اوت

چرا یَهُوَه در «کتاب یادبود» در مورد افراد خداترس که نام او را گرامی می‌دارند می‌نویسد؟‏ حرف‌ها و سخنان ما از آنچه در دلمان می‌گذرد خبر می‌دهد.‏ عیسی گفت:‏ «زبان از آنچه دل از آن پر است،‏ سخن می‌گوید.‏» (‏مت ۱۲:‏۳۴‏)‏ یَهُوَه می‌خواهد کسانی که او را دوست دارند تا ابد در دنیای جدید زندگی کنند.‏ این که خدمت و پرستش ما برای یَهُوَه پذیرفته باشد به گفتار و شیوۀ حرف زدنمان بستگی دارد.‏ (‏یعقو ۱:‏۲۶‏)‏ حرف‌زدن برخی از کسانی که خدا را دوست ندارند آمیخته به خشونت،‏ تندی و غرور است.‏ (‏۲تیمو ۳:‏​۱-‏۵‏)‏ ما نمی‌خواهیم این طور باشیم،‏ می‌خواهیم یَهُوَه از شیوۀ حرف‌زدنمان راضی و خشنود باشد.‏ به نظر شما یَهُوَه چه احساسی خواهد داشت،‏ اگر در جماعت یا خدمت موعظه با مهربانی صحبت کنیم،‏ اما در خانه گفتارمان تند و بی‌مهر باشد؟‏—‏۱پطر ۳:‏⁠۷‏.‏ ب۲۲/‏۴ ص ۵ ¶۴-‏۵

خدا در دل آن ده شاخ و آن وحش می‌گذارد تا بابل بزرگ را نابود کنند.‏ یَهُوَه خدا ملت‌ها و قوم‌ها را برمی‌انگیزد تا از طریق وحشِ سرخ رنگ یعنی سازمان ملل،‏ به امپراتوری ادیان کاذب حمله کنند و آن را کاملاً نابود کنند.‏ (‏مکا ۱۸:‏​۲۱-‏۲۴‏)‏ این برای ما به چه مفهوم است؟‏ این به ما نشان می‌دهد که باید «آن پرستش که از دید پدر ما خدا،‏ پاک و به دور از آلودگی است» حفظ کنیم.‏ (‏یعقو ۱:‏۲۷‏)‏ به هیچ‌وجه نمی‌خواهیم تعالیم نادرست،‏ مراسم و جشن‌های بت‌پرستانه،‏ معیارهای پایین اخلاقی و اعمالی که با نیروهای مرموزِ بابِل بزرگ مرتبط است کوچکترین تأثیری بر ما بگذارد.‏ در عین حال می‌خواهیم همچنان به مردم بگوییم که ‹از این شهر بیرون بیایند› تا در گناهانش سهیم نباشند.‏—‏مکا ۱۸:‏⁠۴‏.‏ ب۲۲/‏۵ ص ۱۱ ¶۱۷؛‏ ص ۱۴ ¶۱۸

ای والدین،‏ برای آموزشِ فرزندانتان فرصت‌هایی به وجود آورید.‏ با فرزندتان در مورد تجربیاتی که با یَهُوَه داشته‌اید صحبت کنید.‏ (‏تث ۶:‏​۶،‏ ۷‏)‏ این گفتگوها خیلی اهمیت دارد،‏ به خصوص اگر به دلیل اختلافات عقیدتی در خانواده‌تان نمی‌توانید برنامۀ مرتبی برای مطالعۀ کتاب مقدّس در خانه با او داشته باشید.‏ خواهری به نام کریستین می‌گوید:‏ «وضعیت خانه طوری بود که به ندرت می‌توانستم در مورد یَهُوَه با بچه‌ها صحبت کنم،‏ پس هر فرصتی را غنیمت می‌شمردم.‏» علاوه بر این،‏ از کارهای خوب سازمان یَهُوَه و برادران و خواهرانتان برای فرزندانتان بگویید.‏ هیچ گاه در مورد پیران جماعت انتقادآمیز صحبت نکنید.‏ با این شکل اعتماد فرزندانتان از آن‌ها سلب نمی‌شود و می‌توانند در صورت نیاز از آن‌ها کمک بگیرد.‏ در خانه آرامش به وجود آورید.‏ ابراز محبت به همسر و فرزندانتان را عادت خود کنید.‏ همواره با احترام و محبت در مورد همسرتان صحبت کنید.‏ فرزندانتان را هم طوری تربیت کنید که همیشه چنین کنند.‏ با این کار در خانه آرامش ایجاد می‌کنید و فضای خانه را برای آموزش در مورد یَهُوَه آماده می‌کنید.‏—‏یعقو ۳:‏۱۸‏.‏ ب۲۲/‏۴ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۰-‏۱۱

عیسی به جماعت اِفِسُس از پایداری و استقامت آن‌ها می‌گوید و از خدمتشان به یَهُوَه با وجود مشکلات و سختی‌های مختلف.‏ اما این جماعت آن محبتی که نخست به یَهُوَه داشتند از دست داده بودند.‏ آن‌ها باید آتش آن محبت را دوباره در دل‌هایشان روشن می‌کردند،‏ در غیر این صورت پرستششان برای یَهُوَه پذیرفته نبود.‏ پس،‏ از پیام عیسی می‌فهمیم که فقط پایداری کافی نیست،‏ بلکه پایداری باید با انگیزهٔ درست همراه باشد.‏ امروزه هم همین است.‏ برای یَهُوَه خدا مهم است که چه می‌کنیم و چرا آن کار را می‌کنیم.‏ بله،‏ انگیزهٔ ما برای یَهُوَه مهم است،‏ چون می‌خواهد پرستش ما از روی محبت عمیق و قدردانی به او باشد.‏ (‏امث ۱۶:‏۲؛‏ مرق ۱۲:‏​۲۹،‏ ۳۰‏)‏ همچنین باید هوشیار و بیدار بمانیم.‏ اعضای جماعت ساردِس مشکلی دیگر داشتند.‏ آن‌ها زمانی در فعالیت‌های روحانی فعال بودند،‏ اما سهل‌انگار شده بودند.‏ عیسی به آن‌ها هشدار داد که ‹بیدار شوند!‏› (‏مکا ۳:‏​۱-‏۳‏)‏ البته یَهُوَه خدمت و کارهای ما را فراموش نمی‌کند.‏—‏عبر ۶:‏۱۰‏.‏ ب۲۲/‏۵ ص ۳ ¶۶-‏۷

سلیمان رضایتی که از سخت‌کوشی به دست می‌آید را ‹موهبت› یا هدیه‌ای از طرف خدا خواند.‏ (‏جا ۵:‏​۱۸،‏ ۱۹‏)‏ سلیمان شخصاً این موضوع را تجربه کرده بود،‏ چون او سخت‌کوش بود.‏ او چندین خانه،‏ تاکستان،‏ باغ و حوض ساخت.‏ همین طور شهرسازی کرد.‏ (‏۱پاد ۹:‏۱۹؛‏ جا ۲:‏​۴-‏۶‏)‏ این پروژه‌ها،‏ سنگین بودند اما سلیمان از انجام آن‌ها لذّت می‌برد.‏ با این وجود،‏ او می‌دانست که شادی واقعی تنها از این طریق به دست نمی‌آید.‏ سلیمان در فعالیت‌های روحانی هم مشغول بود.‏ برای مثال،‏ او یک معبد باشکوه برای یَهُوَه ساخت که هفت سال طول کشید.‏ (‏۱پاد ۶:‏۳۸؛‏ ۹:‏⁠۱‏)‏ سلیمان بعد از انجام همهٔ این کارها متوجه شد که فعالیت‌های روحانی از همه چیز مهم‌تر است.‏ او گفت:‏ «حال که همه چیز را شنیدیم،‏ ختم کلام این است:‏ از خدا بترس و فرامین او را نگاه دار.‏»—‏جا ۱۲:‏​۱۳‏،‏ ه‌ن.‏ ب۲۲/‏۵ ص ۲۲ ¶۸

در کتاب مقدّس شرح زندگی افراد بسیاری آمده که ثابت می‌کند یَهُوَه آمادهٔ بخشیدن ماست.‏ یکی از آن‌ها مَنَسّیِ پادشاه است.‏ او نسبت به یَهُوَه گناهان بزرگی مرتکب شد.‏ پرستش کاذب را رواج داد.‏ فرزندانش را برای خدایان قربانی کرد.‏ حتی تا آنجا پیش رفت که مجسمه‌ای از خدایی کاذب را در معبد مقدّس یَهُوَه گذاشت.‏ کتاب مقدّس در مورد مَنَسّی می‌گوید:‏ «او کارهایی را که در نظر یَهُوَه بد بود در مقیاس بزرگ انجام داد و او را خشمگین کرد.‏» (‏۲توا ۳۳:‏​۲-‏۷‏)‏ اما وقتی این مرد با همهٔ شرارت‌هایش،‏ از صمیم دل توبه کرد یَهُوَه او را بخشید.‏ (‏۲توا ۳۳:‏​۱۲،‏ ۱۳‏)‏ نمونهٔ دیگر داوود پادشاه است.‏ او به یَهُوَه گناه کرد،‏ گناهانی جدّی از جمله زنا و قتل.‏ وقتی داوود به گناهش اعتراف کرد و خالصانه توبه کرد،‏ یَهُوَه او را بخشید.‏ (‏۲سمو ۱۲:‏​۹،‏ ۱۰،‏ ۱۳،‏ ۱۴‏)‏ بله،‏ واقعاً می‌توان مطمئن بود که یَهُوَه آماده و مشتاق عفو و بخشش ماست.‏ ب۲۲/‏۶ ص ۳-‏۴ ¶۷

همیشه آسان نیست که امیدمان را قوی نگه داریم.‏ شاید برایمان سخت باشد منتظر یَهُوَه بمانیم.‏ اما یَهُوَه جاودانه است و دیدگاه او در مورد زمان با دیدگاه ما فرق دارد.‏ (‏۲پطر ۳:‏​۸،‏ ۹‏)‏ او مقصودش را به بهترین شکل عملی می‌کند،‏ اما شاید نه در زمانی که ما انتظارش را داریم.‏ چه چیزی به ما کمک می‌کند تا امیدمان را محکم نگه داریم و صبورانه منتظر خدا بمانیم تا وعده‌هایش را عملی کند؟‏ (‏یعقو ۵:‏⁠۷‏)‏ باید به یَهُوَه نزدیک بمانیم تا امیدمان قوی بماند.‏ برای داشتن امید،‏ اول باید ایمان داشته باشیم که خدا وجود دارد و «به کسانی که از صمیم دل او را می‌جویند،‏ پاداش می‌دهد.‏» (‏عبر ۱۱:‏​۱،‏ ۶‏)‏ هر چقدر که یَهُوَه برایمان واقعی‌تر باشد مطمئن‌تر می‌شویم که به وعده‌هایش عمل می‌کند.‏ برای این که ایمانمان قوی بماند باید به یَهُوَه دعا کنیم و کلامش را بخوانیم.‏ با این که یَهُوَه را نمی‌بینیم،‏ می‌توانیم به او نزدیک شویم،‏ در دعا با او صحبت کنیم و مطمئن باشیم که به ما گوش می‌دهد.‏—‏ار ۲۹:‏​۱۱،‏ ۱۲‏.‏ ب۲۲/‏۱۰ ص ۲۶-‏۲۷ ¶۱۱-‏۱۳

حالِ ایّوب را مجسم کنید.‏ ایّوب رنجور و بیمار میان خاک و خاکستر نشسته و درد لحظه‌ای رهایش نمی‌کند.‏ (‏ایو ۲:‏⁠۸‏)‏ آن مردان او را هدف قرار داده‌اند و بی‌رحمانه به وجهه و شخصیت او حمله می‌کنند.‏ ایّوب فرزندانش،‏ جگرگوشه‌هایش را از دست داده،‏ درد و اندوه این فاجعه بر دلش چنگ می‌زند و تاب و توانش را بریده.‏ ایّوب سکوت کرده.‏ (‏ایو ۲:‏۱۳‏)‏ اگر برای آن مردان سکوت ایّوب به معنی پشت کردن او به آفریدگارش باشد،‏ سخت در اشتباهند.‏ پس از مدتی شاید ایّوب سرش را بالا می‌آورد و مستقیم به آن مردان نگاه می‌کند،‏ چون خطاب به آن‌ها می‌گوید:‏ «تا آخرین نفس،‏ وفاداری‌ام را حفظ می‌کنم!‏» (‏ایو ۲۷:‏⁠۵‏)‏ در آن سختی‌ها واقعاً چه چیز به ایّوب چنین قدرت و شجاعتی داده بود؟‏ امیدش بود.‏ حتی در تاریک‌ترین روزهای زندگی‌اش ایّوب امیدش را از دست نداد،‏ می‌دانست که خدای مهربان بالاخره به آن سختی‌ها پایان می‌دهد.‏ حتی می‌دانست اگر بمیرد یَهُوَه او را به زندگی برمی‌گرداند.‏—‏ایو ۱۴:‏​۱۳-‏۱۵‏.‏ ب۲۲/‏۶ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۹

چه افتخاری!‏ آفریدگار آسمان و زمین به ما اجازه داده که با دعا کردن به حضور او نزدیک شویم.‏ فکرش را بکنید:‏ ما می‌توانیم به هر زبان به یَهُوَه خدا دعا کنیم.‏ می‌توانیم هر موقع با او صحبت کنیم و حرف دلمان را به او بگوییم.‏ می‌توانیم در بیمارستان،‏ در زندان یا هر جای دیگر به او دعا کنیم و مطمئن باشیم که دعای ما را می‌شنود.‏ ما برای این هدیهٔ پرارزش واقعاً قدردانیم.‏ داوودِ پادشاه برای دعا،‏ این هدیهٔ بی‌نظیر ارزش زیادی قائل بود و برای یَهُوَه این شعر را سرود:‏ «دعای من به حضور تو چون بخور استوار شود.‏» (‏مز ۱۴۱:‏​۱،‏ ۲‏،‏ ه‌ن‏)‏ داوود می‌دانست که بخور مقدّس برای پرستش حقیقی ابتدا باید بدقت آماده می‌شد تا کاهنان آن را بسوزانند.‏ (‏خرو ۳۰:‏​۳۴،‏ ۳۵‏)‏ اشارهٔ داوود به این بخور در مورد دعا چه نشان می‌دهد؟‏ برای داوود مهم بود که پیش از دعا بدقت فکر کند که می‌خواهد به پدر آسمانی‌اش چه بگوید.‏ مسلّماً ما هم می‌خواهیم که دعاهایمان یَهُوَه را خشنود کند.‏ ب۲۲/‏۷ ص ۲۰ ¶۱-‏۲؛‏ ص ۲۱ ¶۴

انتقام از آن یَهُوَه است.‏ یَهُوَه خدا این حق را به ما نداده است که از کسی که به ما گناه کرده،‏ انتقام بگیریم.‏ (‏روم ۱۲:‏​۲۰-‏۲۱‏)‏ ما با دید ناکامل و محدودمان در مقامی نیستیم که همچون یَهُوَه خدا درست و عادلانه قضاوت کنیم.‏ (‏عبر ۴:‏۱۳‏)‏ گاه احساساتمان بر قضاوت ما تأثیر می‌گذارد و نمی‌توانیم عدالت را ببینیم.‏ یعقوب تحت الهام الٰهی نوشت:‏ «خشم انسان،‏ آنچه را از دید خدا درست است،‏ به بار نمی‌آورد.‏» (‏یعقو ۱:‏۲۰‏)‏ می‌توانیم مطمئن باشیم که یَهُوَه همیشه آنچه بجا و درست است انجام می‌دهد و در نهایت عدالت کامل را اِعمال می‌کند.‏ بخشش نشانهٔ اعتماد ما به عدالت یَهُوَه است.‏ اگر امور را به دست یَهُوَه بسپاریم در واقع اعتمادمان را به یَهُوَه نشان می‌دهیم که او تمامی صدمات ناشی از گناه را جبران خواهد کرد.‏ یَهُوَه به ما قول داده است که در دنیای جدید دردها و زخم‌های عاطفی «دیگر به یاد آورده نخواهد شد،‏ و از ذهن نخواهد گذشت.‏»—‏اشع ۶۵:‏۱۷‏.‏ ب۲۲/‏۶ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۱۱-‏۱۲

در واقع مخالفت‌ها و نفرت‌ها خود دلیلی است که یَهُوَه از ما خشنود است.‏ (‏مت ۵:‏​۱۱،‏ ۱۲‏)‏ شیطان در پس این مخالفت‌هاست.‏ اما قدرت عیسی بسیار بیشتر از شیطان است.‏ با پشتیبانیِ عیسی خبر خوش به مردم تمامی قوم‌ها می‌رسد.‏ در این رابطه،‏ به یک دلیل توجه کنید.‏ در فعالیت موعظه یک مانع این است که مردم به زبان‌های مختلف صحبت می‌کنند.‏ در مکاشفه‌ای که به یوحنای رسول داده شد،‏ عیسی پیشگویی کرد که با وجود این مشکل،‏ در دوران ما خبر خوش به گوش مردم خواهد رسید.‏ (‏مکا ۱۴:‏​۶،‏ ۷‏)‏ چطور؟‏ ما تا جای ممکن به شمار کثیری از مردم پیام پادشاهی خدا را می‌رسانیم.‏ امروزه مردمِ تمام دنیا می‌توانند در سایت jw.org به بیش از ۱۰۰۰ زبان نشریاتی را که بر مبنای کتاب مقدّس تهیه شده است بخوانند.‏ کتاب تا ابد از زندگی لذّت ببرید!‏ ابزاری برای آموزش تعالیم کتاب مقدّس است که غلام امین و دانا در صدد ترجمهٔ آن به بیش از ۷۰۰ زبان است.‏ ب۲۲/‏۷ ص ۹ ¶۶-‏۷

عیسی دلسوز بود.‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «عیسی وقتی مردم را می‌دید،‏ دلش به حال آنان می‌سوخت؛‏ زیرا همچون گوسفندان بدون شبان،‏ رنج‌دیده و سرگشته بودند.‏» (‏مت ۹:‏۳۶‏)‏ یَهُوَه نسبت به مردم چه احساسی دارد؟‏ عیسی گفت:‏ «پدر من که در آسمان است نیز نمی‌خواهد حتی یکی از این کوچکان از دست برود.‏» (‏مت ۱۸:‏۱۴‏)‏ این آیه خیلی دلگرم‌کننده است.‏ هر چه عیسی را بهتر بشناسیم،‏ محبتمان به یَهُوَه بیشتر می‌شود.‏ وقتی با برادران و خواهران باتجربه معاشرت می‌کنید،‏ یاد می‌گیرید که بیشتر محبت کنید و از لحاظ روحانی هم پیشرفت کنید.‏ وقتی با آن‌ها وقت می‌گذرانید،‏ توجه کنید که چقدر شاد هستند و از این که تصمیم گرفته‌اند به یَهُوَه خدمت کنند پشیمان نیستند.‏ از آن‌ها بخواهید تجربه‌هایی را که در خدمت به یَهُوَه داشته‌اند برایتان تعریف کنند.‏ قبل از این که یک تصمیم مهم بگیرید با آن‌ها مشورت کنید.‏ یادتان باشد که «از کثرت مشاوران،‏ پیروزی حاصل می‌شود‏.‏‏» ب۲۲/‏۸ ص ۳-‏۴ ¶۶-‏۷

همهٔ ما با سختی و مشکل روبرو می‌شویم،‏ اما تنها نیستیم.‏ یَهُوَه مثل پدری مهربان همیشه به ما توجه دارد.‏ او کنار ماست،‏ فریادهای کمکمان را می‌شنود و آماده است که از ما حمایت کند.‏ (‏اشع ۴۳:‏⁠۲‏)‏ یَهُوَه تحت هر شرایطی به ما کمک می‌کند.‏ پس ما مطمئنیم که می‌توانیم در هر سختی‌ای پایدار بمانیم.‏ ما می‌توانیم به او دعا کنیم،‏ کتاب مقدّس را بخوانیم،‏ از تدارکات روحانی استفاده کنیم و از برادران و خواهرانمان کمک بگیریم.‏ ما واقعاً قدردانیم که پدری داریم که به ما توجه دارد و این «مایه شادی دل ماست.‏» (‏مز ۳۳:‏​۲۱‏،‏ ترجمهٔ تفسیری‏)‏ اگر از همهٔ تدارکاتی که برایمان فراهم کرده خوب استفاده کنیم،‏ به او نشان می‌دهیم که از توجه و محبتش قدردانیم.‏ همین طور می‌خواهیم تحت مراقبتش بمانیم؛‏ یعنی تمام تلاشمان را می‌کنیم تا از او اطاعت کرده و مطابق با معیارهایش زندگی کنیم.‏ در این صورت او همیشه به ما توجه می‌کند!‏ ب۲۲/‏۸ ص ۱۳ ¶۱۵-‏۱۶

این روزها خیلی از مردم به هیچ کس اعتماد ندارند.‏ آن‌ها شک دارند که آیا می‌توانند به اشخاص دنیای سیاست،‏ علم و تجارت اعتماد کنند و مطمئن نیستند که آیا آن‌ها همیشه به نفعشان عمل می‌کنند یا نه.‏ به علاوه بیشتر مردم احترامی برای رهبران کلیساها قائل نیستند.‏ پس جای تعجب نیست که به کتاب مقدّس،‏ کتابی که این رهبران مدعی نمایندگی آن هستند اعتماد ندارند.‏ ما خادمان خدا اطمینان داریم که یَهُوَه،‏ «خدای حقیقت و راستی» است و همیشه خوبی ما را می‌خواهد.‏ (‏مز ۳۱:‏۵؛‏ اشع ۴۸:‏۱۷‏)‏ ما می‌دانیم که می‌توانیم به آنچه در کتاب مقدّس نوشته شده اعتماد کنیم.‏ همچنین با یک محقق کتاب مقدّس موافقیم که می‌گوید:‏ «ذرّه‌ای اشتباه و خطا در گفته‌های خدا وجود ندارد.‏ قوم خدا چون به او اعتماد دارند،‏ می‌توانند به گفته‌هایش هم اعتماد داشته باشند.‏» ب۲۳/‏۱ ص ۲ ¶۱-‏۲

یک راهی که می‌توانیم برادران و خواهرانمان را تشویق و بنا کنیم این است که ایمانشان را به یَهُوَه قوی کنیم.‏ بعضی از هم‌ایمانانمان از طرف بی‌ایمانان مسخره می‌شوند.‏ بعضی‌ها با بیماری‌ای جدی روبرو هستند یا از دست کسی دلخور شده‌اند.‏ بعضی‌ها هم سال‌هاست منتظرند که دنیای شیطان تمام شود.‏ چنین شرایطی می‌تواند ایمانمان را مورد آزمایش قرار دهد.‏ در قرن اول هم برادران و خواهرانمان با مشکلات مشابهی روبرو بودند.‏ پولُس با استفاده از نوشته‌های مقدّس برادران و خواهران را تشویق و بنا می‌کرد.‏ در آن زمان بعضی از مردم یهودیت را برتر از مسیحیت می‌دانستند.‏ برای همین شاید برای بعضی از مسیحیان سخت بود که با اعضای خانواده‌شان که چنین طرز فکری داشتند،‏ استدلال کنند.‏ بدون شک نامهٔ پولُس به عبرانیان،‏ این مسیحیان را خیلی تشویق کرد،‏ چون می‌توانستند از استدلال‌های قوی و محکم پولُس در آن نامه استفاده کنند.‏—‏عبر ۱:‏​۵،‏ ۶؛‏ ۲:‏​۲،‏ ۳؛‏ ۹:‏​۲۴،‏ ۲۵‏.‏ ب۲۲/‏۸ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۲-‏۱۴

در دنیای شیطان مردم نمی‌دانند به چه کسی اعتماد کنند.‏ رفتار رهبران مذهبی،‏ سیاستمداران و تاجران باعث سلب اعتماد از آن‌ها شده است.‏ مردم حتی از دوستان،‏ همسایگان و اعضای خانواده‌شان مأیوس شده‌اند.‏ اما این موضوع باعث تعجب ما نیست.‏ چون کتاب مقدّس چنین پیشگویی کرده است:‏ ‹در روزهای آخر،‏ مردم،‏ عهدشکن،‏ تهمت‌زن و خیانتکار خواهند بود› یا به عبارت دیگر مردم شخصیت شیطان،‏ حاکم این نظام حاضر را از خودشان نشان می‌دهند؛‏ کسی که اصلاً قابل اعتماد نیست.‏ (‏۲تیمو ۳:‏​۱-‏۴؛‏ ۲قر ۴:‏⁠۴‏)‏ ما می‌دانیم که می‌توانیم کاملاً به یَهُوَه اعتماد کنیم.‏ مطمئنیم که او ما را دوست دارد و هیچ وقت دوستانش را تنها نمی‌گذارد.‏ (‏مز ۹:‏۱۰‏)‏ همین طور می‌توانیم به عیسی اعتماد کنیم چون جانش را برای ما فدا کرد.‏ (‏۱پطر ۳:‏۱۸‏)‏ همچنین شخصاً تجربه کرده‌ایم که راهنمایی‌هایی کتاب مقدّس قابل اعتماد است.‏ —‏۲تیمو ۳:‏​۱۶،‏ ۱۷‏.‏ ب۲۲/‏۹ ص ۲ ¶۱-‏۲

شادی واقعی فقط احساس سرزندگی و بشّاش بودن نیست که زودگذر باشد،‏ بلکه ماندگار است.‏ عیسی در موعظهٔ بالای کوه گفت:‏ «خوشا به حال کسانی که به نیاز روحانی خود آگاهند.‏» (‏مت ۵:‏⁠۳‏)‏ عیسی می‌دانست ما انسان‌ها طوری آفریده شده‌ایم که می‌خواهیم خالقمان یَهُوَه خدا را بشناسیم و او را پرستش کنیم.‏ از آنجا که یَهُوَه «خدای شاد» است،‏ پرستندگانش هم می‌توانند شاد باشند.‏ (‏۱تیمو ۱:‏۱۱‏)‏ آیا باید شرایط ایده‌آلی داشته باشیم تا شاد باشیم؟‏ نه.‏ عیسی گفت که «ماتم‌دیدگان» می‌توانند شاد باشند؛‏ همین طور عیسی گفت آن‌هایی که «به سبب درستکاری آزار دیده‌اند» می‌توانند شاد باشند.‏ (‏مت ۵:‏​۴،‏ ۱۰،‏ ۱۱‏)‏ عیسی تعلیم داد که شادی از رسیدگی به نیاز روحانی‌مان و نزدیک شدن به خدا به دست می‌آید،‏ نه از شرایط ایده‌آل زندگی.‏—‏یعقو ۴:‏⁠۸‏.‏ ب۲۲/‏۱۰ ص ۶ ¶۱-‏۳

فهم و قدرت تشخیص به یک مسیحی کمک می‌کند تا بداند چه وقت ‹سکوت کند و چه وقت صحبت کند.‏› (‏جا ۳:‏⁠۷‏)‏ در بعضی از فرهنگ‌ها گفته می‌شود که ‹سخن نقره است و سکوت طلاست.‏› به عبارت دیگر،‏ بعضی وقت‌ها بهتر است سکوت کنیم.‏ نمونه‌ای را در نظر بگیرید.‏ از یک پیر جماعت باتجربه خواسته شد که برای رسیدگی به مشکلاتی جدی به جماعت‌های دیگر کمک کند.‏ یک پیر جماعت در مورد این برادر گفت:‏ «او همیشه مراقب است تا اطلاعات محرمانهٔ جماعت‌های دیگر را با ما در میان نگذارد.‏» رفتار این برادر باعث شده که پیران دیگر در جماعت برای او احترام قائل شوند.‏ آن‌ها مطمئن هستند که او هیچ وقت مسائل محرمانهٔ جماعتشان را با جماعت‌های دیگر در میان نمی‌گذارد.‏ صداقت هم برای قابل اعتماد بودن مهم است.‏ ما به شخص صادق اعتماد داریم چون می‌دانیم همیشه حرف درست را می‌گوید.‏—‏افس ۴:‏۲۵؛‏ عبر ۱۳:‏۱۸‏.‏ ب۲۲/‏۹ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۴-‏۱۵

خیلی‌ها گوششان را به حکمت واقعی که در «کوی و برزن ندا در می‌دهد» می‌بندند.‏ (‏امث ۱:‏​۲۰‏،‏ ه‌ن‏)‏ طبق کتاب مقدّس سه گروه حکمت را رد می‌کنند:‏ «ساده‌لوحان،‏» «تمسخرگران» و «جاهلان.‏» (‏امث ۱:‏​۲۲-‏۲۵‏،‏ ه‌ن‏)‏ «ساده‌لوحان» کسانی هستند که زودباور،‏ خام و بی‌تجربه‌اند.‏ (‏امث ۱۴:‏​۱۵‏،‏ ه‌ن‏)‏ مثلاً به میلیون‌ها نفر فکر کنید که فریب رهبران سیاسی و مذهبی را خورده‌اند.‏ بعضی‌ها وقتی متوجه می‌شوند فریب این رهبران را خورده‌اند،‏ خیلی ناراحت می‌شوند.‏ اما کسانی که در امثال ۱:‏۲۲ به آن‌ها اشاره شده،‏ می‌خواهند ساده‌لوح بمانند.‏ (‏ار ۵:‏۳۱‏)‏ آن‌ها نمی‌خواهند در مورد تعلیمات کتاب مقدّس بدانند یا طبق معیارهایش زندگی کنند.‏ ما نمی‌خواهیم از آنانی باشیم که دوست دارند ساده‌لوح بمانند.‏—‏امث ۱:‏۳۲؛‏ ۲۷:‏۱۲‏.‏ ب۲۲/‏۱۰ ص ۱۹-‏۲۰ ¶۵-‏۷

سازمان خدا برای حفظ ایمنی ما دستورالعمل‌هایی به ما می‌دهد.‏ دائماً به ما یادآور می‌شود که اطلاعات جدید خود را به پیران جماعت بدهیم تا در مواقع اضطراری با ما تماس بگیرند.‏ آیا این کار را کرده‌اید؟‏ شاید به ما گفته شود که در جایی پناه بگیریم،‏ منطقه‌ای را تخلیه کنیم،‏ وسایل لازم را برای خودمان جمع‌آوری کنیم یا بدانیم چگونه و چه وقت به دیگران کمک کنیم.‏ اگر به این راهنمایی‌ها گوش ندهیم،‏ زندگی خود و پیران جماعت را به خطر می‌اندازیم.‏ باید یادمان باشد که این مردان وفادار مراقب ما هستند.‏ (‏عبر ۱۳:‏۱۷‏)‏ بسیاری از برادران و خواهرانی که مجبور شده‌اند به خاطر فاجعه یا ناآرامی‌های اجتماعی به منطقه‌ای دیگر بروند،‏ تلاششان را کرده‌اند تا خود را با شرایط جدید وفق بدهند و با فعالیت‌های روحانی مشغول باشند.‏ آن‌ها مانند مسیحیان قرن اول که به دلیل آزار و اذیت‌ها پراکنده شده بودند،‏ همچنان ‹بشارت کلام خدا را اعلام می‌کنند.‏› (‏اعـما ۸:‏⁠۴‏)‏ فعالیت موعظه به آن‌ها کمک می‌کند تا روی فعالیت‌های روحانی تمرکز کنند،‏ نه روی شرایط سختشان.‏ در نتیجه آن‌ها توانسته‌اند شادی و آرامششان را حفظ کنند.‏ ب۲۲/‏۱۲ ص ۱۹-‏۲۰ ¶۱۲-‏۱۳

یَهُوَه برای هر یک از ما ارزش قائل است.‏ عیسی قبل از این که رسولانش را برای موعظه بفرستد به آن‌ها کمک کرد تا از مخالفت دیگران نترسند.‏ (‏مت ۱۰:‏​۲۹-‏۳۱‏)‏ به این منظور عیسی به گنجشک‌ها که در آن دوران ارزش خیلی کمی داشتند اشاره کرد.‏ او به شاگردانش گفت:‏ «اگر یکی از آن‌ها هم به زمین بیفتد،‏ پدر آسمانی شما از آن آگاه خواهد بود.‏» بعد از آن او گفت:‏ «ارزش شما بسیار بیشتر از گنجشک‌هاست.‏» عیسی به آن‌ها اطمینان داد که یَهُوَه برای هر یک از آن‌ها ارزش قائل است،‏ پس نباید از مخالفت بترسند.‏ مطمئناً وقتی شاگردان عیسی در شهرها و روستاها موعظه می‌کردند و گنجشک‌ها را می‌دیدند یاد گفتهٔ عیسی می‌افتادند.‏ پس وقتی شما هم یک پرندهٔ کوچک را دیدید یادتان باشد که یَهُوَه برایتان خیلی ارزش قائل است،‏ چون «ارزش شما بسیار بیشتر از گنجشک‌هاست.‏» بله با کمک یَهُوَه می‌توانیم با شجاعت در مقابل مخالفت‌ها بایستیم.‏ ب۲۳/‏۳ ص ۱۸ ¶۱۲

گاهی اوقات با مشکلاتی روبرو می‌شویم؛‏ مثل مخالفت از طرف خانواده یا از دست دادن شغلمان.‏ اگر مدتی طولانی با مشکلات درگیر هستیم،‏ ممکن است امیدمان را از دست بدهیم و دلسرد شویم.‏ شیطان از چنین فرصت‌هایی استفاده می‌کند تا در دل ما شک و تردید نسبت به محبت یَهُوَه ایجاد کند.‏ او می‌خواهد که ما فکر کنیم یَهُوَه یا سازمانش مسئول درد و رنج‌های ما هستند.‏ برای بعضی از اسرائیلیانی که در مصر بودند همین اتفاق افتاد.‏ در ابتدا آن‌ها معتقد بودند که یَهُوَه موسی و هارون را فرستاده تا آن‌ها را از بردگی نجات دهند.‏ (‏خرو ۴:‏​۲۹-‏۳۱‏)‏ اما بعداً وقتی فرعون زندگی را برایشان سخت کرد،‏ موسی و هارون را مقصر دانستند.‏ (‏خرو ۵:‏​۱۹-‏۲۰‏)‏ متأسفانه اسرائیلیان خادمان وفادار خدا را مقصر دانستند.‏ اگر مدتی طولانی با مشکلات درگیر هستید با یَهُوَه در دعا درد دل کنید و از او کمک بخواهید.‏ ب۲۲/‏۱۱ ص ۱۵ ¶۵-‏۶

یَهُوَه منشأ حیات است و این قدرت را دارد که مردگان را زنده کند.‏ او به ایلیای نبی هم قدرت داد تا پسر بیوه‌زن صَرِفَه را رستاخیز دهد.‏ (‏۱پاد ۱۷:‏​۲۱-‏۲۳‏)‏ بعدها،‏ اِلیشَع نبی با کمک خدا زندگی پسر زن شونَمی را به او برگرداند.‏ (‏۲پاد ۴:‏​۱۸-‏۲۰،‏ ۳۴-‏۳۷‏)‏ این گزارشات رستاخیز نشان می‌دهند که یَهُوَه این قدرت را دارد که مردگان را به زندگی برگرداند.‏ وقتی عیسی روی زمین بود نشان داد پدرش این قدرت را به او هم داده است.‏ (‏یو ۱۱:‏​۲۳-‏۲۵،‏ ۴۳،‏ ۴۴‏)‏ الآن عیسی در آسمان است و «تمامی اقتدار در آسمان و بر روی زمین» به او داده شده است.‏ بنابراین او می‌تواند تمام آن‌هایی را که در قبرها هستند به زندگی برگرداند تا بتوانند تا ابد زندگی کنند.‏—‏مت ۲۸:‏۱۸؛‏ یو ۵:‏​۲۶-‏۲۹‏.‏ ب۲۲/‏۱۲ ص ۵ ¶۱۰

مردم با رد کردن حِزْقیال،‏ یَهُوَه را رد می‌کردند.‏ سخنان آیهٔ روز به حِزْقیال اطمینان داد که وقتی مردم پیامش را رد می‌کنند به این معنی نیست که او به عنوان نبی در انجام مسئولیتش کوتاهی کرده است.‏ یَهُوَه همین طور به حِزْقیال اطمینان داد که وقتی آن پیام داوری به تحقق برسد،‏ مردم می‌فهمند که «نبی‌ای در میان ایشان بوده است.‏» (‏حز ۲:‏۵؛‏ ۳۳:‏۳۳‏)‏ مطمئناً آن گفته‌های دلگرم‌کننده به حِزْقیال قوّت لازم را داد تا خدمت موعظهٔ خود را انجام دهد.‏ ما هم با دانستن این که از طرف یَهُوَه فرستاده شده‌ایم قوّت می‌گیریم.‏ او ما را «شاهدان» خود می‌خواند.‏ (‏اشع ۴۳:‏۱۰‏)‏ چه افتخار بزرگی!‏ همان طور که یَهُوَه به حِزْقیال گفت:‏ ‹نترس!‏› به ما هم می‌گوید:‏ «وحشت نکنید.‏» (‏حز ۲:‏⁠۶‏)‏ اما چرا نباید از مخالفانمان بترسیم؟‏ چون ما هم مثل حِزْقیال از طرف یَهُوَه فرستاده شده‌ایم و او از ما پشتیبانی می‌کند.‏—‏اشع ۴۴:‏⁠۸‏.‏ ب۲۲/‏۱۱ ص ۳-‏۴ ¶۴-‏۵

امروزه ما خیلی خوشحالیم که پیران و خادمان جماعت قابل اعتمادی داریم.‏ این برادران به خوبی از ما مراقبت می‌کنند و ما از این بابت از یَهُوَه ممنونیم.‏ ما چطور می‌توانیم نشان دهیم که قابل اعتمادیم؟‏ ما برادران و خواهرانمان را دوست داریم و علاقمندیم تا از وضعیتشان باخبر باشیم.‏ با این حال در این کار باید متعادل باشیم و به حریم خصوصی‌شان احترام بگذاریم.‏ بعضی مسیحیان در قرن اول به ‹غیبت‌گویی و فضولی عادت داشتند و چیزهایی می‌گفتند که نباید بگویند.‏› (‏۱تیمو ۵:‏۱۳‏)‏ ما نمی‌خواهیم مثل آن‌ها باشیم.‏ تصوّر کنید کسی در مورد امور خصوصی‌اش با ما صحبت کند و از ما بخواهد به کسی نگوییم.‏ مثلاً شاید یک خواهر در مورد مشکل سلامتی‌اش یا مشکلی دیگر با ما صحبت کند و از ما بخواهد که رازش را به کسی نگوییم.‏ ما باید به خواسته‌اش احترام بگذاریم.‏ ب۲۲/‏۹ ص ۱۰ ¶۷-‏۸

عبارت یونانی‌ای که ‹تازه ساختن ذهن› ترجمه شده،‏ می‌تواند به صورت ‹نوسازی ذهن› هم ترجمه شود.‏ تازه ساختن ذهن به این معنی نیست که در زندگی فقط چند کار خوب انجام دهیم؛‏ بلکه باید خودمان را محک بزنیم که چه شخصیتی داریم و تا جای ممکن تغییرات لازم را ایجاد کنیم تا بتوانیم با معیارهای یَهُوَه زندگی کنیم.‏ ما باید این کار را نه یک بار بلکه مرتباً انجام بدهیم.‏ وقتی به کاملیت برسیم،‏ می‌توانیم همیشه کاری را که یَهُوَه را خشنود می‌کند انجام دهیم.‏ ولی تا آن زمان باید دائماً برای رسیدن به آن هدف تلاش کنیم.‏ توجه کنید که پولُس رسول در رومیان ۱۲:‏۲ گفت که بین تازه ساختن ذهن و تشخیص خواست خدا ارتباط وجود دارد.‏ به جای این که اجازه بدهیم دنیا روی طرز فکر ما تأثیر بگذارد،‏ باید خودمان را محک بزنیم و ببینیم چقدر اجازه می‌دهیم طرز فکر خدا روی اهداف و تصمیمات ما تأثیر بگذارد.‏ ب۲۳/‏۱ ص ۸-‏۹ ¶۳-‏۴

آیا یَهُوَه برای کمک به ما در هر شرایطی که با آن روبرو شویم مداخله می‌کند؟‏ آیا او باعث می‌شود که اتفاقات بد زندگی‌مان به اتفاقات خوب تبدیل شوند؟‏ کتاب مقدّس چنین چیزی نمی‌گوید.‏ (‏جا ۸:‏۹؛‏ ۹:‏۱۱‏)‏ ولی از یک چیز مطمئنیم،‏ یَهُوَه از سختی‌هایی که با آن روبرو هستیم آگاه است و فریاد کمکمان را می‌شنود.‏ (‏مز ۳۴:‏۱۵؛‏ اشع ۵۹:‏⁠۱‏)‏ مهم‌تر از این یَهُوَه می‌تواند به ما کمک کند که سختی‌ها را با موفقیت تحمّل کنیم.‏ یک روش که یَهُوَه به ما کمک می‌کند این است که اغلب به موقع به ما دلگرمی می‌دهد.‏ (‏۲قر ۱:‏​۳،‏ ۴‏)‏ آیا می‌توانید به زمانی فکر کنید که در زندگی‌تان شدیداً به کمک نیاز داشته‌اید و یَهُوَه به شما دلگرمی داده باشد؟‏ اغلب وقتی یک سختی را پشت سر می‌گذاریم و به گذشته نگاه می‌کنیم می‌بینیم که یَهُوَه به ما کمک کرده است.‏ ب۲۳/‏۱ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۱۳-‏۱۵

این وحش نیز بسیار شبیه وحشِ هفت‌سر است،‏ اما «سرخ رنگ» است.‏ این وحش «مجسمهٔ وحش» نامیده شده و به عنوان «پادشاه هشتم» توصیف شده است.‏ (‏مکا ۱۳:‏​۱۴،‏ ۱۵؛‏ ۱۷:‏​۳،‏ ۸‏)‏ به گفتهٔ یوحنای رسول این «پادشاه» زمانی بود،‏ بعد دیگر نبود و دوباره ظاهر می‌شود.‏ به‌راستی این توصیفی بجا از سازمان ملل متحد است که در جهت پیشبرد منافع نظام سیاسی دنیا فعالیت می‌کند.‏ ابتدا،‏ جامعهٔ ملل به وجود آمد،‏ طی جنگ جهانی دوم دیگر نبود،‏ و بعدها به صورت سازمان مللِ متحد شکل گرفت.‏ وحش‌ها،‏ این قدرت‌های سیاسی با تبلیغاتشان مردم را به مخالفت بر ضدّ یَهُوَه و قومش تحریک می‌کنند.‏ به گفتهٔ یوحنا آن‌ها «پادشاهان سراسر زمین» را برای جنگ حارمَگِدّون «جنگِ آن روز عظیم خدای قادر مطلق» گرد هم می‌آورند.‏—‏مکا ۱۶:‏​۱۳،‏ ۱۴،‏ ۱۶‏.‏ ب۲۲/‏۵ ص ۱۰ ¶۱۰-‏۱۱

وقتی عیسی یاد گرفت که نوشته‌های مقدس را بخواند با آن خوب آشنا شد و آن نوشته‌ها را دوست داشت و اجازه می‌داد که روی اعمالش تأثیر بگذارد.‏ وقتی عیسای ۱۲ ساله در معبد با معلّمانی که با شریعت موسی خوب آشنا بودند صحبت می‌کرد،‏ آن‌ها «از فهم او و پاسخ‌هایش شگفت‌زده می‌شدند.‏» (‏لو ۲:‏​۴۶،‏ ۴۷،‏ ۵۲‏)‏ اگر ما هم به طور مرتب کتاب مقدّس را بخوانیم،‏ با کلام خدا آشنا می‌شویم و آن را دوست خواهیم داشت.‏ ما از گفتگوی عیسی با کسانی که با شریعت آشنا بودند،‏ منجمله علمای دین،‏ فَریسیان و صَدّوقیان می‌توانیم درس بگیریم.‏ آن رهبران مذهبی اغلب نوشته‌های مقدّس را می‌خواندند ولی از آن فایده نمی‌بردند.‏ عیسی در گفتگو با آن‌ها به سه نکته اشاره کرد که چرا نمی‌توانند از نوشته‌های مقدّس بیشترین فایده را ببرند.‏ با بررسی سخنان عیسی بهتر می‌توانیم ۱)‏ آنچه را که می‌خوانیم درک کنیم،‏ ۲)‏ گوهرهای روحانی پیدا کنیم و ۳)‏ اجازه دهیم کلام خدا ما را شکل دهد.‏ ب۲۳/‏۲ ص ۸-‏۹ ¶۲-‏۳

بعضی از خطراتی که باید از آن‌ها دوری کنیم،‏ ابراز علاقهٔ نابجا به جنس مخالف،‏ مصرف بی‌رویهٔ الکل،‏ پرخوری،‏ سخنان آزاردهنده،‏ تماشای صحنه‌های خشونت‌آمیز،‏ پورنوگرافی و چیزهایی از این قبیل است.‏ (‏مز ۱۰۱:‏⁠۳‏)‏ دشمن ما ابلیس دائماً منتظر فرصتی است که به دوستی ما با یَهُوَه صدمه بزند.‏ (‏۱پطر ۵:‏⁠۸‏)‏ اگر مراقب نباشیم شیطان می‌تواند در دل و ذهنمان بذر حسد،‏ فریبکاری،‏ طمع،‏ نفرت،‏ تکبّر و کینه بکارد.‏ (‏غلا ۵:‏​۱۹-‏۲۱‏)‏ اما اگر سریعاً آن‌ها را ریشه‌کن نکنیم،‏ اصطلاحاً به یک گیاه سمی بزرگ تبدیل می‌شوند و می‌توانند مشکل‌آفرین باشند.‏ (‏یعقو ۱:‏​۱۴،‏ ۱۵‏)‏ یک خطر نامحسوس که باید از آن دوری کرد،‏ معاشر بد است.‏ باید بدانیم که رفتار ما شدیداً تحت تأثیر کسانی قرار می‌گیرد که با آن‌ها وقت صرف می‌کنیم.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۳۳‏)‏ اگر به وضعیت روحانی‌مان توجه کنیم،‏ از معاشرت نزدیک با کسانی که مطابق معیارهای یَهُوَه زندگی نمی‌کنند دوری می‌کنیم.‏ (‏لو ۲۱:‏۳۴؛‏ ۲قر ۶:‏۱۵‏)‏ بله خطر را می‌بینیم و از آن دوری می‌کنیم.‏ ب۲۳/‏۲ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۷؛‏ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۱۰-‏۱۱

هر چه بیشتر در مورد یَهُوَه یاد می‌گیریم محبتمان هم نسبت به او بیشتر می‌شود.‏ مطمئناً می‌خواهیم همیشه به او نزدیک‌تر شویم،‏ کاری که امکان‌پذیر است.‏ او با مهربانی ما را تشویق می‌کند تا دلش را شاد کنیم.‏ (‏امث ۲۳:‏​۱۵،‏ ۱۶‏)‏ ما نه تنها با حرف‌هایمان بلکه با کارهایمان هم می‌توانیم دل خدا را شاد کنیم.‏ بله با روش زندگی‌مان نشان می‌دهیم که واقعاً یَهُوَه را دوست داریم.‏ حقیقتاً شاد کردن یَهُوَه بهترین هدفی است که می‌توانیم در زندگی داشته باشیم.‏ چطور می‌توانید نشان دهید که یَهُوَه را دوست دارید؟‏ اول می‌توانید در یک دعای شخصی خودتان را به تنها خدای حقیقی وقف کنید.‏ (‏مز ۴۰:‏⁠۸‏)‏ بعد می‌توانید وقف خود را که در خلوت انجام داده‌اید با تعمیدتان به عموم اعلام کنید.‏ روز تعمیدمان یک روز مهم و شاد است.‏ از آن روز به بعد یک زندگی تازه را شروع می‌کنیم و دیگر برای خودمان زندگی نمی‌کنیم،‏ بلکه برای یَهُوَه.‏ (‏روم ۱۴:‏۸؛‏ ۱پطر ۴:‏​۱،‏ ۲‏)‏ شاید این تصمیم در ابتدا به نظر سخت بیاید.‏ ولی راه را برای بهترین روش زندگی باز می‌کند.‏ ب۲۳/‏۳ ص ۵-‏۶ ¶۱۴-‏۱۵