سپتامبر

ما با استفادۀ درست از توانایی تکلّم نشان می‌دهیم که پرستندۀ یَهُوَه هستیم.‏ همین طور اطرافیان به وضوح می‌بینند،‏ کسی که یَهُوَه را خدمت می‌کند با کسی که او را خدمت نمی‌کند چه تفاوتی دارد.‏ (‏ملا ۳:‏۱۸‏)‏ کیمی خواهرمان نمونه‌ای در تأیید این نکته است.‏ او باید در دبیرستان با یکی از هم‌کلاسی‌هایش پروژه‌ای را انجام می‌داد.‏ طی آن پروژه هم‌کلاسی‌اش متوجه شد که کیمی با بچه‌های دیگر فرق دارد.‏ چون پشت سر دیگران حرف نمی‌زد و از آن‌ها انتقاد نمی‌کرد،‏ در حرف زدن دوستانه و مهربان بود،‏ فحش نمی‌داد،‏ حرف زشت نمی‌زد.‏ هم‌کلاسی کیمی تحت تأثیر قرار گرفت،‏ کنجکاو شد و پیشنهاد او را برای مطالعۀ کتاب مقدّس پذیرفت.‏ چه‌قدر یَهُوَه شاد می‌شود وقتی شیوۀ گفتار ما،‏ دیگران را به حقیقت جذب می‌کند.‏ همۀ ما می‌خواهیم گفتار و شیوۀ صحبت کردنمان به گونه‌ای باشد که یَهُوَه را جلال دهد.‏ ب۲۲/‏۴ ص ۵-‏۶ ¶۵-‏۷

عیسی مریم مَجدَلیّه را از دست هفت دیو رها کرد!‏ قدردانی او باعث شد که پیرو مسیح شود و از او حمایت کند.‏ (‏لو ۸:‏​۱-‏۳‏)‏ مریم عمیقاً برای کاری که عیسی برای او انجام داده بود قدردان بود.‏ ولی احتمالاً از برکات بزرگ‌تری که در آینده در انتظارش بود خبر نداشت.‏ با این وجود مریم قدردانی‌اش را نشان داد و به عیسی وفادار ماند.‏ عیسی بعداً جانش را داد ‹تا هر که به او ایمان بورزد،‏ زندگی جاودان یابد.‏› (‏یو ۳:‏۱۶‏)‏ وقتی عیسی روی چوبهٔ شکنجه زجر می‌کشید مریم کنارش بود و از لحاظ عاطفی دیگران را حمایت می‌کرد.‏ (‏یو ۱۹:‏۲۵‏)‏ بعد از مرگ عیسی،‏ مریم و دو زن دیگر «مواد معطر» به مقبرهٔ عیسی آوردند.‏ (‏مرق ۱۶:‏​۱،‏ ۲‏)‏ مریم این افتخار را داشت تا عیسای رستاخیزیافته را ببیند و با او صحبت کند؛‏ فرصتی که اکثر شاگردان عیسی نداشتند.‏—‏یو ۲۰:‏​۱۱-‏۱۸‏.‏ ب۲۳/‏۱ ص ۲۷ ¶۴

ما نمی‌توانیم به سابقه‌مان در خدمت به یَهُوَه تکیه کنیم و فکر کنیم کار خودمان را کرده‌ایم.‏ شاید محدودیت‌هایی داریم و نمی‌توانیم مثل گذشته خدمت کنیم،‏ اما باز هم باید هوشیار و بیدار بمانیم و تا به آخر ‹در کار خداوند بسیار فعال باشیم.‏› (‏۱قر ۱۵:‏۵۸؛‏ مت ۲۴:‏۱۳؛‏ مرق ۱۳:‏۳۳‏)‏ ما باید با غیرت و با دل و جان یَهُوَه را پرستش کنیم.‏ پیام عیسی به جماعت لائودیکیه مشکل دیگری را روشن می‌کند.‏ آن‌ها در پرستش یَهُوَه به اصطلاح «ولرم» بودند.‏ به‌خاطر بی‌علاقگی و بی‌تفاوتی‌شان عیسی آن‌ها را «بیچاره و اسف‌انگیز» خواند.‏ آن‌ها باید در خدمت به یَهُوَه و پرستش او غیرت و علاقه نشان می‌دادند.‏ (‏مکا ۳:‏​۱۶،‏ ۱۷،‏ ۱۹‏)‏ ما چه درسی می‌گیریم؟‏ اگر از غیرتمان در خدمت به یَهُوَه کم شده،‏ باید قدردانی‌مان را از هر آنچه یَهُوَه و سازمانش برایمان مهیا می‌کنند بالا ببریم.‏ (‏مکا ۳:‏۱۸‏)‏ به هیچ وجه نمی‌خواهیم به خاطر آسایش و آسودگی در زندگی،‏ پرستش یَهُوَه برایمان در درجهٔ دوم اهمیت قرار گیرد.‏ ب۲۲/‏۵ ص ۳-‏۴ ¶۷-‏۸

هزاران سال است که یَهُوَه در حال نوشتن در دفتری خاص می‌باشد.‏ این دفتر شامل اسامی انسان‌های وفاداری است و با اسم هابیل،‏ اولین انسان وفادار شروع می‌شود.‏ (‏لو ۱۱:‏​۵۰،‏ ۵۱‏)‏ یَهُوَه طی قرن‌ها اسامی اشخاصی را به این دفتر اضافه کرده و تا به حال اسم میلیون‌ها نفر در آن نوشته شده است.‏ این دفتر در کتاب مقدّس «کتاب یادبود» و «دفتر حیات» نامیده شده است.‏ (‏ملا ۳:‏۱۶؛‏ مکا ۳:‏۵؛‏ ۱۷:‏⁠۸‏)‏ این دفتر شامل اسم کسانی است که یَهُوَه را با ترس همراه با احترام می‌پرستند و برای اسمش ارزش قائلند.‏ این اشخاص به زندگی ابدی امید دارند.‏ اگر ما رابطهٔ صمیمی با یَهُوَه داشته باشیم و به قربانی عیسی ایمان بورزیم اسم ما هم می‌تواند در آن دفتر نوشته شود.‏ (‏یو ۳:‏​۱۶،‏ ۳۶‏)‏ چه امید به زندگی در آسمان داشته باشیم،‏ چه بر زمین،‏ همهٔ ما می‌خواهیم که اسممان در دفتر حیات نوشته شود.‏ ب۲۲/‏۹ ص ۱۴ ¶۱-‏۲

در کتاب مکاشفه «اژدهایی بزرگ به رنگ سرخ آتشین» نیز توصیف شده است.‏ (‏مکا ۱۲:‏⁠۳‏)‏ این اژدها بر ضدّ عیسی و فرشتگانش می‌جنگد.‏ (‏مکا ۱۲:‏​۷-‏۹‏)‏ به قوم خدا حمله می‌کند و به وحش‌ها یا حکومت‌های بشری قدرت می‌دهد.‏ (‏مکا ۱۲:‏۱۷؛‏ ۱۳:‏⁠۴‏)‏ این اژدها کیست؟‏ این اژدها ‹همان مار کهن،‏ ابلیس و شیطان› است.‏ (‏مکا ۱۲:‏۹؛‏ ۲۰:‏⁠۲‏)‏ در پسِ همهٔ دشمنان یَهُوَه خدا،‏ شیطان قرار دارد و از آن‌ها پشتیبانی می‌کند.‏ چه بر سر اژدها خواهد آمد؟‏ در مکاشفه ۲۰:‏​۱-‏۳ آمده است که فرشته‌ای شیطان را برای ۱۰۰۰ سال به «چاه بی‌انتها» خواهد انداخت،‏ یعنی شیطان زندانی و حبس خواهد شد.‏ پس دیگر نمی‌تواند ‹قوم‌ها را تا پایان آن ۱۰۰۰ سال گمراه کند.‏› در نهایت شیطان و دیوهایش «به دریاچهٔ آتش و گوگرد» انداخته خواهند شد،‏ یعنی برای همیشه نابود می‌شوند.‏ دنیا را بدون شیطان و هم‌دستانش مجسم کنید.‏ چقدر زیبا خواهد بود!‏ ب۲۲/‏۵ ص ۱۴ ¶۱۹-‏۲۰

عیسی سخت‌کوش بود.‏ او در جوانی حرفه‌اش نجّاری بود.‏ (‏مرق ۶:‏⁠۳‏)‏ عیسی در خانوادهٔ پر جمعیتی زندگی می‌کرد و در مخارج خانه به مادر و پدرش کمک می‌کرد.‏ مطمئناً آن‌ها از این بابت قدردان بودند.‏ از آنجایی که عیسی کامل بود،‏ کارش را به نحو احسن انجام می‌داد و احتمالاً مشتری‌های زیادی داشت.‏ عیسی سخت‌کوش بود و از کارش لذّت می‌برد،‏ با این وجود همیشه وقتی را برای امور روحانی کنار می‌گذاشت.‏ (‏یو ۷:‏۱۵‏)‏ بعدها وقتی به طور تمام‌وقت موعظه می‌کرد گفت:‏ «برای خوراکی که از بین می‌رود،‏ کار مکنید،‏ بلکه برای خوراکی کار کنید که باقی می‌ماند.‏» (‏یو ۶:‏۲۷‏)‏ او همین طور در موعظهٔ بالای کوه گفت:‏ «گنج برای خود در آسمان بیندوزید.‏» (‏مت ۶:‏۲۰‏)‏ یَهُوَه می‌تواند به ما حکمت لازم را بدهد تا دیدی معقول به شغلمان داشته باشیم.‏ کتاب مقدّس به ما توصیه می‌کند که ‹سخت زحمت بکشیم و کار مفید انجام بدهیم.‏› ب۲۲/‏۵ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۹-‏۱۰

اِفنیکی الگوی خوبی برای تیموتائوس بود.‏ بدون تردید تیموتائوس می‌دید که اعمال مادرش از روی عشق و علاقه به یَهُوَه است و خدمت به یَهُوَه او را شاد می‌کند.‏ امروزه هم بسیاری از مادران ‹بی‌آن که سخنی بگویند› به خانواده‌شان در خدمت به یَهُوَه کمک کرده‌اند.‏ (‏۱پطر ۳:‏​۱،‏ ۲‏)‏ شما هم می‌توانید چنین کنید.‏ چطور؟‏ رابطه‌تان با یَهُوَه را در اولویت قرار دهید.‏ (‏تث ۶:‏​۵،‏ ۶‏)‏ شما هم مثل بسیاری از مادران،‏ ازخودگذشتگی‌های فراوان می‌کنید.‏ از وقت،‏ پول،‏ خواب و خیلی چیزهای دیگر می‌گذرید تا به نیازهای فرزندانتان رسیدگی کنید.‏ اما نباید چنان غرق این مسائل بشوید که دیگر وقتی برای تقویت رابطه‌تان با یَهُوَه نماند.‏ پس باید برای دعا،‏ مطالعۀ شخصی و جلسات جماعت وقت کنار بگذارید.‏ با این کار رابطه‌تان را با یَهُوَه قوی می‌کنید و برای خانواده‌تان و دیگران الگوی خوبی می‌گذارید.‏ ب۲۲/‏۴ ص ۱۶ ¶۱؛‏ ص ۱۹ ¶۱۲-‏۱۳

چقدر مایهٔ تسلّی‌خاطرست که بارِ قضاوت و داوریِ دیگران بر دوش ما نیست.‏ بلکه داور عالَم،‏ بهترین داور،‏ یَهُوَه خدا به این موضوع مهم رسیدگی می‌کند!‏ (‏روم ۱۴:‏​۱۰-‏۱۲‏)‏ می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که یَهُوَه همواره هماهنگ با معیار کامل خود و آگاهی کاملش از درستی و نادرستی قضاوت خواهد کرد.‏ (‏پیدا ۱۸:‏۲۵‏)‏ او هیچ گاه بی‌انصافی و بی‌عدالتی نخواهد کرد.‏ همهٔ ما مشتاق روزی هستیم که یَهُوَه خدا تمامی تأثیرات ناشی از ناکاملی و گناه را از بین ببرد.‏ در آن زمان تمامی دردها و زخم‌های جسمی و عاطفی برای همیشه از میان خواهد رفت.‏ (‏مز ۷۲:‏​۱۲-‏۱۴؛‏ مکا ۲۱:‏​۳،‏ ۴‏)‏ و دیگر به ذهنمان هم خطور نخواهد کرد!‏ تا زمانی که آن روز برسد،‏ چقدر خوشحالیم که یَهُوَه خدا این قدرت را در ما نهاده است که در بخشش دیگران او را سرمشق قرار دهیم.‏ ب۲۲/‏۶ ص ۱۳ ¶۱۸-‏۱۹

داور یا قاضی‌ای خوب و عادل باید درک عمیقی از قانون داشته باشد.‏ درک عمیقِ یَهُوَه از درستی و نادرستی و حس عدالتخواهی او بی‌نقص و کامل است.‏ یک قاضی خوب و عادل به چه قابلیت دیگری نیاز دارد؟‏ او باید از تمامی جوانب و شواهد موضوع آگاه باشد و در قضاوتش آن‌ها را در نظر بگیرد.‏ از این جهت نیز یَهُوَه داوری بی‌نظیر است،‏ چون همه چیز را می‌داند.‏ برخلاف انسان‌ها که درک و آگاهی‌شان همیشه ناقص و محدود است،‏ یَهُوَه خدا برای قضاوت در مورد هر موضوعی،‏ درکی کامل دارد.‏ (‏پیدا ۱۸:‏​۲۰،‏ ۲۱؛‏ مز ۹۰:‏⁠۸‏)‏ درک و آگاهی ما انسان‌ها به آنچه می‌بینیم و می‌شنویم محدود است،‏ اما برای یَهُوَه چنین نیست.‏ او می‌داند که عمل یک شخص تا چه حد تأثیرگرفته از ساختار ژنتیک او،‏ تربیت او،‏ محیط اجتماعی و شرایط عاطفی و روانی اوست.‏ همین طور یَهُوَه دل ما را می‌بیند.‏ او از انگیزه،‏ قصد و نیّت و تمایلات هر یک از ما کاملاً آگاه است.‏ هیچ چیز از یَهُوَه پنهان نیست.‏ (‏عبر ۴:‏۱۳‏)‏ پس بخشش یَهُوَه همیشه بر مبنای آگاهی کامل است.‏ ب۲۲/‏۶ ص ۴ ¶۸-‏۹

ما باید به ترفندهایی که شیطان برای ایّوب به کار بست به دقت توجه کنیم،‏ چون او برای حمله به ما از ترفندهایی مشابه استفاده می‌کند.‏ شیطان می‌گوید،‏ ما یَهُوَه را واقعاً دوست نداریم و اگر جانمان در خطر باشد به او پشت می‌کنیم.‏ ضمناً شیطان می‌گوید که خدا ما را دوست ندارد و اصلاً برای تلاش‌های ما در راه خشنود کردنش اهمیت و ارزشی قائل نیست.‏ دانستن هدف شیطان و ترفندهای او به ما که چشم امیدمان یَهُوَه است،‏ کمک می‌کند که در دامهایی که برایمان پهن می‌کند نیفتیم.‏ باید سختی‌ها و مصیبت‌ها را فرصتی برای شناخت بهتر خود بدانیم.‏ مشکلات ایّوب چشم او را به برخی ضعف‌هایش باز کرد و توانست خود را اصلاح کند.‏ مثلاً ایّوب متوجه شد باید تواضع را بیشتر در خود پرورش دهد.‏ (‏ایو ۴۲:‏⁠۳‏)‏ ما هم تحت سختی‌ها خیلی چیزها در مورد خودمان می‌فهمیم.‏ با شناخت ضعف‌هایمان می‌توانیم آن‌ها را اصلاح کنیم.‏ ب۲۲/‏۶ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۳-‏۱۴

یَهُوَه به ما اطمینان می‌دهد که از ما حمایت می‌کند.‏ او قبل از این که بگوید:‏ «شما شاهدان من هستید،‏» گفت:‏ «وقتی از آب‌ها می‌گذری،‏ من با تو هستم،‏ وقتی از رودخانه‌ها رد می‌شوی،‏ در آب‌های خروشان فرو نمی‌روی.‏ وقتی از وسط آتش می‌گذری،‏ نمی‌سوزی،‏ و شعله‌هایش به تو هیچ صدمه‌ای نمی‌رساند.‏» (‏اشع ۴۳:‏⁠۲‏)‏ بعضی وقت‌ها در موعظه با موانعی مثل آب‌های خروشان و مشکلاتی مثل آتش روبرو می‌شویم.‏ ولی با کمک یَهُوَه می‌توانیم به خدمت موعظه ادامه دهیم.‏ (‏اشع ۴۱:‏۱۳‏)‏ امروزه اکثر مردم پیام ما را رد می‌کنند،‏ اما باید یادمان باشد که واکنش آن‌ها به این معنی نیست که ما به عنوان شاهدان خدا در انجام مسئولیتمان کوتاهی کرده‌ایم.‏ اگر با وفاداری به خدمت موعظه ادامه دهیم،‏ یَهُوَه را خوشحال می‌کنیم و این به ما قوّت‌قلب و دلگرمی می‌دهد.‏ پولُس رسول گفت:‏ «هر یک به فراخور زحمتش پاداش خواهد گرفت.‏»—‏ ۱قر ۳:‏۸؛‏ ۴:‏​۱،‏ ۲‏.‏ ب۲۲/‏۱۱ ص ۴ ¶۵-‏۶

امروزه شاهد تحقق پیشگویی‌های کتاب مقدّس هستیم و «همۀ قوم‌ها با زبان‌های مختلف» با حقایق کتاب مقدّس آشنا می‌شوند و این «زبان پاک» را یاد می‌گیرند.‏ (‏زکر ۸:‏۲۳؛‏ صف ۳:‏⁠۹‏)‏ امروزه بیش از ۸۰۰۰٬۰۰۰ نفر در ۲۴۰ سرزمین بخشی از سازمان یَهُوَه هستند و هر ساله ده‌ها هزار نفر تعمید می‌گیرند.‏ آنچه بیش از ارقام و اعداد اهمیت دارد این است که این پیروان جدید عیسی خصوصیات مسیحی و «شخصیت نو» را در خود پرورش داده‌اند.‏ (‏کول ۳:‏​۸-‏۱۰‏)‏ زندگی بسیاری از آن‌ها قبلاً با امور غیراخلاقی،‏ خشونت،‏ ملیت‌گرایی،‏ تبعیض و پیشداوری همراه بود.‏ پیشگویی‌ای که در اِشَعْیا ۲:‏۴ آمده به تحقق رسیده که جنگ را کنار خواهند گذاشت و آن را دیگر نخواهند آموخت!‏ ما تلاش می‌کنیم که شخصیت نو را به تن کنیم و همین کمکی است تا مردم به سازمان یَهُوَه جلب شوند.‏ همین طور به این شکل ثابت می‌کنیم که از سرپرستمان عیسی مسیح پیروی می‌کنیم.‏ (‏یو ۱۳:‏۳۵‏)‏ چرا می‌توانیم چنین کنیم؟‏ چون عیسی کمک لازم را به ما می‌دهد.‏ ب۲۲/‏۷ ص ۹-‏۱۰ ¶۷-‏۸

دعا به یَهُوَه نباید با لحنی خودمانی و به دور از احترام باشد،‏ بلکه باید همیشه عمق احتراممان را به یَهُوَه نشان دهد.‏ به رؤیاهای حیرت‌آوری فکر کنید که اِشَعْیا،‏ حِزْقیال،‏ دانیال و یوحنا دیدند.‏ در همهٔ آن‌ها یَهُوَه خدا در مقام پادشاهی پرجلال و پرشکوه است.‏ اِشَعْیا می‌گوید:‏ «خداوند را دیدم که بر تختی بلند و رفیع نشسته بود.‏» (‏اشع ۶:‏​۱-‏۳‏،‏ ه‌ن‏)‏ حِزْقیال،‏ یَهُوَه خدا را سوار بر ارابه‌ای آسمانی دید که «نورِ گرداگردش شبیه تابش رنگین‌کمان بود.‏» (‏حز ۱:‏​۲۶-‏۲۸‏،‏ ه‌ن‏)‏ دانیال «آن وجود ازلی» را با لباسی سفید دید که شعله‌های آتش از تخت پادشاهی‌اش بلند می‌شد.‏ (‏دان ۷:‏​۹،‏ ۱۰‏)‏ یوحنا نیز یَهُوَه خدا را نشسته بر تخت پادشاهی دید که گرداگرد آن را رنگین‌کمانی زمردگون فرا گرفته بود.‏ (‏مکا ۴:‏​۲-‏۴‏)‏ یَهُوَه خدای متعال با شکوه و جلال بی‌همتایش این افتخار بی‌نظیر را به ما داده که با دعا به حضورش حاضر شویم.‏ تأمّل بر این نکته ما را بر آن می‌دارد که در دعا احترام عمیقمان را به او نشان دهیم.‏ ب۲۲/‏۷ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۳

ای جوانان،‏ شیطان تمام تلاشش را می‌کند تا شما از لحاظ روحانی پیشرفت نکنید.‏ مثلاً ممکن است کاری کند که به بعضی از تعالیم کتاب مقدّس شک کنید.‏ شاید تا الآن با تئوری تکامل روبرو نبوده‌اید.‏ اما الآن که به مدرسه می‌روید،‏ این یکی از موضوعات درسی است.‏ شاید چیزهایی که معلّمتان دربارهٔ تکامل می‌گوید منطقی به نظر بیاید.‏ اما به احتمال زیاد او هیچ وقت دربارهٔ آفریدگار تحقیق نکرده است.‏ به اصلی که در امثال ۱۸:‏۱۷ (‏ترجمهٔ هزارهٔ نو‏)‏ آمده است فکر کنید:‏ «آن که نخست به قاضی می‌رود برحق می‌نماید،‏ تا آنگاه که طرف دیگر می‌آید و او را می‌آزماید.‏» به جای این که چیزهایی را که در مدرسه تعلیم می‌دهند کورکورانه قبول کنید،‏ کتاب مقدّس و نشریات ما را به دقت مطالعه کنید.‏ ب۲۲/‏۸ ص ۲ ¶۲؛‏ ص ۴ ¶۸

اگر چیزهایی را که در کتاب مقدّس می‌خوانیم درست درک نکنیم،‏ خواندنمان کاملاً به ما فایده نمی‌رساند.‏ به عنوان مثال،‏ به گفتگوی عیسی با «یکی از فقیهان» توجه کنید.‏ (‏لو ۱۰:‏​۲۵-‏۲۹‏)‏ وقتی آن مرد از عیسی پرسید چطور می‌تواند زندگی جاودان به دست بیاورد،‏ عیسی به کلام خدا اشاره کرد و از او پرسید:‏ «در شریعت چه نوشته شده است؟‏ از آن چه می‌فهمی؟‏» آن مرد توانست از کتاب مقدّس نقل‌قول کند و جواب درست بدهد.‏ بعد گفت که باید خدا و همنوعش را دوست داشته باشد.‏ (‏لاو ۱۹:‏۱۸؛‏ تث ۶:‏⁠۵‏)‏ اما توجه کنید بعد از آن چه گفت:‏ «همسایهٔ من واقعاً کیست؟‏» آن مرد نشان داد چیزی را که خوانده بود،‏ واقعاً درک نکرده بود.‏ در نتیجه نمی‌دانست آن آیات را چطور در زندگی‌اش بکار ببرد.‏ برای درک نوشته‌های مقدّس به کمک یَهُوَه نیاز دارید.‏ پس می‌توانید روح‌القدسش را بخواهید تا تمرکز کنید و از او بخواهید کمک کند تا چیزی را که خوانده‌اید به کار ببرید.‏ ب۲۳/‏۲ ص ۹ ¶۴-‏۵

‏«چطور با حقیقت آشنا شدی؟‏» این یکی از سؤالاتی است که از هم‌ایمانانمان می‌پرسیم تا با آن‌ها بهتر آشنا شویم.‏ ما واقعاً دوست داریم بشنویم که برادران و خواهرانمان چطور با یَهُوَه آشنا شده‌اند و برایشان تعریف کنیم که ما چطور شاهد یَهُوَه شده‌ایم.‏ (‏روم ۱:‏۱۱‏)‏ از این گفتگوها متوجه می‌شویم که حقیقت چقدر برای ما ارزش دارد و تصمیم می‌گیریم که ‹همچنان در حقیقت گام برداریم،‏› یا به عبارت دیگر طوری زندگی کنیم که برکت و خشنودی یَهُوَه را داشته باشیم.‏ ما به دلایل بسیاری حقیقت را دوست داریم.‏ مهم‌ترین آن این است که منبع حقیقت یعنی یَهُوَه را خیلی دوست داریم.‏ ما از طریق کتاب مقدّس یاد گرفته‌ایم که یَهُوَه خدای پرقدرتی است که آفرینندهٔ زمین و آسمان است.‏ همین طور او پدر مهربانی است که به فکر ماست.‏—‏۱پطر ۵:‏⁠۷‏.‏ ب۲۲/‏۸ ص ۱۴ ¶۱؛‏ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۳

پولُس رسول برادران و خواهران را تشویق می‌کرد که محبتشان را با «اعمال نیکو» به همدیگر نشان دهند.‏ (‏عبر ۱۰:‏۲۴‏)‏ او نه تنها در حرف بلکه در عمل هم به آن‌ها کمک می‌کرد.‏ برای مثال،‏ وقتی در یهودیه قحطی آمد،‏ پولُس به هم‌ایمانانش کمک رساند.‏ (‏اعما ۱۱:‏​۲۷-‏۳۰‏)‏ پولُس در فعالیت موعظه مشغول بود،‏ اما همیشه سعی می‌کرد که از نظر مالی به برادران و خواهران نیازمندش کمک کند.‏ او به این شکل به آنان یادآوری می‌کرد که یَهُوَه همیشه به فکر آن‌هاست.‏ امروزه هم ما وقتی در فعالیت‌های امدادرسانی داوطلب می‌شویم یا به فعالیت جهانی اعانه می‌دهیم،‏ ایمان هم‌ایمانانمان را بنا می‌کنیم.‏ ما از این راه و راه‌های دیگر به آن‌ها یادآوری می‌کنیم که یَهُوَه همیشه در کنارشان است.‏ ب۲۲/‏۸ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۴

کتاب مقدّس شامل پیشگویی‌های زیادی است که بعضی از آن‌ها صدها سال قبل از این که به وقوع بپیوندند نوشته شده‌اند.‏ تاریخ تأیید می‌کند که این پیشگویی‌ها به تحقق رسیده‌اند.‏ این موضوع باعث تعجب ما نمی‌شود چون این پیشگویی‌ها از طرف یَهُوَه هستند.‏ یک نمونهٔ آن،‏ سقوط شهر باستانی بابِل است.‏ اِشَعْیای نبی در قرن هشتم قبل از میلاد به الهام خدا پیشگویی کرد که شهر پرقدرت بابِل به تصرّف در می‌آید.‏ او حتی نام فاتح آن یعنی کورش و نحوهٔ تصرّف شهر را دقیقاً پیشگویی کرد.‏ (‏اشع ۴۴:‏۲۷–‏۴۵:‏⁠۲‏)‏ اِشَعْیا همین طور گفت که آن شهر در نهایت کاملاً ویران و متروکه می‌شود.‏ (‏اشع ۱۳:‏​۱۹،‏ ۲۰‏)‏ امپراتوری ماد و پارس در سال ۵۳۹ قبل از میلاد شهر بابِل را تصرّف کرد و بعدها آن شهر بزرگ به ویرانه‌ای تبدیل شد.‏ ب۲۳/‏۱ ص ۴-‏۵ ¶۱۰

ما جزو یک خانوادهٔ جهانی هستیم و یَهُوَه را می‌پرستیم.‏ این افتخار خاصّی است که برکات زیادی به همراه دارد.‏ (‏مرق ۱۰:‏​۲۹،‏ ۳۰‏)‏ مثلاً در کل دنیا برادران و خواهرانی داریم که مثل ما یَهُوَه را دوست دارند و سعی می‌کنند مطابق معیارهای او زندگی کنند.‏ شاید زبان،‏ فرهنگ و طرز لباس پوشیدنشان با ما متفاوت باشد.‏ با وجود این،‏ حتی اولین باری که آن‌ها را می‌بینیم به آن‌ها احساس نزدیکی می‌کنیم و خوشحالیم که همراهشان یَهُوَه را می‌پرستیم.‏ مهم است که با یکدیگر متحد باشیم.‏ (‏مز ۱۳۳:‏⁠۱‏)‏ آن‌ها می‌توانند در سختی‌ها به ما کمک کنند.‏ (‏روم ۱۵:‏۱؛‏ غلا ۶:‏⁠۲‏)‏ همچنین ما را تشویق می‌کنند تا به خدمتمان به یَهُوَه ادامه دهیم و از لحاظ روحانی قوی بمانیم.‏ (‏عبر ۱۰:‏​۲۳-‏۲۵‏)‏ هم‌ایمانانمان به ما کمک می‌کنند تا در برابر دشمن مشترکمان شیطان ابلیس و این دنیای شریر ایستادگی کنیم.‏ ب۲۲/‏۹ ص ۲-‏۳ ¶۳-‏۴

خویشتنداری مخصوصاً موقع استفاده از شبکه‌های اجتماعی مهم است.‏ اگر مراقب نباشیم ممکن است ندانسته موضوعی را پیش افراد زیادی فاش کنیم.‏ اگر اطلاعاتی را به صورت آنلاین پخش کنیم،‏ نمی‌دانیم چطور از آن استفاده می‌شود یا چه ضرری می‌تواند برساند.‏ خویشتنداری همین طور به ما کمک می‌کند تا برادران و خواهرانمان را در خطر نیندازیم.‏ مثلاً در کشورهایی که فعالیت ما در آنجا محدود یا ممنوع است،‏ ممکن است پلیس از ما سؤالاتی بپرسد.‏ ما در این موقعیت و موقعیت‌های مشابه می‌توانیم این اصل را در نظر داشته باشیم که می‌گوید:‏ «دهانم را به لگام نگاه خواهم داشت.‏» (‏مز ۳۹:‏​۱‏،‏ ه‌ن‏)‏ ما می‌خواهیم در برخورد با همه،‏ مثل خانواده،‏ دوستان،‏ برادران و خواهران قابل اعتماد باشیم و برای این کار باید خویشتندار باشیم.‏ ب۲۲/‏۹ ص ۱۳ ¶۱۶

برای رسیدن به شادی واقعی باید از تدارکات روحانی استفاده کنید.‏ فقط انسان‌ها نیاز روحانی دارند.‏ به این دلیل عیسی گفت:‏ «زندگی انسان نه فقط به نان،‏ بلکه به هر کلمه‌ای که از دهان یَهُوَه بیرون می‌آید نیز وابسته است.‏» (‏مت ۴:‏⁠۴‏)‏ پس نباید اجازه دهیم حتی یک روزمان بدون خواندن کلام باارزش خدا بگذرد.‏ یَهُوَه در کتاب مقدّس به ما نشان می‌دهد که چطور زندگی شادی داشته باشیم،‏ یاد می‌دهد که مقصودش برای ما چیست و می‌آموزد که چطور می‌توانیم به او نزدیک شویم و گناهانمان بخشیده شود.‏ همین طور ما را با وعده‌های فوق‌العاده‌اش آشنا می‌کند.‏ (‏ار ۲۹:‏۱۱‏)‏ این تعلیمات که در کتاب مقدّس آمده،‏ به ما شادی می‌دهد.‏ وقتی به خاطر مشکلات زندگی دلسرد می‌شویم،‏ باید زمان بیشتری برای خواندن کتاب مقدّس و تعمّق بر آن کنار بگذاریم.‏ ب۲۲/‏۱۰ ص ۷-‏۸ ¶۴-‏۶

کتاب مقدّس ما را تشویق می‌کند که ساده‌لوح یا بی‌تجربه نباشیم.‏ وقتی اصول کتاب مقدّس را بکار می‌بریم،‏ در زندگی تجربه به دست می‌آوریم.‏ کم‌کم می‌بینیم که اصول کتاب مقدّس چطور به ما کمک می‌کند تا از مشکلات دوری کنیم و تصمیمات عاقلانه بگیریم.‏ خوب است ببینیم آیا در این راه پیشرفت می‌کنیم یا نه؟‏ اگر خیلی وقت است که کتاب مقدّس را مطالعه و در جلسات شرکت می‌کنیم،‏ می‌توانیم از خودمان بپرسیم چه چیزی مانع وقفمان به یَهُوَه و تعمید گرفتن می‌شود؟‏ اگر تعمید گرفته‌ایم آیا در کار موعظه و تعلیم پیشرفت می‌کنیم؟‏ آیا تصمیماتمان نشان می‌دهد که اصول کتاب مقدّس را بکار می‌بریم؟‏ آیا در روابطمان با دیگران از خود خصوصیات مسیحی را نشان می‌دهیم؟‏ اگر می‌بینیم در یک مورد خاص به پیشرفت نیاز داریم،‏ باید راهنمایی‌های یَهُوَه را بکار ببریم؛‏ راهنمایی‌هایی که «شخص بی‌تجربه را خردمند می‌کند.‏»—‏مز ۱۹:‏⁠۷‏.‏ ب۲۲/‏۱۰ ص ۲۰ ¶۸

حِزْقیال قدرت روح‌القدس خدا را دیده بود.‏ او در رؤیایی تأثیر روح‌القدس بر مخلوقات روحی و چرخ‌های عظیم ارابهٔ آسمانی یَهُوَه را دید.‏ (‏حز ۱:‏ ۲۱‏)‏ حِزْقیال با دیدن این صحنه چه کار کرد؟‏ او می‌گوید:‏ «چون آن را دیدم،‏ به روی درافتادم.‏» حِزْقیال با دیدن آن شگفت‌زده شد و به زمین افتاد.‏ (‏حز ۱:‏۲۸‏)‏ بعدها هر وقت که در آن رؤیای شگفت‌انگیز تعمّق می‌کرد،‏ ایمان و اطمینانش به این که می‌تواند با کمک روح‌القدس خدمت موعظه را انجام دهد بیشتر می‌شد.‏ یَهُوَه به حِزْقیال فرمان داد:‏ «ای پسر انسان،‏ بر پای خود بایست تا با تو سخن گویم.‏» وقتی یَهُوَه به حِزْقیال گفت ‹بلند شو› حِزْقیال با کمک روح‌القدس خدا قدرت لازم را یافت که از زمین بلند شود.‏ (‏حز ۲:‏​۱،‏ ۲‏)‏ بعدها هم هنگام موعظه «دست خداوند» یا همان روح‌القدس،‏ حِزْقیال را هدایت کرد.‏—‏حز ۳:‏۲۲؛‏ ۸:‏۱؛‏ ۳۳:‏۲۲؛‏ ۳۷:‏۱؛‏ ۴۰:‏⁠۱‏.‏ ب۲۲/‏۱۱ ص ۴-‏۵ ¶۷-‏۸

اِشَعْیا در این آیه یَهُوَه را به معلّمی مراقب تشبیه می‌کند که پشت شاگردانش راه می‌رود،‏ آن‌ها را هدایت می‌کند و راه درست را به آن‌ها نشان می‌دهد.‏ امروزه ما هم به اصطلاح صدای یَهُوَه را از پشت سرمان می‌شنویم.‏ چطور؟‏ وقتی گفته‌های الهام‌شدهٔ یَهُوَه،‏ یعنی کتاب مقدّس را که در زمان‌های قدیم نوشته شده می‌خوانیم،‏ مثل این است که صدای یَهُوَه را از پشت سرمان می‌شنویم.‏ (‏اشع ۵۱:‏⁠۴‏)‏ چگونه می‌توانیم از راهنمایی یَهُوَه کاملاً فایده ببریم؟‏ اِشَعْیا به دو نکته اشاره می‌کند و می‌گوید:‏ «راه درست این است» و بعد می‌گوید:‏ «از این راه برو.‏» کافی نیست که فقط «راه» را بلد باشیم.‏ همچنین باید در آن قدم برداریم و ‹راه برویم.‏› از طریق کلام یَهُوَه و توضیحات سازمانش یاد می‌گیریم که او از ما چه انتظاراتی دارد.‏ همین طور یاد می‌گیریم که چطور آموخته‌هایمان را به کار ببریم.‏ اگر می‌خواهیم در خدمتمان به یَهُوَه شاد بمانیم باید به هر دو نکته توجه کنیم.‏ آن موقع می‌توانیم مطمئن باشیم که یَهُوَه به ما برکت می‌دهد.‏ ب۲۲/‏۱۱ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۱۰-‏۱۱

کمی بعد از مرگ رسولانِ عیسی،‏ تعلیمات دروغ وارد جماعت مسیحی شد.‏ (‏مت ۱۳:‏​۲۴-‏۲۷،‏ ۳۷-‏۳۹‏)‏ عده‌ای ‹حقیقت را تحریف کردند و شاگردان را در پی خود به بیراهه کشیدند.‏› (‏اعما ۲۰:‏ ۳۰‏)‏ یکی از تعالیم غلط این بود که مسیح باید بارها جانش را قربانی می‌کرد؛‏ در حالی که کتاب مقدّس می‌گوید:‏ ‹مسیح تنها یک بار همچون قربانی تقدیم شد.‏› (‏عبر ۹:‏​۲۷،‏ ۲۸‏)‏ متأسفانه امروزه خیلی‌ها این تعلیم غلط را باور دارند.‏ آن‌ها به طور مرتب و گاهی هر روز در کلیساها جمع می‌شوند تا طی مراسمی از نان و شراب بخورند.‏ کلیساهای دیگر این مراسم را کمتر برگزار می‌کنند و اکثر اعضایشان نمی‌دانند که قربانی عیسی دقیقاً به چه مفهوم است.‏ ب۲۳/‏۱ ص ۲۱ ¶۵

طی حکمرانی هزار سالهٔ عیسی مردگان به زندگی برمی‌گردند و انسان‌های مطیع به کاملیت می‌رسند.‏ بعد از آزمایش نهایی،‏ کسانی که یَهُوَه آن‌ها را درستکار می‌نامد «زمین را به ارث می‌برند،‏ و تا ابد روی آن زندگی می‌کنند.‏» (‏مز ۳۷:‏​۱۰،‏ ۱۱،‏ ۲۹‏)‏ مرگ که «آخرین دشمن» است،‏ از میان برداشته می‌شود.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۲۶‏)‏ پس امیدمان به زندگی ابدی بر اساس کتاب مقدّس است و به ما کمک می‌کند که در این روزهای سختِ آخر وفادار بمانیم.‏ اما میلمان به داشتن زندگی ابدی نباید انگیزهٔ اصلی‌مان برای خشنود کردن یَهُوَه باشد.‏ در واقع محبت عمیقمان به یَهُوَه و عیسی دلیل اصلی حفظ وفاداری‌مان به آن‌هاست.‏ (‏۲قر ۵:‏​۱۴،‏ ۱۵‏)‏ این محبت باعث می‌شود از آن‌ها سرمشق بگیریم و با دیگران در مورد امیدمان صحبت کنیم.‏ (‏روم ۱۰:‏​۱۳-‏۱۵‏)‏ اگر یاد بگیریم ازخودگذشته و سخاوتمند باشیم،‏ می‌توانیم تا ابد دوستان یَهُوَه بمانیم.‏ ب۲۲/‏۱۲ ص ۷ ¶۱۵-‏۱۶

بعضی وقت‌ها آزار و اذیت باعث می‌شود که نتوانیم کارهایی را بکنیم که معمولاً به ما آرامش می‌دهد.‏ اگر این آزادی‌ها از ما گرفته شود،‏ شاید مضطرب شویم یا ترس از آینده داشته باشیم.‏ این احساسات طبیعی است.‏ عیسی هم به پیروانش گفت که آزار و اذیت می‌تواند باعث لغزش ما شود.‏ (‏یو ۱۶:‏​۱،‏ ۲‏)‏ عیسی گفت می‌توانیم انتظار آزار و اذیت داشته باشیم،‏ اما با این وجود می‌توانیم وفادار بمانیم.‏ (‏یو ۱۵:‏۲۰؛‏ ۱۶:‏۳۳‏)‏ اگر فعالیت ما ممنوع یا محدود شود ممکن است از دفتر شعبه یا پیران جماعت دستورالعمل‌هایی بگیریم.‏ این دستورالعمل‌ها کمک می‌کند امن بمانیم،‏ خوراک روحانی را دریافت کنیم و تا جای ممکن به خدمت موعظه ادامه بدهیم.‏ پس حتی وقتی درک نمی‌کنید چرا این راهنمایی‌ها داده شده تلاش کنید طبق آن عمل کنید.‏ (‏یعقو ۳:‏۱۷‏)‏ همین طور هیچ اطلاعاتی را در مورد برادران و خواهران به کسانی که حق دانستن آن را ندارند،‏ ندهید.‏—‏جا ۳:‏⁠۷‏.‏ ب۲۲/‏۱۲ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۱۴-‏۱۶

امروزه عیسی موعظهٔ پادشاهی خدا را در سراسر زمین هدایت می‌کند.‏ او واقعاً طبق وعده‌اش عمل کرده است.‏ عیسی از طریق سازمان یَهُوَه به ما آموزش می‌دهد که چطور موعظه کنیم.‏ همین طور ابزارهایی برایمان فراهم می‌کند تا بتوانیم خبر خوش را پخش کنیم.‏ (‏مت ۲۸:‏​۱۸-‏۲۰‏)‏ پس اگر ما در کار موعظه و شاگردسازی فعال باشیم و تا آمدن پایان این نظام هوشیار بمانیم،‏ می‌توانیم بگوییم به وظیفهٔ خودمان عمل کرده‌ایم.‏ اگر مطابق پند عبرانیان ۶:‏​۱۱،‏ ۱۲ عمل کنیم،‏ ‹اطمینان کاملی را که به تحقق امیدمان داریم،‏ تا به انتها حفظ می‌کنیم.‏› یَهُوَه زمان پایان دنیای شیطان را تعیین کرده است.‏ وقتی آن روز برسد یَهُوَه بدون شک به پیشگویی‌های کتاب مقدّس تحقق می‌بخشد!‏ با این حال شاید با خودمان فکر کنیم که پایان این دنیا به این زودی نمی‌رسد.‏ ولی روز یَهُوَه «تأخیر نخواهد کرد.‏» (‏حب ۲:‏⁠۳‏)‏ بنابراین ما مصممیم که چشم‌انتظار یَهُوَه باشیم و ‹صبورانه در انتظار خدای نجاتمان بمانیم.‏›—‏میکا ۷:‏⁠۷‏.‏ ب۲۳/‏۲ ص ۱۹ ¶۱۵-‏۱۶

هدف یک کوهنورد این است که به قلّهٔ کوه برسد.‏ ولی می‌تواند در طی راه در جاهای مختلف بایستد و از مناظر لذّت ببرد.‏ شما هم به طور مرتب فکر کنید که چطور یَهُوَه حتی در سختی‌ها به شما کمک کرده است تا موفق شوید.‏ آخر هر روز از خودتان بپرسید:‏ ‹امروز یَهُوَه به من چه برکتی داده؟‏ با این که هنوز سختی‌هایم ادامه دارد،‏ یَهُوَه چطور به من کمک می‌کند تا آن‌ها را تحمّل کنم؟‏› حداقل به یک برکت از طرف یَهُوَه فکر کنید که به شما کمک کرده موفق باشید.‏ شاید دعا می‌کنید که یَهُوَه به سختی‌هایتان پایان بدهد.‏ (‏فیلیپ ۴:‏⁠۶‏)‏ اما نباید چشمانمان را به برکاتی که الآن داریم ببندیم.‏ یَهُوَه وعده داده است که به ما قوّت می‌دهد تا سختی‌هایمان را تحمّل کنیم.‏ پس همیشه قدردان باشید که یَهُوَه از شما حمایت می‌کند.‏ این طور خواهید دید که یَهُوَه حتی در شرایط سخت به شما کمک می‌کند تا موفق باشید.‏—‏پیدا ۴۱:‏​۵۱،‏ ۵۲‏.‏ ب۲۳/‏۱ ص ۱۹ ¶۱۷-‏۱۸

از خودتان بپرسید:‏ ‹آیا شیوهٔ زندگی‌ام نشان می‌دهد که باور دارم پایان این دنیا نزدیک است؟‏ آیا تصمیماتم در رابطه با تحصیل و شغل نشان می‌دهد که خدمت به یَهُوَه اولویت زندگی‌ام است؟‏ آیا ایمان دارم که یَهُوَه مراقب من و خانواده‌ام هست؟‏› وقتی یَهُوَه می‌بیند که زندگی‌مان را با خواستش هماهنگ می‌کنیم،‏ خیلی خوشحال می‌شود.‏ (‏مت ۶:‏​۲۵-‏۲۷،‏ ۳۳؛‏ فیلیپ ۴:‏​۱۲،‏ ۱۳‏)‏ ما باید مرتباً طرز فکرمان را محک بزنیم و تغییرات لازم را در خودمان ایجاد کنیم.‏ پولُس به مسیحیان قُرِنتُس گفت:‏ «پیوسته خود را بیازمایید تا دریابید که آیا در ایمان هستید یا نه؛‏ همواره خود را محک بزنید که چگونه شخصی هستید.‏» (‏۲قر ۱۳:‏⁠۵‏)‏ برای تازه ساختن ذهنمان باید کتاب مقدّس را بخوانیم،‏ طرز فکرمان را مثل طرز فکر خدا کنیم و هماهنگ با خواست خدا تغییرات لازم را در خود ایجاد کنیم.‏—‏۱قر ۲:‏​۱۴-‏۱۶‏.‏ ب۲۳/‏۱ ص ۹-‏۱۰ ¶۵-‏۶