مارس

ما در کتاب مقدّس در مورد کسانی می‌خوانیم که درستکار بودند،‏ اما بدکار شدند.‏ سلیمان پادشاه یکی از آن‌ها بود.‏ او کاملاً در راه‌های خدا تعلیم یافت و یَهُوَه به او برکات فراوانی داد.‏ با این حال او بعدها به پرستش خدایان دروغین روی آورد.‏ گناهان او یَهُوَه را خیلی عصبانی کرد و عواقب آن برای قرن‌ها باقی ماند.‏ کتاب مقدّس می‌گوید که سلیمان «با پدران خود آرمید؛‏» یعنی با مردان وفاداری مثل داوود پادشاه.‏ (‏۱پاد ۱۱:‏​۵-‏۹،‏ ۴۳‏،‏ پاورقی؛‏ ۲پاد ۲۳:‏۱۳‏)‏ اما این آیه به این معنی نیست که هر کس بمیرد،‏ با مرگش حق زندگی دوباره را به دست می‌آورد.‏ رستاخیز هدیه‌ای از طرف خدای مهربانمان است که به هر که بخواهد می‌دهد تا فرصتی برای خدمت به او داشته باشد.‏ (‏ایو ۱۴:‏​۱۳،‏ ۱۴؛‏ یو ۶:‏۴۴‏)‏ آیا سلیمان این هدیه را دریافت می‌کند؟‏ ما نمی‌دانیم،‏ یَهُوَه می‌داند.‏ چیزی که ما می‌دانیم این است که یَهُوَه همیشه کار درست را انجام می‌دهد.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۴ ¶۹

در زمان باستان،‏ خیمه جایی بود که شخص در آن استراحت می‌کرد و از باد و باران در امان بود.‏ کسی که در خیمه مهمان بود،‏ می‌دانست که به خوبی از او پذیرایی می‌شود.‏ ما با وقف خود،‏ مهمان خیمهٔ مجازی یَهُوَه می‌شویم.‏ ما آنجا از خوراک روحانی فراوان و دوستی با کسانی که مهمان یَهُوَه هستند لذّت می‌بریم.‏ خیمهٔ مجازی یَهُوَه به مکانی خاص محدود نمی‌شود.‏ هر جا که خادمان وفادار یَهُوَه باشند،‏ خیمهٔ او آنجاست.‏ (‏مکا ۲۱:‏⁠۳‏)‏ در مورد خادمان وفاداری که مرده‌اند،‏ چه می‌توان گفت؟‏ آیا می‌توان گفت که آن‌ها هنوز مهمان خیمهٔ یَهُوَه هستند؟‏ بله.‏ دلیل آن چیست؟‏ چون آن‌ها در حافظهٔ یَهُوَه هنوز زنده‌اند.‏ عیسی گفت:‏ «دربارهٔ رستاخیز مردگان،‏ حتی موسی هم در گزارش مربوط به بوتهٔ خار مشخص کرد که یَهُوَه ‹خدای ابراهیم،‏ خدای اسحاق و خدای یعقوب› است.‏ او خدای مردگان نیست،‏ بلکه خدای زندگان است،‏ چون همهٔ آن‌ها از دید او زنده‌اند.‏»—‏لو ۲۰:‏​۳۷،‏ ۳۸‏.‏ ب۲۴/‏۶ ص ۳-‏۴ ¶۶-‏۷

صادوق،‏ مسلّح و آمادهٔ جنگ به حِبرون رفت.‏ (‏۱توا ۱۲:‏۳۸‏)‏ او می‌خواست داوود را در جنگ همراهی کند و با دشمنان اسرائیل بجنگد.‏ صادوق شاید تجربهٔ زیادی در جنگیدن نداشت،‏ اما مرد شجاعی بود.‏ کاهنی مثل صادوق چطور این شجاعت را به دست آورده بود؟‏ اطرافیان او مردانی شجاع و قوی بودند.‏ حتماً نمونهٔ آن‌ها به او کمک کرده بود.‏ مثلاً داوود با شجاعت ‹قوم اسرائیل را در جنگ‌هایشان رهبری می‌کرد› و این باعث شد تا قوم از او پشتیبانی کند.‏ (‏۱توا ۱۱:‏​۱،‏ ۲‏)‏ او برای شکست دشمنانش همیشه به یَهُوَه توکّل می‌کرد.‏ (‏مز ۱۳۸:‏⁠۳‏)‏ صادوق همین طور از نمونهٔ مردان شجاع دیگری مثل یِهویاداع و پسرش بنایا که جنگجو بود و ۲۲ رئیسی که در کنار داوود می‌جنگیدند،‏ سرمشق گرفت.‏—‏۱توا ۱۱:‏​۲۲-‏۲۵؛‏ ۱۲:‏​۲۶-‏۲۸‏.‏ ب۲۴/‏۷ ص ۳-‏۴ ¶۵-‏۶

سولُس تارسوسی با بی‌رحمی به پیروان مسیح آزار و اذیت می‌رساند.‏ احتمالاً بسیاری از مسیحیان به این که سولُس خودش را تغییر دهد امیدی نداشتند.‏ اما عیسای رستاخیزیافته چنین دیدی نسبت به او نداشت.‏ عیسی و پدرش خصوصیات خوبی در سولُس می‌دیدند.‏ عیسی گفت:‏ ‹این مرد ظرف برگزیدهٔ من است.‏› (‏اعما ۹:‏۱۵‏)‏ او حتی از طریق یک معجزه به سولُس کمک کرد تا توبه کند.‏ (‏اعما ۷:‏۵۸–‏۸:‏۳؛‏ ۹:‏​۱-‏۹،‏ ۱۷-‏۲۰‏)‏ سولُس که بعدها پولُس رسول خوانده شد،‏ بعد از مسیحی شدنش دائماً از مهربانی و رحمتی که به او نشان داده شد،‏ قدردانی می‌کرد.‏ (‏۱تیمو ۱:‏​۱۲-‏۱۵‏)‏ وقتی پولُس در مورد یک رسوایی در جماعت قُرِنتُس شنید،‏ چطور با آن برخورد کرد؟‏ از رفتار او نکات زیادی را در مورد تأدیب مهرآمیز یَهُوَه و اهمیت نشان دادن رحمت یاد می‌گیریم.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۱۳ ¶۱۵-‏۱۶

یَهُوَه طی قرن‌ها به‌تدریج نشان داد که چطور انسان‌های گناهکار می‌توانند به او نزدیک شوند.‏ بعد از سرکشی در باغ عدن،‏ هابیل یعنی دومین پسر آدم و حوّا،‏ اولین انسانی بود که به یَهُوَه وفادار ماند.‏ هابیل یَهُوَه را دوست داشت و می‌خواست به او نزدیک شود.‏ او چوپان بود و از گله‌اش چند برّه را برای یَهُوَه قربانی کرد.‏ «یَهُوَه از هابیل و هدیه‌اش راضی بود.‏» (‏پیدا ۴:‏⁠۴‏)‏ یَهُوَه همچنین رضایت خود را از قربانی‌های اشخاص وفادار دیگری مانند نوح ابراز کرد.‏ (‏پیدا ۸:‏​۲۰،‏ ۲۱‏)‏ یَهُوَه با پذیرفتن این قربانی‌ها نشان داد که انسان‌های گناهکار می‌توانند به او نزدیک شوند و رضایتش را به دست آورند.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۳-‏۴ ¶۵-‏۶

ممکن است به دلیل بی‌عدالتی شدیداً ناراحت و مأیوس شویم.‏ (‏جا ۷:‏⁠۷‏)‏ خادمان وفادار یَهُوَه مانند ایّوب و حَبَقوق چنین احساسی داشتند.‏ (‏ایو ۶:‏​۲،‏ ۳؛‏ حب ۱:‏​۱-‏۳‏)‏ هر چند که این احساسات طبیعی هستند،‏ باید مواظب باشیم که واکنش نابجایی نسبت به بی‌عدالتی‌ها نشان ندهیم.‏ چنین واکنشی می‌تواند شرایط را بدتر کند.‏ وقتی به نظر می‌رسد کسانی که ناعادلانه عمل می‌کنند عاقبت کارشان را نمی‌بینند،‏ شاید فکر کنیم که انجام کار درست ارزشی ندارد.‏ یک مزمورنویس شاهد بدرفتاری شریران با درستکاران بود.‏ آن‌ها ظاهراً موفق بودند.‏ او گفت:‏ «اشخاص شریر این طور هستند!‏ آن‌ها زندگی راحتی دارند.‏» (‏مز ۷۳:‏۱۲‏)‏ او آنقدر تحت تأثیر بی‌عدالتی‌ها قرار گرفت که نزدیک بود از خدمت به یَهُوَه دست بکشد.‏ او اعتراف کرد:‏ «وقتی سعی کردم این موضوع را بفهمم،‏ گیج و سردرگم شدم.‏»—‏مز ۷۳:‏​۱۴،‏ ۱۶‏.‏ ب۲۴/‏۱۱ ص ۳-‏۴ ¶۵-‏۷

ما یَهُوَه را جلال می‌دهیم چون برای او احترام قائلیم.‏ ما دلایل زیادی برای احترام گذاشتن به یَهُوَه داریم.‏ او قادر مطلق است و هیچ وقت خسته نمی‌شود.‏ (‏مز ۹۶:‏​۴-‏۷‏)‏ حکمت او به وضوح در آفریده‌هایش دیده می‌شود.‏ او ما را آفریده و هر آنچه به آن نیاز داریم در اختیارمان گذاشته است.‏ (‏مکا ۴:‏۱۱‏)‏ او وفادار است.‏ (‏مکا ۱۵:‏⁠۴‏)‏ او همیشه در کارهایش موفق است و به همهٔ وعده‌هایش عمل می‌کند.‏ (‏یوش ۲۳:‏۱۴‏)‏ پس جای تعجب نیست که اِرْمیای نبی در مورد یَهُوَه گفت:‏ «در تمام مملکت‌ها و بین همهٔ خردمندانِ ملت‌ها،‏ هیچ کس مثل تو نیست.‏» (‏ار ۱۰:‏​۶،‏ ۷‏)‏ ما مطمئناً دلایل زیادی برای احترام گذاشتن به یَهُوَه پدر آسمانی‌مان داریم.‏ اما ما نه تنها به او احترام می‌گذاریم بلکه دوستش داریم.‏ و مهمتر از آن،‏ ما یَهُوَه را جلال می‌دهیم چون خیلی دوستش داریم.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۳ ¶۵-‏۶

دشمنان خدا تلاش می‌کنند تا نقاط مثبت سازمان خدا را بد جلوه دهند.‏ برای مثال ما از کتاب مقدّس یاد گرفته‌ایم که یَهُوَه از پرستندگانش انتظار دارد که از لحاظ جسمی،‏ اخلاقی و روحانی پاک باشند.‏ او فرمان می‌دهد که اگر کسی راه بد را پیش بگیرد و نخواهد آن را ترک کند،‏ اجازه ندارد جزو جماعت بماند.‏ (‏۱قر ۵:‏​۱۱-‏۱۲؛‏ ۶:‏​۹،‏ ۱۰‏)‏ ما از این فرمان اطاعت می‌کنیم؛‏ به همین دلیل دشمنانمان ما را متهم می‌کنند که متعصب و بی‌محبتیم و دیگران را قضاوت می‌کنیم.‏ ما باید تشخیص دهیم که چه کسی پشت این حملات است.‏ شیطان ابلیس پشت داستان‌های دروغی بر ضدّ سازمان یَهُوَه است و «پدر همهٔ دروغ‌هاست.‏» (‏یو ۸:‏۴۴؛‏ پیدا ۳:‏​۱-‏۵‏)‏ پس ما باید انتظار داشته باشیم که شیطان با استفاده از طرفدارانش به ضدّ سازمان یَهُوَه شایعه‌پراکنی کند.‏ ب۲۴/‏۴ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۱۳-‏۱۴

حتی بعد از شروع مصیبت عظیم ممکن است بعضی‌ها با دیدن نابودی «بابِل بزرگ،‏» موعظهٔ شاهدان یَهُوَه را در این رابطه به یاد بیاورند.‏ آیا ممکن است عده‌ای از کسانی که آن اتفاق را می‌بینند،‏ به یَهُوَه ایمان بیاورند؟‏ (‏مکا ۱۷:‏⁠۵‏)‏ در زمان موسی اتفاق مشابهی افتاد.‏ هنگام خروج اسرائیلیان از مصر «گروهی بزرگ از قوم‌های دیگر» به آن‌ها پیوستند.‏ شاید تعدادی از آن‌ها با دیدن ده بلایی که موسی پیشگویی کرد ایمان آوردند.‏ (‏خرو ۱۲:‏۳۸‏)‏ اگر بعد از نابودی بابِل بزرگ چنین اتفاقی بیفتد،‏ آیا ما فکر می‌کنیم ناعادلانه است که عده‌ای،‏ کمی قبل از رسیدن پایان به ما پیوسته‌اند؟‏ البته که نه!‏ ما می‌خواهیم مثل پدر آسمانی‌مان که «خدای رحیم و دلسوز،‏ خدای دیرخشم،‏ خدایی که سرشار از محبت پایدار و منشأ حقیقت است» باشیم.‏—‏خرو ۳۴:‏⁠۶‏.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۳-‏۱۲

اگر ما از ‹چارچوب تعالیم درست› منحرف شویم،‏ چه اتفاقی می‌افتد؟‏ به نمونه‌ای توجه کنید.‏ در قرن اول در بین بعضی از مسیحیان شایعه‌ای پخش شده بود که روز یَهُوَه رسیده است.‏ احتمالاً آن شایعه در نامه‌ای بود که بعضی‌ها فکر می‌کردند پولُس رسول آن را نوشته است.‏ بعضی از مسیحیان تِسالونیکی بدون تحقیق،‏ آن شایعه را باور و پخش کردند.‏ اگر آن‌ها تعلیمات پولُس را در زمانی که با آن‌ها بود به یاد می‌آوردند،‏ فریب نمی‌خوردند.‏ (‏۲تسا ۲:‏​۱-‏۵‏)‏ پولُس به آن‌ها گفته بود هر چیزی را که می‌شنوند باور نکنند.‏ پولُس همین طور برای کمک به آن‌ها در آخر نامهٔ دومش به تِسالونیکیان نوشت:‏ «من،‏ پولُس،‏ این سلام را با دست خودم می‌نویسم که نشانه‌ای در همهٔ نامه‌های من است؛‏ این دست‌خط من است.‏»—‏۲تسا ۳:‏۱۷‏.‏ ب۲۴/‏۷ ص ۱۲ ¶۱۳-‏۱۴

مسیحیان یهودی‌نژاد با بدتر شدن شرایط در یهودیه باید در خدمتشان به یَهُوَه پایداری می‌کردند.‏ عده‌ای از مسیحیان با آزار و اذیت روبرو شده بودند،‏ اما بسیاری از آن‌ها در دورانی که آرامشی نسبی وجود داشت مسیحی شده بودند.‏ پولُس رسول به آن مسیحیان یادآوری کرد که باید برای آزار و اذیت بیشتری آماده باشند و حتی مثل عیسی تا پای مرگ وفادار بمانند.‏ (‏عبر ۱۲:‏⁠۴‏)‏ مخالفان یهودی با گسترش مسیحیت خشونت بیشتری نشان می‌دادند.‏ یک بار وقتی پولُس در اورشلیم موعظه می‌کرد گروهی از یهودیان به او حمله کردند.‏ حتی چند سال قبل از آن،‏ بیشتر از ۴۰ نفر «قسم خوردند که تا پولُس را نکشند لب به غذا یا آب نزنند.‏» (‏اعما ۲۲:‏۲۲؛‏ ۲۳:‏​۱۲-‏۱۴‏)‏ با وجود این نفرت و افراط‌گرایی،‏ مسیحیان باید برای پرستش دور هم جمع می‌شدند،‏ خبر خوش را موعظه می‌کردند و ایمانشان را قوی نگه می‌داشتند.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۱۲ ¶۱۵

یوحنا،‏ دوست نزدیک و رسول عیسی بود.‏ (‏مت ۱۰:‏⁠۲‏)‏ او همیشه عیسی را در موعظه همراهی می‌کرد،‏ شاهد معجزاتش بود و در سختی‌ها کنارش ماند.‏ یوحنا هنگام اعدام عیسی آنجا بود و بعد از آن عیسای رستاخیزیافته را دید.‏ او همین طور در قرن اول شاهد گسترش مسیحیت و پخش خبر خوش «در سراسر دنیا» بود.‏ (‏کول ۱:‏۲۳‏)‏ یوحنا در اواخر زندگی‌اش این افتخار را داشت تا در نگارش کلام خدا سهمی داشته باشد.‏ او «مکاشفه‌ای از عیسی مسیح» را ثبت کرد.‏ (‏مکا ۱:‏⁠۱‏)‏ یوحنا همچنین نویسندهٔ سه نامهٔ الهامی و یک انجیل به نام خودش است.‏ او سومین نامه‌اش را به یک برادر وفادار به نام گایوس که برایش عزیز بود نوشت.‏ (‏۳یو ۱‏)‏ آنچه یوحنا در نامه‌اش نوشت تا امروز به همهٔ پیروان عیسی کمک کرده است.‏ ب۲۴/‏۱۱ ص ۱۲ ¶۱۵-‏۱۶

شوهری که همسرش را دوست دارد،‏ برای او ارزش قائل است و او را هدیه‌ای از طرف یَهُوَه می‌داند.‏ (‏امث ۱۸:‏۲۲؛‏ ۳۱:‏۱۰‏)‏ چنین شوهری حتی در خصوصی‌ترین جنبهٔ زندگی،‏ با مهربانی و احترام با همسرش رفتار می‌کند.‏ مثلاً موقع رابطهٔ جنسی،‏ همسرش را تحت فشار قرار نمی‌دهد تا کارهایی انجام دهد که او را تحقیر و معذّب کند یا وجدانش ناراحت شود.‏ همچنین تلاش می‌کند تا وجدان خودش را هم پاک نگه دارد.‏ (‏اعما ۲۴:‏۱۶‏)‏ شوهران،‏ مطمئن باشید که یَهُوَه از این که در حرف‌ها و رفتارتان به همسرتان حرمت می‌گذارید خوشحال است.‏ مصمم باشید که از رفتارهای آزاردهنده دوری کنید،‏ با همسرتان با مهربانی و احترام رفتار کنید و عشق و علاقه‌تان را به او نشان دهید.‏ به این شکل نشان می‌دهید که برایش ارزش و احترام قائلید.‏ با حرمت گذاشتن به همسرتان،‏ در حقیقت باارزش‌ترین رابطه‌تان یعنی دوستی‌تان را با یَهُوَه حفظ می‌کنید.‏—‏مز ۲۵:‏۱۴‏.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۱۳ ¶۱۷-‏۱۸

یکی از تفاوت‌های خادمان یَهُوَه با کسانی که ادعا می‌کنند پیرو مسیح هستند،‏ غیرتشان برای موعظه است.‏ چطور می‌توانیم غیرت و شور و شوقمان را در موعظه حفظ و حتی بیشتر کنیم؟‏ با بررسی نمونهٔ عیسی درس‌های خوبی دربارهٔ غیرت در موعظه یاد می‌گیریم.‏ غیرت و شور و شوق عیسی در موعظه هیچ وقت کم نشد.‏ او با گذشت زمان حتی فعالیتش را بیشتر کرد.‏ عیسی حدود سه سال به یهودیانی موعظه کرد که اکثرشان بی‌علاقه بودند،‏ دقیقاً مثل آن باغبانی که درخت انجیر کاشت و سه سال به آن رسیدگی کرد ولی میوه‌ای برداشت نکرد.‏ همان طور که آن باغبان از درخت انجیر ناامید نشد،‏ عیسی هم از مردم ناامید نشد و فعالیتش را کم نکرد.‏ (‏لو ۱۳:‏​۶-‏۹‏)‏ ما هم می‌توانیم با یادگیری از تعالیم عیسی و سرمشق گرفتن از او،‏ غیرتمان را در موعظه حفظ کنیم.‏ ب۲۵/‏۳ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۱-‏۴

اگر فکر می‌کنید که کسی می‌تواند برایتان همسر خوبی باشد باید چه کار کنید؟‏ آیا باید بلافاصله به او ابراز علاقه کنید؟‏ کتاب مقدّس می‌گوید که شخص عاقل از روی آگاهی عمل می‌کند.‏ پس عاقلانه است که قبل از ابراز علاقه،‏ به رفتار شخص دقت کنید.‏ چطور می‌توانید با سنجیدگی به رفتار شخص دقت کنید؟‏ شاید در جلسات یا مهمانی‌ها متوجه نکاتی در مورد روحانیت،‏ شخصیت یا رفتار او شوید.‏ دوستان او چه کسانی هستند و در مورد چه چیزهایی صحبت می‌کند؟‏ (‏لو ۶:‏۴۵‏)‏ آیا اهداف مشابهی دارید؟‏ شاید بتوانید با پیران جماعت یا مسیحیان باتجربهٔ دیگر که او را به خوبی می‌شناسند صحبت کنید.‏ (‏امث ۲۰:‏۱۸‏)‏ شما می‌توانید در مورد خصوصیات و شهرت او بپرسید.‏ (‏روت ۲:‏۱۱‏)‏ وقتی به رفتار شخص دقت می‌کنید،‏ مواظب باشید که او را معذّب نکنید و به احساسات و حریم خصوصی او احترام بگذارید.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۲۲ ¶۷-‏۸

پیران با سرمشق گرفتن از نمونهٔ عیسی،‏ عجولانه نتیجه‌گیری نمی‌کنند که شخص خطاکار توبه نمی‌کند.‏ ممکن است بعضی‌ها در اولین دیدار با کمیتهٔ پیران توبه کنند،‏ در حالی که شاید برخی دیگر به زمان بیشتری نیاز داشته باشند.‏ پس بهتر است که پیران بیشتر از یک بار با شخص خطاکار ملاقات کنند.‏ شاید او بعد از اولین دیدار به طور جدی در مورد پندی که گرفته،‏ فکر کند و با فروتنی از یَهُوَه بخواهد تا او را ببخشد.‏ (‏مز ۳۸:‏۱۸‏)‏ به این شکل،‏ ممکن است شخص در دیدار بعدی از خود طرز فکر متفاوتی نشان دهد.‏ پیران برای این که شخص خطاکار را به توبه برانگیزند،‏ باید از خود دلسوزی و مهربانی نشان دهند.‏ آن‌ها دعا می‌کنند که یَهُوَه به تلاش‌هایشان برکت دهد و شخص خطاکار به خود بیاید و توبه کند.‏—‏۲تیمو ۲:‏​۲۵،‏ ۲۶‏.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۱۲-‏۱۳

یَهُوَه نمی‌خواهد کسی نابود شود.‏ یَهُوَه می‌خواهد که گناهکاران با او آشتی کنند.‏ (‏۲قر ۵:‏۲۰‏)‏ به این دلیل در طول تاریخ او بارها خادمانش را تشویق کرده است تا توبه کنند و به سوی او برگردند.‏ پیران جماعت این افتخار را دارند تا با یَهُوَه همکاری کنند و خطاکاران را به توبه برانگیزانند.‏ (‏روم ۲:‏۴؛‏ ۱قر ۳:‏⁠۹‏)‏ توبهٔ گناهکاران باعث شادی عظیمی در آسمان می‌شود.‏ هر بار که یکی از گوسفندان گم‌شدهٔ یَهُوَه به جماعت برمی‌گردد،‏ پدر آسمانی‌مان شادی می‌کند.‏ هر چه بیشتر به دلسوزی،‏ رحمت و لطف یَهُوَه فکر کنیم محبتمان به او بیشتر می‌شود.‏—‏لو ۱:‏۷۸‏.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۳۱ ¶۱۶-‏۱۷

عیسی اجازه نداد که مردم او را پادشاه کنند،‏ چون در این صورت در سیاست یهودیان که تحت حکومت روم بود دخالت می‌کرد.‏ به همین دلیل او از آن جمعیت جدا شد و «دوباره بالای کوه رفت.‏» ما از این واکنش عیسی درس مهمی می‌گیریم.‏ مطمئناً دیگران از ما انتظار فراهم کردن غذا به شکلی معجزه‌آسا و شفای بیماران را ندارند.‏ آن‌ها همچنین نمی‌خواهند ما را پادشاه کنند.‏ اما ممکن است ما را تشویق کنند تا در رأی‌گیری شرکت کنیم یا از کاندیدایی حمایت کنیم که فکر می‌کنند شرایط را بهتر می‌کند.‏ اگر دوباره به نمونهٔ عیسی فکر کنیم،‏ می‌بینیم که او واکنشی قاطعانه از خود نشان داد و در سیاست دخالت نکرد.‏ او حتی گفت:‏ «پادشاهی من به این دنیا تعلّق ندارد.‏» (‏یو ۱۷:‏۱۴؛‏ ۱۸:‏۳۶‏)‏ ما مسیحیان باید طرز فکر و واکنش عیسی را الگو قرار دهیم.‏ در واقع ما از پادشاهی خدا حمایت می‌کنیم،‏ در مورد آن موعظه می‌کنیم و برای آمدنش دعا می‌کنیم.‏—‏مت ۶:‏۱۰‏.‏ ب۲۴/‏۱۲ ص ۴-‏۵ ¶۵-‏۶

موقع مطالعه،‏ توجه کنید چطور می‌توانید آنچه را یاد گرفته‌اید به کار ببرید.‏ برای مثال،‏ از عدالت یَهُوَه سرمشق بگیرید و نسبت به دیگران تبعیض قائل نشوید.‏ از محبت عیسی به پدرش و دیگران الگو بگیرید و حاضر باشید حتی اگر سخت باشد از نام یَهُوَه دفاع کنید و به هم‌ایمانانتان کمک کنید.‏ همچنین مثل عیسی موعظه کنید تا دیگران هم بتوانند از هدیهٔ باارزشی که یَهُوَه به ما داده فایده ببرند.‏ هر چه بیشتر در مورد قربانی عیسی یاد بگیریم و از آن قدردانی کنیم،‏ محبتمان به یَهُوَه و عیسی بیشتر می‌شود و آن‌ها هم متقابلاً ما را بیشتر دوست خواهند داشت.‏ (‏یعقو ۴:‏⁠۸‏)‏ با استفاده از تدارکات یَهُوَه می‌توانیم همواره در مورد قربانی عیسی یاد بگیریم.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۲۵ ¶۱۶-‏۱۷

آیهٔ روز را می‌توان چنین ترجمه کرد:‏ «همهٔ گناهانم را از جلوی چشمت دور کردی.‏» این تشبیه به این معناست که یَهُوَه گناهان توبه‌کاران را دور می‌اندازد و دیگر به آن‌ها نگاه نمی‌کند.‏ به عبارت دیگر «او کاری می‌کند که انگار آن گناه هیچ وقت اتفاق نیفتاده است.‏» کتاب مقدّس با استفاده از تشبیه دیگری در میکاه ۷:‏​۱۸،‏ ۱۹ این موضوع را برجسته می‌کند.‏ در این آیات آمده که یَهُوَه گناهان ما را به اعماق دریا می‌اندازد.‏ در دوران باستان اگر چیزی را به اعماق دریا می‌انداختند پیدا کردن آن دیگر ممکن نبود.‏ از این تشبیهات یاد گرفتیم که وقتی یَهُوَه ما را می‌بخشد،‏ از بار گناهانمان آزاد می‌شویم.‏ داوود به درستی گفت:‏ «شاد و سعادتمند است کسی که خطاهایش آمرزیده و گناهانش بخشیده شده است.‏ شاد و سعادتمند است کسی که یَهُوَه خطایی به حسابش نمی‌گذارد.‏» (‏روم ۴:‏⁠۷‏)‏ در حقیقت این «بخشش واقعی» است!‏ ب۲۵/‏۲ ص ۹ ¶۷-‏۸

امروزه روی زمین،‏ بهشتی وجود دارد که انسان‌های درستکاری در آن هستند.‏ در این بهشت میلیون‌ها نفر از صلح واقعی برخوردارند و مصممند که هرگز آن را ترک نکنند.‏ به علاوه آن‌ها می‌خواهند تا جای ممکن انسان‌های بیشتری همراهشان شوند.‏ اما این بهشت چیست؟‏ بهشت روحانی است.‏ یَهُوَه به طرز شگفت‌انگیزی در دل دنیای شریر شیطان که پر از نفرت است،‏ محیطی پر از صلح و اتحاد به وجود آورده است.‏ (‏۱یو ۵:‏۱۹؛‏ مکا ۱۲:‏۱۲‏)‏ خدای مهربانمان می‌داند که این سیستم تأثیرات مخرّبی دارد،‏ پس امنیتی را فراهم کرده است که بتوانیم با شادی به خدمتمان ادامه دهیم.‏ در کتاب مقدّس بهشت روحانی به عنوان ‹پناهگاه› و «باغی سرسبز» توصیف شده است.‏ (‏اشع ۴:‏۶؛‏ ۵۸:‏۱۱‏)‏ کسانی که در این بهشت هستند،‏ با برکت یَهُوَه می‌توانند در این روزهای سختِ آخر،‏ احساس شادی و امنیت کنند.‏—‏اشع ۵۴:‏۱۴؛‏ ۲تیمو ۳:‏⁠۱‏.‏ ب۲۴/‏۴ ص ۲۰ ¶۱-‏۲

اگر قصد ازدواج دارید،‏ حتماً در مورد آن دعا کرده‌اید.‏ البته یَهُوَه قول نمی‌دهد که همسری برای شما پیدا کند.‏ با این حال،‏ به نیازها و احساسات شما اهمیت می‌دهد و در حالی که به دنبال همسری مناسب هستید به شما کمک می‌کند.‏ پس همچنان در مورد خواسته‌ها و احساساتتان با او صحبت کنید.‏ (‏مز ۶۲:‏⁠۸‏)‏ برای صبر و حکمت دعا کنید.‏ (‏یعقو ۱:‏⁠۵‏)‏ حتی اگر بلافاصله شخص مناسبی را پیدا نکنید،‏ یَهُوَه قول می‌دهد که همیشه به نیازهای فیزیکی و عاطفی شما رسیدگی می‌کند.‏ (‏مز ۵۵:‏۲۲‏)‏ مراقب باشید که پیدا کردن همسر مهم‌ترین هدف زندگی‌تان نشود.‏ (‏فیلیپ ۱:‏۱۰‏)‏ شادی واقعی به رابطه‌تان با یَهُوَه بستگی دارد،‏ نه به وضعیت تأهل شما.‏ (‏مت ۵:‏⁠۳‏)‏ زمانی که مجرّد هستید این امکان را دارید که بیشتر در خدمت موعظه فعال باشید.‏ (‏۱قر ۷:‏​۳۲،‏ ۳۳‏)‏ از دوران مجرّدی خود به بهترین شکل استفاده کنید.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۴؛‏ ص ۲۲ ¶۶

دوران آشنایی باید چقدر طول بکشد؟‏ تصمیمات عجولانه اغلب عاقبت بدی به همراه دارد.‏ (‏امث ۲۱:‏⁠۵‏)‏ دوران آشنایی باید به اندازه‌ای طولانی باشد که یکدیگر را به خوبی بشناسید.‏ اما این دوران نباید بیشتر از آنچه لازم است طول بکشد.‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «انتظاری که طولانی شود،‏ دل را بیمار می‌کند.‏» (‏امث ۱۳:‏​۱۲‏،‏ پاورقی)‏ دیگران چطور می‌توانند به کسانی که در دوران آشنایی هستند کمک کنند؟‏ ما می‌توانیم از آن‌ها برای صرف غذا،‏ پرستش خانوادگی یا تفریح دعوت کنیم.‏ (‏روم ۱۲:‏۱۳‏)‏ آیا آن‌ها برای تنها نماندن،‏ رفت و آمد یا مکانی برای صحبت خصوصی نیاز به کمک دارند؟‏ شاید شما بتوانید به آن‌ها کمک کنید.‏ (‏غلا ۶:‏۱۰‏)‏ اگر از شما چنین کمکی خواسته شود،‏ آن را فرصتی برای حمایت از دوستانتان بدانید.‏ مواظب باشید که آن‌ها را کاملاً تنها نگذارید،‏ اما همچنین موقعیتی را فراهم کنید که بتوانند به طور خصوصی با هم صحبت کنند.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۳۰-‏۳۱ ¶۱۳-‏۱۴

پیران تلاش می‌کنند تا تشخیص دهند که کدام تصمیمات و اعمال شخص،‏ او را به گناه کشانده است.‏ برای مثال آیا شخص خطاکار به دلیل سهل‌انگاری در مطالعهٔ شخصی و شرکت در موعظه،‏ کم‌کم ضعیف شده است؟‏ آیا دعاهای او کمتر و سطحی شده است؟‏ آیا او با تمایلات نادرست خود جنگیده است؟‏ آیا او در مورد معاشرت و تفریحات،‏ تصمیماتی نادرست گرفته است؟‏ چنین تصمیماتی چطور روی طرز فکر و تمایلاتش تأثیر گذاشته است؟‏ آیا او می‌داند که تصمیمات و اعمالش چه تأثیری بر یَهُوَه داشته است؟‏ پیران با پرسیدن سؤالات هدفمند،‏ بدون دخالت غیرضروری در امور شخصی،‏ به خطاکار کمک می‌کنند تا خودش در مورد دلیل خطایش فکر کند.‏ (‏امث ۲۰:‏⁠۵‏)‏ آن‌ها می‌توانند با استفاده از مَثَل به او کمک کنند تا نادرست بودن اعمالش را تشخیص دهد.‏ به این شکل شاید در اولین ملاقات،‏ شخص از خطایش ابراز پشیمانی کرده و توبه کند.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۲۲ ¶۹-‏۱۱

عیسی «خبر خوش پادشاهی خدا» را با غیرت موعظه می‌کرد،‏ چون می‌دانست که این خواست یَهُوَه است.‏ او به خدمت موعظه اولویت می‌داد و حتی در آخرین ماه‌های خدمتش «شهر به شهر و روستا به روستا می‌رفت و به مردم تعلیم می‌داد.‏» (‏لو ۱۳:‏۲۲‏)‏ عیسی همین طور به شاگردانش تعلیم داد که دوشادوش خودش موعظه کنند.‏ (‏لو ۱۰:‏⁠۱‏)‏ امروزه هم یَهُوَه و عیسی از ما می‌خواهند که به کار موعظه اولویت دهیم.‏ (‏مت ۲۴:‏۱۴؛‏ ۲۸:‏​۱۹،‏ ۲۰‏)‏ اگر همان دیدی را به مردم داشته باشیم که یَهُوَه دارد،‏ غیرتمان در موعظه بیشتر می‌شود.‏ او می‌خواهد که تا جای ممکن عدهٔ بیشتری خبر خوش را بشنوند و آن را قبول کنند.‏ (‏۱تیمو ۲:‏​۳،‏ ۴‏)‏ خبر خوش می‌تواند زندگی انسان‌ها را نجات دهد،‏ برای همین یَهُوَه به ما یاد می‌دهد که چطور مهارت بیشتری در موعظه به دست بیاوریم.‏ حتی اگر مردم پیام ما را قبول نکنند،‏ شاید قبل از پایان مصیبت عظیم نظرشان عوض شود.‏ ب۲۵/‏۳ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۵-‏۷

هر مسیحی باید مطابق وجدان خود در این رابطه تصمیم بگیرد.‏ شاید بعضی‌ها تصمیم بگیرند به او سلام و خوش‌آمدگویی کنند.‏ با این حال،‏ از گفتگوی طولانی یا معاشرت بیشتر با او پرهیز می‌کنیم.‏ کتاب مقدّس می‌گوید که نباید به بعضی از خطاکاران سلام کنیم و ‹هر کسی که به آن‌ها سلام کند،‏ در کارهای شریرانه‌شان شریک می‌شود.‏› (‏۲یو ۹-‏۱۱‏)‏ آیات پیرامون نشان می‌دهد که این آیه به مرتدان و کسانی که رفتار نادرست را ترویج می‌دهند،‏ اشاره دارد.‏ (‏مکا ۲:‏۲۰‏)‏ بر این اساس اگر شخص تعلیمات مرتدان را پخش می‌کند یا رفتار نادرست را ترویج می‌دهد،‏ پیران از او دیدن نمی‌کنند.‏ البته آن شخص هنوز فرصت توبه دارد،‏ اما تا آن زمان ما نه به او سلام می‌گوییم و نه به جلسات دعوتش می‌کنیم.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۳۰-‏۳۱ ¶۱۴-‏۱۵

عیسی بعد از این که به جمعیتی غذا داد،‏ از شاگردانش خواست تا آن منطقه را ترک کنند و با قایق به کَفَرناحوم برگردند.‏ او به کوه رفت تا از جمعیتی که می‌خواست او را پادشاه کند دور بماند.‏ (‏یو ۶:‏​۱۶-‏۲۰‏)‏ رسولان در قایق بودند که دریا به خاطر باد شدیدی که می‌وزید طوفانی شد.‏ عیسی که روی آب راه می‌رفت به قایق نزدیک شد و از پِطرُس خواست تا همین کار را بکند.‏ (‏مت ۱۴:‏​۲۲-‏۳۱‏)‏ زمانی که عیسی وارد قایق شد طوفان آرام گرفت.‏ کسانی که در قایق بودند حیرت‌زده شدند و گفتند:‏ «تو واقعاً پسر خدایی.‏» (‏مت ۱۴:‏۳۳‏)‏ جالب است که رسولان عیسی بعد از این معجزه این جمله را به او گفتند،‏ نه زمانی که عیسی برای آن جمعیت غذا فراهم کرد.‏ توجه کنید که مَرقُس در مورد این اتفاق گفت:‏ «شاگردانش با دیدن آن صحنه بی‌اندازه شگفت‌زده شدند.‏ در واقع آن‌ها معجزهٔ نان‌ها را درک نکرده بودند» (‏مرق ۶:‏​۵۰-‏۵۲‏)‏ آن‌ها درک نکرده بودند که یَهُوَه به عیسی قدرت عظیمی برای انجام معجزات داده است.‏ ب۲۴/‏۱۲ ص ۵ ¶۷

دوران مراسم یادبود فرصت دیگری است تا قدردانی خود را بابت بهای رهایی به یَهُوَه نشان دهیم.‏ علاوه بر برنامه‌ریزی برای شرکت در این مراسم،‏ می‌خواهیم دیگران را هم به آن دعوت کنیم.‏ با استفاده از ویدیوهای چرا عیسی جانش را فدا کرد؟‏ و مرگ عیسی را به یاد آورید در jw.org می‌توانیم بیشتر به آن‌ها در مورد این مراسم توضیح دهیم.‏ همچنین پیران جماعت باید اشخاص غیرفعال را به این مراسم دعوت کنند.‏ تصوّر کنید که از بازگشت یک گوسفند گمشدهٔ یَهُوَه،‏ چه شادی عظیمی در آسمان و زمین خواهد شد!‏ (‏لو ۱۵:‏​۴-‏۷‏)‏ در مراسم یادبود می‌خواهیم به خصوص به کسانی که برای اولین بار در میان ما هستند و آن‌هایی که بعد از مدتی طولانی دوباره در این مراسم شرکت می‌کنند،‏ به گرمی خوش‌آمدگویی کنیم.‏—‏روم ۱۲:‏۱۳‏.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۲۹،‏ ۳۱ ¶۱۵

بهای رهایی نه تنها عدالت یَهُوَه را به ما نشان می‌دهد،‏ بلکه به ما کمک می‌کند تا عمق محبت یَهُوَه را درک کنیم.‏ (‏یو ۳:‏۱۶؛‏ ۱یو ۴:‏⁠۹‏)‏ محبت یَهُوَه این امکان را به ما می‌دهد تا علاوه بر داشتن زندگی ابدی،‏ جزو خانواده‌اش شویم.‏ وقتی آدم گناه کرد دیگر اجازه نداشت جزو خانوادهٔ یَهُوَه بماند،‏ به این دلیل هیچ کدام از ما هم جزو آن خانواده نیستیم.‏ اما یَهُوَه بر اساس بهای رهایی گناهان انسان‌ها را می‌بخشد و سرانجام اشخاص وفادار و مطیع را به خانواده‌اش می‌پذیرد.‏ با این وجود حتی در حال حاضر می‌توانیم از یک رابطهٔ گرم و صمیمی با یَهُوَه و هم‌ایمانانمان لذّت ببریم.‏ واقعاً محبت یَهُوَه نسبت به ما چقدر عمیق است.‏—‏روم ۵:‏​۱۰،‏ ۱۱‏.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۶

یَهُوَه به ما انسان‌ها هدیه‌ای بی‌نهایت باارزش داده است.‏ او جان پسرش را در راه ما فدا کرد.‏ (‏۲قر ۹:‏۱۵‏)‏ این هدیه یعنی قربانی عیسی،‏ داشتن رابطهٔ نزدیک با یَهُوَه و امید زندگی ابدی را برای ما امکان‌پذیر کرده است.‏ یَهُوَه از طریق این هدیه،‏ محبتش را به ما ثابت کرده است و ما می‌خواهیم قدردانی خود را به او نشان دهیم.‏ (‏روم ۵:‏⁠۸‏)‏ مراسم سالانهٔ یادبود که عیسی پایه‌گذاری کرد به ما کمک می‌کند تا قدردان بمانیم و کاری را که یَهُوَه و عیسی برای ما کرده‌اند،‏ فراموش نکنیم.‏ (‏لو ۲۲:‏​۱۹،‏ ۲۰‏)‏ در سال ۲۰۲۶ مراسم یادبود در روز پنجشنبه ۲ آوریل برگزار می‌شود.‏ مطمئناً همهٔ ما می‌خواهیم از قبل برای شرکت در این مراسم برنامه‌ریزی کنیم.‏ اگر طی دوران یادبود به کاری که یَهُوَه و پسرش برای ما انجام داده‌اند فکر کنیم از آن مراسم بیشتر فایده می‌بریم.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۲۰ ¶۱-‏۲

اگر مرتباً بر محبت یَهُوَه و عیسی تعمّق کنید،‏ بیشتر در مورد آن خواهید دانست.‏ شاید طی دوران مراسم یادبود بتوانید یک یا چند انجیل را با دقت بخوانید.‏ سعی نکنید آن را سریع بخوانید،‏ بلکه با سرعتی بخوانید که دلایل بیشتری برای ابراز محبت خود به یَهُوَه و عیسی پیدا کنید.‏ به علاوه می‌توانید آنچه را که یاد گرفتید با دیگران در میان بگذارید.‏ اگر سال‌هاست که در حقیقت هستیم،‏ شاید فکر کنیم که شناخت کافی از عدالت و محبت یَهُوَه و قربانی عیسی داریم.‏ اما واقعیت این است که مطالب بی‌شماری در مورد انواع و اقسام موضوعات در نشریاتمان آمده است.‏ ما می‌خواهیم از این تدارکات نهایت استفاده را ببریم.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۳-‏۱۵