مه

بعد از آزادی اسرائیلیان از اسارت در مصر،‏ یَهُوَه کاهنانی را برای خدمت در خیمهٔ مقدّس منصوب کرد.‏ لاویان انتخاب شدند تا به کارهای دیگر خیمهٔ یَهُوَه رسیدگی کنند.‏ آیا یَهُوَه به کسانی که در آن خیمه خدمت می‌کردند یا در نزدیکی آن چادر زده بودند،‏ توجه خاصّی نشان می‌داد؟‏ نه.‏ یَهُوَه تبعیض قائل نمی‌شود.‏ هر اسرائیلی می‌توانست رابطهٔ نزدیکی با یَهُوَه داشته باشد.‏ یَهُوَه اطمینان حاصل کرد که تمام قوم می‌توانند ابر یا ستون آتشی را که بالای خیمه قرار داشت،‏ ببینند.‏ (‏خرو ۴۰:‏۳۸‏)‏ وقتی آن ابر به محل جدیدی جابه‌جا می‌شد،‏ حتی از دورترین چادر قابل مشاهده بود.‏ آن وقت همه با هم وسایل و چادرهای خود را جمع می‌کردند و راه می‌افتادند.‏ (‏اعد ۹:‏​۱۵-‏۲۳‏)‏ امروزه هم بدون توجه به اینکه کجا زندگی می‌کنیم،‏ می‌توانیم از مراقبت و محافظت پرمهر یَهُوَه برخوردار شویم.‏ ب۲۴/‏۶ ص ۴،‏ ۶ ¶۱۰-‏۱۲

زندگی داوود در خطر بود،‏ چون پسرش اَبشالوم می‌خواست تخت پادشاهی را از او بگیرد.‏ (‏۲سمو ۱۵:‏​۱۲،‏ ۱۳‏)‏ داوود باید فوراً از اورشلیم می‌رفت.‏ داوود برای این که از نقشه‌های اَبشالوم باخبر شود،‏ تصمیم گرفت که صادوق و کاهنان دیگر را به شهر اورشلیم بفرستد تا برایش جاسوسی کنند.‏ (‏۲سمو ۱۵:‏​۲۷-‏۲۹‏)‏ آن‌ها باید احتیاط می‌کردند،‏ داوود از صادوق و دوست وفادار دیگرش حوشای خواست که نقشهٔ او را عملی کنند.‏ (‏۲سمو ۱۵:‏​۳۲-‏۳۷‏)‏ حوشای باید اعتماد اَبشالوم را جلب می‌کرد و به او یک استراتژی جنگی پیشنهاد می‌داد.‏ به این شکل داوود زمان کافی پیدا می‌کرد تا برای جنگ آماده شود.‏ بعد حوشای،‏ صادوق و اَبیاتار را از این نقشه باخبر کرد.‏ (‏۲سمو ۱۷:‏​۸-‏۱۶‏)‏ آن دو مرد توانستند برای داوود پیغامی بفرستند که نقش مهمی در حفاظت از جان داوود داشت.‏—‏۲سمو ۱۷:‏​۲۱،‏ ۲۲‏.‏ ب۲۴/‏۷ ص ۴-‏۵ ¶۹-‏۱۰

بعضی از خادمان یَهُوَه به خاطر خطاهای گذشته‌شان،‏ چه قبل از تعمید و چه بعد از آن،‏ هنوز احساس تقصیر می‌کنند.‏ اما باید به یاد داشته باشیم که یَهُوَه به خاطر محبت عمیقش بهای رهایی ما را پرداخت و از ما می‌خواهد که این هدیه را قبول کنیم.‏ یَهُوَه به ما اطمینان می‌دهد که اگر مسئله‌ای را با او «حل و فصل» کرده‌ایم او دیگر آن را به حساب ما نمی‌گذارد.‏ (‏اشع ۱:‏۱۸‏)‏ چقدر خوشحال و قدردانیم که یَهُوَه خطاهای گذشته‌مان را به یاد نمی‌آورد و خوبی‌هایمان را هیچ وقت فراموش نمی‌کند!‏ (‏مز ۱۰۳:‏​۹،‏ ۱۲؛‏ عبر ۶:‏۱۰‏)‏ اگر اشتباهات گذشته همچنان ما را آزار می‌دهد باید تلاش کنیم تا بجای تمرکز بر گذشته بر زمان حال و آینده تمرکز کنیم.‏ ما نمی‌توانیم گذشته‌مان را تغییر دهیم،‏ اما می‌توانیم در شرایط حاضر یَهُوَه را جلال دهیم و به آیندهٔ زیبایی که به ما وعده داده است چشم بدوزیم.‏ ب۲۴/‏۱۰ ص ۸ ¶۸-‏۹

ممکن است وقتی کتاب مقدّس را می‌خوانید،‏ تشخیص دهید که باید روی نکات زیادی کار کنید و دلسرد شوید.‏ برای مثال این موقعیت را در نظر بگیرید:‏ یک روز آیه‌ای را می‌خوانید که در مورد تبعیض قائل شدن هشدار می‌دهد.‏ (‏یعقو ۲:‏​۱-‏۸‏)‏ بعد متوجه می‌شوید که باید در رفتارتان با دیگران تغییری ایجاد کنید و این قابل تحسین است.‏ فردای آن روز آیاتی را می‌خوانید که اهمیت مهار کردن زبان را نشان می‌دهد.‏ (‏یعقو ۳:‏​۱-‏۱۲‏)‏ تشخیص می‌دهید که بعضی وقت‌ها منفی صحبت می‌کنید.‏ پس مصمم می‌شوید که مثبت‌تر و بناکننده‌تر حرف بزنید.‏ روز بعد،‏ متنی را می‌خوانید که در مورد دوستی با این دنیا هشدار می‌دهد.‏ (‏یعقو ۴:‏​۴-‏۱۲‏)‏ متوجه می‌شوید که باید در انتخاب سرگرمی دقت بیشتری کنید.‏ روز چهارم شاید احساس کنید که ایجاد همهٔ این تغییرات از توانتان خارج است.‏ هرگز دلسرد نشوید،‏ فراموش نکنید که پوشیدن «شخصیت نو» روندی مداوم است.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۵-‏۶ ¶۱۱-‏۱۲

عیسی می‌دانست که داشتن دیدگاه یَهُوَه از هر چیزی مهم‌تر است.‏ عیسی اطمینان داشت که پدرش در زمانی مناسب به همهٔ بی‌عدالتی‌ها رسیدگی خواهد کرد.‏ وقتی کسی با ما ناعادلانه رفتار کند بجاست که زبانمان را کنترل کنیم و به این شکل از عیسی سرمشق بگیریم.‏ بعضی از بی‌عدالتی‌ها جزئی هستند و ما می‌توانیم از آن‌ها چشم‌پوشی کنیم.‏ همچنین بعضی وقت‌ها برای این که اوضاع بدتر نشود بهتر است که سکوت کنیم.‏ (‏جا ۳:‏۷؛‏ یعقو ۱:‏​۱۹،‏ ۲۰‏)‏ با این حال،‏ وقتی می‌بینیم که با کسی بدرفتاری می‌شود یا نیاز به دفاع از اعتقاداتمان است نباید سکوت کنیم.‏ (‏اعما ۶:‏​۱،‏ ۲‏)‏ وقتی حرف می‌زنیم باید آرامشمان را حفظ کرده و محترمانه صحبت کنیم.‏ ما همچنین می‌توانیم مثل عیسی خودمان را ‹به دست خدایی بسپاریم که عادلانه داوری می‌کند.‏›—‏۱پطر ۳:‏۱۵‏.‏ ب۲۴/‏۱۱ ص ۵-‏۶ ¶۱۰-‏۱۲

همهٔ ما از توبهٔ شخص خطاکار خیلی شاد می‌شویم!‏ (‏لو ۱۵:‏​۷،‏ ۱۰‏)‏ پیران تمام تلاش خود را برای کمک به او می‌کنند،‏ اما چه کسی واقعاً شخص را به توبه برمی‌انگیزد؟‏ پولُس رسول در این مورد نوشت:‏ ‹شاید خدا بگذارد که او توبه کند.‏› (‏۲تیمو ۲:‏۲۵‏)‏ چنین تغییری در طرز فکر و رفتار به خاطر تلاش‌های انسانی نیست،‏ بلکه یَهُوَه است که به شخص کمک می‌کند تا در خود تغییراتی اساسی ایجاد کند.‏ پولُس رسول همچنین به ثمرات توبهٔ شخص اشاره کرد.‏ شخص توبه‌کار به شناخت دقیق‌تری از حقیقت دست پیدا می‌کند،‏ سلامت روحانی‌اش را دوباره به دست می‌آورد و می‌تواند از دام‌های شیطان فرار کند.‏ وقتی خطاکار توبه می‌کند،‏ کمیتهٔ پیران باید با آن شخص دیدارهای شبانی ترتیب بدهد تا او بتواند کمک لازم را دریافت کند،‏ با دام‌های شیطان بجنگد و ‹راه برای پاهایش هموار شود.‏›—‏عبر ۱۲:‏​۱۲،‏ ۱۳‏.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۲۳ ¶۱۴-‏۱۵

جمعیتی که عیسی به آن‌ها غذا داده بود،‏ فقط به دنبال رفع نیازها و خواسته‌های جسمانی خود بودند.‏ روز بعد آن‌ها دیدند که عیسی و رسولانش از آنجا رفته‌اند.‏ در این بین،‏ چند قایق دیگر از تیبِریه رسیدند؛‏ پس آن‌ها سوار قایق‌ها شدند و برای پیدا کردن عیسی به کَفَرناحوم رفتند.‏ (‏یو ۶:‏​۲۲-‏۲۴‏)‏ اما آن‌ها نه برای شنیدن تعالیم عیسی،‏ بلکه برای برطرف کردن نیازهای خود به آنجا رفتند.‏ از کجا می‌دانیم؟‏ توجه کنید که وقتی آن جمعیت عیسی را در نزدیکی کَفَرناحوم پیدا کرد،‏ چه اتفاقی افتاد.‏ عیسی به روشنی نشان داد که آن‌ها فقط برای خوراک به دنبال او رفته‌اند و گفت:‏ ‹آن‌ها از خوراکی که از بین می‌رود خوردند و سیر شدند.‏› او آن‌ها را تشویق کرد تا بجای آن ‹نیرویشان را صرف به دست آوردن خوراکی کنند که آنها را به زندگی ابدی می‌رساند.‏› (‏یو ۶:‏​۲۶،‏ ۲۷‏)‏ عیسی گفت که پدرش چنین خوراکی را فراهم خواهد کرد.‏ ب۲۴/‏۱۲ ص ۵ ¶۸-‏۹

یک پیر جماعت باید «همیشه به کلام قابل اعتماد خدا پای‌بند بماند.‏» سخنرانی‌ها و پندهای یک معلّم خوب زمانی مؤثر است که بر اساس کتاب مقدّس باشد.‏ او برای این کار باید کتاب مقدّس و نشریاتمان را به خوبی مطالعه کند.‏ (‏امث ۱۵:‏۲۸‏)‏ به این منظور موقع مطالعه،‏ مهم است که به کاربرد آیات دقت کنی و هنگام تعلیم تلاش کنی که به دل مخاطبت راه پیدا کنی.‏ اگر از پیران باتجربه کمک بخواهی و پیشنهاداتشان را عملی کنی در این زمینه پیشرفت خواهی کرد.‏ (‏۱تیمو ۵:‏۱۷‏)‏ پیران جماعت باید برادران و خواهرانشان را «ترغیب و تشویق» کنند.‏ با این حال بعضی وقت‌ها لازم است که پند دهند یا حتی «توبیخ» کنند.‏ پیران جماعت در هر صورت باید مهربان باشند.‏ اگر با مهربانی و ملایمت بر اساس کتاب مقدّس تعلیم دهی،‏ تعلیمت مؤثر خواهد بود،‏ چون از معلّم اعظم،‏ عیسی سرمشق می‌گیری.‏—‏مت ۱۱:‏​۲۸-‏۳۰؛‏ ۲تیمو ۲:‏۲۴‏.‏ ب۲۴/‏۱۱ ص ۲۴ ¶۱۶

ما با صحبت کردن در مورد یَهُوَه او را جلال می‌دهیم.‏ خادمان یَهُوَه دعوت می‌شوند تا ‹برای یَهُوَه سرود بخوانند،‏› ‹نامش را ستایش کنند،‏› ‹این خبر خوش را اعلام کنند که خدا نجات می‌دهد!‏› و ‹در میان ملت‌ها جلال و شکوهش را اعلام کنند.‏› (‏مز ۹۶:‏​۱-‏۳‏)‏ ما از طریق همهٔ این راه‌ها می‌توانیم پدر آسمانی‌مان را جلال دهیم.‏ (‏اعما ۴:‏۲۹‏)‏ ما هم می‌توانیم یَهُوَه را با دارایی‌های باارزشمان جلال بدهیم.‏ پرستندگان حقیقی همیشه از این طریق یَهُوَه را جلال داده‌اند.‏ (‏امث ۳:‏⁠۹‏)‏ مثلاً اسرائیلیان برای ساخت و تعمیرات معبد هدایایی می‌دادند.‏ (‏۲پاد ۱۲:‏​۴،‏ ۵؛‏ ۱توا ۲۹:‏​۳-‏۹‏)‏ بعضی از شاگردان عیسی «با دارایی‌شان» به او و رسولانش خدمت می‌کردند.‏ (‏لو ۸:‏​۱-‏۳‏)‏ همچنین مسیحیان قرن اول برای امدادرسانی به هم‌ایمانانشان،‏ هدیه‌هایی می‌فرستادند.‏ (‏اعما ۱۱:‏​۲۷-‏۲۹‏)‏ ما هم امروزه می‌توانیم با اعانات داوطلبانه یَهُوَه را جلال بدهیم.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۴ ¶۸؛‏ ص ۵ ¶۱۱

چه چیزی به کُرنِلیوس کمک کرد که تعمید بگیرد؟‏ کتاب مقدّس می‌گوید که کُرنِلیوس «از دعا و التماس به خدا دست نمی‌کشید.‏» او شخصی «خداترس بود و خانواده‌اش هم خداترس بودند.‏» (‏اعما ۱۰:‏⁠۲‏)‏ وقتی پِطرُس رسول خبر خوش پادشاهی خدا را به کُرنِلیوس داد،‏ او و خانواده‌اش به مسیح ایمان آوردند و بلافاصله تعمید گرفتند.‏ (‏اعما ۱۰:‏​۴۷،‏ ۴۸‏)‏ کُرنِلیوس حاضر بود هر تغییری که لازم است در زندگی‌اش ایجاد کند تا بتواند همراه خانواده‌اش به یَهُوَه خدمت کند.‏ (‏یوش ۲۴:‏۱۵؛‏ اعما ۱۰:‏​۲۴،‏ ۳۳‏)‏ کُرنِلیوس جایگاه اجتماعی بالایی داشت،‏ اما اجازه نداد این موضوع مانعی برای تعمیدش شود.‏ آیا شما هم برای این که تعمید بگیرید،‏ لازم است تغییرات بزرگی در زندگی‌تان ایجاد کنید؟‏ اگر مصمم باشید که مطابق اصول کتاب مقدّس زندگی کنید،‏ یَهُوَه حتماً به شما کمک خواهد کرد و تلاشتان را برکت خواهد داد.‏ ب۲۵/‏۳ ص ۵ ¶۱۲-‏۱۳

اگر شما در مورد سازمان یَهُوَه یا برادرانی که هدایت را به عهده دارند شایعاتی شنیدید،‏ رفتاری را که دشمنان خدا با عیسی و مسیحیان قرن اول داشتند به یاد بیاورید.‏ امروزه همانطور که پیشگویی شده خادمان خدا آزار و اذیت و همین طور بدنام می‌شوند.‏ (‏مت ۵:‏​۱۱،‏ ۱۲‏)‏ اگر ما منشأ داستان‌های دروغی را تشخیص دهیم و قاطعانه عمل کنیم،‏ فریب نمی‌خوریم.‏ چطور می‌توانیم این کار را بکنیم؟‏ داستان‌های دروغی را رد کنید.‏ پولُس رسول به وضوح گفت که با شنیدن داستان‌های دروغی باید چه کار کرد.‏ او به تیموتائوس گفت تا ‹به بعضی‌ها دستور بدهد که به داستان‌های دروغی توجه نکنند› و آن‌ها را رد کنند.‏ (‏۱تیمو ۱:‏​۳،‏ ۴‏)‏ ما داستان‌های دروغی را رد می‌کنیم چون می‌دانیم چه کسی پشت آن‌هاست.‏ ما فقط به «کلام صحیح» گوش می‌کنیم.‏—‏۲تیمو ۱:‏۱۳‏.‏ ب۲۴/‏۴ ص ۱۱،‏ ۱۳ ¶۱۶‏؛‏ ص ۱۳ ¶۱۷

با کسانی که به یَهُوَه وفادارند در اتحاد بمانید.‏ خدا می‌خواهد که پرستندگانش متحد باشند.‏ اگر به حقیقت پای‌بند بمانیم اتحادمان را حفظ می‌کنیم.‏ آن‌هایی که خلاف حقیقت را تعلیم می‌دهند باعث تفرقه در جماعت می‌شوند،‏ پس خدا هشدار می‌دهد که ‹از آن‌ها دوری کنیم.‏› در غیر این صورت ممکن است از حقیقت دور شویم.‏(‏روم ۱۶:‏۱۷‏)‏ اگر ما حقیقت را تشخیص دهیم و به آن پای‌بند بمانیم از لحاظ روحانی در امنیت خواهیم ماند.‏ (‏افس ۴:‏​۱۵،‏ ۱۶‏)‏ به این ترتیب ما از تعالیم و تبلیغات دروغ شیطان محفوظ می‌مانیم و طی مصیبت عظیم از حمایت یَهُوَه برخوردار می‌شویم.‏ پس همواره به حقیقت پای‌بند بمانید و «آن وقت،‏ خدای صلح و آرامش با شما خواهد بود.‏»—‏فیلیپ ۴:‏​۸،‏ ۹‏.‏ ب۲۴/‏۷ ص ۱۳ ¶۱۶-‏۱۷

عیسی به کسانی که زیر بار گناه کمر خم کرده بودند توجه خاصّی نشان می‌داد و از آن‌ها دعوت می‌کرد تا از او پیروی کنند.‏ او می‌دانست که گناه ریشهٔ دردهای بشر است.‏ عیسی به خصوص به کسانی که به دلیل گناهانشان رنج‌دیده بودند کمک می‌کرد.‏ او با استفاده از تشبیهی توضیح داد:‏ «افراد سالم به پزشک احتیاج ندارند،‏ ولی بیماران به پزشک احتیاج دارند» و در ادامه گفت:‏ «من آمده‌ام تا گناهکاران را به سوی خدا برگردانم،‏ نه درستکاران را.‏» (‏مت ۹:‏​۱۲،‏ ۱۳‏)‏ عیسی هماهنگ با حرف‌هایش زندگی کرد.‏ او با مهربانی گناهان زنی را که با اشک‌هایش پاهای او را شست،‏ بخشید.‏ (‏لو ۷:‏​۳۷-‏۵۰‏)‏ او به زنی سامری که زندگی غیراخلاقی داشت،‏ حقایقی اساسی تعلیم داد.‏ (‏یو ۴:‏​۷،‏ ۱۷-‏۱۹،‏ ۲۵،‏ ۲۶‏)‏ خدا حتی به عیسی این قدرت را داد تا نتیجهٔ گناه،‏ یعنی مرگ را بی‌اثر کند.‏ عیسی با این قدرت،‏ بعضی از مردان،‏ زنان و کودکان را به زندگی بازگرداند.‏—‏مت ۱۱:‏⁠۵‏.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۴ ¶۹-‏۱۰

در آیندهٔ نزدیک یَهُوَه با برقراری عدالت،‏ نامش را جلال می‌دهد.‏ او به زودی بابِل بزرگ را که باعث بی‌حرمتی نامش شده است،‏ نابود خواهد کرد.‏ (‏مکا ۱۷:‏​۵،‏ ۱۶؛‏ ۱۹:‏​۱،‏ ۲‏)‏ ممکن است در آینده بعضی‌ها که شاهد نابودی بابِل بزرگ هستند،‏ جذب حقیقت شوند.‏ یَهُوَه در جنگ حارمَگِدون،‏ کل نظام شیطان،‏ همهٔ کسانی را که با او مخالفت می‌کنند و اسمش را بی‌حرمت می‌سازند،‏ نابود می‌کند.‏ اما یَهُوَه همهٔ کسانی را که دوستش دارند،‏ از او اطاعت می‌کنند و می‌خواهند به او جلال دهند،‏ نجات می‌دهد.‏ (‏مرق ۸:‏۳۸؛‏ ۲تسا ۱:‏​۶-‏۱۰‏)‏ بعد از آزمایش نهایی در پایان سلطنت هزارسالهٔ مسیح،‏ یَهُوَه نام خود را کاملاً تقدیس خواهد کرد.‏ (‏مکا ۲۰:‏​۷-‏۱۰‏)‏ در آن زمان «همان طور که آب‌ها دریا را می‌پوشاند،‏ تمام زمین از دانشی که در مورد عظمت یَهُوَه است،‏ پر خواهد شد.‏» (‏حب ۲:‏۱۴‏)‏ در آینده همهٔ انسان‌ها جلالی را که شایستهٔ نام یَهُوَه است به او می‌دهند.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۷ ¶۱۵-‏۱۶

چه چیزی به مسیحیان یهودی‌نژاد کمک کرد تا در برابر مخالفت‌ها پایداری کنند؟‏ پولُس رسول می‌دانست که آن‌ها باید دید درستی نسبت به سختی‌هایشان داشته باشند و توضیح داد که خدا برای تعلیم مسیحیان اجازه می‌دهد تا با بعضی از آزمایش‌ها روبرو شوند.‏ چنین سختی‌هایی به آن‌ها کمک می‌کرد تا بیشتر خصوصیات مسیحی را در خود پرورش دهند.‏ آن مسیحیان با تمرکز بر نتیجهٔ تحمّل سختی‌ها،‏ راحت‌تر از خود پایداری نشان می‌دادند.‏ (‏عبر ۱۲:‏۱۱‏)‏ پولُس مسیحیان را ترغیب کرد تا در سختی‌ها با شجاعت بیشتری پایداری کنند.‏ پولُس که قبلاً مسیحیان را آزار می‌داد و خودش هم آزار و اذیت دیده بود،‏ می‌توانست در این مورد با آن‌ها صحبت کند.‏—‏۲قر ۱۱:‏​۲۳-‏۲۵‏.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۶-‏۱۷

هر روز که می‌گذرد،‏ کار موعظه ضروری‌تر می‌شود.‏ چرا؟‏ چون زمان زیادی باقی نمانده است.‏ به آنچه عیسی دربارهٔ موعظه در روزهای آخر پیشگویی کرد توجه کنید.‏ عیسی در کتاب مَتّی گفت که قبل از این که «پایان» برسد،‏ خبر خوش در سراسر زمین موعظه خواهد شد.‏ (‏مت ۲۴:‏۱۴‏)‏ این واژه به نابودی کامل نظام شریر شیطان اشاره دارد.‏ یَهُوَه «روز و ساعت» مشخصی برای رویدادهایی که به زودی اتفاق می‌افتد تعیین کرده است.‏ (‏مت ۲۴:‏۳۶؛‏ اعما ۱:‏⁠۷‏)‏ با گذشت هر روز به آن زمان نزدیک‌تر می‌شویم.‏ (‏روم ۱۳:‏۱۱‏)‏ ما باید تا رسیدن پایان به موعظه کردن ادامه دهیم.‏ در رابطه با خدمت موعظه باید سؤال مهمی را از خودمان بپرسیم.‏ چرا خبر خوش را موعظه می‌کنیم؟‏ محبت انگیزهٔ اصلی ما برای موعظه است.‏ وقتی موعظه می‌کنیم نشان می‌دهیم که خبر خوش،‏ مردم و از همه مهم‌تر یَهُوَه و نامش را دوست داریم.‏ بیایید به بررسی این نکات بپردازیم.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۲-‏۳

فرزندتان را تشویق کنید تا به آفرینش فکر کند.‏ هنگام قدم‌زدن در طبیعت یا باغبانی کردن،‏ توجه فرزندتان را به الگوها و طرح‌های جالب در طبیعت جلب کنید.‏ این طرح‌ها گواهی از وجود طراحی هوشمند است.‏ برای مثال دانشمندان برای سال‌ها الگوهای مارپیچ در طبیعت را مورد تحقیق و بررسی قرار داده‌اند.‏ بیوفیزیکدانی به نام نیکولا فامِلی توضیح می‌دهد که وقتی طرح‌های مارپیچ موجود در طبیعت مورد بررسی قرار می‌گیرد یک دنبالهٔ عددی دیده می‌شود.‏ نام این دنبالهٔ عددی،‏ دنبالهٔ فیبوناچی است.‏ طرح‌های مارپیچ زیادی در آفرینش دیده می‌شود،‏ مثلاً در شکل کهکشان‌ها،‏ طرح صدف مَلَوانک،‏ برگ گیاهان و گل آفتابگردان.‏ ب۲۴/‏۱۲ ص ۱۶ ¶۷

موسی،‏ داوود و یوحنا در دوران و شرایط متفاوتی زندگی می‌کردند.‏ با این حال،‏ ما با آن‌ها نکات مشترک زیادی داریم.‏ ما مثل آن‌ها یَهُوَه خدای حقیقی را می‌پرستیم،‏ به یَهُوَه دعا می‌کنیم،‏ به او توکّل داریم و از او راهنمایی می‌خواهیم.‏ ما مانند آن مردان وفادار مطمئنیم که یَهُوَه به کسانی که از او اطاعت می‌کنند برکت خواهد داد.‏ ما می‌خواهیم با اطاعت از فرامین یَهُوَه طبق پند آن مردان سالمند عمل کنیم تا در همهٔ کارهایمان موفق شویم.‏ به این شکل می‌توانیم ‹عمر طولانی داشته باشیم› و تا ابد زندگی کنیم.‏ مایهٔ شادی ماست که پدر آسمانی‌مان را خشنود کنیم،‏ خدایی که فراتر از تصوّرمان به ما برکت می‌دهد.‏—‏افس ۳:‏۲۰‏.‏ ب۲۴/‏۱۱ ص ۱۳ ¶۲۰-‏۲۱

در قرن اول عده‌ای از برادران به عنوان خادم جماعت منصوب می‌شدند.‏ (‏۱تیمو ۳:‏⁠۸‏)‏ پولُس رسول در مورد آن‌ها نوشت که ظاهراً با انجام ‹خدماتی› به جماعت کمک می‌کردند.‏ از قرار معلوم،‏ خدمات مهمی که آن‌ها انجام می‌دادند به پیران کمک می‌کرد تا وقت کافی برای کار تعلیم و شبانی داشته باشند.‏ برای مثال شاید آن‌ها با نسخه‌برداری از نوشته‌های مقدّس یا خرید لوازم مربوط به آن از پیران پشتیبانی می‌کردند.‏ به چند نمونه از خدمات مفیدی که امروزه خادمان جماعت انجام می‌دهند دقت کنید.‏ (‏۱پطر ۴:‏۱۰‏)‏ ممکن است به آن‌ها مسئولیت رسیدگی به حساب یا محدودهٔ جماعت،‏ سفارش و تحویل نشریات به مبشّران،‏ تنظیم تجهیزات صوتی و تصویری،‏ کار انتظامات یا کمک در نگهداری از سالن جماعت محوّل شود.‏ همهٔ این خدمات برای فعالیت‌های جماعت ضروری است.‏—‏۱قر ۱۴:‏۴۰‏.‏ ب۲۴/‏۱۰ ص ۱۹ ¶۴-‏۵

وقتی در نظر داشته باشیم که یَهُوَه زنده است و همیشه می‌تواند به ما کمک کند،‏ توانایی تحمّل هر سختی‌ای را خواهیم داشت.‏ او خدای قادر مطلق است،‏ پس می‌تواند قدرت تحمّل هر سختی‌ای را به ما بدهد.‏ به این دلیل می‌توانیم با اعتماد کامل با هر سختی‌ای روبرو شویم.‏ وقتی ما حمایت یَهُوَه را در مشکلات کوچک تجربه کنیم،‏ مطمئن می‌شویم که در مشکلات بزرگ هم به ما کمک می‌کند.‏ به دو اتفاق توجه کنید که اعتماد داوود پادشاه را به یَهُوَه بیشتر کرد.‏ وقتی او چوپان جوانی بود،‏ یک بار یک خرس،‏ و بار دیگر شیری به گوسفندان پدرش حمله کرد.‏ هر دو بار داوود با شجاعت به دنبال آن‌ها رفت و گوسفندان را نجات داد.‏ او مطمئن بود که تنها با کمک یَهُوَه موفق به انجام این کار شده است.‏ (‏۱سمو ۱۷:‏​۳۴-‏۳۷‏)‏ داوود با تعمّق بر آن‌ها مطمئن شد که یَهُوَه در آینده هم به او کمک خواهد کرد.‏ ب۲۴/‏۶ ص ۲۱ ¶۵-‏۶

تصوّر کنید که به یک مهمانی دعوت شده‌اید.‏ اگر با میزبان آشنا نیستید یا از برنامه‌ای که برای آن دورهمی در نظر گرفته بی‌خبرید،‏ می‌توانید از او چنین سؤالاتی را بپرسید:‏ «آن مهمانی کی و کجا خواهد بود؟‏ چند نفر در آن شرکت خواهند کرد؟‏ مسئول این مهمانی چه کسی است؟‏ چه کسانی دعوت هستند؟‏ چه فعالیت‌هایی برنامه‌ریزی شده؟‏ آیا مشروبات الکلی سرو می‌شود؟‏» جواب این سؤالات به شما کمک می‌کند تا تصمیماتی عاقلانه بگیرید.‏ (‏امث ۱۸:‏۱۳‏)‏ بعد از این که اطلاعات لازم را جمع‌آوری کردید،‏ کل موقعیت را در نظر بگیرید.‏ برای مثال اگر بدانید که بعضی از مهمانان برای اصول کتاب مقدّس ارزشی قائل نیستند یا مشروبات الکلی بدون هیچ نظارتی سرو می‌شود،‏ چه کار می‌کنید؟‏ آیا ممکن است که این مهمانی به بی‌بندوباری کشیده شود؟‏ (‏۱پطر ۴:‏⁠۳‏)‏ اگر کل موقعیت را در نظر بگیرید،‏ می‌توانید تصمیم خوبی بگیرید.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۴-‏۵

یَهُوَه با تشبیهات به ما کمک می‌کند تا درک کنیم که چطور از طریق بهای رهایی،‏ گناهان توبه‌کاران را می‌بخشد.‏ پاک کردن لکهٔ قرمز از لباس،‏ کار بسیار سختی است.‏ یَهُوَه با استفاده از این تشبیه به ما اطمینان می‌دهد که گناهان ما را طوری پاک می‌کند که دیگر قابل دیدن نباشد.‏ گناهان ما به قرض یا بدهی تشبیه شده است.‏ (‏مت ۶:‏۱۲؛‏ لو ۱۱:‏⁠۴‏)‏ هر بار که گناه می‌کنیم به یَهُوَه بیشتر مقروض و بدهکار می‌شویم.‏ ما به یَهُوَه بدهی هنگفتی داریم.‏ اما وقتی یَهُوَه ما را می‌بخشد مثل این است که بدهی‌های ما را تسویه می‌کند؛‏ در غیر این صورت بیشتر به او بدهکار می‌شدیم!‏ یَهُوَه گناهان ما را می‌بخشد و دوباره آن‌ها را از ما بازخواست نمی‌کند.‏ وقتی بدهی ما تسویه می‌شود احساس آرامش و آسودگی می‌کنیم.‏ ب۲۵/‏۲ ص ۹-‏۱۰ ¶۹-‏۱۰

شاید پدر و مادران سالمند در بعضی از کارها نیاز به کمک داشته باشند و واضح است که فرزندانشان به آن نیاز رسیدگی می‌کنند.‏ (‏۱تیمو ۵:‏⁠۴‏)‏ با این وجود والدین مسیحی می‌دانند که زمانی شادی واقعی خواهند داشت که به فرزندشان کمک کنند تا خادم وفادار یَهُوَه شود؛‏ نه زمانی که هدف از بزرگ کردن فرزند،‏ حمایت مالی در دوران سالمندی‌شان باشد.‏ (‏۳یو ۴‏)‏ شما والدین می‌توانید با نمونهٔ خوبتان به فرزندانتان یاد بدهید تا برای تأمین مخارجشان به یَهُوَه توکّل کنند.‏ از بچگی به آن‌ها ارزش سخت‌کوشی را نشان دهید.‏ (‏امث ۲۹:‏۲۱؛‏ افس ۴:‏۲۸‏)‏ در دوران مدرسه به آن‌ها کمک کنید تا برای یادگیری درس‌هایشان تلاش کنند.‏ مهم است که والدین مسیحی با تحقیق و به‌کارگیری اصول کتاب مقدّس به فرزندانشان کمک کنند تا در رابطه با تحصیلات تصمیمات عاقلانه‌ای بگیرند.‏ هدف والدین این است که فرزندانشان بتوانند در آینده مخارج زندگی خود را تأمین کنند و به کار موعظه اولویت دهند.‏ ب۲۵/‏۳ ص ۳۰-‏۳۱ ¶۱۵-‏۱۶

یَهُوَه شرایط زندگی در بهشت روحانی را در اِشَعْیا باب ۶۵ توصیف می‌کند.‏ تحقق اولیهٔ آن پیشگویی به سال ۵۳۷ ق.‏م.‏ برمی‌گردد.‏ در آن زمان یهودیان توبه‌کار از اسارت بابِل آزاد شدند و به سرزمینشان برگشتند.‏ یَهُوَه به قومش کمک کرد تا شهر ویران‌شدهٔ اورشلیم را بازسازی کنند و بار دیگر معبد آن را مرکز پرستش حقیقی بسازند.‏ (‏اشع ۵۱:‏۱۱؛‏ زکر ۸:‏⁠۳‏)‏ تحقق امروزی پیشگویی اِشَعْیا زمانی شروع شد که پرستندگان یَهُوَه در سال ۱۹۱۹ م.‏ از اسارت بابِل بزرگ آزاد شدند.‏ بعد از آن زمان،‏ بهشت روحانی به تدریج در سراسر زمین گسترش پیدا کرد و جماعت‌های زیادی تشکیل شد.‏ مبشّران غیور این جماعت‌ها،‏ مردان و زنانی بودند که قبلاً زندگی غیراخلاقی و خشونتبار داشتند،‏ ولی ‹شخصیت نو به تن کردند که به خواست خدا آفریده شده است.‏› ب۲۴/‏۴ ص ۲۱ ¶۳-‏۴

در بعضی از سرزمین‌ها شاید از والدین یا اشخاصی دیگر انتظار برود که برای خویشاوند مجرّدشان همسر انتخاب کنند.‏ در فرهنگ‌های دیگر خانواده یا دوستان،‏ شخصی را در نظر می‌گیرند و ترتیبی می‌دهند که زن و مرد با هم ملاقات کنند تا بتوانند تصمیم بگیرند که آیا برای همدیگر مناسبند یا نه.‏ اگر از شما خواسته شد که دو نفر را برای ازدواج با هم آشنا کنید،‏ باید از قبل نیازها و علایق دو طرف را در نظر داشته باشید.‏ همچنین وقتی فکر می‌کنید که شخص مناسبی را برای دیگری پیدا کرده‌اید،‏ باید تا جای ممکن در مورد شخصیت،‏ خصوصیات و مهم‌تر از همه روحانیت او آگاه شوید.‏ داشتن رابطهٔ نزدیک با یَهُوَه خیلی مهم‌تر از پول،‏ تحصیلات یا موقعیت اجتماعی است.‏ فراموش نکنید که در نهایت برادر یا خواهر مجرّد باید تصمیم بگیرد که آیا می‌خواهد با آن شخص ازدواج کند یا نه.‏—‏غلا ۶:‏⁠۵‏.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۲۳ ¶۱۱

یک راه حمایت از کسانی که در دوران آشنایی هستند این است که سنجیده صحبت کنیم.‏ گاهی باید خویشتندار باشیم و چیزی نگوییم.‏ (‏امث ۱۲:‏۱۸‏)‏ برای مثال شاید ما تمایل داشته باشیم که خبر شروع آشنایی دو نفر را به دیگران بدهیم،‏ اما شاید خودشان بخواهند آن خبر را به دیگران بدهند.‏ ما نباید در مورد دو نفر که با هم آشنا می‌شوند غیبت کنیم یا از تصمیمات شخصی‌شان انتقاد کنیم.‏ (‏امث ۲۰:‏۱۹؛‏ روم ۱۴:‏۱۰؛‏ ۱تسا ۴:‏۱۱‏)‏ به علاوه ما نمی‌خواهیم با حرف‌ها یا سؤالاتمان آن‌ها را برای ازدواج تحت فشار قرار دهیم.‏ اگر دو نفر تصمیم به پایان دادن دوران آشنایی خود بگیرند چطور؟‏ ما نباید دخالت کنیم یا طرف یکی از آن‌ها را بگیریم.‏ (‏۱پطر ۴:‏۱۵‏)‏ همانطور که قبلاً گفته شد،‏ تصمیم پایان دادن به دوران آشنایی تصمیم بدی نیست.‏ این تصمیم معمولاً به این معناست که دوران آشنایی به هدفش رسیده و آن دو نفر توانسته‌اند تصمیم درستی بگیرند.‏ در عین حال،‏ تصمیم آن‌ها ممکن است باعث دلشکستگی‌شان شود.‏ پس ما می‌توانیم به دنبال راه‌هایی برای حمایت از آن‌ها باشیم.‏—‏امث ۱۷:‏۱۷‏.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۳۱ ¶۱۵-‏۱۶

یکی از سخت‌ترین موقعیت‌هایی که شخص ممکن است با آن روبرو شود،‏ زمانی است که عضوی از خانواده یا دوستی نزدیک،‏ یَهُوَه را ترک کند.‏ (‏مز ۷۸:‏۴۰‏)‏ هر چه رابطه‌مان با آن شخص نزدیک‌تر باشد،‏ پذیرفتن آن وضعیت سخت‌تر می‌شود.‏ در چنین شرایطی،‏ نمونهٔ وفاداری صادوق،‏ شما را تقویت می‌کند.‏ با این که اَبیاتار،‏ دوست نزدیک صادوق به داوود خیانت کرد،‏ او همچنان به یَهُوَه وفادار ماند.‏ وقتی داوود در بستر مرگ بود،‏ اَبیاتار به اَدونیا پسر داوود کمک کرد تا تخت پادشاهی را که یَهُوَه به سلیمان وعده داده بود تصاحب کند.‏ (‏۱توا ۲۲:‏​۹،‏ ۱۰‏)‏ اَبیاتار تصمیم گرفت از اَدونیا حمایت کند.‏ (‏۱پاد ۱:‏​۵-‏۸‏)‏ به این شکل اَبیاتار نه فقط به داوود و صادوق،‏ بلکه به یَهُوَه خیانت کرد.‏ او و اَبیاتار بیشتر از ۴۰ سال،‏ به عنوان کاهن با هم همکاری نزدیکی داشتند.‏—‏۲سمو ۸:‏۱۷؛‏ ۱۵:‏۲۹‏.‏ ب۲۴/‏۷ ص ۶ ¶۱۴-‏۱۵

ما مطمئنیم که مقابله با وسوسه‌ها ارزش هر تلاشی را دارد.‏ ممکن است گناه «لذّت زودگذر» داشته باشد،‏ اما زندگی طبق معیارهای یَهُوَه شادی بیشتری به همراه دارد.‏ (‏عبر ۱۱:‏۲۵؛‏ مز ۱۹:‏⁠۸‏)‏ خدا ما را طوری آفریده که طبق معیارهایش زندگی کنیم.‏ (‏پیدا ۱:‏۲۷‏)‏ به این شکل وجدانی پاک خواهیم داشت و از فرصت زندگی ابدی برخوردار خواهیم شد.‏ (‏۱تیمو ۶:‏۱۲؛‏ ۲تیمو ۱:‏۳؛‏ یهو ۲۰،‏ ۲۱‏)‏ حقیقتاً که «جسم ناتوان است،‏» اما نباید ناامید شویم،‏ چون یَهُوَه به ما قدرت لازم را می‌دهد.‏ (‏۲قر ۴:‏⁠۷‏)‏ توجه کنید که آن قدرت،‏ قدرتی فوق‌العاده از طرف خداست.‏ اما اول مسئولیت ماست که با قدرت و تلاش خودمان هر روز با وسوسه‌ها مقابله کنیم.‏ یَهُوَه دعاهایمان را می‌شنود و قدرت لازم را به ما می‌دهد.‏ (‏۱قر ۱۰:‏۱۳‏)‏ ما با کمک یَهُوَه می‌توانیم همواره در مقابل وسوسه‌ها بایستیم.‏ ب۲۴/‏۷ ص ۱۹ ¶۱۹-‏۲۱

پولُس رسول به تیموتائوس که پیر جماعت بود سخنان آیهٔ روز را نوشت که چطور خطاکاران را ‹در حضور همه توبیخ کند.‏› آیا آن شخص باید در حضور کل جماعت توبیخ می‌شد؟‏ نه لزوماً.‏ در حقیقت منظور پولُس از «همه،‏» همهٔ کسانی بودند که از آن گناه باخبر بودند.‏ این افراد شاهدان عینی بودند یا کسانی که شخص خطاکار،‏ خطایش را با آن‌ها در میان گذاشته بود.‏ پیران باید با سنجیدگی این عده را از رسیدگی به موضوع و اصلاح شخص خطاکار باخبر می‌ساختند.‏ در بعضی موارد،‏ عدهٔ زیادی در جماعت از خطای شخص اطلاع دارند و احتمالاً بقیه هم از آن باخبر می‌شوند.‏ در چنین مواقعی،‏ «همه» به کل جماعت اشاره دارد.‏ پس یک پیر به جماعت اعلام می‌کند که آن برادر یا خواهر توبیخ شده است.‏ چرا؟‏ پولُس جواب می‌دهد:‏ «تا هشداری برای دیگران باشد» و آن‌ها در گناه جدی نیفتند.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۶-‏۱۷

ما باید تا پایان در خدمت به یَهُوَه فعال بمانیم.‏ در آخر بررسی کردیم که مسح‌شدگان باید هوشیار بمانند تا پیش عیسی در آسمان ‹برده شوند.‏› (‏مت ۲۴:‏۴۰‏)‏ آن‌ها مشتاق ‹جمع شدنشان پیش عیسی› هستند.‏ آن‌ها بعد از جنگ حارمَگِدّون به عنوان عروس با برّه ازدواج می‌کنند.‏ (‏۲تسا ۲:‏۱؛‏ مکا ۱۹:‏⁠۹‏)‏ با وجود این که روز داوری به سرعت نزدیک می‌شود،‏ دلیلی برای ترس نداریم.‏ اگر ما همچنان وفادار بمانیم،‏ پدر آسمانی‌مان ‹قدرت فوق‌العاده‌ای› به ما خواهد داد تا ‹بتوانیم در حضور پسر انسان بایستیم.‏› (‏۲قر ۴:‏۷؛‏ لو ۲۱:‏۳۶‏)‏ چه امید زمینی چه امید آسمانی داشته باشیم،‏ اگر هشدارهای مَثَل‌های عیسی را جدی بگیریم،‏ پدر آسمانی‌مان را خشنود می‌کنیم،‏ از لطف او برخوردار می‌شویم و اسم‌هایمان در «کتاب» حیات باقی خواهد ماند.‏—‏دان ۱۲:‏۱؛‏ مکا ۳:‏⁠۵‏.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۹-‏۲۰

شما با کمک کلام خدا می‌توانید آرامش‌خاطر داشته باشید.‏ در مورد برکات روحانی‌ای که از آن برخوردارید فکر کنید؛‏ چیزی که مردم این دنیا از آن بی‌بهره هستند.‏ آن‌ها به آینده امیدی ندارند و تنها به دست‌آوردهایشان در این دنیا توکّل دارند.‏ اما شما علاوه بر برکاتی که الآن دارید،‏ در انتظار برکات بی‌شماری از طرف یَهُوَه هستید.‏ (‏مز ۱۴۵:‏۱۶‏)‏ همچنین فکر کنید،‏ آیا واقعاً می‌دانیم که اگر تصمیمات متفاوتی گرفته بودیم زندگی‌مان به چه صورت می‌بود؟‏ ما نمی‌دانیم،‏ اما مطمئنیم کسانی که بر اساس محبتشان به خدا و همنوعانشان تصمیم‌گیری می‌کنند،‏ از هیچ برکتی محروم نمی‌شوند.‏ ب۲۴/‏۱۰ ص ۲۷-‏۲۸ ¶۱۲-‏۱۳