آوریل

خادمان یَهُوَه در دوران باستان،‏ مثل یعقوب،‏ با سختی‌هایی روبرو شدند که انتظارش را نداشتند.‏ پدرش از او خواست که با یکی از دختران لابان که از خویشاوندشان و پرستندهٔ یَهُوَه بود،‏ ازدواج کند و به او گفت که یَهُوَه این کارش را برکت می‌دهد.‏ (‏پیدا ۲۸:‏​۱-‏۴‏)‏ پس یعقوب سرزمین کنعان را ترک کرد و به خانهٔ لابان رفت.‏ لابان دو دختر داشت،‏ لیه و راحیل.‏ یعقوب عاشق راحیل دختر جوان‌تر لابان شد و قبول کرد که برای ازدواج با او هفت سال برای لابان کار کند.‏ (‏پیدا ۲۹:‏۱۸‏)‏ اما همه چیز بر وفق مراد یعقوب پیش نرفت.‏ لابان،‏ لیه دختر بزرگش را با فریب به همسری او داد.‏ یک هفته بعد لابان اجازه داد که یعقوب با راحیل ازدواج کند به شرط اینکه هفت سال دیگر برای او کار کند.‏ (‏پیدا ۲۹:‏​۲۶-‏۲۷‏)‏ لابان همین‌طور در تجارت با یعقوب نامنصفانه رفتار کرد.‏ لابان روی‌هم‌رفته به مدت ۲۰ سال از یعقوب سوءاستفاده کرد!‏—‏پیدا ۳۱:‏​۴۱،‏ ۴۲‏.‏ ب۲۳/‏۴ ص ۱۵ ¶۵

هنگامی که به دلگرمی و راهنمایی نیاز داریم از چه کسی می‌توانیم کمک بگیریم؟‏ جواب این سؤال مشخص است؛‏ یَهُوَه از ما می‌خواهد که در دعا از او کمک بخواهیم.‏ او می‌خواهد که ما ‹پیوسته دعا کنیم.‏› (‏۱تسا ۵:‏۱۷‏)‏ هر وقت که بخواهیم می‌توانیم به خدا دعا کنیم و برای جنبه‌های مختلف زندگی‌مان از او راهنمایی درخواست کنیم.‏ (‏امث ۳:‏​۵،‏ ۶‏)‏ بله،‏ یَهُوَه خدای سخاوتمندی است،‏ بنابراین همیشه آمادهٔ شنیدن دعاهای ماست.‏ عیسی می‌دانست که یَهُوَه برای دعاهای ما خیلی ارزش قائل است.‏ او قبل از اینکه به زمین بیاید،‏ شاهد بود که پدرش دعاهای مردان و زنان وفادار را جواب می‌دهد.‏ برای مثال،‏ وقتی که یَهُوَه به دعاهای صمیمانهٔ حنا،‏ داوود،‏ ایلیا و دیگران جواب داد،‏ عیسی در کنار پدرش بود.‏ (‏۱سمو ۱:‏​۱۰،‏ ۱۱،‏ ۲۰؛‏ ۱پاد ۱۹:‏​۴-‏۶؛‏ مز ۳۲:‏⁠۵‏)‏ به این خاطر عیسی به شاگردانش تعلیم داد که به طور مرتب و با اطمینان دعا کنند.‏—‏مت ۷:‏​۷-‏۱۱‏.‏ ب۲۳/‏۵ ص ۲ ¶۱؛‏ ص ۳ ¶۳

یِهویاداع کاهن اعظم مردی خداترس بود.‏ خداترسی او زمانی آشکار شد که عَتَلیا دختر ایزابل به زور تخت پادشاهی را در یهودا تصاحب کرد.‏ عَتَلیا بی‌رحم بود و چنان تشنهٔ قدرت بود که سعی کرد وارثان سلطنت،‏ حتی نوه‌های خود را بکشد!‏ (‏۲توا ۲۲:‏​۱۰،‏ ۱۱‏)‏ یِهوآش یکی از آن‌ها بود که با کمک یِهوشَبِعَت همسر یِهویاداع کاهن نجات پیدا کرد.‏ این زوج یِهوآشِ کودک را پنهان و از او مراقبت کردند.‏ به این ترتیب یِهویاداع و یهوشَبِعَت کمک کردند تا سلسلهٔ پادشاهانی که از نسل داوود می‌آمدند،‏ حفظ شود.‏ یِهویاداع به یَهُوَه وفادار بود و از عَتَلیا نترسید.‏ وقتی یِهوآش هفت ساله بود،‏ یِهویاداع باید دوباره وفاداری خود را به یَهُوَه ثابت می‌کرد.‏ او نقشه‌ای کشید.‏ اگر آن نقشه عملی می‌شد،‏ یِهوآش به عنوان وارث قانونی تخت داوود،‏ پادشاه می‌شد.‏ اما اگر نقشهٔ او عملی نمی‌شد حتماً کشته می‌شد.‏ او با کمک یَهُوَه موفق شد.‏ ب۲۳/‏۶ ص ۱۷ ¶۱۲-‏۱۳

نِبوکَدنَصَّر پادشاه می‌توانست حرف‌های دانیال را آشوبگری بر ضد خود بداند و او را بکشد.‏ با این حال،‏ دانیال شجاعت نشان داد و آن خواب را برایش توضیح داد.‏ چه چیزی به دانیال کمک کرد تا همیشه شجاع باشد؟‏ بدون شک نمونهٔ پدر و مادر دانیال در دوران کودکی به او کمک کرده بود.‏ (‏تث ۶:‏​۶-‏۹‏)‏ دانیال نه فقط با ده فرمان شریعت،‏ بلکه با جزئیات شریعت هم خوب آشنا بود.‏ مثلاً می‌دانست که چه چیزهایی را نباید بخورد.‏ (‏لاو ۱۱:‏​۴-‏۸؛‏ دان ۱:‏​۸،‏ ۱۱-‏۱۳‏)‏ دانیال همچنین از تاریخ قوم خدا یاد گرفته بود که عاقبت نافرمانی آن‌ها چه بود.‏ (‏دان ۹:‏​۱۰،‏ ۱۱‏)‏ تجربیات دانیال در طی زندگی،‏ او را از حمایت یَهُوَه و فرشتگانش مطمئن ساخته بود.‏—‏دان ۲:‏​۱۹-‏۲۴؛‏ ۱۰:‏​۱۲،‏ ۱۸،‏ ۱۹‏.‏ ب۲۳/‏۸ ص ۳-‏۴ ¶۵-‏۶

رِبِکا زن حکیمی بود که طی زندگی خود تصمیمات شجاعانه‌ای گرفت و با درایت و سنجیدگی رفتار کرد.‏ (‏پیدا ۲۴:‏۵۸؛‏ ۲۷:‏​۵-‏۱۷‏)‏ او در عین حال رفتاری محترمانه داشت و آمادهٔ اطاعت از راهنمایی بود.‏ (‏پیدا ۲۴:‏​۱۷،‏ ۱۸،‏ ۶۵‏)‏ اگر شما مانند رِبِکا با فروتنی از ترتیبات یَهُوَه حمایت کنید،‏ تأثیر مثبتی روی خانواده و جماعتتان خواهید داشت.‏ همهٔ مسیحیان بالغ باید فروتن باشند.‏ اِستِر خادم فروتن و وفادار یَهُوَه بود.‏ فروتنی او باعث شد که گستاخانه عمل نکند.‏ او به راهنمایی پسر عموی خود مُردِخای که از او بزرگ‌تر بود،‏ گوش داد.‏ (‏اس ۲:‏​۱۰،‏ ۲۰،‏ ۲۲‏)‏ وقتی شما جویای راهنمایی دیگران باشید و آن را به کار ببرید،‏ فروتنی خود را نشان می‌دهید.‏ (‏تیت ۲:‏​۳-‏۵‏)‏ اِستِر همین طور از خود نجابت نشان داد.‏ او «دختر زیبا،‏ خوش‌اندام و جذابی بود،‏» اما توجه دیگران را به خود جلب نمی‌کرد.‏—‏اس ۲:‏​۷،‏ ۱۵‏.‏ ب۲۳/‏۱۲ ص ۱۹-‏۲۰ ¶۶-‏۸

احساس تقصیر بیش از حد باری بسیار سنگین است که باید از خودمان دور کنیم.‏ اگر به گناهمان اعتراف کرده و توبه کرده باشیم و دیگر آن را تکرار نکنیم،‏ مطمئناً یَهُوَه ما را بخشیده است.‏ (‏اعما ۳:‏۱۹‏)‏ بعد از آن یَهُوَه نمی‌خواهد که مدام احساس تقصیر کنیم.‏ او می‌داند که اگر دائماً این احساس را داشته باشیم از پا درمی‌آییم.‏ (‏مز ۳۱:‏۱۰‏)‏ در صورتی که غم و غصه وجودمان را فرا بگیرد ممکن است دیگر به مسابقهٔ زندگی ادامه ندهیم.‏ (‏۲قر ۲:‏⁠۷‏)‏ اگر بیش از حد احساس تقصیر می‌کنید،‏ مطمئن باشید که خدا گناهان را کاملاً می‌بخشد.‏ (‏مز ۱۳۰:‏⁠۴‏)‏ خدا به کسانی که واقعاً توبه کرده‌اند قول می‌دهد که ‹گناهانشان را دیگر به یاد نمی‌آورد.‏› (‏ار ۳۱:‏۳۴‏)‏ اگر به خاطر خطایی مسئولیت‌هایی را از دست داده‌اید خود را سرزنش نکنید.‏ یَهُوَه بعد از بخشیدن گناهان شما دیگر به آن‌ها فکر نمی‌کند،‏ پس شما هم نباید چنین کنید.‏ ب۲۳/‏۸ ص ۳۰-‏۳۱ ¶۱۴-‏۱۵

در طول همه‌گیری کرونا شاهدان یَهُوَه که به راهنمایی‌های سازمانشان گوش کردند از نگرانی‌ها محفوظ ماندند.‏ (‏مت ۲۴:‏۴۵‏)‏ ما باید همچنان بر «چیزهای مهم‌تر» تمرکز کنیم.‏ (‏فیلیپ ۱:‏​۹،‏ ۱۰‏)‏ اگر تمرکز خود را از دست بدهیم ممکن است وقت و انرژی‌مان به هدر رود.‏ توجه بیش از حد به کارهای روزمره از قبیل خوردن و نوشیدن،‏ تفریح و شغلمان ممکن است باعث شود تمرکز خود را از دست بدهیم.‏ (‏لو ۲۱:‏​۳۴،‏ ۳۵‏)‏ به علاوه هر روزه گزارشاتی دربارهٔ تظاهرات و درگیری‌های سیاسی می‌شنویم.‏ نباید بر این مسائل تمرکز کنیم.‏ در غیر این صورت ممکن است در دل و ذهنمان شروع به طرفداری کنیم.‏ شیطان از روش‌های مختلفی استفاده می‌کند تا ارادهٔ ما را برای انجام کار درست تضعیف نماید.‏ ب۲۳/‏۷ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۱۲-‏۱۳

برای قوم یَهُوَه مراسم یادبود مرگ مسیح مهم‌ترین روز سال است.‏ این تنها مراسمی است که عیسی به شاگردانش فرمان داد تا آن را برگزار کنند.‏ (‏لو ۲۲:‏​۱۹،‏ ۲۰‏)‏ این مراسم به ما نشان می‌دهد که چطور قدردانی‌مان را برای قربانی عیسی نشان دهیم.‏ (‏۲قر ۵:‏​۱۴،‏ ۱۵‏)‏ همچنین به ما فرصت می‌دهد تا «از ایمان همدیگر تشویق شویم.‏» (‏روم ۱:‏۱۲‏)‏ علاوه بر این،‏ بسیاری از علاقه‌مندان به خاطر چیزهایی که می‌بینند و می‌شنوند،‏ دوست دارند مطالعهٔ کتاب مقدّس را شروع کنند.‏ به این فکر کنید که مراسم یادبود چطور برادری جهانی ما را متحد می‌کند.‏ پس جای تعجب نیست که مراسم یادبود جای خاصّی در دل ما دارد.‏ ب۲۴/‏۱ ص ۹-‏۱۰ ¶۱-‏۳

هر چه بیشتر روی بهایی که یَهُوَه و عیسی برای رهایی ما پرداخت کرده‌اند فکر کنیم،‏ عمق محبتشان را برای تک‌تک ما بیشتر درک می‌کنیم.‏ (‏غلا ۲:‏۲۰‏)‏ فدیه عملی از روی محبت بود.‏ یَهُوَه عیسی را که ارزشمندترین شخص برایش بود در راه ما فدا کرد تا محبتش را به ما نشان دهد.‏ بله او اجازه داد که پسرش برای ما زجر بکشد و بمیرد.‏ یَهُوَه احساساتش را پنهان نمی‌کند.‏ او با گرمی محبتش را ابراز می‌کند.‏ (‏ار ۳۱:‏⁠۳‏)‏ یَهُوَه ما را به طرف خودش جذب کرده است،‏ چون ما را دوست دارد.‏ (‏با تَثنیه ۷:‏​۷،‏ ۸ مقایسه شود.‏)‏ هیچ چیز یا هیچ کس نمی‌تواند ما را از محبت یَهُوَه جدا کند.‏ (‏روم ۸:‏​۳۸،‏ ۳۹‏)‏ شما چه حسی نسبت به محبت یَهُوَه دارید؟‏ ب۲۴/‏۱ ص ۲۸-‏۲۹ ¶۱۰-‏۱۱

مسیحیان مسح‌شده برای امید آسمانی‌شان ارزش قائلند.‏ یکی از مسح‌شدگان،‏ برادر فِردریک فرانز،‏ در مورد امیدش گفت:‏ «امید ما قطعی است و برای تک‌تک ۱۴۴٬۰۰۰ نفرِ گلهٔ کوچک به تحقق می‌رسد.‏ پاداشمان فراتر از تصوّرمان خواهد بود.‏» برادر فرانز در سال ۱۹۹۱ گفت:‏ «ما برای امیدمان ارزش زیادی قائلیم،‏ در واقع هر چه بیشتر منتظرش باشیم،‏ ارزش بیشتری برایش قائل می‌شویم.‏ این ارزش را دارد که منتظرش بمانیم.‏ این امید از هر زمان دیگری برایم باارزش‌تر است.‏» امید ما چه زندگی ابدی در آسمان باشد چه بر زمین،‏ به ما شادی فراوانی می‌بخشد.‏ این امید می‌تواند روشن‌تر و روشن‌تر شود.‏ ب۲۳/‏۱۲ ص ۹ ¶۶؛‏ ص ۱۰ ¶۸

بیرون ورودی خیمهٔ مقدّس یک مذبح مسی وجود داشت که روی آن به یَهُوَه قربانی‌های حیوانی تقدیم می‌شد.‏ (‏خرو ۲۷:‏​۱،‏ ۲؛‏ ۴۰:‏۲۹‏)‏ آن قربانی‌ها نمی‌توانستند به طور کامل گناه انسان‌ها را از میان بردارند.‏ (‏عبر ۱۰:‏​۱-‏۳‏)‏ قربانی‌های حیوانی که دائماً در خیمهٔ مقدّس گذرانده می‌شد،‏ پیش‌نمایی از قربانی‌ای است که می‌تواند به طور کامل انسان‌ها را از گناه آزاد سازد.‏ عیسی می‌دانست که یَهُوَه او را به زمین فرستاده است تا زندگی انسانی خود را برای رهایی بشر فدا کند.‏ (‏مت ۲۰:‏۲۸‏)‏ به همین دلیل عیسی در روز تعمیدش خود را تقدیم کرد تا خواست یَهُوَه را انجام دهد.‏ (‏یو ۶:‏۳۸؛‏ غلا ۱:‏⁠۴‏)‏ «خواست» خدا این بود که پسرش زندگی کامل انسانی خود را قربانی کند.‏ زندگی عیسی «یک بار برای همیشه» تقدیم شد تا بهای رهایی کامل کسانی باشد که به مسیح ایمان می‌ورزند.‏—‏عبر ۱۰:‏​۵-‏۷،‏ ۱۰‏.‏ ب۲۳/‏۱۰ ص ۲۶-‏۲۷ ¶۱۰-‏۱۱

هیچ کدام از ما نمی‌تواند بهای رهایی خودش را از گناه و مرگ بپردازد.‏ (‏مز ۴۹:‏​۷،‏ ۸‏)‏ یَهُوَه ترتیبی داد که عیسی جانش را در راه ما بدهد؛‏ به این شکل یَهُوَه و پسر عزیزش فداکاری بزرگی از خود نشان دادند.‏ هر چقدر بیشتر بر ازخودگذشتگی یَهُوَه و عیسی تعمّق کنیم،‏ قدردانی‌مان برای قربانی عیسی بیشتر می‌شود.‏ وقتی آدم گناه کرد،‏ امکان زندگی ابدی را نه فقط برای خودش،‏ بلکه برای نوادگانش هم از دست داد.‏ عیسی جان خود را برای بازخرید جانی که آدم از دست داد،‏ فدا کرد.‏ عیسی در طی زندگی‌اش روی زمین «هیچ گناهی مرتکب نشد و فریب در دهان وی نبود.‏» ‏(‏۱پطر ۲:‏۲۲‏)‏ ارزش جان کاملی که عیسی فدا کرد،‏ دقیقاً برابر ارزش جانی بود که آدم از دست داد.‏—‏۱قر ۱۵:‏۴۵؛‏ ۱تیمو ۲:‏⁠۶‏.‏ ب۲۴/‏۱ ص ۱۰ ¶۵-‏۶

عیسی بعد از رستاخیزش،‏ به قدس‌الاقداس معبد روحانی وارد شد.‏ ما به روشنی می‌توانیم برتری ترتیب یَهُوَه برای پرستش پاک را بر اساس فدیه و کهانت عیسی مسیح ببینیم.‏ کاهن اعظم اسرائیل در زمان باستان با خون قربانی‌های حیوانی وارد قدس‌الاقداسِ ساخت دست انسان می‌شد،‏ اما عیسی در «خود آسمان،‏» یعنی مقدّس‌ترین مکان به حضور یَهُوَه رسید.‏ عیسی ارزش زندگی انسانی کامل خود را برای ما تقدیم کرد «تا با قربانی خود،‏ گناه را از میان بردارد.‏» (‏عبر ۹:‏ ۲۴-‏۲۶‏)‏ چه امیدمان آسمانی باشد چه زمینی،‏ همهٔ ما می‌توانیم یَهُوَه را در معبد روحانی‌اش بپرستیم.‏ ب۲۳/‏۱۰ ص ۲۸ ¶۱۳-‏۱۴

به نقش عیسی در آسمان به عنوان پادشاه و کاهن اعظم دلسوزمان فکر کنید.‏ ما از طریق او می‌توانیم در دعا به ‹تخت لطف الٰهی نزدیک شویم و هنگام نیاز› رحمت و کمک او را بطلبیم.‏ (‏عبر ۴:‏​۱۴-‏۱۵‏)‏ هر روز به کاری که یَهُوَه و عیسی انجام داده و می‌دهند فکر کنید.‏ محبت آن‌ها ما را برمی‌انگیزد تا در پرستش و خدمتمان غیور باشیم.‏ (‏۲قر ۵:‏​۱۴،‏ ۱۵‏)‏ یکی از بهترین راه‌هایی که می‌توانیم قدردانی‌مان را نشان دهیم این است که به دیگران کمک کنیم تا شاهد یَهُوَه و شاگرد عیسی شوند.‏ (‏مت ۲۸:‏​۱۹،‏ ۲۰‏)‏ پولُس رسول این کار را انجام داد.‏ او می‌دانست که خواست یَهُوَه این است که «همه گونه افراد نجات یابند و به شناخت دقیق حقیقت برسند.‏»—‏۱تیمو ۲:‏​۳،‏ ۴‏.‏ ب۲۳/‏۱۰ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۱۳-‏۱۴

بسیاری از ما در موعظه از این آیات دلگرم‌کننده در مورد زندگی در بهشت زمینی استفاده می‌کنیم.‏ ما چطور می‌توانیم به دیگران و خودمان اطمینان دهیم که برکات توضیح داده شده در مکاشفه ۲۱:‏۳ و ۴ به تحقق خواهد رسید؟‏ یَهُوَه فقط این وعدهٔ دلگرم‌کننده را نداده،‏ بلکه دلایل قانع‌کننده‌ای ارائه کرده تا بتوانیم به انجام آن اطمینان داشته باشیم.‏ در کتاب مکاشفه دلایلی آمده است که چرا می‌توانیم به وعدهٔ یَهُوَه در مورد بهشت اطمینان داشته باشیم.‏ «آن تخت‌نشین گفت:‏ ‹من همه چیز را نو می‌سازم!‏› همین طور گفت:‏ ‹این چیزها را بنویس،‏ چون قابل اعتماد و درست هستند.‏› او به من گفت:‏ ‹این گفته‌ها به تحقق رسیده‌اند!‏ من «الف» و «ی» هستم،‏ یعنی اول و آخر.‏›»—‏مکا ۲۱:‏​۵،‏ ۶الف‏.‏ ب۲۳/‏۱۱ ص ۳ ¶۳-‏۵

یک مرد جوان وقتی که در انتخاب لباس و آرایش مو تصمیمات خوب بگیرد،‏ نشان می‌دهد که قدرت تفکّر دارد.‏ معمولاً مدهای لباس از طرف کسانی طراحی و تبلیغ می‌شوند که هیچ احترامی برای معیارهای یَهُوَه قائل نیستند،‏ یا زندگی غیراخلاقی دارند.‏ پس لباس‌هایی که طراحی می‌کنند،‏ معمولاً تنگ یا زنانه است.‏ یک مرد جوان که می‌خواهد مسیحی بالغی شود،‏ هنگام انتخاب لباس اصول کتاب مقدّس را در نظر می‌گیرد و نمونه‌های خوب در جماعت را سرمشق قرار می‌دهد.‏ او می‌تواند از خودش بپرسد:‏ ‹آیا تصمیماتم عاقلانه است و رعایت حال دیگران را می‌کنم؟‏ آیا طرز لباس پوشیدنم به وضوح نشان می‌دهد که خادم وقف‌شدهٔ یَهُوَه هستم؟‏› (‏۱قر ۱۰:‏​۳۱-‏۳۳‏)‏ مرد جوانی که قدرت تفکّر دارد احترام برادران و خواهران و همین طور یَهُوَه را به دست می‌آورد.‏ ب۲۳/‏۱۲ ص ۲۶ ¶۷

‏«پادشاه جنوب» در گذشته قوم خدا را مورد حملات خود قرار داده است.‏ (‏دان ۱۱:‏۴۰‏)‏ برای مثال در نیمهٔ اول قرن بیستم،‏ خیلی از برادران ما به خاطر بی‌طرفی مسیحی در زندان بودند و فرزندان شاهدان یَهُوَه به همین دلیل از مدرسه اخراج می‌شدند.‏ در سال‌های اخیر وفاداری خادمان یَهُوَه تحت این پادشاهی بارها به طور غیرمستقیم مورد آزمایش قرار گرفته است.‏ برای مثال در دوران انتخابات ممکن است یک مسیحی وسوسه شود تا از یک حزب سیاسی یا نامزد انتخاباتی حمایت کند.‏ شاید او پای صندوق رأی‌گیری نرود،‏ اما آیا در دلش از کسی طرفداری می‌کند؟‏ چقدر مهم است که نه تنها در اعمالمان،‏ بلکه در افکار و احساساتمان هم بی‌طرفی مسیحی خود را حفظ کنیم.‏—‏یو ۱۵:‏​۱۸،‏ ۱۹‏.‏ ب۲۳/‏۸ ص ۱۲ ¶۱۷

در مسابقهٔ زندگی به گونه‌ای بدوید که جایزه را ببرید.‏ (‏۱قر ۹:‏۲۴‏)‏ عیسی گفت:‏ «مبادا پرخوری،‏ میگساری و نگرانی‌های زندگی دل‌های شما را گرفتار سازد.‏» (‏لو ۲۱:‏۳۴‏)‏ این آیه و آیات دیگر کمک می‌کند تا تشخیص دهیم برای ادامهٔ مسابقهٔ زندگی باید چه تغییراتی در خود ایجاد کنیم.‏ مطمئن باشید که در مسابقهٔ زندگی پیروز می‌شوید،‏ چون یَهُوَه قدرت لازم را به شما می‌دهد.‏ (‏اشع ۴۰:‏​۲۹-‏۳۱‏)‏ پس،‏ از سرعت خود کم نکنید.‏ از پولُس رسول سرمشق بگیرید که تمام تلاشش را کرد تا جایزه‌اش را به دست بیاورد.‏ (‏فیلیپ ۳:‏​۱۳،‏ ۱۴‏)‏ هیچ کس نمی‌تواند به جای شما مسابقه دهد،‏ ولی با کمک یَهُوَه می‌توانید پیروز شوید.‏ یَهُوَه به شما کمک می‌کند تا بار خود را حمل کنید و بارهای غیرضروری را از خود دور کنید.‏ با کمک او می‌توانید با استقامت به مسابقه ادامه دهید و برنده شوید!‏ ب۲۳/‏۸ ص ۳۱ ¶۱۶-‏۱۷

وقتی عیسی ۱۲ سال داشت،‏ والدینش در راه برگشت از اورشلیم متوجه نشدند که او همراه آن‌ها نیست!‏ (‏لو ۲:‏​۴۶-‏۵۲‏)‏ در اصل وظیفهٔ آن‌ها بود که مطمئن شوند همهٔ فرزندانشان همراهشان هستند.‏ بالاخره وقتی او را پیدا کردند مریم،‏ عیسی را مقصر دانست.‏ عیسی می‌توانست بگوید که آن رفتار منصفانه نیست؛‏ اما او جوابی ساده و محترمانه به والدین خود داد.‏ البته یوسِف و مریم «منظور او را درک نکردند،‏» ولی عیسی «پیوسته مطیع ایشان ماند.‏» ای جوانان آیا اطاعت از والدینتان وقتی اشتباه می‌کنند یا شما را درک نمی‌کنند،‏ سخت است؟‏ چه چیزی در این مورد به شما کمک می‌کند؟‏ فکر کنید که یَهُوَه چه احساسی دارد.‏ کتاب مقدّس می‌گوید که وقتی از والدینتان اطاعت کنید،‏ «سَرورمان از این کار خیلی خوشحال می‌شود.‏» (‏کول ۳:‏۲۰‏)‏ گاهی پدر و مادرتان شما را درک نمی‌کنند یا قوانینی می‌گذارند که اطاعت از آن سخت است.‏ یَهُوَه از این موضوع آگاه است،‏ اما وقتی تصمیم می‌گیرید که از آن‌ها اطاعت کنید خشنود می‌شود.‏ ب۲۳/‏۱۰ ص ۷ ¶۵-‏۶

ممکن است یکی از همکلاسی‌های ما بگوید که شاهدان یَهُوَه باید دیدگاهشان را نسبت به همجنس‌گرایی عوض کنند.‏ شاید باید به او اطمینان بدهیم که ما به حق انتخاب هر کس احترام می‌گذاریم.‏ (‏۱پطر ۲:‏۱۷‏)‏ به این شکل شاید بتوانیم فواید معیارهای اخلاقی کتاب مقدّس را نشان دهیم.‏ وقتی کسی نظرات تندی را مطرح می‌کند نباید سریع تصوّر کنیم که از اعتقادات او باخبریم.‏ برای مثال اگر یکی از همکلاسی‌هایمان به ما بگوید که اعتقاد داشتن به وجود خدا مسخره است،‏ آیا چنین برداشت می‌کنیم که او به تکامل معتقد است و در این مورد اطلاعات زیادی دارد؟‏ شاید فقط چیزهایی را که شنیده است تکرار می‌کند.‏ مثلاً می‌توانیم به یک مطلب در مورد آفرینش که در وب‌سایت jw.org آمده است اشاره کنیم.‏ شاید او بعداً حتی حاضر شود در مورد یک مقاله یا ویدیو که در وب‌سایتمان دیده است صحبت کند.‏ بله،‏ اگر ما با دیگران رفتاری محترمانه داشته باشیم ممکن است نظرشان را تغییر دهند.‏ ب۲۳/‏۹ ص ۱۷ ¶۱۲-‏۱۳

حتی اگر خطایی کردیم،‏ باید تمام تلاش خود را برای اصلاح آن بکنیم و همچنان به یَهُوَه توکّل کنیم.‏ در این صورت می‌توانیم مطمئن باشیم که یَهُوَه ما را برکت خواهد داد و از ما استفاده خواهد کرد.‏ (‏امث ۲۸:‏۱۳‏)‏ سامسون ناکامل بود و در رابطه با دَلیله خطا کرد،‏ اما از خدمت به یَهُوَه دست نکشید و یَهُوَه او را رها نکرد.‏ یَهُوَه بعد از اشتباه سامسون دوباره از او استفاده کرد و او را مردی باایمان به شمار آورد.‏ اسم سامسون در میان لیستی از مردان وفادار در کتاب عبرانیان باب ۱۱ آمده است.‏ چقدر تشویق‌کننده است که خدای پرمهری را خدمت می‌کنیم که می‌خواهد وقتی ضعیف هستیم ما را توانا سازد.‏ پس ما هم مانند سامسون از یَهُوَه تمنا می‌کنیم:‏ ‹لطفاً مرا به یاد بیاور و به من قدرت بده!‏›—‏داو ۱۶:‏۲۸‏.‏ ب۲۳/‏۹ ص ۷ ¶۱۸-‏۱۹

در نظر داشتن روز یَهُوَه به ما انگیزه می‌دهد که به دیگران موعظه کنیم.‏ با این وجود گاهی ممکن است که ترس بر ما غلبه کند و شهامت انجام این کار را نداشته باشیم.‏ پِطرُس در شب محاکمهٔ عیسی از روی ترس،‏ بارها عیسی را انکار کرد و گفت که شاگرد او نیست.‏ (‏مت ۲۶:‏​۶۹-‏۷۵‏)‏ اما پِطرُس بعدها گفت:‏ «از آنچه دیگران می‌ترسند،‏ مترسید و پریشان مشوید.‏» (‏۱پطر ۳:‏۱۴‏)‏ این گفته به ما اطمینان می‌دهد که ما می‌توانیم بر ترس از انسان غلبه کنیم.‏ چه چیزی به ما کمک می‌کند تا بر ترس از انسان غلبه کنیم؟‏ پِطرُس می‌گوید:‏ «مسیح را در مقام سَرور در دل خود حرمت نهید.‏» (‏۱پطر ۳:‏۱۵‏)‏ یک راه حرمت گذاشتن به عیسی مسیح،‏ تعمّق بر مقام و قدرت او به عنوان سَرور و پادشاهمان است.‏ ب۲۳/‏۹ ص ۲۷-‏۲۸ ¶۶-‏۸

ما باید همیشه تلاش کنیم تا «در کارهای بی‌ثمر که به تاریکی تعلّق دارد» گرفتار نشویم.‏ (‏افس ۵:‏۱۱‏)‏ بارها ثابت شده که هر چه بیشتر شخص به چیزهای غیراخلاقی نگاه کند،‏ گوش کند یا در موردش حرف بزند،‏ راحت‌تر به گناه کشیده می‌شود.‏ (‏پیدا ۳:‏۶؛‏ یعقو ۱:‏​۱۴،‏ ۱۵‏)‏ دنیای شیطان سعی دارد ما را فریب دهد و قانع کند کارهایی که یَهُوَه ناپاک می‌داند،‏ اشتباه نیستند.‏ (‏۲پطر ۲:‏۱۹‏)‏ یکی از ترفندهای قدیمی ابلیس این است که مردم را گمراه کند تا نتوانند خوب و بد را تشخیص دهند.‏ (‏اشع ۵:‏۲۰؛‏ ۲قر ۴:‏⁠۴‏)‏ پس متوجه می‌شویم که چرا بسیاری از فیلم‌ها،‏ برنامه‌های تلویزیونی و وب‌سایت‌ها طرز فکرهایی را ترویج می‌دهند که خلاف معیارهای یَهُوَه است.‏ شیطان می‌خواهد فکر کنیم که کارها و سبک زندگی ناپاک بی‌ضررند.‏—‏افس ۵:‏⁠۶‏.‏ ب۲۴/‏۳ ص ۲۲ ¶۸-‏۱۰

خیمهٔ مقدّس در اصل خیمه‌ای بود که اسرائیلیان هنگام کوچ با خود حمل می‌کردند.‏ آن‌ها به مدت ۵۰۰ سال از آن استفاده کردند تا زمانی که معبد دائمی در اورشلیم ساخته شد.‏ (‏خرو ۲۵:‏​۸،‏ ۹؛‏ اعد ۹:‏۲۲‏)‏ «خیمهٔ مقدّس» جایی بود که اسرائیلیان می‌توانستند خدا را بپرستند و قربانی‌هایشان را تقدیم کنند.‏ (‏خرو ۲۹:‏​۴۳-‏۴۶‏)‏ با وجود این،‏ خیمهٔ مقدّس سایهٔ چیز برتری بود.‏ آن «سایهٔ چیزهای آسمانی» و پیش‌نمایی از معبد روحانی عظیم یَهُوَه بود.‏ پولُس گفت که «این خیمه زمان حاضر را به تصویر می‌کشد.‏» (‏عبر ۹:‏⁠۹‏)‏ پس زمانی که او به عبرانیان نامه نوشت معبد روحانی یک واقعیت بود.‏ آن معبد در سال ۲۹ میلادی به واقعیت پیوست.‏ در آن سال،‏ عیسی تعمید گرفت و خدمت خود را به عنوان ‹کاهن اعظم والا مقامِ› یَهُوَه در معبد روحانی شروع کرد.‏—‏عبر ۴:‏۱۴؛‏ اعما ۱۰:‏​۳۷،‏ ۳۸‏.‏ ب۲۳/‏۱۰ ص ۲۵-‏۲۶ ¶۶-‏۷

ما مسیحیان باید برای پیشرفت روحانی‌مان انعطاف‌پذیر باشیم.‏ چطور؟‏ ما باید با پذیرفتن شرایطمان و احترام به دیدگاه و تصمیمات دیگران معقولانه رفتار کنیم.‏ ما خادمان یَهُوَه می‌خواهیم معقول باشیم.‏ همچنین می‌خواهیم فروتن و باملاحظه باشیم.‏ یَهُوَه به خاطر ثابت‌قدمی و استوار بودنش،‏ «صخره» خوانده شده است.‏ (‏تث ۳۲:‏⁠۴‏)‏ اما او معقول هم هست.‏ او انعطاف‌پذیری نشان می‌دهد تا مقصود خود را به انجام برساند.‏ یَهُوَه ما را به صورت خود آفریده است و ما هم می‌توانیم در شرایط مختلف انعطاف‌پذیر باشیم.‏ خدا اصول واضح کتاب مقدّس را برای ما فراهم کرده تا به ما کمک کند در هر شرایطی تصمیمات عاقلانه بگیریم.‏ نمونهٔ یَهُوَه و همچنین اصولی که برای ما فراهم کرده شواهدی است که نشان می‌دهد هر چند او «صخره» است،‏ معقول هم هست.‏ ب۲۳/‏۷ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۱-‏۳

یَهُوَه خود را در کتاب مِقدّس به یک مادر دلسوز تشبیه می‌کند.‏ (‏اشع ۶۶:‏​۱۲،‏ ۱۳‏)‏ مادری را تصوّر کنید که با دلسوزی از کودکش نگهداری می‌کند و آنچه نیاز دارد برایش فراهم می‌کند.‏ به همین شکل،‏ ما به محبت یَهُوَه در ناراحتی‌هایمان اطمینان داریم.‏ اگر ما خطایی مرتکب شویم هنوز دوستمان دارد.‏ (‏مز ۱۰۳:‏⁠۸‏)‏ اسرائیلیان بارها یَهُوَه را مأیوس کردند،‏ اما یَهُوَه محبت خود را به توبه‌کاران قومش این گونه ابراز کرد:‏ «تو در نظرم باارزش هستی،‏ من تو را دوست دارم و برایم عزیز و محترمی.‏» (‏اشع ۴۳:‏​۴،‏ ۵‏)‏ محبت یَهُوَه تغییر نکرده است.‏ حتی اگر خطاهایی جدی مرتکب شده باشیم،‏ وقتی پشیمان شویم و به سوی یَهُوَه برگردیم،‏ می‌بینیم که او هنوز ما را دوست دارد.‏ او قول می‌دهد که ‹با بزرگواری ما را ببخشد.‏› (‏اشع ۵۵:‏⁠۷‏)‏ کتاب مقدّس اشاره می‌کند که یَهُوَه با بخشش گناهانمان ‹به ما نیروی تازه می‌دهد.‏›—‏اعما ۳:‏۱۹‏.‏ ب۲۴/‏۱ ص ۲۷ ¶۴-‏۵

یَهُوَه می‌تواند در موقعیت‌های سخت به ما کمک کند.‏ برای مثال وقتی از کارفرمای خود برای شرکت در کنگره تقاضای مرخصی کنیم،‏ یا برای شرکت در جلسات از او درخواست کنیم که ساعت کاری ما را تغییر دهد،‏ موقعیتی را برای دیدن دست یَهُوَه در زندگی‌مان ایجاد می‌کنیم.‏ شاید نتیجهٔ این درخواست‌ها باعث تعجب ما شود و اعتمادمان را به یَهُوَه قوی‌تر سازد.‏ عِزرا با فروتنی به یَهُوَه دعا کرد.‏ هر بار که عِزرا برای انجام مسئولیت‌هایش نگران و مضطرب می‌شد،‏ به یَهُوَه دعا می‌کرد.‏ (‏عز ۸:‏​۲۱-‏۲۳؛‏ ۹:‏​۳-‏۵‏)‏ توکّل عِزرا به یَهُوَه باعث شد که دیگران از او حمایت کنند و از ایمانش سرمشق بگیرند.‏ (‏عز ۱۰:‏​۱-‏۴‏)‏ وقتی به خاطر نیازهای مادی یا امنیت خانواده نگران هستیم،‏ باید با اطمینان کامل به یَهُوَه دعا کنیم.‏ ب۲۳/‏۱۱ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۱۵-‏۱۷

یَهُوَه از ما انتظار ندارد که دقیقاً مثل ابراهیم رفتار کنیم تا درستکار شمرده شویم.‏ در واقع راه‌های زیادی وجود دارد که می‌توانیم ایمان خود را در عمل نشان دهیم.‏ برای مثال ما می‌توانیم به افراد جدید در جماعت خوش‌آمد بگوییم،‏ به نیازهای برادران و خواهرانمان رسیدگی کنیم و با خانواده‌مان مهربان باشیم.‏ یَهُوَه همهٔ این کارها را می‌پسندد و برکت می‌دهد.‏ (‏روم ۱۵:‏۷؛‏ ۱تیمو ۵:‏​۴،‏ ۸؛‏ ۱یو ۳:‏۱۸‏)‏ یک راه مهم عمل به ایمان موعظهٔ غیورانهٔ خبر خوش است.‏ (‏۱تیمو ۴:‏۱۶‏)‏ همهٔ ما می‌توانیم با اعمالمان نشان دهیم که به تحقق وعده‌های یَهُوَه ایمان داریم و معتقدیم که معیارهای او بهترین است.‏ در این صورت اطمینان داریم که خدا ما را درستکار می‌شمارد و دوست خود می‌خواند.‏ ب۲۳/‏۱۲ ص ۲-‏۳ ¶۳؛‏ ص ۶-‏۷ ¶۱۵

داوود پادشاه در آخرین لحظات مرگش جملهٔ بالا را به پسرش سلیمان گفت.‏ (‏۱پاد ۲:‏​۱،‏۳‏)‏ امروزه این پند برای همهٔ مردان مسیحی اهمیت دارد.‏ آن‌ها باید از قوانین خدا اطاعت کنند و اصول کتاب مقدّس را در تمام جنبه‌های زندگی‌شان به کار ببرند تا موفق شوند.‏ (‏لو ۲:‏۵۲‏)‏ چرا مهم است که برادران جوان مسیحیانی بالغ شوند؟‏ هر برادر نقش مهمی در خانواده و جماعت دارد.‏ شاید شما برادران جوان به مسئولیت‌هایی که می‌توانید در آینده داشته باشید،‏ فکر می‌کنید.‏ شاید هدفتان این باشد که پیشگامی کنید،‏ یا خادم جماعت و بعدها پیر جماعت شوید.‏ شاید بخواهید ازدواج کنید و بچه‌دار شوید.‏ (‏افس ۶:‏۴؛‏ ۱تیمو ۳:‏⁠۱‏)‏ برای اینکه به این اهداف برسید و موفق شوید باید یک مسیحی بالغ شوید.‏ ب۲۳/‏۱۲ ص ۲۴ ¶۱-‏۲

یَهُوَه کار مراقبت از خادمان باارزشش را به پیران مسیحی سپرده است.‏ این مردان وفادار خدمت به برادران و خواهرانشان را یک افتخار می‌دانند و تلاش می‌کنند ‹شبانانی باشند که به معنای واقعی شبانی می‌کنند.‏› (‏ار ۲۳:‏۴؛‏ ۱پطر ۵:‏⁠۲‏)‏ واقعاً چقدر قدردانیم که چنین شبانانی در جماعت‌ها داریم!‏ پیران جماعت می‌توانند از سرگذشت جِدعون درس بگیرند.‏ (‏عبر ۶:‏۱۲‏)‏ او به عنوان شبان قوم خدا از آن‌ها محافظت می‌کرد.‏ (‏داو ۲:‏۱۶؛‏ ۱توا ۱۷:‏⁠۶‏)‏ امروزه پیران جماعت مثل جِدعون در این زمان ناآرام و پرآشوب از قوم خدا مراقبت می‌کنند.‏ (‏اعما ۲۰:‏۲۸؛‏ ۲تیمو ۳:‏⁠۱‏)‏ ما چه پیر جماعت باشیم چه نباشیم،‏ می‌توانیم از زحمات پیران قدردانی کنیم و از آن‌ها حمایت کنیم.‏—‏عبر ۱۳:‏۱۷‏.‏ ب۲۳/‏۶ ص ۲ ¶۱؛‏ ص ۳ ¶۳