتیجه از لحاظ روحانی احساس سلامتی و شادابی بیشتری کنیم.‏ ب۲۴/‏۴ ص ۲۱ ¶۵-‏۶

اگر می‌خواهید با کسی دوران آشنایی را شروع کنید می‌توانید در یک مکان عمومی یا به صورت تلفنی موضوع را با او در میان بگذارید.‏ به طور واضح بگویید که می‌خواهید او را بهتر بشناسید.‏ (‏۱قر ۱۴:‏⁠۹‏)‏ در صورت نیاز به شخص فرصت دهید تا به پیشنهادتان فکر کند.‏ (‏امث ۱۵:‏۲۸‏)‏ اگر او علاقه‌ای ندارد،‏ به تصمیم و احساساتش احترام بگذارید.‏ اگر کسی به شما ابراز علاقه کرد باید چه کار کنید؟‏ حتماً برای شخص مقابل راحت نبوده که به شما ابراز علاقه کند،‏ پس با مهربانی و احترام با او رفتار کنید.‏ اگر برای تصمیم‌گیری به زمان نیاز دارید،‏ او را در جریان بگذارید؛‏ اما سعی کنید هر چه زودتر تصمیمتان را به او بگویید.‏ (‏امث ۱۳:‏۱۲‏)‏ اگر جوابتان منفی است با مهربانی و واضح به شخص مقابل بگویید.‏ اگر می‌خواهید با کسی دوران آشنایی را شروع کنید،‏ در مورد احساسات و انتظاراتتان با او صحبت کنید.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۲-‏۱۳

وقتی داوود هنوز نوجوان بود،‏ به اردوگاه لشکر اسرائیل رفت.‏ در آنجا دید که سربازان وحشت کرده‌اند،‏ چون یک فلسطی غول‌پیکر به اسم جُلیات آمده تا «سپاه اسرائیل را بی‌آبرو کند.‏» (‏۱سمو ۱۷:‏​۱۰،‏ ۱۱‏)‏ سربازان ترسیده بودند،‏ چون به جثهٔ آن مرد و حرف‌هایش تمرکز می‌کردند.‏ (‏۱سمو ۱۷:‏​۲۴،‏ ۲۵‏)‏ اما داوود از یک زاویهٔ دیگر به شرایط نگاه می‌کرد.‏ در نظر داوود آن مرد نه فقط لشکر اسرائیل را به چالش می‌کشید،‏ بلکه «لشکر خدای زنده» را مسخره می‌کرد.‏ (‏۱سمو ۱۷:‏۲۶‏)‏ تمرکز داوود به یَهُوَه بود.‏ او اعتماد داشت همان خدایی که قبلاً به او کمک کرده،‏ در این شرایط هم کمکش می‌کند.‏ او با اطمینان کامل از کمک خدا،‏ با جُلیات روبرو شد و پیروز شد.‏—‏۱سمو ۱۷:‏​۴۵-‏۵۱‏.‏ ب۲۴/‏۶ ص ۲۱ ¶۷

تصوّر کنید که اگر یَهُوَه را خدمت نمی‌کردید زندگی‌تان چطور می‌شد.‏ فکر کردن به این موضوع کمک می‌کند که به خدا وفادار بمانیم و مثل مزمورنویس بگوییم:‏ «برای من چقدر خوب و مفید است که به خدا نزدیک شوم!‏» (‏مز ۷۳:‏۲۸‏)‏ ما در این روزهای آخر آمادهٔ روبرو شدن با هر سختی‌ای هستیم،‏ چون به «خدای زنده و حقیقی خدمت می‌کنیم.‏» (‏۱تسا ۱:‏⁠۹‏)‏ خدای ما واقعی است و به نفع پرستندگانش وارد عمل می‌شود.‏ او همیشه با خادمانش بوده و امروزه هم با ماست.‏ بزودی با بزرگ‌ترین مصیبتی که روی زمین اتفاق خواهد افتاد مواجه می‌شویم،‏ اما تنها نخواهیم بود.‏ بنابراین با شجاعت تمام می‌توانیم بگوییم:‏ «یَهُوَه یاور من است،‏ پس ترسی ندارم.‏»—‏عبر ۱۳:‏​۵،‏ ۶‏.‏ ب۲۴/‏۶ ص ۲۵ ¶۱۷-‏۱۸

در کتاب مقدّس به بیشتر از ۴۰ پادشاه اسرائیل اشاره شده است.‏ پادشاهان خوب مرتکب اشتباهاتی شدند.‏ یَهُوَه در مورد داوود که پادشاه وفاداری بود،‏ گفت:‏ ‹خدمتگزارم داوود با تمام دل از من پیروی کرد و فقط کاری را که از دید من درست بود،‏ انجام داد.‏› (‏۱پاد ۱۴:‏⁠۸‏)‏ اما او با یک زن همخواب شد و شوهرش را با توطئه‌ای در جنگ به کشتن داد.‏ (‏۲سمو ۱۱:‏​۴،‏ ۱۴،‏ ۱۵‏)‏ از طرف دیگر بعضی از پادشاهانی که وفادار نبودند،‏ کارهای خوبی هم انجام دادند.‏ برای مثال رِحُبعام از دید یَهُوَه «کارهایی شریرانه انجام داد.‏» (‏۲توا ۱۲:‏۱۴‏)‏ با این وجود،‏ او از فرمان خدا برای جدا شدن ۱۰ طایفه از پادشاهی‌اش اطاعت کرد.‏ همچنین با استحکام بخشیدن شهرها به نفع قومش عمل کرد.‏ (‏۱پاد ۱۲:‏​۲۱-‏۲۴؛‏ ۲توا ۱۱:‏​۵-‏۱۲‏)‏ یَهُوَه بر چه اساسی برخی از پادشاهان را وفادار می‌دانست؟‏ جواب این سؤال نشان می‌دهد که چطور می‌توانیم یَهُوَه را خشنود کنیم.‏ ب۲۴/‏۷ ص ۲۰ ¶۱-‏۳

اگر شخص تعمیدیافته کمتر از ۱۸ سال سن داشته باشد و مرتکب گناهی جدی شود،‏ چطور به آن رسیدگی می‌شود؟‏ هیئت پیران دو پیر جماعت را تعیین می‌کند تا با آن شخص و والدین مسیحی او ملاقات کنند.‏ پیران از والدین می‌پرسند که آن‌ها برای کمک کردن به فرزندشان چه قدم‌هایی را برداشته‌اند.‏ اگر پیران متوجه شوند که آن شخص به پند والدینش گوش می‌دهد و تغییراتی در خود ایجاد می‌کند،‏ ممکن است نیازی به تشکیل کمیته نباشد و مسئولیت کمک را به والدین بسپارند.‏ در اصل خدا مسئولیت اصلاح فرزندان را به والدین داده است.‏ (‏تث ۶:‏​۶،‏ ۷؛‏ امث ۶:‏۲۰؛‏ ۲۲:‏۶؛‏ افس ۶:‏​۲-‏۴‏)‏ با این وجود،‏ پیران هر از چند گاهی از والدین می‌پرسند که آیا فرزندشان کمک لازم را دریافت می‌کند.‏ اما اگر آن فرزند توبه نکند و روی خطایش پافشاری کند،‏ کمیته‌ای از پیران با او و والدین مسیحی‌اش ملاقات می‌کنند.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۲۴ ¶۱۸

همهٔ ما از گرفتن هدیه شاد می‌شویم،‏ اما وقتی به کسی هدیه می‌دهیم حتی شادتر می‌شویم.‏ یَهُوَه به ما این توانایی را داده است تا شادی خود را افزایش دهیم.‏ اگر به دنبال راه‌هایی باشیم تا کاری برای دیگران انجام دهیم،‏ بیشتر شاد خواهیم شد.‏ واقعاً که یَهُوَه ما را به شکلی خارق‌العاده آفریده است.‏ (‏مز ۱۳۹:‏۱۴‏)‏ کتاب مقدّس به ما اطمینان می‌دهد که سخاوتمندی شادی زیادی به همراه دارد،‏ پس جای تعجب نیست که یَهُوَه «خدای شاد» خوانده شده است.‏ (‏۱تیمو ۱:‏۱۱‏)‏ یَهُوَه بیشتر از همه سخاوتمند است.‏ همان طور که پولُس رسول می‌گوید:‏ «زندگی و حرکت و هستی ما از اوست.‏» (‏اعما ۱۷:‏۲۸‏)‏ در واقع «همهٔ نعمت‌ها و هدیه‌های عالی از طرف خداست.‏» (‏یعقو ۱:‏۱۷‏)‏ همهٔ ما می‌خواهیم شادی‌ای را که از سخاوتمندی می‌آید تجربه کنیم.‏ پس می‌توانیم در این زمینه از یَهُوَه سرمشق بگیریم.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۲۶-‏۲۷ ¶۱-‏۴

بعضی از خادمان جماعت بعد از بررسی شرایط خدمت به عنوان پیر جماعت،‏ شاید احساس کنند که هیچ وقت صلاحیت این خدمت را نخواهند داشت.‏ اما نباید فراموش کرد که یَهُوَه و سازمانش انتظار ندارند که برادران این خصوصیات و شرایط را به طور کامل داشته باشند.‏ (‏۱پطر ۲:‏۲۱‏)‏ با قدرت روح‌القدس می‌توان این خصوصیات را پرورش داد.‏ (‏فیلیپ ۲:‏۱۳‏)‏ آیا خصوصیتی هست که می‌خواهی روی آن کار کنی؟‏ در مورد آن به یَهُوَه دعا کن،‏ در رابطه با آن تحقیق کن و از یک پیر جماعت بپرس که چطور می‌توانی پیشرفت کنی.‏ همواره برای پیشرفت تلاش کن.‏ از یَهُوَه بخواه به تو تعلیم دهد و برای این که در خدمت به او و جماعت مؤثرتر شوی،‏ تو را شکل دهد.‏ (‏اشع ۶۴:‏⁠۸‏)‏ مطمئن باش که یَهُوَه تلاش‌هایت را برای به دست آوردن صلاحیت خدمت به عنوان پیر جماعت برکت می‌دهد.‏ ب۲۴/‏۱۱ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۷-‏۱۸

حتی اگر سال‌های زیادی در خدمت یَهُوَه هستیم،‏ هیچ کدام از ما نباید خود را مستحق بخشش او بداند.‏ مطمئناً یَهُوَه بابت زحماتی که وفادارانه در خدمت به او کشیده‌ایم،‏ قدردان است.‏ او بهای رهایی را نه برای جبران زحماتمان،‏ بلکه به عنوان هدیه به ما داده است.‏ اگر فکر کنیم که مستحق رحمت و توجه خاص یَهُوَه هستیم،‏ مثل این است که بگوییم عیسی بی‌دلیل جانش را فدا کرد.‏ (‏با غَلاطیان ۲:‏۲۱ مقایسه شود)‏ پولُس رسول می‌دانست که لایق لطف یَهُوَه نیست.‏ پس چرا همچنان در خدمت به خدا تلاش می‌کرد؟‏ او می‌خواست قدردانی خود را به یَهُوَه برای محبت و رحمتش نشان دهد.‏ (‏افس ۳:‏⁠۷‏)‏ ما هم مثل پولُس نه برای به دست آوردن رحمت یَهُوَه،‏ بلکه برای نشان دادن قدردانی‌مان غیورانه خدمت می‌کنیم.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۲۷ ¶۵-‏۶