نوامبر

ما مسیحیان باید از ناسزاگویی و بدزبانی مطلقاً دوری کنیم،‏ همین طور از شکل‌های غیرمحسوس آن.‏ برای مثال،‏ باید از مقایسۀ نابجا و بدگویی در مورد مردمی از فرهنگ،‏ قوم و ملیت‌های مختلف دوری کنیم.‏ همین طور هیچ گاه نمی‌خواهیم با طعنه و کنایه یا زخم‌زبان دیگران را برنجانیم.‏ با سخنانتان دیگران را بنا کنید.‏ همیشه در پی هر فرصتی برای تحسین و تشویق باشید،‏ نه انتقاد و ایرادگیری.‏ اسرائیلیان دلایل فراوانی برای قدردانی و تشکر داشتند،‏ اما مرتب اعتراض و شکایت می‌کردند.‏ گله و شکایت و روحیۀ انتقادآمیز می‌تواند مثل بیماری مسری به دیگران منتقل شود.‏ مثلاً گزارش منفی ده جاسوس باعث شد «همۀ بنی‌اسرائیل» از موسی شکایت و گله کنند.‏ (‏اعد ۱۳:‏۳۱–‏۱۴:‏⁠۴‏)‏ از طرف دیگر تحسین و تشویق قدرت دارد و شادی‌بخش است.‏ پس در پی فرصت‌هایی باشید که دیگران را صادقانه و با خلوص نیّت تشویق کنید.‏ ب۲۲/‏۴ ص ۸-‏۹ ¶۱۶-‏۱۷

از گذشته‌های دور،‏ یَهُوَه به جوانان بسیاری کمک کرده که دوست او شوند.‏ پس بی‌تردید یَهُوَه به فرزند شما هم کمک خواهد کرد که به او نزدیک شود،‏ البته اگر خودش راغب باشد.‏ (‏۱قر ۳:‏​۶،‏ ۷‏)‏ حتی اگر فرزندتان از یَهُوَه دور شود و نخواهد او را خدمت کند،‏ باز چشمان یَهُوَه بر اوست.‏ یَهُوَه هنوز او را دوست دارد.‏ (‏مز ۱۱:‏⁠۴‏)‏ حتی اگر گوشه‌ای از دل فرزندتان پذیرای یَهُوَه باشد،‏ یَهُوَه آمادۀ کمک به اوست.‏ (‏اعما ۱۳:‏۴۸؛‏ ۲توا ۱۶:‏⁠۹‏)‏ یَهُوَه به شما هم کمک می‌کند تا در زمان مناسب درست همان چیزی را بگویید که فرزندتان به آن نیاز دارد.‏ (‏امث ۱۵:‏۲۳‏)‏ یا ممکن است برادر یا خواهری مهربان را برانگیزد که به او توجهی خاص نشان دهد.‏ حتی در سنین بزرگسالیِ فرزندتان،‏ یَهُوَه می‌تواند کاری کند که آنچه از شما یاد گرفته به یاد آورد.‏ (‏یو ۱۴:‏۲۶‏)‏ اگر همچنان با گفتار و اعمالتان به فرزندانتان آموزش دهید و خود برای آن‌ها نمونه باشید،‏ راه را برای برکات یَهُوَه باز می‌کنید.‏ ب۲۲/‏۴ ص ۲۱ ¶۱۸

شیطان دستش از آسمان کوتاه شده.‏ پس خشم خود را بر سر مسح‌شدگان روی زمین خالی می‌کند؛‏ کسانی که نمایندگان پادشاهی خدا بر زمینند و «کار شهادت در مورد عیسی را بر عهده دارند.‏» (‏۲قر ۵:‏۲۰؛‏ افس ۶:‏​۱۹،‏ ۲۰‏)‏ در سال ۱۹۱۸ برادران مسئول به اتهام دروغ دستگیر و هر یک به حبس‌های درازمدت محکوم شدند.‏ به نظر رسید که شهادت دادن یا فعالیت این مسح‌شدگان پایان یافت یا آن ‹دو شاهد کشته شدند.‏› (‏مکا ۱۱:‏​۳،‏ ۷-‏۱۱‏)‏ در اوایل سال ۱۹۱۹ کاملاً غیرمنتظره آن برادران از زندان آزاد شدند و بعدها از اتهاماتشان تبرئه شدند.‏ آن‌ها فوراً فعالیت موعظه و تعلیم را از سر گرفتند.‏ اما این پایانِ حملات شیطان به قوم خدا نبود.‏ از آن زمان،‏ شیطان سیل آزار و اذیت را همچون «رودخانه» بر سر قوم خدا ریخته است.‏ (‏مکا ۱۲:‏۱۵‏)‏ پس وفادار ماندن برای هر یک از ما «مستلزم پایداری و ایمان است.‏»—‏مکا ۱۳:‏۱۰‏.‏ ب۲۲/‏۵ ص ۵-‏۶ ¶۱۴-‏۱۶

یوحنای رسول در رؤیایی دو گروه را دید که از حکمرانی یَهُوَه پشتیبانی می‌کنند و از برکت زندگی جاودان برخوردار می‌شوند.‏ گروه اول ۱۴۴٬۰۰۰ نفرند.‏ این افراد روی زمین زندگی کرده‌اند و در کنار عیسی در آسمان،‏ بر زمین سلطنت خواهند کرد.‏ (‏مکا ۵:‏​۹،‏ ۱۰؛‏ ۱۴:‏​۳،‏ ۴‏)‏ یوحنا در رؤیایی می‌بیند که آن‌ها با عیسی بر کوه صهیونِ آسمانی ایستاده‌اند.‏ (‏مکا ۱۴:‏⁠۱‏)‏ از زمان رسولانِ عیسی تا به امروز هزاران نفر برگزیده شده‌اند تا جزو ۱۴۴٬۰۰۰ نفر باشند.‏ (‏لو ۱۲:‏۳۲؛‏ روم ۸:‏۱۷‏)‏ به یوحنا گفته شد که تنها تعداد کمی از این افراد طی روزهای آخر زندگی می‌کنند.‏ (‏مکا ۱۲:‏۱۷‏)‏ سپس طی مصیبت عظیم،‏ این باقی‌ماندگان به آسمان برده می‌شوند.‏ آن‌ها به بقیهٔ ۱۴۴٬۰۰۰ نفری در آسمان می‌پیوندند که تا پای مرگ به خدا وفادار بوده‌اند و رستاخیز یافته‌اند.‏ آن‌ها با عیسی در پادشاهی خدا حکمرانی خواهند کرد.‏—‏مت ۲۴:‏۳۱؛‏ مکا ۵:‏​۹،‏ ۱۰‏.‏ ب۲۲/‏۵ ص ۱۶ ¶۴-‏۵

عیسی به شاگردانش یاد داد که دیدی درست نسبت به خودشان داشته باشند.‏ او به آن‌ها گفت:‏ ‹خدا حتی از تعداد موهای سر شما نیز آگاه است.‏› (‏مت ۱۰:‏۳۰‏)‏ این گفتهٔ عیسی خیلی دلگرم‌کننده است؛‏ مخصوصاً اگر دیدی منفی نسبت به خودمان داشته باشیم.‏ او نشان داد که پدر آسمانی‌مان به ما توجه دارد و در دید او خیلی باارزشیم.‏ ما هیچ وقت نباید فکر کنیم که لایق پرستیدن یَهُوَه یا زندگی در دنیای جدید نیستیم،‏ چون در این صورت دید یَهُوَه را زیر سؤال می‌بریم.‏ تقریباً پانزده سال پیش مجلّهٔ برج دیده‌بانی به ما توصیه کرد که دیدی معقول نسبت به خودمان داشته باشیم.‏ در آن مجلّه آمده بود:‏ «ما نمی‌خواهیم خیلی خودمان را بالاتر از دیگران بدانیم و مغرور شویم یا خودمان را بی‌ارزش بدانیم.‏ باید دیدی معقول نسبت به خودمان داشته باشیم و نقاط قوّت و ضعفمان را در نظر بگیریم.‏» ب۲۲/‏۵ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۴-‏۱۶

چطور می‌توانیم در این صلح جهانی سهمی داشته باشیم؟‏ ما باید شخصاً در پی صلح بکوشیم.‏ (‏مت ۵:‏۹؛‏ روم ۱۲:‏۱۸‏)‏ هر بار که برای ایجاد صلح جماعت قدم پیش می‌گذاریم،‏ این بهشت زیباتر می‌شود.‏ باید به خاطر داشته باشیم که یَهُوَه تک‌تک ساکنان این بهشت روحانی را به طرف پرستش پاک جذب کرده است.‏ (‏یو ۶:‏۴۴‏)‏ پس تصوّرش را بکنید که یَهُوَه چقدر خوشحال می‌شود وقتی تلاش می‌کنیم صلح و اتحاد را بین خادمان عزیزش حفظ کنیم.‏ (‏اشع ۲۶:‏۳؛‏ حج ۲:‏⁠۷‏)‏ چطور می‌توانیم از برکاتی که خدا به خادمانش می‌دهد،‏ کاملاً فایده ببریم؟‏ به این شکل که در حین مطالعهٔ کلام خدا عمیقاً فکر کنیم.‏ مطالعهٔ همراه با تعمّق به ما کمک می‌کند تا خصوصیات مسیحی را در خود پرورش دهیم.‏ این خصوصیات باعث می‌شود که «محبت برادرانه» به هم نشان دهیم و از «صمیم دل» همدیگر را دوست داشته باشیم.‏—‏روم ۱۲:‏۱۰‏.‏ ب۲۲/‏۱۱ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۶-‏۱۸

درک و پذیرفتن این که یَهُوَه ما را بخشیده است تأثیر عمیقی بر ما می‌گذارد،‏ به ما قدرت تازه،‏ آرامش خاطر و وجدان آسوده می‌دهد.‏ چنین آمرزش و بخششی تنها «از جانب یَهُوَه» امکان‌پذیر است.‏ (‏اعما ۳:‏۱۹‏)‏ وقتی یَهُوَه ما را می‌بخشد رابطه‌اش را دوباره با ما چنان برقرار می‌کند که گویی اصلاً گناهی مرتکب نشده بودیم.‏ وقتی یَهُوَه گناه ما را می‌بخشد،‏ دیگر دوباره ما را بابت آن سرزنش یا تنبیه نمی‌کند.‏ (‏اشع ۴۳:‏۲۵‏)‏ یَهُوَه گناه ما را به اصطلاح «به اندازه‌ای که مشرق از مغرب دور است» از ما دور می‌کند.‏ (‏مز ۱۰۳:‏​۱۲‏،‏ ه‌ن‏)‏ فکر کردن به بخشش و آمرزش عظیم یَهُوَه قدردانی و احترامی عمیق نسبت به او در دلمان به وجود می‌آورد.‏ (‏مز ۱۳۰:‏⁠۴‏)‏ قضاوت یَهُوَه برای بخشش ما بستگی به بزرگی یا کوچکی گناه ندارد.‏ یَهُوَه بر مبنای اطلاعاتی که به عنوان آفریدگار،‏ قانون‌گذار و داور دارد در مورد بخشش انسان‌ها قضاوت می‌کند.‏ ب۲۲/‏۶ ص ۵ ¶۱۲-‏۱۴

یَهُوَه خدا امید و آینده‌ای زیبا پیش روی تمام کسانی گذاشته است که او را دوست دارند.‏ او قول داده که بزودی به بیماری،‏ رنج و مرگ پایان دهد.‏ (‏مکا ۲۱:‏​۳،‏ ۴‏)‏ یَهُوَه به «حلیمان،‏» انسان‌های متواضع و بردبار که چشم امید به او بسته‌اند،‏ کمک خواهد کرد که از زمین بهشت بسازند.‏ (‏مز ۳۷:‏​۹-‏۱۱‏،‏ ه‌ن‏)‏ همین طور برای تک‌تک ما این امکان را فراهم می‌کند که رابطه‌ای نزدیک و صمیمی با او داشته باشیم،‏ حتی بسیار زیباتر از رابطه‌ای که امروز با او داریم.‏ عجب امید بی‌نظیری!‏ ما بر چه اساسی به این وعده‌های یَهُوَه اطمینان داریم؟‏ یَهُوَه خدا هیچ‌وقت،‏ هیچ‌وقت زیر قولش نمی‌زند.‏ پس ‹برای خداوند انتظار می‌کشیم.‏› (‏مز ۲۷:‏​۱۴‏،‏ ه‌ن‏)‏ چطور؟‏ باید با بردباری و شادی منتظر بمانیم،‏ تا یَهُوَه خدا یک‌به‌یک خواسته‌ها و قول‌هایش را عملی کند.‏ (‏اشع ۵۵:‏​۱۰،‏ ۱۱‏)‏ باشد که ما به یَهُوَه خدا وفادار بمانیم و با اطمینان پیش رویم،‏ چون او «به کسانی که از صمیم دل او را می‌جویند،‏ پاداش می‌دهد.‏» ب۲۲/‏۶ ص ۲۰¶۱؛‏ ص ۲۵ ¶۱۸

می‌توانیم مطمئن باشیم که یَهُوَه به عنوان سرپرست خانواده‌اش،‏ خود به اصلی که در اول تیموتائوس ۵:‏۸ آمده پای‌بند است.‏ اطمینان به این که یَهُوَه ما را دوست دارد و به ما و خانواده‌مان علاقه و توجه دارد،‏ شکی باقی نمی‌گذارد که نیازهایمان را تأمین می‌کند.‏ (‏مت ۶:‏​۳۱-‏۳۳‏)‏ یَهُوَه خدا،‏ خدای پرمهرمان می‌خواهد که از هر جهت از ما مراقبت و پشتیبانی کند.‏ سخاوت و گشاده‌دستی او بروشنی در آفرینش دیده می‌شود.‏ یَهُوَه خدا وقتی زمین را آفرید تنها به فراهم کردن نیازهای اولیهٔ انسان برای بقا اکتفا نکرد.‏ او از سر مهر و محبتش به انسان‌ها،‏ زمین را از برکاتی پر کرد که برای ما لذّت‌بخش و شادی‌آور است.‏ (‏پیدا ۲:‏⁠۹‏)‏ اگر امروزه گاه تنها روزی‌مان تأمین شده و نه بیشتر،‏ بجاست به یاد آوریم که همین نیز از طرف یَهُوَه بوده است.‏ (‏مت ۶:‏۱۱‏)‏ همچنین نباید فراموش کنیم که ازخودگذشتگی‌های ما از لحاظ مادی در مقایسه با برکاتی که یَهُوَه خدا به ما می‌دهد،‏ هیچ است؛‏ چه برکات امروز،‏ چه برکات آینده.‏—‏اشع ۶۵:‏​۲۱،‏ ۲۲‏.‏ ب۲۲/‏۶ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۷-‏۸

مسلّماً تنها افراد علاقه‌مند نیستند که نیاز به شناخت عمیق از یَهُوَه و کلامش دارند.‏ تمامی ما همچنان نیاز به آن داریم.‏ پولُس رسول نوشت که به کار بستن تعالیم کتاب مقدّس برای تشخیص ‹خوب از بد› به ما کمک می‌کند.‏ در این دوران سخت که امور اخلاقی بیش از هر زمان بی‌اعتبار و بی‌ارزش شده،‏ زندگی مطابق معیارهای یَهُوَه آسان نیست.‏ اما عیسی مراقب است که ما آنچه برای استوار نگاه داشتن ایمانمان نیاز داریم از طریق خوراک روحانی به ما برسد.‏ سرچشمهٔ این خوراک روحانی کتاب مقدّس است.‏ همچون عیسی ما برای نام خدا احترام قائلیم،‏ همان احترامی که شایستهٔ این نام است.‏ (‏یو ۱۷:‏​۶،‏ ۲۶‏)‏ برای نمونه سال ۱۹۳۱ بر اساس آیات کتاب مقدّس نام شاهدان یَهُوَه را انتخاب کردیم،‏ به این ترتیب نشان دادیم که نام خاص پدر آسمانی‌مان برایمان اهمیت دارد و می‌خواهیم که به این نام شناخته شویم.‏ (‏اشع ۴۳:‏​۱۰-‏۱۲‏)‏ ضمناً در ترجمهٔ دنیای جدید کتاب مقدّس،‏ نام خدا دوباره در جای درستِ خود در کلام خدا برگردانده شد.‏ ب۲۲/‏۷ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۱-‏۱۲

‏«حقیقت» شامل خبر خوش پادشاهی خداست.‏ عیسی این پادشاهی را به یک گنج مخفی تشبیه کرد.‏ او در مَتّی ۱۳:‏۴۴ گفت:‏ «پادشاهی آسمان‌ها مانند گنجی پنهان در یک مزرعه است که شخصی آن را می‌یابد و مخفی می‌کند و از شادمانی می‌رود و هر آنچه دارد می‌فروشد و آن مزرعه را می‌خرد.‏» آن شخص دنبال گنج نمی‌گشت،‏ اما وقتی آن را پیدا کرد هر چیزی را که داشت فروخت تا آن را به دست بیاورد.‏ شادی ما هم که در خدمت به یَهُوَه به دست می‌آوریم و امید زندگی ابدی تحت پادشاهی او از هر چیز دیگری در این دنیا ارزشمندتر است.‏ رابطهٔ صمیمی و نزدیکی که هر کدام از ما با یَهُوَه داریم،‏ ارزش هر ازخودگذشتگی‌ای را دارد.‏ آرزوی قلبی ما این است که یَهُوَه را ‹کاملاً خشنود سازیم.‏›—‏کول ۱:‏۱۰‏.‏ ب۲۲/‏۸ ص ۱۵ ¶۸-‏۹؛‏ ص ۱۷ ¶۱۲

یوسِف از کجا می‌دانست که خدا زنا را یک «کار زشت» می‌داند؟‏ قانون «زنا نکنید» که در شریعت موسی آمده است،‏ دویست سال بعد نوشته شد.‏ (‏خرو ۲۰:‏۱۴‏)‏ با این وجود،‏ یوسِف یَهُوَه را به اندازه‌ای می‌شناخت که بداند نظرش در مورد کارهای غیراخلاقی چیست.‏ مثلاً او می‌دانست که یَهُوَه از اول،‏ پیوند ازدواج را بین یک مرد و یک زن برقرار کرده بود.‏ او شنیده بود که چطور یَهُوَه در دو موقعیت وارد عمل شده تا از سارا،‏ یکی از اجدادش مراقبت کند تا بی‌حرمت نشود و بتواند به شوهرش وفادار بماند.‏ (‏پیدا ۲:‏۲۴؛‏ ۱۲:‏​۱۴-‏۲۰؛‏ ۲۰:‏​۲-‏۷‏)‏ وقتی یوسِف در مورد این اتفاقات فکر می‌کرد،‏ می‌توانست تشخیص بدهد که در دید خدا چه عملی خوب است و چه عملی بد.‏ یوسِف یَهُوَه و معیارهای عادلانه‌اش را دوست داشت و مصمم بود طبق آن‌ها زندگی کند.‏ ب۲۲/‏۸ ص ۲۶-‏۲۷ ¶۱-‏۲

در گذشته توضیح داده می‌شد که این آیه رستاخیز روحانی را پیشگویی می‌کند که در روزهای آخر اتفاق می‌افتد.‏ اما الآن می‌دانیم که این پیشگویی به رستاخیز مردگان در دنیای جدید اشاره می‌کند.‏ چرا می‌توانیم این را بگوییم؟‏ واژهٔ «خاک» که در دانیال ۱۲:‏۲ آمده در ایّوب ۱۷:‏۱۶ هم آمده است و به معنی «گور» است.‏ این موضوع نشان می‌دهد که دانیال ۱۲:‏۲ به رستاخیز مردگان اشاره دارد که بعد از حارمَگِدّون اتفاق می‌افتد.‏ وقتی در دانیال ۱۲:‏۲ اشاره می‌شود که عده‌ای برای «زندگی ابدی» رستاخیز می‌شوند منظور چیست؟‏ آن‌هایی که طی هزار سال رستاخیز می‌شوند و با حقیقت آشنا می‌شوند،‏ یا به شناخت و اطاعتشان از یَهُوَه و عیسی ادامه می‌دهند،‏ به زندگی جاودانی می‌رسند.‏—‏یو ۱۷:‏⁠۳‏.‏ ب۲۲/‏۹ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۶-‏۷

منظور این آیه این نیست که باید چشم‌بسته به دیگران اعتماد کنیم.‏ ما مطابق خواست یَهُوَه به آن‌ها اعتماد می‌کنیم چون نشان داده‌اند که قابل اعتماد هستند.‏ اعتماد مثل احترام باید جلب شود و این کار زمان می‌برد.‏ چطور می‌توانید اعتماد به برادران و خواهرانتان را بیشتر کنید؟‏ آن‌ها را بیشتر بشناسید،‏ در جلسات با آن‌ها صحبت کنید،‏ با آن‌ها موعظه کنید.‏ صبور باشید و به آن‌ها فرصت بدهید که نشان دهند قابل اعتمادند.‏ ممکن است نخواهید به کسی که تازه با او آشنا شده‌اید چیزهای خصوصی‌تان را بگویید.‏ اما شاید به مرور زمان بتوانید راحت‌تر احساساتتان را بیان کنید.‏ (‏لو ۱۶:‏۱۰‏)‏ اگر برادری کاری کند که باعث شود اعتمادتان را به او از دست بدهید چه کار باید بکنید؟‏ سریع از او دلسرد نشوید و به او زمان بدهید.‏ همچنین اجازه ندهید که رفتار عدهٔ کمی اعتمادتان را از همه سلب کند.‏ ب۲۲/‏۹ ص ۴ ¶۷-‏۸

پیر جماعتی به نام میکاآس فکر می‌کرد که برادری مسئول با او بدرفتاری کرده است.‏ با این حال،‏ هوشیار ماند و سعی کرد احساساتش را کنترل کند.‏ مرتب به یَهُوَه دعا می‌کرد که روح‌القدس را به او بدهد تا قدرت تحمّل داشته باشد.‏ او همین طور برای دریافت راهنمایی به نشریات سازمان مراجعه می‌کرد.‏ ما چه درسی می‌گیریم؟‏ اگر فکر می‌کنیم که برادر یا خواهری با ما بدرفتاری کرده است،‏ باید آرامشمان را حفظ نماییم و سعی کنیم از افکار و احساسات منفی دوری کنیم.‏ شاید ما از شرایط آن شخص آگاه نباشیم یا ندانیم که چه چیزی باعث شد که او این طور صحبت یا رفتار کند.‏ بنابراین،‏ به یَهُوَه دعا کنیم و بخواهیم که به ما کمک کند تا موضوع را از دیدگاه آن شخص ببینیم.‏ فکر نکنیم که هم‌ایمانمان عمداً این طور رفتار کرده است و او را ببخشیم.‏ (‏امث ۱۹:‏۱۱‏)‏ فراموش نکنیم که یَهُوَه از وضعیت ما آگاه است و به ما قدرت می‌دهد تا پایدار بمانیم.‏—‏ جا ۵:‏⁠۸‏.‏ ب۲۲/‏۱۱ ص ۲۱ ¶۵

دوستانی انتخاب کنید که یَهُوَه را دوست دارند.‏ چنین دوستانی می‌توانند تأثیر زیادی روی پیشرفت روحانی‌مان داشته باشند.‏ (‏امث ۱۳:‏۲۰‏)‏ یک پیر جماعت به اسم جولیِن می‌گوید:‏ «وقتی جوان‌تر بودم از بین برادران و خواهرانی که با آن‌ها موعظه می‌رفتم،‏ دوستان خوبی پیدا کردم.‏ آن‌ها خیلی موعظه را دوست داشتند و کمکم کردند که از موعظه لذّت ببرم.‏ در گذشته فقط دنبال دوستانی می‌گشتم که همسن‌وسالم بودند،‏ برای همین خیلی از فرصت‌ها را از دست دادم.‏» اگر متوجه شدید که کسی در جماعت معاشر خوبی برایتان نیست چه کار باید بکنید؟‏ در قرن اول،‏ بعضی‌ها در جماعت معاشران خوبی نبودند.‏ برای همین پولُس به تیموتائوس هشدار داد که از آن‌ها دوری کند.‏ (‏۲تیمو ۲:‏​۲۰-‏۲۲‏)‏ همهٔ ما خیلی تلاش کرده‌ایم تا رابطه‌ای صمیمی با یَهُوَه داشته باشیم.‏ به این خاطر نمی‌خواهیم اجازه بدهیم هیچ چیزی این رابطه را ضعیف کند.‏ ب۲۲/‏۸ ص ۵-‏۶ ¶۱۳-‏۱۵

ما برعکس کسانی که از پند خدا متنفرند،‏ راهنمایی‌های خدا منجمله معیارهای اخلاقی او را دوست داریم.‏ وقتی می‌بینیم که نتیجهٔ سرپیچی از معیارهای خدا چیست،‏ قدر معیارهای او را بیشتر می‌دانیم.‏ می‌توانیم ببینیم که رد کردن پندهای حکیمانهٔ یَهُوَه چه مشکلاتی برای دیگران ایجاد می‌کند.‏ واقعاً که اطاعت از خدا کیفیت زندگی‌مان را بهتر می‌کند!‏ (‏مز ۳۲:‏​۸،‏ ۱۰‏)‏ یَهُوَه حکمت خود را در دسترس همه قرار می‌دهد ولی هیچ کس را به پذیرش آن مجبور نمی‌کند.‏ با این حال او عواقب نادیده گرفتن پندهایش را توضیح می‌دهد.‏ (‏امث ۱:‏​۲۹-‏۳۲‏)‏ پس انسان‌ها ‹ثمرهٔ طریق‌های خود را خواهند دید.‏› این روش زندگی برای آن‌ها درد،‏ ناراحتی و در نهایت نابودی به همراه دارد.‏ از سوی دیگر کسانی که به پند حکیمانهٔ یَهُوَه گوش می‌دهند و آن را بکار می‌برند «در امنیت ساکن خواهند بود و از بیم بلا آسوده خواهند ماند.‏»—‏امث ۱:‏​۳۳‏،‏ ه‌ن.‏ ب۲۲/‏۱۰ ص ۲۱ ¶ ۱۱-‏۱۳

اگر برای یَهُوَه احترام عمیقی قائل باشیم کاری نمی‌کنیم که او را ناراحت کند.‏ (‏امث ۱۶:‏⁠۶‏)‏ بنابراین تمام تلاشمان را می‌کنیم تا طبق معیارهای خدا که در کتاب مقدّس آمده زندگی کنیم.‏ (‏۲قر ۷:‏⁠۱‏)‏ اگر کارهایی را که یَهُوَه دوست دارد انجام دهیم و از انجام کارهایی که متنفر است دوری کنیم،‏ شاد می‌شویم.‏ (‏مز ۳۷:‏۲۷؛‏ ۹۷:‏۱۰؛‏ روم ۱۲:‏⁠۹‏)‏ یک شخص شاید بداند که یَهُوَه این اختیار را دارد تا خوب و بد را تعیین کند،‏ ولی همین طور باید بپذیرد تا طبق آن معیارها زندگی کند.‏ (‏روم ۱۲:‏⁠۲‏)‏ ما با اطاعتمان نشان می‌دهیم که مطمئنیم زندگی طبق معیارهای خدا بهترین روش زندگی است.‏ (‏امث ۱۲:‏۲۸‏)‏ داوود هم این احساس را داشت.‏ او در مورد یَهُوَه گفت:‏ «تو راه زندگی را به من نشان می‌دهی.‏ بودن در کنار تو بسیار شادی‌بخش است؛‏ بودن در سمت راست تو خوشبختی ابدی به همراه دارد.‏»—‏مز ۱۶:‏۱۱‏.‏ ب۲۲/‏۱۰ ص ۸-‏۹ ¶۹-‏۱۰

عیسی همیشه دید معقولی نسبت به خودش داشت و فروتن بود.‏ او قبل از این که به زمین بیاید کارهای فوق‌العاده‌ای در کنار یَهُوَه انجام داده بود.‏ کتاب مقدّس می‌گوید که از طریق عیسی «همهٔ چیزهای دیگر آفریده شد،‏ یعنی آنچه در آسمان و آنچه بر زمین است.‏» (‏کول ۱:‏۱۶‏)‏ او احتمالاً موقع تعمیدش تمام کارهایی که با پدرش کرده بود را به یاد آورد.‏ (‏مت ۳:‏۱۶؛‏ یو ۱۷:‏⁠۵‏)‏ اما این موضوع باعث نشد که مغرور بشود و خودش را بالاتر از دیگران بداند.‏ او به شاگردانش گفت که ‹نیامده تا به او خدمت شود،‏ بلکه آمده تا خدمت کند و جان خود را همچون بهای رهایی در عوض بسیاری بدهد.‏› (‏مت ۲۰:‏۲۸‏)‏ همین طور گفت که هیچ کاری را با اختیار خودش انجام نمی‌دهد.‏ عیسی نمونهٔ فوق‌العاده‌ای از فروتنی برای همهٔ ماست.‏ ب۲۲/‏۵ ص ۲۴ ¶۱۳

بخشش یَهُوَه با در نظر داشتن آگاهی یا ناآگاهی خطاکار از گناهش است.‏ عیسی این نکته را در لوقا ۱۲:‏​۴۷،‏ ۴۸ روشن کرد.‏ کسی که با فریبکاری نقشه می‌کشد و آگاهانه مرتکب عملی می‌شود که خلاف معیار یَهُوَه و شریرانه است،‏ گناه بزرگی مرتکب شده است.‏ حتی ممکن است یَهُوَه چنین شخصی را نبخشد.‏ (‏مرق ۳:‏۲۹؛‏ یو ۹:‏۴۱‏)‏ حال،‏ آیا برای چنین شخصی امیدی هست؟‏ بله،‏ در صورتی که شخص گناهکار توبه کند او را می‌بخشد.‏ توبه به معنی «تغییر طرز فکر،‏ رفتار یا تغییر قصد و نیّت شخص است.‏» در واقع شخص از عمل نادرست خود یا از این که در انجام آنچه درست بوده کوتاهی کرده ناراحت و پشیمان است.‏ بسیار متأسف است که رابطه‌اش با یَهُوَه چنان ضعیف بوده که به او گناه کرده است.‏ ب۲۲/‏۶ ص ۵-‏۷ ¶۱۵-‏۱۷

دشمنان ما گاهی دروغ‌ها و شایعاتی را در مورد برادران مسئول پخش می‌کنند.‏ (‏مز ۳۱:‏۱۳‏)‏ بعضی از برادران با اتهامات جنایی بازداشت شده‌اند.‏ در قرن اول چنین اتفاقی برای پولُس رسول افتاد.‏ به او تهمت زدند و دستگیرش کردند.‏ وقتی پولُس رسول در روم زندانی شد عده‌ای،‏ دیگر از او حمایت نکردند.‏ (‏۲تیمو ۱:‏​۸،‏ ۱۵؛‏ ۲:‏​۸،‏ ۹‏)‏ تصوّر کنید که پولُس چه احساسی داشت.‏ او به خاطر آن‌ها سختی‌های زیادی کشیده بود و حتی جانش را به خاطر آن‌ها به خطر انداخته بود.‏ (‏اعما ۲۰:‏​۱۸-‏۲۱؛‏ ۲قر ۱:‏⁠۸‏)‏ ما هیچ وقت نمی‌خواهیم مثل کسانی باشیم که پولُس را رها کردند!‏ پس جای تعجب نیست که شیطان برادران مسئول را مورد حمله قرار می‌دهد.‏ هدف شیطان این است که وفاداری آن‌ها را از بین ببرد و در ما ترس و وحشت ایجاد کند.‏ (‏۱پطر ۵:‏⁠۸‏)‏ همچنان از برادرانتان پشتیبانی کنید و به آن‌ها وفادار بمانید.‏—‏۲تیمو ۱:‏​۱۶-‏۱۸‏.‏ ب۲۲/‏۱۱ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۸-‏۱۱

راهزن توبه‌کاری که در کنار عیسی بر تیر شکنجه بود،‏ احتمالاً یهودی بود.‏ یهودیان یک خدا را می‌پرستیدند،‏ ولی مردم قوم‌های اطراف به خدایان مختلفی اعتقاد داشتند.‏ (‏خرو ۲۰:‏​۲،‏ ۳؛‏ ۱قر ۸:‏​۵،‏ ۶‏)‏ اگر آن راهزن از قوم‌های اطراف بود،‏ سؤال او که در آیهٔ روز آمده ممکن بود این طور باشد:‏ «آیا اصلاً از خدایان نمی‌ترسی؟‏» به علاوه عیسی برای گوسفندان گم‌شدهٔ اسرائیل فرستاده شده بود،‏ نه برای مردم قوم‌های دیگر.‏ (‏مت ۱۵:‏۲۴‏)‏ خدا به اسرائیلیان گفته بود که مردگان را رستاخیز می‌دهد.‏ آن مرد توبه‌کار احتمالاً از این موضوع آگاه بود و حرف‌هایش نشان می‌دهد که می‌دانست یَهُوَه عیسی را برای حکمرانی در پادشاهی‌اش رستاخیز می‌دهد و ظاهراً امید داشت که خدا او را هم رستاخیز دهد.‏ آن راهزن یهودی در مورد آدم و حوّا و بهشتی که در آن زندگی می‌کردند آگاهی داشت.‏ پس او باور داشت که بهشتی که عیسی در لوقا ۲۳:‏۴۳ به آن اشاره می‌کند،‏ باغ زیبایی روی زمین است.‏—‏پیدا ۲:‏۱۵‏.‏ ب۲۲/‏۱۲ ص ۸-‏۹ ¶۲-‏۳

ما فقط با کمک روح‌القدس می‌توانیم موعظه کنیم.‏ چرا؟‏ چون شیطان با ما در جنگ است و می‌خواهد جلوی فعالیت موعظه را بگیرد.‏ (‏مکا ۱۲:‏۱۷‏)‏ از دید انسانی،‏ ما از شیطان خیلی ضعیف‌تر هستیم.‏ ولی با انجام کار موعظه بر او پیروز می‌شویم!‏ (‏مکا ۱۲:‏​۹-‏۱۱‏)‏ چطور؟‏ در واقع هر وقت که موعظه می‌کنیم نشان می‌دهیم که از تهدیدهای شیطان هیچ ترسی نداریم و او را شکست می‌دهیم.‏ این موضوع نشان می‌دهد که روح مقدّس خدا به ما قدرت می‌دهد و یَهُوَه از ما راضی است.‏ (‏مت ۵:‏​۱۰-‏۱۲؛‏ ۱پطر ۴:‏۱۴‏)‏ روح یَهُوَه می‌تواند به ما کمک کند تا بر هر مشکلی که ممکن است در موعظه پیش بیاید غلبه کنیم.‏ (‏۲قر ۴:‏​۷-‏۹‏)‏ پس باید چه کار کنیم تا یَهُوَه همیشه روح مقدّسش را به ما بدهد؟‏ باید با پشتکار دعا کنیم و مطمئن باشیم که یَهُوَه دعاهای ما را می‌شنود.‏ ب۲۲/‏۱۱ ص ۵-‏۶ ¶۱۰-‏۱۱

اگر صلحجو باشیم نشان می‌دهیم که به برادران و خواهرانمان محبت داریم.‏ ما سعی می‌کنیم از بخشندگی یَهُوَه سرمشق بگیریم.‏ اگر یَهُوَه حاضر شد پسرش را فدا کند تا گناهان ما بخشیده شود،‏ آیا ما نباید آماده باشیم تا خطاهای برادران و خواهرانمان را ببخشیم؟‏ ما هیچ وقت نمی‌خواهیم مثل غلام شریری باشیم که در حکایت عیسی به او اشاره شده است.‏ او حتی بعد از این که اربابش بدهی سنگینش را بخشید،‏ بدهی نسبتاً کم یک غلام دیگر را نبخشید.‏ (‏مت ۱۸:‏​۲۳-‏۳۵‏)‏ اگر بین شما و کسی در جماعت سوءتفاهمی پیش آمده است آیا می‌توانید پیشقدم شوید و قبل از شرکت در مراسم یادبود مرگ مسیح آن را برطرف کنید؟‏ (‏مت ۵:‏​۲۳،‏ ۲۴‏)‏ با انجام این کار،‏ محبت عمیقمان را به یَهُوَه و عیسی نشان می‌دهیم.‏ ب۲۳/‏۱ ص ۲۹ ¶۸-‏۹

یک راه برای این که بدانید برادران و خواهرانتان به چه چیزی نیاز دارند،‏ این است که از آن‌ها سؤالات سنجیده بپرسید.‏ (‏امث ۲۰:‏⁠۵‏)‏ آیا آن‌ها غذا،‏ دارو و چیزهای دیگر به اندازهٔ کافی دارند؟‏ آیا ممکن است کارشان یا حتی خانه‌شان را از دست بدهند؟‏ آیا برای دریافت کمک‌های دولتی نیاز به کمک دارند؟‏ یَهُوَه از همهٔ ما می‌خواهد که یکدیگر را کمک و تشویق کنیم.‏ (‏غلا ۶:‏۱۰‏)‏ یک کار کوچک،‏ می‌تواند به کسی که بیمار است قوّت‌قلب دهد.‏ یک بچه برای تشویق برادری می‌تواند کارت یا نقاشی برایش بفرستد.‏ یک نوجوان می‌تواند برای خواهری خرید کند یا کار دیگری انجام دهد.‏ همهٔ ما می‌توانیم برای کسی که بیمار است غذا درست کنیم.‏ پیران جماعت طی یک بیماری همه‌گیر اغلب بیشتر از قبل کار می‌کنند.‏ به این خاطر عده‌ای برای آن‌ها پیام‌های تشکرآمیز می‌فرستند.‏ پس خیلی مهم است که همهٔ ما یکدیگر را تشویق و بنا کنیم.‏—‏۱تسا ۵:‏۱۱‏.‏ ب۲۲/‏۱۲ ص ۲۲ ¶۲؛‏ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۵،‏ ۶

صَدّوقیان با پنج کتاب اول کتاب مقدّس آشنایی کامل داشتند،‏ اما حقایقی را که در آن نوشته‌ها بود نادیده می‌گرفتند.‏ برای مثال توجه کنید وقتی صَدّوقیان عیسی را در رابطه با موضوع رستاخیز به چالش کشیدند،‏ عیسی چه جوابی داد.‏ او از آن‌ها پرسید:‏ «در خصوص برخاستن مردگان،‏ آیا در کتاب موسی،‏ در گزارش مربوط به بوتهٔ خار نخوانده‌اید که خدا به او گفت:‏ ‹من خدای ابراهیم،‏ خدای اسحاق و خدای یعقوب هستم؟‏›» (‏مرق ۱۲:‏​۱۸،‏ ۲۶‏)‏ با این که صَدّوقیان بارها این آیات را خوانده بودند،‏ سؤال عیسی نشان داد آن‌ها تعلیم مهم رستاخیز را که در آیات بود نادیده گرفته بودند.‏ (‏لو ۲۰:‏۳۸‏)‏ ما چه درسی می‌گیریم؟‏ موقع خواندن کتاب مقدّس باید توجه کنیم که آیات یا گزارشی که می‌خوانیم چه درسی به ما می‌دهد؟‏ ما نمی‌خواهیم فقط به اولین نکته‌ای که به ذهنمان می‌آید اکتفا کنیم،‏ بلکه می‌خواهیم به گوهرهایی که در عمق مطلب نهفته است پی ببریم.‏ ب۲۳/‏۲ ص ۱۱ ¶۹-‏۱۰

همهٔ شاهدانی که در آیهٔ روز به آن‌ها اشاره شده است با وجود زندگی پرفراز و نشیب‌شان به یَهُوَه وفادار ماندند.‏ (‏عبر ۱۱:‏​۳۶-‏۴۰‏)‏ آیا تلاش‌ها و پایداری‌شان در این راه بی‌فایده بود؟‏ بی‌شک خیر!‏ هر چند تحقق تمامی وعده‌های یَهُوَه را در زمان حیاتشان ندیدند،‏ باز هم چشم امیدشان تنها به یَهُوَه بود.‏ آن‌ها می‌دانستند که یَهُوَه از آن‌ها خشنود است،‏ پس اطمینان داشتند که تحقق وعده‌های یَهُوَه را در آینده خواهند دید.‏ (‏عبر ۱۱:‏​۴،‏ ۵‏)‏ نمونهٔ این مردان و زنان عزم و ارادهٔ ما را قوی‌تر می‌کند که امیدمان را به یَهُوَه ببندیم.‏ ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که هر روز بد و بدتر می‌شود.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱۳‏)‏ شیطان کارش با خادمان خدا تمام نشده.‏ پس قطع‌نظر از مشکلاتی که در انتظارمان است می‌خواهیم با عزمی استوار به یَهُوَه خدمت کنیم و فراموش نکنیم که «امیدمان را به خدای زنده بسته‌ایم.‏»—‏۱تیمو ۴:‏۱۰‏.‏ ب۲۲/‏۶ ص ۲۵ ¶۱۷-‏۱۸

یک دلیل که می‌خواهیم مراقب سلامتی‌مان باشیم این است که یَهُوَه را به بهترین شکل خدمت کنیم.‏ (‏مرق ۱۲:‏۳۰‏)‏ بنابراین از کارهایی که سلامتی‌مان را به خطر می‌اندازد،‏ دوری می‌کنیم.‏ (‏روم ۱۲:‏⁠۱‏)‏ البته تضمینی وجود ندارد که علی‌رغم همهٔ تلاش‌هایمان هیچ وقت بیمار نشویم.‏ ولی ما در این راه تمام تلاشمان را می‌کنیم،‏ چون می‌خواهیم به پدر آسمانی‌مان نشان بدهیم که از هدیهٔ زندگی قدردانیم.‏ شاید به خاطر بیماری و سالخوردگی نتوانیم به کارهایی که در گذشته انجام می‌دادیم ادامه بدهیم.‏ در نتیجه شاید احساس درماندگی و غمگینی بکنیم.‏ اما نباید دست از تلاش بکشیم و در مراقبت از سلامتی‌مان کوتاهی کنیم.‏ چون هر چقدر هم سالخورده یا بیمار باشیم هنوز می‌توانیم مثل داوود پادشاه یَهُوَه را بستاییم.‏ چقدر باعث دلگرمی است که با وجود سالخوردگی و بیماری هنوز در نظر خدا باارزشیم.‏ (‏مت ۱۰:‏​۲۹-‏۳۱‏)‏ حتی اگر بمیریم خدا مشتاق است که ما را رستاخیز بدهد.‏ (‏ایـو ۱۴:‏​۱۴،‏ ۱۵‏)‏ با این حال تا زمانی که زنده‌ایم می‌خواهیم از سلامتی و زندگی‌مان مراقبت کنیم.‏ ب۲۳/‏۲ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۳-‏۵

آیا اسامی گروه عظیم از گوسفندان دیگر بعد از نجات از حارمَگِدّون در آن دفتر حیات باقی می‌ماند؟‏ بله.‏ (‏مکا ۷:‏۱۴‏)‏ عیسی گفت که این افراد «به زندگی ابدی خواهند رسید.‏» (‏مت ۲۵:‏۴۶‏)‏ ولی آنانی که از حارمَگِدّون نجات پیدا می‌کنند بلافاصله به زندگی ابدی نمی‌رسند.‏ عیسی در طی حکمرانی هزار ساله «آنان را شبانی خواهد کرد و به چشمه‌های آب حیات هدایت خواهد نمود.‏» اسم کسانی که مطیع مسیح می‌مانند و به یَهُوَه وفادارند برای همیشه در دفتر حیات می‌ماند.‏ (‏مکا ۷:‏​۱۶،‏ ۱۷‏)‏ اما بزها در حارمَگِدّون نابود می‌شوند.‏ عیسی گفت که «به مرگ ابدی» می‌رسند.‏ (‏مت ۲۵:‏۴۶‏)‏ پولُس رسول هم تحت الهام خدا گفت که آن‌ها «به نابودی ابدی» محکوم می‌شوند.‏—‏۲تسا ۱:‏۹؛‏ ۲پطر ۲:‏⁠۹‏.‏ ب۲۲/‏۹ ص ۱۶ ¶۷-‏۸

وقتی خانواده‌ها در دامن طبیعت هستند احساس راحتی و خوشی می‌کنند و در نتیجه به هم نزدیک‌تر می‌شوند.‏ یَهُوَه جاهای زیبایی را روی زمین آفریده است تا ما بتوانیم کارهایی را که از آن لذّت می‌بریم انجام دهیم!‏ خیلی از خانواده‌ها دوست دارند که با هم به پارک،‏ روستا یا به دریا بروند.‏ در دنیای جدید والدین و فرزندان از آفریده‌های یَهُوَه بیشتر لذّت خواهند برد.‏ در آن زمان هیچ دلیلی وجود ندارد که ما از حیوانات بترسیم و یا آن‌ها از ما بترسند.‏ (‏اشع ۱۱:‏​۶-‏۹‏)‏ ما تا ابد می‌توانیم از آنچه که یَهُوَه ساخته لذّت ببریم.‏ (‏مز ۲۲:‏۲۶‏)‏ اما از همین الآن مهم است که به فرزندانتان یاد بدهید که از آفرینش لذّت ببرند.‏ به احتمال زیاد فرزندانتان با داوود پادشاه همفکر می‌شوند که گفت:‏ «ای یَهُوَه کارهای تو بی‌نظیر است!‏»—‏مز ۸۶:‏⁠۸‏.‏ ب۲۳/‏۳ ص ۲۵ ¶۱۶-‏۱۷