مارس

آیا نرسیدن دنیای جدید شما را مأیوس کرده است؟‏ پس به بعضی آفریده‌ها توجه کنید،‏ مثل ستارگان،‏ درختان،‏ حیوانات و انسان‌ها.‏ هیچ کس وجود این‌ها را زیر سؤال نمی‌برد،‏ با این که قبل از آفرینش وجود نداشتند.‏ (‏پیدا ۱:‏​۱،‏ ۲۶،‏ ۲۷‏)‏ یَهُوَه قصد دارد دنیای جدید را برقرار کند و حتماً به هدفش می‌رسد.‏ در دنیای جدید مردم از سلامتی کامل و حیات جاودان برخوردار می‌شوند.‏ ما مطمئنیم که در وقت معین دنیای جدید به اندازهٔ جهان اطراف ما واقعی خواهد بود.‏ (‏اشع ۶۵:‏۱۷؛‏ مکا ۲۱:‏​۳،‏ ۴‏)‏ در حالی که منتظر رسیدن دنیای جدید هستید از هر فرصتی استفاده کنید تا ایمانتان را تقویت کنید.‏ قدردانی‌تان را بابت بهای رهایی عیسی بیشتر کنید.‏ در مورد قدرت یَهُوَه تفکّر کنید.‏ همیشه با فعالیت‌های روحانی مشغول باشید.‏ به این شکل شما می‌توانید جزو کسانی باشید که «وعده‌ها را از طریق ایمان و شکیبایی به میراث می‌برند.‏»—‏عبر ۶:‏​۱۱،‏ ۱۲‏.‏ ب۲۳/‏۴ ص ۳۱ ¶۱۸-‏۱۹

عیسی رو به آسمان دعا کرد.‏ او می‌خواست جلال کاری را که قرار بود انجام دهد به یَهُوَه بدهد.‏ بعد از آن عیسی با صدای بلند گفت:‏ «ایلعازَر،‏ بیرون بیا!‏» (‏یو ۱۱:‏۴۳‏)‏ ایلعازَر از مقبره بیرون آمد!‏ عیسی کاری کرد که از نظر عده‌ای غیرممکن بود.‏ این گزارش ایمانمان را به امید رستاخیز بیشتر می‌کند.‏ چرا؟‏ وعدهٔ عیسی را به مارتا فراموش نکنید.‏ او به مارتا گفت:‏ «برادرت برخواهد خاست.‏» (‏یو ۱۱:‏۲۳‏)‏ عیسی هم مثل پدرش،‏ اشتیاق و قدرت لازم را دارد تا آن وعده را عملی کند.‏ اشک‌های او نشان می‌دهد که از ته دل می‌خواهد غم و اندوه و مرگ را از بین ببرد.‏ وقتی ایلعازَر بلند شد و از مقبره‌اش بیرون آمد عیسی ثابت کرد که قدرت انجام این کار را دارد.‏ آیهٔ روز را به یاد آورید که عیسی به مارتا چه گفت.‏ بله،‏ ما دلایل قانع‌کننده‌ای داریم تا به وعدهٔ خدا در رابطه با رستاخیز مردگان اطمینان داشته باشیم.‏ ب۲۳/‏۴ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۵-‏۱۶

وقتی که خواست یَهُوَه برایمان مشخص‌تر شد،‏ شاید لازم باشد که درخواست‌هایمان را در دعا تغییر دهیم.‏ ما نباید فراموش کنیم که یَهُوَه مقصودش را در زمانی که تعیین کرده به انجام می‌رساند.‏ یَهُوَه قصد دارد همهٔ مشکلاتی را که باعث رنج بشر است به طور کامل و برای همیشه از بین ببرد؛‏ مشکلاتی مثل فجایع طبیعی،‏ بیماری و مرگ.‏ یَهُوَه از طریق پادشاهی خود این مقصودش را به انجام می‌رساند.‏ (‏دان ۲:‏۴۴؛‏ مکا ۲۱:‏​۳،‏ ۴‏)‏ اما تا آن زمان یَهُوَه اجازه داده است که شیطان بر دنیا حکمرانی کند.‏ (‏یو ۱۲:‏۳۱؛‏ مکا ۱۲:‏⁠۹‏)‏ اگر یَهُوَه مشکلات بشر را حل می‌کرد،‏ شاید این طور به نظر می‌رسید که حکمرانی شیطان به موفقیت‌هایی رسیده است.‏ با این که بعضی از وعده‌های یَهُوَه هنوز به انجام نرسیده،‏ به این معنی نیست که ما را رها کرده است.‏ یَهُوَه به کمک ما خواهد آمد.‏ ب۲۳/‏۵ ص ۸-‏۹ ¶۴؛‏ ص ۹-‏۱۰ ¶۷-‏۸

چطور می‌توانیم به دیگران کمک کنیم تا از مراسم یادبود فایده ببرند؟‏ مسلّماً اولین قدم،‏ دعوت از آن‌هاست.‏ علاوه بر کسانی که در خدمت موعظه ملاقات می‌کنیم،‏ می‌توانیم فهرستی از افرادی را که می‌شناسیم،‏ منجمله خویشاوندان،‏ همکاران،‏ هم‌کلاسی‌ها و دیگران تهیه کنیم.‏ حتی اگر به اندازهٔ کافی نسخهٔ چاپ‌شدهٔ دعوتنامه را نداشته باشیم،‏ می‌توانیم نسخهٔ الکترونیکی آن را با دیگران به اشتراک بگذاریم.‏ ما مشتاقیم که ببینیم چند نفر از آن‌ها در این مراسم حضور پیدا می‌کنند.‏ (‏جا ۱۱:‏⁠۶‏)‏ به خاطر داشته باشید که ممکن است افراد دعوت‌شده سؤالاتی داشته باشند.‏ مخصوصاً آن‌هایی که در جلسات ما حضور نیافته‌اند.‏ ما می‌توانیم به سؤالاتی که ممکن است داشته باشند فکر کنیم و برای آن‌ها جواب‌هایی آماده کنیم.‏ حتی بعد از شرکت در مراسم یادبود ممکن است افراد علاقه‌مند سؤالات بیشتری داشته باشند.‏ ما می‌خواهیم نه تنها در طول برنامه،‏ بلکه قبل و بعد از آن هم،‏ به کسانی که ‹دلی پذیرا› دارند کمک کنیم تا از این مراسم فایده ببرند.‏—‏اعما ۱۳:‏۴۸‏.‏ ب۲۴/‏۱ ص ۱۲ ¶۱۳؛‏ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۵-‏۱۶

کتاب مقدّس در مورد هشت نفر گزارش می‌دهد که به زندگی برگشتند.‏ شما می‌توانید تک‌تک این گزارشات را مطالعه کنید.‏ حین بررسی رستاخیز آن‌ها به درس‌هایی که می‌گیرید فکر کنید.‏ هر رستاخیز،‏ اشتیاق و قدرت یَهُوَه را برای زنده کردن انسان‌ها نشان می‌دهد.‏ به علاوه مهم‌ترین رستاخیز،‏ یعنی رستاخیز عیسی که صدها نفر شاهدش بودند،‏ دلیل محکمی به ما می‌دهد که در آینده هم مردگان به زندگی برمی‌گردند.‏ (‏۱قر ۱۵:‏​۳-‏۶،‏ ۲۰-‏۲۲‏)‏ چقدر از یَهُوَه قدردانیم که وعدهٔ رستاخیز را به ما داده است!‏ ما به تحقق آن اطمینان داریم،‏ چون یَهُوَه هم اشتیاق و هم قدرت لازم را برای انجام آن دارد.‏ ما باید همچنان ایمانمان را به رستاخیز قوی‌تر کنیم.‏ به این شکل هر روز به خدای مهربانمان نزدیک‌تر می‌شویم که به ما وعده داده است ‹عزیزانتان برخواهند خاست!‏› —‏یو ۱۱:‏۲۳‏.‏ ب۲۳/‏۴ ص ۸ ¶۲؛‏ ص ۱۲ ¶۱۷؛‏ ص ۱۳ ¶۲۰

یک جنبه از فروتنی این است که محدودیت‌هایمان را بدانیم و دید متعادلی نسبت به خود داشته باشیم.‏ اگر فروتن باشیم،‏ به دیگران احترام می‌گذاریم و خودمان را برتر از آن‌ها نمی‌دانیم.‏ (‏فیلیپ ۳:‏⁠۲‏)‏ جِدعون فروتن بود و محدودیت‌هایش را می‌دانست.‏ وقتی فرشتهٔ یَهُوَه به او گفت که انتخاب شده تا اسرائیلیان را از دست مِدیانیان پرقدرت نجات دهد،‏ با فروتنی جواب داد:‏ «خاندان من در طایفهٔ مَنَسّی،‏ حقیر و ناچیز است و من در خانوادهٔ پدرم از همه بی‌اهمیت‌ترم.‏» (‏داو ۶:‏۱۵‏)‏ جِدعون احساس می‌کرد صلاحیت انجام این کار را ندارد،‏ ولی یَهُوَه می‌دانست او توانایی و صلاحیت این کار را دارد.‏ جِدعون با کمک یَهُوَه مسئولیتش را با موفقیت انجام داد.‏ پیران جماعت سعی می‌کنند از هر لحاظ فروتن باشند و محدودیت‌هایشان را بدانند.‏ (‏اعما ۲۰:‏​۱۸،‏ ۱۹‏)‏ آن‌ها به خاطر توانایی‌ها و دست‌آوردهایشان به خود نمی‌بالند؛‏ در عین حال به خاطر ضعف‌ها و اشتباهاتشان خودشان را سرزنش نمی‌کنند.‏ ب۲۳/‏۶ ص ۳ ¶۴-‏۵

کوبیده شدن سر شیطان در بیشتر از ۱۰۰۰ سال آینده اتفاق می‌افتد.‏ (‏مکا ۲۰:‏​۷-‏۱۰‏)‏ قبل از آن کتاب مقدّس وقایع تکان‌دهنده‌ای را پیشگویی می‌کند.‏ ابتدا ملت‌ها پیام «صلح و امنیت» را اعلام خواهند کرد.‏ (‏۱تسا ۵:‏​۲،‏ ۳‏)‏ بعد مصیبت عظیم با حملهٔ ‹ناگهانی› ملت‌ها به ادیان کاذب شروع خواهد شد.‏ (‏مکا ۱۷:‏۱۶‏)‏ بعد عیسی با جدا کردن بزها از گوسفندان حکم داوری بر انسان‌ها را اجرا خواهد کرد.‏ (‏مت ۲۵:‏​۳۱-‏۳۳،‏ ۴۶‏)‏ اما شیطان دست روی دست نمی‌گذارد.‏ او از خادمان خدا متنفر است،‏ پس ائتلافی از قوم‌ها را که کتاب مقدّس جوج از سرزمین ماجوج می‌نامد،‏ ایجاد می‌کند تا به خادمان یَهُوَه حمله کند.‏ (‏حز ۳۸:‏​۲،‏ ۱۰،‏ ۱۱‏)‏ در این میان باقی‌ماندهٔ مسح‌شدگان که هنوز روی زمین هستند،‏ به آسمان برده می‌شوند تا همراه عیسی و لشکر آسمانی‌اش در جنگ حارمَگِدون که پایان مصیبت عظیم است بجنگند.‏ (‏مت ۲۴:‏۳۱؛‏ مکا ۱۶:‏​۱۴،‏ ۱۶‏)‏ سپس حکمرانی هزار سالهٔ مسیح بر زمین شروع می‌شود.‏—‏مکا ۲۰:‏⁠۶‏.‏ ب۲۳/‏۱۰ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۹-‏۱۰

امروزه بسیاری از خادمان یَهُوَه در کشورهایی که فعالیت ما ممنوع است زندگی می‌کنند.‏ هر چند که این برادران و خواهران عزیز به حکومت‌های آن کشورها احترام می‌گذارند،‏ مثل عوبَدیا به یاد دارند که خود را فقط به یَهُوَه وقف کرده‌اند.‏ (‏مت ۲۲:‏۲۱‏)‏ خداترسی آن‌ها این طور نشان داده می‌شود که اول از خدا اطاعت می‌کنند نه از انسان.‏ (‏اعما ۵:‏۲۹‏)‏ آن‌ها به اعلام خبر خوش ادامه می‌دهند و با احتیاط در جلسات شرکت می‌کنند.‏ (‏مت ۱۰:‏​۱۶،‏ ۲۸‏)‏ برادران هم تلاش می‌کنند تا هم‌ایمانانشان غذای روحانی کافی داشته باشند.‏ به نمونهٔ هِنری توجه کنید که در یکی از کشورهای آفریقایی که فعالیت ما در آنجا ممنوع بود زندگی می‌کرد.‏ هِنری در طی ممنوعیت،‏ مسئول پخش نشریات به هم‌ایمانانش بود.‏ او نوشت:‏ «من خجالتی هستم.‏ یَهُوَه به من شجاعت انجام آن کار را داد.‏» آیا شما هم مثل هِنری می‌توانید این قدر شجاع باشید؟‏ اگر برای یَهُوَه احترامی عمیق قائل باشید،‏ می‌توانید.‏ ب۲۳/‏۶ ص ۱۶ ¶۹؛‏ ص ۱۷ ¶۱۱

وقتی آدم و حوّا سرکشی کردند به نظر می‌رسید که شیطان مانعی بر سر راه انجام مقصود یَهُوَه ایجاد کرده است.‏ شاید شیطان فکر کرد که یَهُوَه گزینهٔ کمی دارد تا به وعده‌اش عمل کند.‏ یک گزینه برای یَهُوَه این بود که آدم و حوّا را از بین ببرد و برای به انجام رساندن مقصودش برای بشر،‏ یک زوج کامل جدید بیافریند.‏ اما اگر خدا این کار را می‌کرد،‏ ابلیس او را به دروغگویی متهم می‌کرد.‏ چرا؟‏ چون همان طور که در پیدایش ۱:‏۲۸ آمده است،‏ یَهُوَه به آدم و حوّا گفته بود که زمین از نسل آن‌ها پر خواهد شد.‏ شاید شیطان فکر می‌کرد که یَهُوَه یک گزینهٔ دیگر انتخاب کند و اجازه دهد آدم و حوّا نوادگانی ناکامل داشته باشند که هرگز به کاملیت نمی‌رسند.‏ (‏جا ۷:‏۲۰؛‏ روم ۳:‏۲۳‏)‏ در این صورت ابلیس می‌توانست یَهُوَه را متهم کند که شکست خورده است.‏ چرا؟‏ چون خدا موفق به انجام مقصودش نمی‌شد،‏ یعنی بهشت زمینی از نوادگان کامل و مطیع آدم و حوّا پر نمی‌گشت.‏ ب۲۳/‏۱۱ ص ۶ ¶۱۵-‏۱۶

یَهُوَه از طریق کلام و سازمانش به ما راهنمایی‌هایی واضح می‌دهد.‏ هیچ لزومی ندارد که به این راهنمایی‌ها چیزی اضافه کنیم.‏ (‏امث ۳:‏​۵-‏۷‏)‏ بنابراین ‹از آنچه نوشته شده است فراتر نمی‌رویم› و در مسائل شخصی برای دیگران قانون تعیین نمی‌کنیم.‏ شیطان از طریق «عقاید پوچ و فریبنده» و دیدگاه‌های این دنیا مردم را فریب می‌دهد و بین آن‌ها تفرقه می‌اندازد.‏ (‏کول ۲:‏⁠۸‏)‏ در قرن اول این عقاید پوچ شامل فلسفه‌های انسانی،‏ آموزش‌های غلط رهبران یهودی و اجبار مسیحیان به حفظ شریعت می‌شد.‏ چنین عقایدی به این دلیل فریبنده بود که توجه مردم را از سرچشمهٔ اصلی حکمت یعنی یَهُوَه دور می‌کرد.‏ امروزه شیطان از طریق رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی شایعه‌پراکنی می‌کند و رهبران سیاسی هم این اخبار غلط را تبلیغ می‌کنند.‏ ب۲۳/‏۷ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۱۱-‏۱۲

شیطان حتی تصوّرش را هم نمی‌کرد که یَهُوَه چه راه‌حل خوبی برای سرکشی او و آدم و حوّا داشته باشد.‏ یَهُوَه به آدم و حوّا اجازه داد که صاحب فرزند شوند و به این طور درستی گفتهٔ خود را ثابت کرد و نشان داد که هیچ چیز نمی‌تواند مانعی بر سر راه رسیدن او به مقصودش شود.‏ او برای پیشبرد مقصودش،‏ یک «نسل» را به وجود آورد تا نوادگان مطیع آدم و حوّا را نجات دهد.‏ (‏پیدا ۳:‏۱۵؛‏ ۲۲:‏۱۸‏)‏ بهای رهایی‌ای که از طریق این نسل فراهم می‌شد فوق تصوّر شیطان بود!‏ چرا؟‏ چون بر اساس محبت خالصانه و ازخودگذشتگی است.‏ (‏مت ۲۰:‏۲۸؛‏ یو ۳:‏۱۶‏)‏ این خصوصیات در شخصیت خودخواه شیطان وجود ندارد.‏ چرا بهای رهایی راه‌حل خوبی است؟‏ چون نسل مطیع و کامل‌شدهٔ آدم و حوّا در انتهای دورهٔ هزار ساله،‏ بهشت زمینی را به میراث خواهند برد؛‏ دقیقاً همانطور که یَهُوَه در ابتدا قصد داشت.‏ ب۲۳/‏۱۱ ص ۶-‏۷ ¶۱۷

ما قوانین یَهُوَه را در رابطه با تقدّس خون و زندگی حفظ می‌کنیم.‏ چرا؟‏ چون یَهُوَه می‌گوید که خون مظهر زندگی است و هدیه‌ای ارزشمند از طرف او می‌باشد.‏ (‏لاو ۱۷:‏۱۴‏)‏ وقتی یَهُوَه برای اولین بار به انسان‌ها اجازه داد که گوشت حیوانات را بخورند توضیح داد که گوشت را نباید با خون بخورند.‏ (‏پیدا ۹:‏⁠۴‏)‏ این قانون در شریعتی که به اسرائیلیان داده شد دوباره تکرار شد.‏ (‏لاو ۱۷:‏۱۰‏)‏ در قرن اول هم از طریق هیئت اداره‌کننده به همهٔ مسیحیان فرمان داده شد که ‹از خون بپرهیزند.‏› (‏اعما ۱۵:‏​۲۸،‏ ۲۹‏)‏ ما هم در انتخاب روش‌های درمانی خود مصمم هستیم که این فرمان را حفظ کنیم.‏ ما همین طور معیارهای والای اخلاقی یَهُوَه را با جدّیت حفظ می‌کنیم.‏ پولُس رسول به ما می‌گوید که باید تمایلات انسانی را در خود ‹بکشیم› و برای دور کردن این تمایلات از خود،‏ قاطعانه عمل کنیم.‏ ما از هر کاری که به اعمال ناپاک جنسی می‌انجامد دوری می‌کنیم.‏—‏کول ۳:‏۵؛‏ ایو ۳۱:‏⁠۱‏.‏ ب۲۳/‏۷ ص ۱۵ ¶۵-‏۶

آیا عشق،‏ چشمان سامسون را آنقدر کور کرده بود که نتوانست هدف دَلیله را ببیند؟‏ به هر صورت دَلیله دائماً سامسون را تحت فشار قرار داد تا منبع قدرتش را آشکار کند.‏ بالاخره سامسون آن راز را به او گفت.‏ در نتیجه قدرتش و همچنین برکت یَهُوَه را از دست داد.‏ (‏داو ۱۶:‏​۱۶-‏۲۰‏)‏ سامسون به عاقبت بدی گرفتار شد،‏ چون به دَلیله اعتماد کرد نه به یَهُوَه.‏ فلسطی‌ها سامسون را به اسارت گرفتند و او را کور کردند.‏ او در غزه زندانی شد و غلّه آسیاب می‌کرد.‏ بعد وقتی فلسطی‌ها برای جشن جمع شده بودند او را تحقیر کردند.‏ آن‌ها قربانی‌های زیادی به خدای دروغین داجون تقدیم کردند،‏ چون فکر می‌کردند که او سامسون را تسلیم آن‌ها کرده است.‏ آن‌ها سامسون را از زندان بیرون آوردند تا او را ‹مسخره کنند و سرگرم شوند.‏›—‏داو ۱۶:‏​۲۱-‏۲۵‏.‏ ب۲۳/‏۹ ص ۵-‏۶ ¶۱۳-‏۱۴

ممکن است یک همکار یا همکلاسی معیارهای اخلاقی ما مسیحیان را زیر سؤال ببرد.‏ ما می‌خواهیم از اعتقادات خود دفاع کنیم ولی در عین حال به نظر شخص مقابل احترام بگذاریم.‏ (‏۱پطر ۳:‏۱۵‏)‏ باید به جای آن که سؤالاتشان را یک انتقاد بدانیم،‏ آن را فرصتی بدانیم تا از طرز فکرشان آگاه شویم.‏ دلیل سؤال آن‌ها هر چه باشد خوب است که جواب آن‌ها را با مهربانی و ملایمت بدهیم.‏ ممکن است پاسخ ما باعث شود که شخص نظر خود را عوض کند.‏ اگر همکاری از ما بپرسد که چرا جشن تولّد نمی‌گیریم،‏ شاید فکر می‌کند که ما اجازه نداریم وقت خوش داشته باشیم.‏ اگر قدردانی‌مان را بابت توجه او به همکاران تحسین کنیم،‏ ممکن است نگرانی‌های او را رفع کنیم.‏ به این شکل شاید فرصت داشته باشیم تا دیدگاه کتاب مقدّس را در مورد جشن تولّد برای او توضیح دهیم.‏ ب۲۳/‏۹ ص ۱۷ ¶۱۰-‏۱۱

چه افتخار بزرگی است که تا وقت باقی است،‏ به مردم تمام قوم‌ها موعظه کنیم.‏ پِطرُس رسول ما را ترغیب می‌کند تا ‹همواره نزدیک بودن آن روز را مد نظر داشته باشیم.‏› (‏۲پطر ۳:‏​۱۱،‏ ۱۲‏)‏ برای انجام این کار،‏ خوب است که در صورت امکان،‏ هر روز برکات دنیای جدید را تجسّم کنیم.‏ تنفس هوای تمیز و تازه،‏ خوردن غذای سالم،‏ خوش‌آمدگویی به عزیزان رستاخیزیافته و آموزش در مورد تحقق پیشگویی‌های کتاب مقدّس به کسانی که قرن‌ها قبل زندگی می‌کردند را تصوّر کنید.‏ تجسّم زندگی در دنیای جدید به ما کمک می‌کند که چشم‌انتظار رسیدن آن زمان بمانیم و فراموش نکنیم که پایان این سیستم به زودی فرا می‌رسد.‏ چون ما اتفاقات آینده را ‹از پیش می‌دانیم،‏› به وسیله معلّمان کاذب ‹گمراه نمی‌شویم.‏› ب۲۳/‏۹ ص ۲۷ ¶۵-‏۶

خیلی از جوانان تمایل دارند ‹نسبت به والدین خود نافرمانی کنند.‏› (‏۲تیمو ۳:‏​۱،‏ ۲‏)‏ چرا؟‏ بعضی از آن‌ها احساس می‌کنند که والدینشان ریاکار هستند،‏ چون از آن‌ها انتظار انجام کارهایی را دارند که خودشان انجام نمی‌دهند.‏ عده‌ای دیگر پندهای پدر و مادر خود را قدیمی،‏ دست و پاگیر و بیش از اندازه سخت می‌دانند.‏ آیا شما جوانان هم گاهی چنین فکر می‌کنید؟‏ برای بسیاری گوش دادن به فرمان یَهُوَه که در آیهٔ روز آمده است سخت است.‏ چه چیزی می‌تواند در این راه به شما کمک کند؟‏ شما می‌توانید اطاعت را از عیسی که بهترین نمونهٔ آن است یاد بگیرید.‏ (‏۱پطر ۲:‏​۲۱-‏۲۴‏)‏ او انسانی کامل بود،‏ ولی والدینی ناکامل داشت.‏ با این حال،‏ حتی اگر آن‌ها اشتباه می‌کردند یا او را درک نمی‌کردند،‏ عیسی احترام آن‌ها را حفظ می‌کرد.‏—‏خرو ۲۰:‏۱۲‏.‏ ب۲۳/‏۱۰ ص ۷ ¶۴-‏۵

پولُس رسول توضیح داد که قربانی‌هایی که تحت شریعت تقدیم می‌شد،‏ نمی‌توانست گناه آن‌ها را کاملاً پاک کند.‏ به همین دلیل شریعت «منسوخ» و جایگزین شد.‏ پس پولُس در ادامه تعالیم عمیق‌تری به آن‌ها داد.‏ او در مورد «امیدی بهتر» بر اساس قربانی عیسی که آن‌ها را «به خدا نزدیک» می‌کرد صحبت کرد.‏ (‏عبر ۷:‏ ۱۹‏)‏ پولُس برای هم‌ایمانان عبرانی خود توضیح داد که چرا پرستش مسیحی برتر از پرستشی است که قبلاً انجام می‌دادند.‏ روش پرستش یهودیان،‏ ‹فقط سایهٔ واقعیت‌هایی بود که قرار بود اتفاق بیفتد،‏ واقعیت‌هایی که توسط مسیح به تحقق می‌رسید.‏› (‏کول ۲:‏۱۷‏)‏ سایهٔ یک جسم فقط شکل کلّی آن جسم است.‏ همین طور الگوی پرستش یهودیان باستان فقط سایهٔ واقعیت‌های آینده بود.‏ ما باید ترتیبی را که یَهُوَه برای بخشش گناهان دیده،‏ درک کنیم تا بتوانیم به روش درست او را بپرستیم.‏ ب۲۳/‏۱۰ ص ۲۵ ¶۴-‏۵

در باب ۱۱ کتاب دانیال در مورد دو پادشاهی یا قدرت سیاسی صحبت می‌شود که با هم مقابله می‌کنند.‏ با مقایسهٔ این پیشگویی با پیشگویی‌های دیگر کتاب مقدّس،‏ متوجه می‌شویم که روسیه و هم‌پیمانانش «پادشاه شمال» و قدرت جهانی انگلیس و آمریکا «پادشاه جنوب» است.‏ خادمان خدا که امروزه تحت حکومت «پادشاه شمال» زندگی می‌کنند،‏ مورد آزار و اذیت مستقیم آن قرار دارند.‏ بعضی از شاهدان یَهُوَه به خاطر ایمانشان مورد ضرب و شتم قرار گرفته‌اند و در زندان هستند.‏ این مخالفت‌ها نه تنها برادران ما را نترسانده،‏ بلکه حتی ایمان آن‌ها را بنا کرده است.‏ چرا؟‏ چون آن‌ها می‌دانند که این آزار و اذیت‌ها بخشی از تحقق پیشگویی دانیال است.‏ (‏دان ۱۱:‏۴۱‏)‏ دانستن این موضوع به ما کمک می‌کند تا امید و وفاداری‌مان را به یَهُوَه حفظ کنیم.‏ ب۲۳/‏۸ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۵-‏۱۶

از آنجایی که یَهُوَه ما را دوست دارد،‏ به احساساتمان کاملاً اهمیت می‌دهد و آماده است که به ما کمک کند.‏ او در ناراحتی‌هایمان با ما همدردی می‌کند.‏ پس ما می‌توانیم در دعا از او بخواهیم که ‹همچون مردمک چشمش از ما محافظت کند.‏› (‏مز ۱۷:‏⁠۸‏)‏ چشم عضوی حساس و باارزش است.‏ پس وقتی یَهُوَه ما را با مردمک چشمش مقایسه می‌کند،‏ در اصل می‌گوید:‏ ‹هر کس به قوم من آسیب برساند،‏ به آنچه که برایم بسیار ارزشمند است آسیب رسانده است.‏› یَهُوَه می‌خواهد ما مطمئن باشیم که ما را دوست دارد.‏ با این حال او می‌داند ممکن است به خاطر تجربیات گذشته یا موقعیت‌های سختی که در حال حاضر با آن روبرو هستیم به محبتش شک کنیم.‏ در این صورت بررسی محبت یَهُوَه به عیسی،‏ مسح‌شدگان و همهٔ خادمانش می‌تواند شک ما را برطرف می‌کند.‏ ب۲۴/‏۱ ص ۲۷-‏۲۸ ¶۶-‏۷

عِزرا دیده بود که یَهُوَه چطور در زمان‌های سخت از قوم خود پشتیبانی کرده است.‏ چندین سال قبل،‏ یعنی در سال ۴۸۴ ق.‏م.‏ عِزرا احتمالاً در بابل زندگی می‌کرد.‏ در آن زمان خشایارشا فرمان نابودی یهودیان در سرتاسر امپراتوری پارس را صادر کرده بود.‏ (‏اس ۳:‏​۷،‏ ۱۳-‏۱۵‏)‏ زندگی عِزرا در خطر بود.‏ یهودیان در جواب آن تهدید،‏ «در تمام استان‌ها» روزه و ماتم گرفتند و بدون شک برای دریافت راهنمایی به یَهُوَه دعا کردند.‏ (‏اس ۴:‏⁠۳‏)‏ احساس عِزرا و دیگر یهودیان را تصوّر کنید وقتی که شرایط کاملاً عوض شد و آن‌هایی که قصد نابودی یهودیان را داشتند کشته شدند!‏ (‏اس ۹:‏​۱،‏ ۲‏)‏ تجربهٔ عِزرا در آن شرایط سخت،‏ او را برای سختی‌های آینده آماده ساخت و اعتمادش را به حمایت یَهُوَه بیشتر کرد.‏ ب۲۳/‏۱۱ ص ۱۷ ¶۱۲-‏۱۳

پولُس رسول در این آیه به «عمل کردن به شریعت موسی» اشاره کرد که در کوه سینا به قوم داده شد.‏ (‏روم ۳:‏​۲۱،‏ ۲۸‏)‏ ظاهراً در زمان پولُس برای بعضی از مسیحیان یهودی‌نژاد سخت بود که بپذیرند دیگر عمل به شریعت موسی لازم نیست.‏ به این منظور پولُس به نمونهٔ ابراهیم اشاره کرد تا نشان دهد درستکار شمرده شدن از دید خدا نتیجهٔ «عمل کردن به شریعت موسی» نیست،‏ بلکه نتیجهٔ ایمان است.‏ دانستن این موضوع به ما دلگرمی می‌دهد،‏ چون متوجه می‌شویم که اگر به خدا و مسیح ایمان داشته باشیم مورد تأیید یَهُوَه قرار می‌گیریم.‏ از طرف دیگر منظور از ‹عملی› که در کتاب یعقوب باب ۲ به آن اشاره شده،‏ «عمل کردن به شریعت موسی» نیست.‏ یعقوب به رفتار و فعالیت‌های روزمرهٔ مسیحیان اشاره کرد.‏ (‏یعقو ۲:‏۲۴‏)‏ این اعمال نشان می‌دهد که آیا شخص ایمانی واقعی به خدا دارد یا نه.‏ ب۲۳/‏۱۲ ص ۳ ¶۸؛‏ ص ۴-‏۵ ¶۱۰-‏۱۱

خواهران عزیز اگر قصد ازدواج دارید باید در انتخاب همسر خیلی دقت کنید.‏ فراموش نکنید که تحت سرپرستی مردی قرار می‌گیرید که با او ازدواج می‌کنید.‏ (‏روم ۷:‏۲؛‏ افس ۵:‏۳۳‏)‏ از خود بپرسید،‏ آیا او یک مسیحی بالغ است؟‏ آیا او به اهداف روحانی اهمیت می‌دهد؟‏ آیا تصمیمات عاقلانه می‌گیرد؟‏ آیا اشتباهاتش را می‌پذیرد؟‏ آیا به زن‌ها احترام می‌گذارد؟‏ آیا می‌تواند از نظر روحانی،‏ مالی یا عاطفی از من حمایت کند؟‏ البته اگر شما یک شوهر خوب می‌خواهید،‏ باید یک همسر خوب هم باشید.‏ یک همسر خوب برای شوهرش ‹یاور و مکمّل› است.‏ (‏پیدا ۲:‏۱۸‏)‏ همچنین چون یَهُوَه را دوست دارد به خصوصیات خوب شوهرش تمرکز می‌کند.‏ (‏امث ۳۱:‏​۱۱،‏ ۱۲؛‏ ۱تیمو ۳:‏۱۱‏)‏ اگر محبتتان را به یَهُوَه بیشتر کنید و برای اعضای خانواده و جماعتتان یاور باشید،‏ می‌توانید برای این مسئولیت آماده شوید.‏ ب۲۳/‏۱۲ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۱۸-‏۱۹

یَهُوَه به ما قول داده که برای گرفتن تصمیم خوب به ما حکمت می‌دهد؛‏ به خصوص وقتی با تصمیمات بزرگی روبرو هستیم.‏ او همین طور قدرت تحمّل سختی‌ها را به ما می‌دهد.‏ همان طور که یَهُوَه به پولُس رسول کمک کرد،‏ به ما هم قدرت لازم را برای تحمّل سختی‌ها می‌دهد.‏ (‏فیلیپ ۴:‏۱۳‏)‏ یک راه این است که او از طریق هم‌ایمانانمان به ما کمک می‌کند.‏ عیسی شب قبل از مرگش از صمیم دل به یَهُوَه دعا کرد.‏ او به یَهُوَه التماس کرد کاری کند که دیگران به چشم یک کفرگو به او نگاه نکنند.‏ یَهُوَه در جواب دعایش فرشته‌ای را فرستاد تا به او قوّت‌قلب دهد.‏ (‏لو ۲۲:‏​۴۲،‏ ۴۳‏)‏ گاهی یَهُوَه ما را هم از طریق یک تماس تلفنی یا ملاقات برادران و خواهران تقویت می‌کند.‏ هر کدام از ما می‌تواند با «حرف‌های خوب و سنجیده» همدیگر را تشویق کند.‏—‏امث ۱۲:‏۲۵‏.‏ ب۲۳/‏۵ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۹-‏۱۱

شاید برادران و خواهران غیرفعال که در مراسم یادبود شرکت می‌کنند نگرانند که چطور از آن‌ها استقبال می‌شود.‏ پس سؤالاتی نپرسید که آن‌ها را معذّب کند و حرف‌هایی نزنید که باعث رنجششان شود.‏ این برادران و خواهران،‏ هم‌ایمانان ما هستند.‏ پس خوشحالیم که دوباره می‌توانیم در کنار آن‌ها یَهُوَه را بپرستیم.‏ (‏مز ۱۱۹:‏۱۷۶؛‏ اعما ۲۰:‏۳۵‏)‏ ما قدردانیم که عیسی ترتیبی داده است تا هرساله مراسم یادبود مرگ او را برگزار کنیم و اهمیت آن روز را درک کنیم.‏ ما با شرکت در این مراسم به خود و دیگران فایده می‌رسانیم.‏ (‏اشع ۴۸:‏​۱۷،‏ ۱۸‏)‏ محبتمان به یَهُوَه و عیسی بیشتر می‌شود و قدردانی‌مان را برای کارهایی که برای ما انجام داده‌اند نشان می‌دهیم.‏ به برادران و خواهرانمان نزدیک‌تر می‌شویم و می‌توانیم به دیگران کمک کنیم در مورد برکات قربانی عیسی یاد بگیرند.‏ پس می‌خواهیم تمام تلاشمان را بکنیم تا برای مراسم یادبود،‏ یعنی مهم‌ترین روز سال آماده شویم!‏ ب۲۴/‏۱ ص ۱۴ ¶۱۸-‏۱۹

یَهُوَه چطور ما را هدایت می‌کند؟‏ در درجهٔ اول از طریق کلامش،‏ کتاب مقدّس.‏ یَهُوَه همچنین از انسان‌ها استفاده می‌کند تا ما را هدایت کند.‏ برای مثال از طریق «غلام امین و دانا» برای ما غذای روحانی تهیه می‌کند تا بتوانیم تصمیمات عاقلانه‌ای بگیریم.‏ (‏مت ۲۴:‏۴۵‏)‏ یَهُوَه همچنین برای هدایت ما از مردان باصلاحیت دیگری استفاده می‌کند.‏ برای مثال سرپرستان حوزه‌ها و پیران جماعات ما را تشویق و راهنمایی می‌کنند تا بتوانیم سختی‌ها را تحمّل کنیم.‏ ما خیلی قدردانیم که یَهُوَه به این خوبی ما را در این ایام آخر هدایت می‌کند.‏ این هدایت به ما کمک می‌کند که دوستی‌مان را با او حفظ کنیم و در راه حیات بمانیم.‏ بعضی وقت‌ها شاید سخت باشد که هدایت یَهُوَه را دنبال کنیم،‏ مخصوصاً اگر از طریق انسان‌های ناکامل باشد.‏ ما به خصوص در چنین مواقعی باید اعتماد داشته باشیم که یَهُوَه است که قومش را هدایت می‌کند و پیروی از راهنمایی‌های او برای ما برکات به همراه دارد.‏ ب۲۴/‏۲ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۲-‏۳

ما می‌توانیم با مطالعهٔ دقیق کلام خدا،‏ یَهُوَه را بیشتر دوست داشته باشیم.‏ حین خواندن کتاب مقدّس توجه کنید که چه جنبه‌ای از شخصیت یَهُوَه آشکار می‌شود.‏ از خودتان بپرسید:‏ ‹این آیات چطور به من نشان می‌دهد که یَهُوَه مرا دوست دارد و چطور به من کمک می‌کند که یَهُوَه را بیشتر دوست داشته باشم؟‏› روش دیگری که می‌توانیم محبتمان را به یَهُوَه بیشتر کنیم این است که مرتباً سفرهٔ دلمان را در دعا برای او باز کنیم.‏ (‏مز ۲۵:‏​۴،‏ ۵‏)‏ یَهُوَه هم متقابلاً دعاهای ما را جواب می‌دهد.‏ (‏۱یو ۳:‏​۲۱،‏ ۲۲‏)‏ همین طور باید به دیگران محبت کنیم.‏ پولُس رسول چندین سال بعد از مسیحی شدنش،‏ با مرد جوانی به نام تیموتائوس آشنا شد.‏ تیموتائوس یَهُوَه و مردم را دوست داشت.‏ پولُس به جماعت فیلیپیان گفت:‏ ‹کس دیگری با خصوصیات تیموتائوس ندارم که صادقانه به فکر نیازهای شما باشد.‏› (‏فیلیپ ۲:‏۲۰‏)‏ پولُس تحت تأثیر محبتی قرار گرفت که تیموتائوس به برادران و خواهران خود داشت.‏ بدون شک جماعت‌ها چشم‌انتظار ملاقات تیموتائوس بودند.‏—‏۱قر ۴:‏۱۷‏.‏ ب۲۳/‏۷ ص ۹-‏۱۰ ¶۷-‏۱۰

موسی قبل از ورود اسرائیلیان به سرزمین موعود درگذشت.‏ آیا بعد از مرگ او،‏ قوم خدا بدون کمک ماند؟‏ نه.‏ یَهُوَه تا زمانی که آن‌ها به او وفادار ماندند،‏ مراقبشان بود.‏ یَهُوَه قبل از مرگ موسی به او گفت که یوشَع را برای رهبری قوم منصوب کند.‏ موسی یوشَع را برای ده‌ها سال تعلیم داده بود.‏ (‏خرو ۳۳:‏۱۱؛‏ تث ۳۴:‏⁠۹‏)‏ به علاوه مردان باتجربهٔ زیادی برای هدایت قوم بودند؛‏ یعنی رئیسان گروه‌های هزار،‏ صد،‏ پنجاه و حتی ده نفری.‏ (‏تث ۱:‏۱۵‏)‏ خدا به خوبی از قومش مراقبت می‌کرد.‏ در زمان ایلیا وضعیت مشابهی وجود داشت.‏ او برای ده‌ها سال هدایت اسرائیلیان را در پرستش پاک به عهده داشت.‏ اما یَهُوَه او را به مأموریتی جدید در یهودا فرستاد.‏ (‏۲پاد ۲:‏۱؛‏ ۲توا ۲۱:‏۱۲‏)‏ آیا خادمان وفادار خدا در پادشاهی ده طایفهٔ اسرائیل به حال خود رها شده بودند؟‏ نه.‏ ایلیا سال‌ها اِلیشَع را تعلیم داده بود.‏ پس یَهُوَه همچنان مقصود خود را پیش می‌برد و مراقب خادمان وفادارش بود.‏ ب۲۴/‏۲ ص ۵ ¶۱۲

مسیحیان شهر اِفِسُسیان نور حقیقت را پذیرفته بودند.‏ (‏مز ۱۱۹:‏۱۰۵‏)‏ آن اِفِسُسیان مراسم مذهب کاذب و رفتار غیراخلاقی‌شان را کنار گذاشته بودند.‏ آن‌ها ‹از خدا سرمشق گرفته بودند› و تمام تلاششان را کرده بودند تا یَهُوَه را بپرستند و او را خشنود کنند.‏ (‏افس ۵:‏⁠۱‏)‏ ما قبل از این که با حقیقت آشنا شویم،‏ در تاریکی مذهبی و غیراخلاقی بودیم.‏ بعضی از ما عیدهای ادیان کاذب را جشن می‌گرفتیم و عده‌ای دیگر زندگی غیراخلاقی داشتیم.‏ اما زمانی که در مورد معیارهای یَهُوَه یاد گرفتیم،‏ زندگی‌مان را تغییر دادیم.‏ ما زندگی‌مان را با خواست یَهُوَه هماهنگ کردیم و در نتیجه از برکات فراوانی برخوردار شدیم.‏ (‏اشع ۴۸:‏۱۷‏)‏ با این وجود،‏ همچنان با چالش‌هایی روبرو می‌شویم.‏ ما باید از تاریکی‌ای که پشت سر گذاشته‌ایم دور بمانیم و مثل ‹فرزندان نور رفتار کنیم.‏› ب۲۴/‏۳ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۶-‏۷

ممکن است احساس کنید که برای وقف و تعمید آماده نیستید.‏ شاید هنوز باید تغییراتی انجام دهید تا زندگی‌تان هماهنگ با معیارهای یَهُوَه باشد یا شاید برای تقویت ایمانتان به زمان بیشتری نیاز دارید.‏ (‏کول ۲:‏​۶،‏ ۷‏)‏ همهٔ شاگردان کتاب مقدّس با یک سرعت پیشرفت نمی‌کنند و همهٔ فرزندان در یک سن مشخص آمادگی وقف و تعمید را ندارند.‏ سعی کنید پیشرفت روحانی‌تان را نسبت به توانایی خودتان ارزیابی کنید،‏ نه در مقایسه با دیگران.‏ (‏غلا ۶:‏​۴،‏ ۵‏)‏ حتی اگر هنوز برای وقف آماده نباشید،‏ می‌توانید آن را هدف خود بسازید.‏ به یَهُوَه دعا کنید تا به تلاش‌هایتان برای انجام تغییرات لازم برکت دهد.‏ (‏فیلیپ ۲:‏۱۳‏)‏ مطمئن باشید که یَهُوَه دعایتان را می‌شنود و جواب می‌دهد.‏—‏۱یو ۵:‏۱۴‏.‏ ب۲۴/‏۳ ص ۵ ¶۹-‏۱۰

یک بار سارا از موضوعی ناراحت بود و پیش ابراهیم خشمش را نشان داد و حتی او را مقصر دانست.‏ ابراهیم می‌دانست که سارا یک زن مطیع است و حامی تصمیمات اوست.‏ پس به حرف‌های سارا گوش داد و سعی کرد که مسئله را حل کند.‏ (‏پیدا ۱۶:‏​۵،‏ ۶‏)‏ ما چه درسی می‌گیریم؟‏ شوهران،‏ مسئولیت تصمیم‌گیری به عهدهٔ شماست.‏ (‏۱قر ۱۱:‏⁠۳‏)‏ اما از روی محبت به همسرتان بهتر است که قبل از تصمیم‌گیری به دقت به نظر او گوش کنید؛‏ مخصوصاً اگر تصمیم شما بر روی او تأثیر می‌گذارد.‏ (‏۱قر ۱۳:‏​۴،‏ ۵‏)‏ یک بار ابراهیم تصمیم گرفت که از مهمانانی ناخوانده پذیرایی کند.‏ او از سارا خواست که هر چه در دست دارد بر زمین بگذارد و مقدار زیادی نان تهیه کند.‏ (‏پیدا ۱۸:‏⁠۶‏)‏ سارا سریعاً طبق خواستهٔ ابراهیم عمل کرد.‏ شما زنان با حمایت از تصمیمات شوهرانتان می‌توانید از سارا سرمشق بگیرید.‏ با این کار پیوند ازدواجتان را قوی‌تر می‌کنید.‏—‏۱پطر ۳:‏​۵،‏ ۶‏.‏ ب۲۳/‏۵ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۶-‏۱۷

وقتی جِدعون به عنوان شبان قومش انتخاب شد،‏ نیاز به شجاعت و اطاعت داشت.‏ او باید مذبح بَعَل را که متعلّق به پدرش بود،‏ نابود می‌کرد و این کار خطرناکی بود.‏ (‏داو ۶:‏​۲۵،‏ ۲۶‏)‏ بعدها وقتی جِدعون لشکری تشکیل داد،‏ یَهُوَه دو بار به او گفت که تعداد سربازان را کم کند.‏ (‏داو ۷:‏​۲-‏۷‏)‏ در نهایت به او گفته شد که شبانه به اردوگاه دشمن حمله کند.‏ (‏داو ۷:‏​۹-‏۱۱‏)‏ پیران جماعت باید «آمادهٔ اطاعت» باشند.‏ یک پیر جماعت با میل و رغبت از راهنمایی‌های کلام خدا و سازمانش اطاعت می‌کند.‏ به این شکل از خود نمونهٔ خوبی به جا می‌گذارد.‏ با این حال،‏ اطاعت او ممکن است مورد آزمایش قرار بگیرد.‏ برای مثال ممکن است برایش سخت باشد تا مطابق دستورالعمل‌های جدید سازمان عمل کند.‏ بعضی وقت‌ها شاید از خود بپرسد آیا بعضی از راهنمایی‌ها واقعاً مفید و عملی است.‏ شاید هم از او خواسته شود مسئولیتی انجام دهد که آزادی‌اش را به خطر بیندازد.‏ پیران جماعت در این شرایط چطور می‌توانند از جِدعون سرمشق بگیرند؟‏ آن‌ها باید با دقت به راهنمایی‌ها عمل کنند.‏ ب۲۳/‏۶ ص ۴-‏۵ ¶۹-‏۱۱