آوریل

ما به این شکل از بدن و خون عیسی فایده می‌بریم که برای به دست آوردن زندگی ابدی،‏ باید در عمل ایمانمان را به قربانی عیسی نشان دهیم.‏ در واقع فرصت زندگی ابدی برای همهٔ انسان‌ها وجود دارد.‏ (‏افس ۱:‏⁠۷‏)‏ کسانی که عیسی آن‌ها را ‹گوسفندان دیگر› خواند نباید از نان و شراب در مراسم یادبود بخورند.‏ (‏یو ۱۰:‏۱۶‏)‏ اما اگر آن‌ها به قربانی عیسی ایمان داشته باشند،‏ از بدن و خون عیسی فایده می‌برند.‏ (‏یو ۶:‏۵۳‏)‏ در مقابل،‏ کسانی که از نان و شراب می‌خورند نشان می‌دهند که در عهد جدید هستند و در آسمان پادشاهی خواهند کرد.‏ همهٔ ما باید برای به دست آوردن زندگی ابدی ایمان خود را به قربانی عیسی در عمل نشان دهیم.‏ ب۲۴/‏۱۲ ص ۱۳ ¶۱۴،‏ ۱۶

عیسی در مراسم یادبود،‏ نان فطیر را به شاگردان خود داد و گفت که این نان مظهر بدنش است.‏ بعد جام شراب را در دست گرفت،‏ به آن‌ها داد و گفت:‏ «این شراب مظهر خون من است که به عهد خدا اعتبار می‌دهد.‏» (‏مرق ۱۴:‏​۲۲-‏۲۵؛‏ لو ۲۲:‏۲۰؛‏ ۱قر ۱۱:‏۲۴‏)‏ گفته‌های عیسی در مورد آن عهد،‏ اهمیت زیادی دارد.‏ عهد جدید فقط با ‹خاندان اسرائیل روحانی› بسته شده است که با عیسی «در پادشاهی خدا» خواهند بود.‏ (‏عبر ۸:‏​۶،‏ ۱۰؛‏ ۹:‏۱۵‏)‏ گفته‌های عیسی در مراسم یادبود فقط به «گلهٔ کوچک» مربوط می‌شد.‏ رسولان وفادار عیسی که در کنار او حضور داشتند،‏ اولین کسانی بودند که جزو این گلهٔ کوچک محسوب می‌شدند.‏ رسولان و دیگران که جزو این گروه می‌شدند،‏ باید از نان و شراب می‌خوردند.‏ آن‌ها کسانی هستند که در کنار عیسی در آسمان جایی دارند.‏ ب۲۴/‏۱۲ ص ۱۱ ¶۹-‏۱۰

عیسی مورد خیانت قرار گرفت و دستگیر شد.‏ مخالفانش به او ناسزا گفتند و تهمت زدند.‏ در آخر محکوم و حتی شکنجه شد.‏ سربازان او را به محل اعدام بردند و به تیر شکنجه میخکوب کردند.‏ زمانی که او با وفاداری تمام آن عذاب‌ها را تحمّل می‌کرد،‏ یَهُوَه خدا حتی بیشتر از او درد می‌کشید.‏ یَهُوَه عیسی را خیلی دوست داشت،‏ اما با وجود قدرت و توانایی بی‌پایانش،‏ مانع درد و رنج پسرش نشد.‏ چرا؟‏ در واقع،‏ قربانی عیسی بزرگ‌ترین گواه از محبت عمیق یَهُوَه به نوادگان آدم و حوّاست.‏ قربانی او ثابت می‌کند که یَهُوَه چقدر تو را دوست دارد.‏ او حاضر شد بدترین درد ممکن را تحمّل کند تا تو را از گناه و مرگ نجات دهد.‏ (‏۱ یو ۴:‏​۹،‏ ۱۰‏)‏ خواست یَهُوَه این است که به هر یک از ما کمک کند تا با گناه بجنگیم و پیروز شویم.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۶ ¶۱۳-‏۱۴

هزینهٔ سنگینی که یَهُوَه برای رهایی ما از گناه و مرگ پرداخت،‏ عمق محبتش را نمایان می‌سازد.‏ باید در نظر داشت که شیطان ادعا می‌کند که هیچ کدام از خادمان خدا در شرایط سخت به او وفادار نمی‌ماند.‏ به این منظور یَهُوَه اجازه داد که عیسی قبل از مرگش رنج و سختی بکشد.‏ (‏ایو ۲:‏​۱-‏۵‏)‏ یَهُوَه شاهد این بود که رهبران مذهبی پسرش را مسخره کردند،‏ سربازان او را شلاق زدند و به تیر شکنجه میخکوبش کردند و در آخر دید که او با مرگی دردناک جان سپرد.‏ (‏مت ۲۷:‏​۲۸-‏۳۱،‏ ۳۹‏)‏ یَهُوَه می‌توانست مانع این اتفاقات شود.‏ برای مثال،‏ وقتی مخالفان عیسی گفتند:‏ ‏«اگر خدا او را دوست دارد چرا نجاتش نمی‌دهد؟‏» یَهُوَه می‌توانست مداخله کند.‏ (‏مت ۲۷:‏​۴۲،‏ ۴۳‏)‏ اما اگر خدا وارد عمل می‌شد و عیسی را نجات می‌داد،‏ بهای رهایی پرداخت نمی‌شد و انسان‌ها بدون امید می‌ماندند.‏ به این دلیل یَهُوَه زجر پسرش را تا نفس آخر تحمّل کرد.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۲۲ ¶۷

شانزدهم نیسان ۳۳ میلادی بود.‏ ترس وجود شاگردان غمگین عیسی را فرا گرفته بود.‏ دو نفر از آن‌ها از اورشلیم به سمت عِمائوس می‌رفتند.‏ آن مردان احساس دلسردی داشتند زیرا عیسی مردی که از او پیروی می‌کردند،‏ به تازگی کشته شده بود.‏ غریبه‌ای به آن‌ها نزدیک و با آن‌ها همراه شد.‏ آن شاگردان با او در مورد ناامیدی خود و این که چه اتفاقی برای عیسی افتاده بود صحبت کردند.‏ بعد آن مرد غریبه با آن‌ها در مورد مسائلی صحبت کرد که هیچ وقت فراموش نکردند.‏ او «از تورات موسی و نوشته‌های پیامبران شروع کرد» و توضیح داد که چرا مسیح باید رنج می‌کشید و کشته می‌شد.‏ وقتی آن سه مرد به عِمائوس رسیدند،‏ آن غریبه گفت که همان عیسای رستاخیزیافته است.‏ (‏لو ۲۴:‏​۱۳-‏۳۵‏)‏ عیسی طی ۴۰ روز آخر زندگی‌اش بر زمین،‏ چندین بار به شاگردانش ظاهر شد.‏ او طی آن زمان پیروان غمگینش را تشویق کرد و آن‌ها مبشّران و معلّمانی شاد و شجاع شدند.‏ ب۲۴/‏۱۰ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱-‏۳

ما به طور طبیعی با گذشت زمان از لحاظ فیزیکی رشد می‌کنیم،‏ اما هیچ‌کس از لحاظ روحانی خودبه‌خود رشد نمی‌کند.‏ برای مثال قُرِنتیان خبر خوش را پذیرفتند،‏ تعمید گرفتند،‏ روح‌القدس را دریافت کردند و از تعلیمات پولُس رسول فایده بردند.‏ (‏اعما ۱۸:‏​۸-‏۱۱‏)‏ با این وجود،‏ بعضی از آن‌ها هنوز به بلوغ مسیحی نرسیده بودند.‏ (‏۱قر ۳:‏⁠۲‏)‏ برای رسیدن به بلوغ مسیحی،‏ اول باید انگیزهٔ آن را داشته باشیم.‏ کسانی که ‹دوست دارند بی‌تجربه› یا خام بمانند،‏ پیشرفت روحانی نخواهند داشت.‏ (‏امث ۱:‏۲۲‏)‏ ما نمی‌خواهیم مثل کسی باشیم که بزرگ شده،‏ ولی هنوز برای تصمیم‌گیری به والدینش وابسته است.‏ مسئولیت رشد روحانی‌مان بر عهدهٔ ماست.‏ اگر برای رسیدن به بلوغ مسیحی تلاش می‌کنید،‏ در دعا از یَهُوَه بخواهید که ‹رغبت و قدرت› انجام آن را به شما بدهد.‏—‏فیلیپ ۲:‏۱۳‏.‏ ب۲۴/‏۴ ص ۴ ¶۹-‏۱۰

یَهُوَه از روی مهربانی به ما می‌گوید که هنگام داوری انسان‌ها چه احساسی دارد.‏ (‏حز ۳۳:‏۱۱‏)‏ یَهُوَه بدون دلیل موجه هیچ کس را برای همیشه نابود نمی‌کند.‏ او بی‌نهایت رحیم است و در صورت امکان این خصوصیت را نشان می‌دهد.‏ در مورد کسانی که رستاخیز نمی‌شوند چه می‌دانیم؟‏ در کتاب مقدّس فقط چند نمونه آمده است.‏ عیسی اشاره کرد که یهودای اِسخَریوطی رستاخیز نمی‌شود.‏ (‏مرق ۱۴:‏۲۱؛‏ یو ۱۷:‏​۱۲‏،‏ پاورقی)‏ یهودا دانسته و عمداً بر ضد یَهُوَه و پسرش عمل کرد.‏ (‏مرق ۳:‏۲۹ و برج دیده‌بانی ۱ اوت ۲۰۰۷،‏ صفحهٔ ۶ ملاحظه شود.‏)‏ به طور مشابه عیسی در مورد بعضی از رهبران مذهبی که با او مخالفت می‌کردند گفت که بدون امید رستاخیز می‌میرند.‏ (‏مت ۲۳:‏۳۳‏)‏ همچنین پولُس رسول هشدار داد که اگر مرتدان توبه نکنند رستاخیز پیدا نخواهند کرد.‏—‏عبر ۶:‏​۴-‏۸؛‏ ۱۰:‏۲۹‏.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۴ ¶۱۰-‏۱۱

همان طور که یک خیمه محافظی در برابر باد و باران و محلی برای استراحت است،‏ خیمهٔ یَهُوَه مهمانانش را در برابر صدمات روحانی محافظت کرده و به آن‌ها امید واقعی می‌دهد.‏ وقتی ما به یَهُوَه نزدیک می‌مانیم،‏ شیطان نمی‌تواند به ما صدمهٔ دائمی وارد کند.‏ (‏۱یو ۳:‏⁠۸‏)‏ یَهُوَه در دنیای جدید دوستان وفادارش را نه تنها از آسیب‌های روحانی،‏ بلکه از مرگ هم محافظت خواهد کرد.‏ (‏مکا ۲۱:‏⁠۴‏)‏ واقعاً چه افتخار بزرگی که مهمان خیمهٔ یَهُوَه باشیم و از داشتن رابطه‌ای شخصی و ماندگار با او لذّت ببریم.‏ (‏حز ۳۷:‏۲۷‏)‏ اگر بخواهیم همیشه مهمان یَهُوَه باشیم،‏ باید چه کار کنیم؟‏ اگر به خانهٔ کسی دعوت شویم،‏ می‌خواهیم توقعاتی را که از ما دارد بدانیم.‏ به طور مشابه ما می‌خواهیم بدانیم که یَهُوَه از مهمانان خود چه انتظاراتی دارد.‏ محبت ما به یَهُوَه به ما انگیزه می‌دهد که ‹در همهٔ کارهایمان او را خوشحال کنیم.‏› (‏کول ۱:‏۱۰‏)‏ ما باید همیشه جایگاه یَهُوَه و حرمت او را حفظ کنیم.‏ احترام عمیق به یَهُوَه باعث می‌شود از کارهایی که او را می‌رنجاند دوری کنیم.‏ مسلّماً می‌خواهیم ‹در حضور خدایمان فروتن باشیم.‏›—‏میکا ۶:‏⁠۸‏.‏ ب۲۴/‏۶ ص ۴ ¶۸-‏۹

یَهُوَه از ابراهیم خواست که پسرش اسحاق را قربانی کند.‏ به حتم تصوّر انجام این کار برای ابراهیم خیلی دردناک بود.‏ با این وجود او از یَهُوَه اطاعت کرد.‏ اما یَهُوَه در آخرین لحظه مانع ابراهیم شد.‏ این اتفاق پیش‌نمایی از کاری بود که یَهُوَه در آینده انجام می‌داد.‏ یَهُوَه به خاطر محبت زیاد به انسان‌ها،‏ حاضر شد پسر عزیزش را فدا کند.‏ (‏پیدا ۲۲:‏​۱-‏۱۸‏)‏ یَهُوَه قرن‌ها بعد،‏ در شریعت از قوم اسرائیل خواست که برای کفّارهٔ گناهانشان قربانی‌هایی تقدیم کنند.‏ (‏لاو ۴:‏​۲۷-‏۲۹؛‏ ۱۷:‏۱۱‏)‏ این قربانی‌ها نشان می‌داد که یَهُوَه برای نجات همیشگی انسان‌ها،‏ قربانی بزرگ‌تری فراهم می‌کند.‏ پیامبران تحت الهام خدا توضیح دادند که نسل موعود یعنی پسر خدا باید رنج می‌کشید و کشته می‌شد تا همهٔ انسان‌ها از جمله تو،‏ از گناه و مرگ نجات یابند.‏—‏اشع ۵۳:‏​۱-‏۱۲‏.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۴ ¶۷-‏۸

وقتی کتاب مقدّس را می‌خوانید،‏ به این فکر کنید که چطور می‌توانید آموخته‌هایتان را به کار ببرید.‏ موقع خواندن کتاب مقدّس از خودتان بپرسید،‏ ‹چطور می‌توانم از این اطلاعات،‏ در حال حاضر یا در آیندهٔ نزدیک استفاده کنم؟‏› برای مثال،‏ فرض کنید که اول تِسالونیکیان ۵:‏۱۷ و ۱۸ را خوانده‌اید.‏ بعد از خواندن این دو آیه،‏ به این نکته دقت کنید که آیا به طور مرتب و عمیق دعا می‌کنید.‏ همین طور فکر کنید که برای چه چیزهایی می‌توانید قدردان باشید.‏ شاید بتوانید برای سه چیز مشخص از یَهُوَه تشکر کنید.‏ اگر حتی چند دقیقه صرف تعمّق بر آنچه خوانده‌اید کنید،‏ می‌توانید شنوندهٔ کلام خدا باشید و بهتر به آن عمل کنید.‏ تصوّر کنید که اگر هر روز به همین شکل کتاب مقدّس را بخوانید،‏ چقدر فایده خواهید برد و در خدمت به یَهُوَه پیشرفت خواهید کرد.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۴-‏۵ ¶۹-‏۱۰

یَهُوَه ما را طوری آفریده که برایمان ‹دادن از گرفتن شادی‌بخش‌تر باشد.‏› ما از کمک به هم‌ایمانانمان احساس شادی می‌کنیم و وقتی آن‌ها ابراز قدردانی می‌کنند،‏ خوشحال می‌شویم.‏ با این حال،‏ حتی اگر از ما قدردانی نشود،‏ شادیم چون کار درست را انجام داده‌ایم و ‹یَهُوَه می‌تواند خیلی بیشتر از آن به ما بدهد.‏› (‏۲توا ۲۵:‏⁠۹‏)‏ در واقع هیچ کس نمی‌تواند مثل یَهُوَه سخاوتمند باشد!‏ پاداش گرفتن از یَهُوَه بیشترین شادی را به همراه دارد.‏ ما مصممیم که همواره از پدر آسمانی سخاوتمندمان سرمشق بگیریم.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۳۱ ¶۲۰-‏۲۱

یَهُوَه رحیم و دلسوز است.‏ (‏مز ۱۰۳:‏۱۳؛‏ اشع ۴۹:‏۱۵‏)‏ وقتی ما رنج می‌کشیم،‏ او هم رنج می‌کشد.‏ (‏زکر ۲:‏⁠۸‏)‏ یَهُوَه به ما کمک می‌کند تا او را بهتر بشناسیم و دوستش شویم.‏ (‏مز ۲۵:‏۱۴؛‏ اعما ۱۷:‏۲۷‏)‏ یَهُوَه فروتن است؛‏ ‹او خم می‌شود و از آسمان به زمین نگاه می‌کند.‏ او شخص بینوا را از خاک بلند می‌کند.‏› (‏مز ۱۱۳:‏​۶،‏ ۷‏)‏ ما به این دلایل می‌خواهیم خدای عظیممان را جلال دهیم.‏ ما یَهُوَه را جلال می‌دهیم چون می‌خواهیم دیگران را با او آشنا کنیم.‏ خیلی‌ها حقیقت را در مورد یَهُوَه نمی‌دانند.‏ چون شیطان با دروغ‌های وحشتناک،‏ ذهن آن‌ها را کور کرده است.‏ (‏۲قر ۴:‏⁠۴‏)‏ شیطان مردم را متقاعد کرده که یَهُوَه،‏ بی‌رحم،‏ بی‌توجه و مسبب خیلی از سختی‌ها در دنیاست.‏ اما ما حقیقت را در مورد خدایمان می‌دانیم.‏ ما این فرصت را داریم تا به دیگران حقیقت را در مورد خدای دلسوزمان بگوییم و به آن‌ها کمک کنیم تا آن‌ها هم او را جلال دهند.‏—‏اشع ۴۳:‏۱۰‏.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۳-‏۴ ¶۶-‏۷

با وجود اینکه عیسی بی‌نقص بود و معجزات زیادی انجام داد،‏ شیطان از طریق طرفدارانش دروغ‌های زیادی در مورد او پخش کرد.‏ برای مثال رهبران مذهبی به مردم گفتند که قدرت عیسی برای بیرون کردن دیوها از «رئیس دیوها» آمده بود.‏ (‏مرق ۳:‏۲۲‏)‏ رهبران مذهبی،‏ عیسی را به کفرگویی متهم کردند و مردم را تشویق کردند که کشتن عیسی را درخواست کنند.‏ (‏مت ۲۷:‏۲۰‏)‏ بعدها وقتی پیروان عیسی خبر خوش را موعظه می‌کردند،‏ مخالفان یهودی مردم را «تحریک کردند» که مسیحیان را آزار دهند.‏ (‏اعما ۱۴:‏​۲،‏ ۱۹‏)‏ برج دیده‌بانی اول دسامبر سال ۱۹۹۸،‏ در رابطه با اعمال ۱۴:‏۲ گفت:‏ «مخالفان یهودی که تنها به رد کردن پیام قانع نبودند،‏ به جوسازی پرداخته،‏ سعی کردند تعصب غیریهودیان را بر ضد مسیحیان برانگیزند.‏» شیطان هنوز «همهٔ ساکنان زمین را گمراه می‌کند.‏» ب۲۴/‏۴ ص ۱۱،‏ ۱۳ ¶۱۵-‏۱۶

زندگی ابدی یک شخص به زمان مرگش بستگی ندارد.‏ یَهُوَه داور کامل است و تصمیمات درست و عادلانه می‌گیرد.‏ (‏مز ۳۳:‏​۴،‏ ۵‏)‏ ما می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که ‹داور تمام جهان از روی عدل و انصاف داوری خواهد کرد.‏› همین طور منطقی است که زندگی ابدی یک شخص به جایی که زندگی می‌کند بستگی نداشته باشد.‏ امکان ندارد یَهُوَه میلیون‌ها نفر را که هرگز فرصت شنیدن خبر خوش را نداشته‌اند،‏ «بز» محسوب کند.‏ (‏مت ۲۵:‏۴۶‏)‏ داور عادل تمام جهان بیشتر از ما به فکر این اشخاص است.‏ ما نمی‌دانیم که یَهُوَه برای انجام اراده‌اش چطور از وقایع مصیبت عظیم استفاده می‌کند.‏ شاید زمانی که یَهُوَه قدّوسیت نام خود را به ملت‌ها آشکار کند،‏ برای بعضی از آن افراد این فرصت پیش بیاید که در مورد او بشنوند،‏ به او ایمان بیاورند و از او طرفداری کنند.‏—‏حز ۳۸:‏۱۶‏.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۵-‏۱۴

شاهدان یَهُوَه آمادهٔ کمک به همدیگر هستند.‏ (‏۲قر ۸:‏⁠۴‏)‏ آن‌ها بعضی وقت‌ها برای این کار نیاز به شجاعت دارند.‏ مثلاً در زمان جنگ،‏ پیران جماعت می‌دانند که هم‌ایمانانشان به تشویق و حمایت نیاز دارند.‏ همین طور لازم است به نیازهای روحانی و فیزیکی‌شان رسیدگی شود.‏ پیران جماعت به خاطر محبت به برادران و خواهرانشان،‏ حتی خطر را به جان می‌خرند تا به آن‌ها کمک کنند.‏ اگر برادران و خواهرانمان در شرایط خطرناک به کمک نیاز داشته باشند،‏ چطور می‌توانیم مثل صادوق شجاع باشیم؟‏ ۱)‏ راهنمایی‌ها را دنبال کنید.‏ در این موقعیت‌ها مهم است که متحد بمانید و طبق دستورالعمل‌های شعبهٔ محلی عمل کنید.‏ (‏عبر ۱۳:‏۱۷‏)‏ پیران جماعت باید مرتباً دستورالعمل‌های آمادگی برای فجایع را مرور کنند تا هنگام وقوع فاجعه آماده باشند.‏ (‏۱قر ۱۴:‏​۳۳،‏ ۴۰‏)‏ ۲)‏ شجاع باشید اما احتیاط کنید.‏ (‏امث ۲۲:‏⁠۳‏)‏ قبل از عمل،‏ خوب فکر کنید و بی‌گدار به آب نزنید.‏ ۳)‏ به یَهُوَه توکّل کنید.‏ یَهُوَه می‌تواند به شما کمک کند تا هنگام پشتیبانی از هم‌ایمانانتان در امنیت بمانید.‏ ب۲۴/‏۷ ص ۴ ¶۸؛‏ ص ۵-‏۶ ¶۱۱

داوود پادشاه،‏ یَهُوَه را می‌شناخت و به او توکّل می‌کرد.‏ وقتی دشمنانش منجمله شائول پادشاه در تعقیب او بودند،‏ داوود برای کمک به یَهُوَه دعا کرد.‏ بعد از اینکه خدا دعای داوود را شنید و نجاتش داد،‏ او گفت:‏ «یَهُوَه خدای زنده است!‏» (‏مز ۱۸:‏۴۶‏)‏ داوود با این گفته فقط وجود خدا را تأیید نمی‌کرد.‏ یک کتاب مرجع می‌گوید که «داوود اعتمادش را به خدای زنده‌ای که همیشه به خادمانش کمک می‌کند،‏ ابراز می‌کرد.‏» او می‌دانست که خدا از شرایطش آگاه است و آمادهٔ کمک به اوست؛‏ به این دلیل مصمم بود تا همواره یَهُوَه را خدمت و تمجید کند.‏ (‏مز ۱۸:‏​۲۸،‏ ۲۹،‏ ۴۹‏)‏ ما اطمینان داریم که یَهُوَه خدای زنده است و این کمکمان می‌کند تا با شجاعت او را خدمت کنیم و مشکلات را تحمّل کنیم.‏ همچنین به ما انگیزه می‌دهد تا در خدمتمان به یَهُوَه سخت‌کوش باشیم.‏ علاوه بر این،‏ اطمینان به این موضوع ما را مصمم می‌کند تا همواره به یَهُوَه نزدیک بمانیم.‏ ب۲۴/‏۶ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۳-‏۴

ما از نامهٔ پولُس رسول به تِسالونیکیان چه یاد می‌گیریم؟‏ وقتی یک شایعه یا مطلبی که هماهنگ با آموخته‌هایمان نیست را می‌شنویم،‏ باید از قدرت تشخیصمان استفاده کنیم.‏ یک بار در شوروی سابق دشمنانمان نامه‌ای را به برادران دادند که به نظر می‌رسید از طرف شعبهٔ مرکزی است.‏ آن نامه برادران را تشویق می‌کرد که سازمانی جدا و مستقل تشکیل دهند.‏ با این که آن نامه واقعی به نظر می‌رسید،‏ برادران وفادار فریب آن را نخوردند.‏ آن‌ها متوجه شدند که محتوای آن نامه هماهنگ با آموخته‌هایشان نیست.‏ امروزه دشمنان ما بعضی وقت‌ها با استفاده از اینترنت و شبکه‌های اجتماعی سعی می‌کنند ما را فریب دهند و بین ما تفرقه بیندازند.‏ ما نباید ‹قدرت تشخیصمان را زود از دست بدهیم،‏› در عوض باید از طریق آن،‏ درستی آنچه را که می‌خوانیم یا می‌شنویم،‏ با آموخته‌هایمان محک بزنیم.‏ به این شکل از خودمان محافظت می‌کنیم.‏—‏۲تسا ۲:‏۲؛‏ ۱یو ۴:‏⁠۱‏.‏ ب۲۴/‏۷ ص ۱۲ ¶۱۴-‏۱۵

مهم‌ترین تصمیم هر شخص،‏ وقف خود به یَهُوَه و پرستش او در جمع خادمانش است.‏ یَهُوَه می‌خواهد که انسان‌ها از دوستی با او لذّت ببرند و زندگی ابدی را به دست بیاورند.‏ (‏تث ۳۰:‏​۱۹،‏ ۲۰؛‏ غلا ۶:‏​۷،‏ ۸‏)‏ یَهُوَه کسی را مجبور نمی‌کند تا به او خدمت کند.‏ او به هر شخص اجازه می‌دهد تا خودش در این رابطه تصمیم بگیرد.‏ اگر یک مسیحی قانون خدا را بشکند و مرتکب گناهی جدی شود،‏ چه اتفاقی می‌افتاد؟‏ اگر توبه نکند،‏ اجازه ندارد جزوی از جماعت بماند.‏ (‏۱قر ۵:‏۱۳‏)‏ با این وجود یَهُوَه مشتاق است که شخص خطاکار به طرف او برگردد.‏ در واقع به همین دلیل خدا بهای رهایی را فراهم کرد تا بخشش گناه توبه‌کاران امکان‌پذیر شود.‏ یَهُوَه خدای مهربانمان خطاکاران را ترغیب می‌کند تا توبه کنند.‏—‏زکر ۱:‏۳؛‏ روم ۲:‏۴؛‏ یعقو ۴:‏⁠۸‏.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۱-‏۲

زمانی که یوحنای رسول سومین نامه‌اش را نوشت،‏ بعضی‌ها در جماعت تعلیمات نادرست را پخش می‌کردند و باعث تفرقه می‌شدند.‏ با این حال تعدادی هنوز ‹در راه حقیقت قدم برمی‌داشتند.‏› آن‌ها از یَهُوَه اطاعت و ‹طبق فرمان‌های او زندگی می‌کردند.‏› (‏۲یو ۴،‏ ۶‏)‏ این مسیحیان نه تنها دل یوحنا،‏ بلکه دل یَهُوَه را هم شاد کردند.‏ (‏امث ۲۷:‏۱۱‏)‏ ما چه درسی می‌گیریم؟‏ وفاداری به شادی می‌انجامد.‏ (‏۱یو ۵:‏⁠۳‏)‏ برای مثال ما با شاد کردن یَهُوَه خوشحال می‌شویم.‏ وقتی او می‌بیند که تسلیم وسوسه نمی‌شویم و از او اطاعت می‌کنیم،‏ شاد می‌شود.‏ همچنین فرشتگان شادی می‌کنند.‏ (‏لو ۱۵:‏۱۰‏)‏ ما هم از دیدن وفاداری هم‌ایمانانمان شاد می‌شویم.‏ (‏۲تسا ۱:‏⁠۴‏)‏ وقتی دنیای شیطان از بین برود از این که وفاداری خودمان را به یَهُوَه حفظ کرده‌ایم خشنود خواهیم بود.‏ ب۲۴/‏۱۱ ص ۱۲ ¶۱۷-‏۱۸

قبل از ابراز علاقه به کسی،‏ تا چه مدت باید به رفتار او دقت کنید؟‏ اگر زود اقدام کنید،‏ شاید شخص مقابل شما را عجول و بی‌فکر بداند.‏ (‏امث ۲۹:‏۲۰‏)‏ از طرف دیگر اگر زمان زیادی بگذرد و شخص از علاقهٔ شما باخبر باشد،‏ ممکن است فکر کند که شخص قاطعی نیستید.‏ (‏جا ۱۱:‏⁠۴‏)‏ فراموش نکنید که قبل از شروع دوران آشنایی لازم نیست تصمیم گرفته باشید که با او ازدواج کنید،‏ اما باید مطمئن باشید که آمادگی ازدواج را دارید و شخص مقابل ممکن است همسر خوبی برایتان باشد.‏ در صورتی که احساس کردید کسی به شما علاقه دارد باید چه کار کنید؟‏ اگر به شخص علاقه‌ای ندارید،‏ سعی کنید با رفتارتان آن را نشان دهید.‏ اگر قصد آشنایی با او را ندارید،‏ اما با رفتارتان این احساس را در او ایجاد کنید،‏ در حقش نامهربانی کرده‌اید.‏—‏افس ۴:‏۲۵‏.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۹-‏۱۰

عیسی فقط مسح‌شدگان وفادار و حقیقی را برای پادشاهی در آسمان ‹پیش خود می‌برد.‏› هر مسح‌شده‌ای که از لحاظ روحانی هوشیار نماند به همراه «برگزیدگان» به آسمان برده نخواهد شد.‏ ‏(‏مت ۲۴:‏۳۱‏)‏ صرف‌نظر از امیدی که داریم باید هشدار عیسی را در مورد هوشیار و وفادار ماندن جدی بگیریم.‏ ما باید یَهُوَه را خوب بشناسیم تا به داوری‌هایش اعتماد کنیم.‏ اگر یَهُوَه در دوران ما تصمیم بگیرد عده‌ای را مسح کند نباید تعجب کنیم.‏ به آنچه عیسی در مورد کارگران ساعت آخر در مَثَل باغ انگور گفت توجه کنید.‏ (‏مت ۲۰:‏​۱-‏۱۶‏)‏ آنانی که در ساعت آخر برای کار در تاکستان دعوت شدند دستمزدی برابر با بقیه کارگران گرفتند.‏ به همین صورت،‏ صرف‌نظر از زمانی که مسح‌شدگان انتخاب شوند،‏ با حفظ وفاداری پاداش آسمانی‌شان را دریافت می‌کنند.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۲۴ ¶۱۵-‏۱۷

عیسی نمونهٔ کاملی از تحمّل بی‌عدالتی‌ها برای ما به جا گذاشت.‏ او هم از طرف اعضای خانواده‌اش و هم از طرف دیگران بی‌عدالتی را تجربه کرد.‏ اعضای خانواده‌اش که به او ایمان نداشتند می‌گفتند که عقلش را از دست داده است.‏ رهبران مذهبی او را به همکاری با دیوها متهم کردند.‏ همچنین سربازان رومی او را مسخره کردند،‏ مورد ضرب و شتم قرار دادند و در نهایت او را کشتند.‏ (‏مرق ۳:‏​۲۱،‏ ۲۲؛‏ ۱۴:‏۵۵؛‏ ۱۵:‏​۱۶-‏۲۰،‏ ۳۵-‏۳۷‏)‏ عیسی بدون این که واکنش بدی نشان دهد،‏ همهٔ این بی‌عدالتی‌ها را تحمّل کرد.‏ ما از نمونهٔ او چه درسی می‌گیریم؟‏ (‏۱پِطرُس ۲:‏​۲۱-‏۲۳‏)‏ عیسی در رابطه با تحمّل بی‌عدالتی‌ها نمونه‌ای عالی به جا گذاشت.‏ او می‌دانست چه زمانی سکوت و چه زمانی صحبت کند.‏ (‏مت ۲۶:‏​۶۲-‏۶۴‏)‏ او به هر دروغی که در موردش گفته شد پاسخ نداد.‏ (‏مت ۱۱:‏۱۹‏)‏ او هرگز به مخالفانش ناسزا نگفت و تهدیدشان نکرد.‏ عیسی خویشتندار بود و «خودش را به دست خدایی سپرد که عادلانه داوری می‌کند.‏» ب۲۴/‏۱۱ ص ۴-‏۵ ¶۹-‏۱۰

تصوّر کنید که به یکی از دوستانتان هدیه‌ای باارزش می‌دهید.‏ اگر او از آن هدیه استفاده نکند و آن را در جایی بگذارد که دیگر به آن فکر نکند،‏ حتماً ناراحت می‌شوید.‏ از طرف دیگر اگر او از آن هدیه استفاده کند و قدردانی‌اش را نشان دهد،‏ خوشحال می‌شوید.‏ به طور مشابه،‏ یَهُوَه هدیه‌ای به ما داده است.‏ او جان پسرش را در راه ما فدا کرده است.‏ مطمئناً اگر ما قدردانی‌مان را بابت این هدیهٔ باارزش و محبتی که او از طریق آن به ما نشان داده است ابراز کنیم،‏ یَهُوَه خوشحال می‌شود.‏ (‏یو ۳:‏۱۶؛‏ روم ۵:‏​۷،‏ ۸‏)‏ ممکن است با گذشت زمان،‏ دیگر مثل سابق برای بهای رهایی ارزش قائل نباشیم.‏ اگر قدردانی‌مان را نسبت به هدیهٔ باارزش یَهُوَه از دست بدهیم،‏ مثل این است که آن هدیه،‏ دیگر در جلوی دیدمان نیست و فراموشش کرده‌ایم.‏ ما باید مرتباً به کاری که یَهُوَه و عیسی برایمان کرده‌اند،‏ فکر کنیم.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۲۶ ¶۱-‏۲

برادری که به عنوان پیر جماعت منصوب می‌شود «نباید تازه ایمان آورده باشد.‏» با این که لازم نیست سال‌های زیادی از تعمید یک برادر گذشته باشد،‏ او برای رسیدن به بلوغ مسیحی به زمان نیاز دارد.‏ شخص قبل از این که پیر جماعت شود باید مثل عیسی فروتن باشد و صبورانه منتظر بماند تا یَهُوَه مسئولیت‌های بیشتری به او بدهد.‏ (‏مت ۲۰:‏۲۳؛‏ فیلیپ ۲:‏​۵-‏۸‏)‏ با عمل کردن طبق معیارهای یَهُوَه و دنبال کردن دستورالعمل‌های سازمانش،‏ ‹وفاداری› شخص ثابت می‌شود.‏ کتاب مقدّس می‌گوید که سرپرستان باید ‹صلاحیت تعلیم دادن را داشته باشند.‏› آیا منظور این است که شخص باید یک سخنران عالی باشد؟‏ نه.‏ با این که بسیاری از پیران باتجربه بهترین سخنران نیستند،‏ در خدمت موعظه مؤثرند و شبانان خوبی هستند.‏ ب۲۴/‏۱۱ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۴-‏۱۵

وقتی مطلبی را در کتاب مقدّس می‌خوانیم که کاملاً آن را درک نمی‌کنیم،‏ می‌توانیم راجع به آن تحقیق کنیم.‏ بعد،‏ طی روز به چیزهایی که در مورد یَهُوَه،‏ عیسی و محبتشان یاد گرفتیم تعمّق کنیم.‏(‏مز ۱۱۹:‏۹۷‏)‏ اگر هر بار که در کلام خدا کندوکاو می‌کنید،‏ نکتهٔ جدید یا جالبی پیدا نکردید دلسرد نشوید.‏ شما مثل کسی هستید که در جستجوی طلاست.‏ چنین کسی روزها و ساعت‌ها تلاش می‌کند تا یک تکهٔ طلا پیدا کند و چون حتی ریزترین تکهٔ طلا برای او ارزش دارد،‏ دست از تلاش نمی‌کشد.‏ با این حال،‏ گنج‌هایی که در کتاب مقدّس پیدا می‌کنیم،‏ حتی از هر طلایی ارزشمندتر است!‏ (‏امث ۸:‏۱۰‏)‏ پس دست از تلاش نکشید و برنامه‌تان را برای خواندن کتاب مقدّس حفظ کنید.‏—‏مز ۱:‏⁠۲‏.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۴-‏۱۵

یَهُوَه از ما انتظار دارد کسانی را که ما را می‌رنجانند ببخشیم.‏ (‏مز ۸۶:‏۵؛‏ لو ۱۷:‏۴؛‏ افس ۴:‏۳۲‏)‏ ممکن است به خاطر رفتار یا حرف‌های یک شخص به شدّت رنجیده شویم،‏ به خصوص اگر او دوست نزدیک یا از اعضای خانواده‌مان باشد.‏ (‏مز ۵۵:‏​۱۲-‏۱۴‏)‏ احساسی که داریم می‌تواند مثل ضربات شمشیر،‏ دردناک باشد.‏ (‏امث ۱۲:‏۱۸‏)‏ شاید سعی کنیم احساساتمان را پنهان کنیم یا آن‌ها را نادیده بگیریم.‏ اما این کار مثل این است که اجازه دهیم شمشیر در زخممان بماند.‏ به طور مشابه اگر دردهایمان را نادیده بگیریم،‏ نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم که احساس بهتری پیدا کنیم.‏ وقتی کسی ما را می‌رنجاند شاید واکنش طبیعی‌مان این باشد که عصبانی شویم.‏ کتاب مقدّس می‌گوید که ممکن است خشمگین شویم،‏ اما نباید خشمگین بمانیم.‏ (‏مز ۴:‏۴؛‏ افس ۴:‏۲۶‏)‏ چرا؟‏ چون معمولاً خشم نتیجهٔ خوبی به بار نمی‌آورد.‏ (‏یعقو ۱:‏۲۰‏)‏ فراموش نکنید که خشمگین شدن یک واکنش طبیعی است،‏ اما خشمگین ماندن در دست ماست.‏ ب۲۵/‏۲ ص ۱۵ ¶۴-‏۶

عیسی با استفاده از مَثَلی نشان داد کسی که پول جمع می‌کند «ولی از دید خدا ثروتمند نیست،‏» نادان است.‏ (‏لو ۱۲:‏​۱۶-‏۲۱‏)‏ هیچ کس از اتفاقات آینده باخبر نیست.‏ (‏امث ۲۳:‏​۴،‏ ۵؛‏ یعقو ۴:‏​۱۳-‏۱۵‏)‏ عیسی همین طور گفت که اگر کسی بخواهد شاگرد او شود باید آماده باشد ‹از تمام دارایی‌اش بگذرد.‏› (‏لو ۱۴:‏۳۳‏)‏ مسیحیان قرن اول در یهودیه دارایی‌شان را از دست دادند،‏ اما شادی‌شان را حفظ کردند.‏ (‏عبر ۱۰:‏۳۴‏)‏ امروزه هم بسیاری از برادران و خواهرانمان به خاطر بی‌طرفی سیاسی،‏ دارایی و شغلشان را از دست داده‌اند.‏ (‏مکا ۱۳:‏​۱۶،‏ ۱۷‏)‏ در چنین شرایطی چه چیزی به آن‌ها کمک کرد؟‏ آن‌ها کاملاً به وعدهٔ یَهُوَه اطمینان داشتند که می‌گوید:‏ «من هیچ وقت تو را ترک نخواهم کرد و هیچ وقت تو را تنها نخواهم گذاشت.‏» (‏عبر ۱۳:‏⁠۵‏)‏ ما تلاش می‌کنیم برای نیازهای آینده‌مان برنامه‌ریزی کنیم،‏ اما اگر اتفاقات غیرمنتظره پیش بیاید مطمئنیم که یَهُوَه از ما حمایت خواهد کرد.‏ ب۲۵/‏۳ ص ۲۹-‏۳۰ ¶۱۳-‏۱۴

یَهُوَه از ما انتظار ندارد که بدون دریافت کمک به بلوغ مسیحی برسیم.‏ شبانان جماعت آماده‌اند تا به همه کمک کنند تا مثل مسیح به بلوغ و رشد کامل روحانی برسند.‏ (‏افس ۴:‏​۱۱-‏۱۳‏)‏ یَهُوَه همچنین روح‌القدس را به ما می‌دهد تا بتوانیم «مثل مسیح فکر کنیم.‏» (‏۱قر ۲:‏​۱۴-‏۱۶‏)‏ به علاوه،‏ به الهام خدا چهار انجیل نوشته شده تا با طرز فکر،‏ گفتار و رفتار عیسی طی خدمت زمینی‌اش آشنا شویم و با الگو گرفتن از او به بلوغ مسیحی برسیم.‏ ولی برای رسیدن به بلوغ مسیحی نباید به «آموزش‌های ابتدایی در مورد مسیح» اکتفا کنیم.‏ ب۲۴/‏۴ ص ۴-‏۵ ¶۱۱-‏۱۲

همهٔ ما هر روز باید تصمیماتی بگیریم.‏ بعضی از آن‌ها نسبتاً آسانند،‏ مثلاً این که صبحانه چه بخوریم و چه ساعتی بخوابیم.‏ اما گرفتن بعضی دیگر از تصمیمات سخت است،‏ چون روی سلامتی و شادی ما و خانواده‌مان یا پرستشمان تأثیر می‌گذارد.‏ ما می‌خواهیم تصمیماتی بگیریم که به نفع ما و خانواده‌مان است.‏ مهم‌تر از همه،‏ می‌خواهیم با تصمیماتی که می‌گیریم یَهُوَه را شاد کنیم.‏ (‏روم ۱۲:‏​۱،‏ ۲‏)‏ مهم است که قبل از تصمیم‌گیری،‏ اطلاعات لازم را جمع‌آوری کنیم.‏ تصوّر کنید که یک شخص با پزشکش در مورد بیماری جدی‌اش صحبت می‌کند.‏ آیا آن پزشک بدون معاینه و پرسیدن سؤال در مورد شیوهٔ درمانش تصمیم‌گیری می‌کند؟‏ مسلّماً نه.‏ اگر ما هم قبل از گرفتن تصمیمات،‏ اطلاعات لازم را جمع‌آوری کنیم،‏ تصمیم بهتری خواهیم گرفت.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۱۴ ¶۱-‏۳

در مورد رحمت یَهُوَه چه می‌دانیم؟‏ او چطور نشان داده است که «دوست ندارد کسی نابود شود؟‏» (‏۲پطر ۳:‏⁠۹‏)‏ به رحمت او نسبت به کسانی که گناهان جدی مرتکب شدند توجه کنید.‏ داوود پادشاه مرتکب گناهانی جدی مثل زنا و قتل شد،‏ اما توبه کرد و یَهُوَه از روی رحمت او را بخشید.‏ (‏۲سمو ۱۲:‏​۱-‏۱۲‏)‏ مَنَسّی پادشاه در بیشتر عمر خود،‏ کارهای شریرانهٔ هولناکی کرد.‏ اما توبه کرد و یَهُوَه با وجود شدّت گناهانش رحمت نشان داد و مَنَسّی را بخشید.‏ (‏۲توا ۳۳:‏​۹-‏۱۶‏)‏ این نمونه‌ها به ما یادآوری می‌کند که هر وقت یَهُوَه دلیلی برای بخشش و رحمت داشته باشد،‏ حتماً آن را نشان خواهد داد.‏ یَهُوَه چنین کسانی را رستاخیز می‌دهد،‏ چون متوجه بزرگی گناهانشان شدند و توبه کردند.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۴-‏۵ ¶۱۲