ژوئن

توانایی تکلّم هدیه‌ای از خدای مهربان به ما انسان‌هاست.‏ با این حال،‏ از توانایی تکلّم این هدیۀ پرارزش سوءاستفاده شد.‏ ابتدا شیطان به حوّا دروغ گفت و این برای انسان‌ها گناه و ناکاملی به دنبال داشت.‏ (‏پیدا ۳:‏​۱-‏۴‏)‏ آدم هم از این هدیه سوءاستفاده کرد و گناهش را به گردن حوّا و حتی یَهُوَه انداخت.‏ (‏پیدا ۳:‏۱۲‏)‏ قائن بعد از کشتن برادرش هابیل،‏ به یَهُوَه دروغ گفت.‏ (‏پیدا ۴:‏⁠۹‏)‏ امروزه سخت بتوان فیلمی پیدا کرد که ناسزاگویی در آن نباشد.‏ از کوچک و بزرگ گرفته،‏ از مدرسه تا محیط کار کلمات زشت نُقل زبان‌هاست.‏ اگر مراقب نباشیم ممکن است به آنچه می‌شنویم عادت کنیم و خود آن را به کار ببریم.‏ بی‌تردید ما مسیحیان می‌خواهیم یَهُوَه را خشنود کنیم و این فقط به معنی پرهیز از ناسزاگویی و کلمات زشت نیست.‏ ما می‌خواهیم از قدرت تکلّم در جهت درست استفاده کنیم،‏ برای تمجید و ستایش یَهُوَه.‏ ب۲۲/‏۴ ص ۴-‏۵ ¶۱-‏۳

عیسی دید معقولی نسبت به مادیات داشت.‏ او از خوردن و نوشیدن لذّت می‌برد.‏ (‏لو ۱۹:‏​۲،‏ ۶،‏ ۷‏)‏ اولین معجزهٔ او این بود که آب را به یک شراب مرغوب تبدیل کرد.‏ (‏یو ۲:‏​۱۰،‏ ۱۱‏)‏ همین طور روزی که کشته شد یک لباس گرانقیمت تنش بود.‏ (‏یو ۱۹:‏​۲۳،‏ ۲۴‏)‏ اما عیسی اجازه نداد که مادیات اولویت زندگی‌اش شود.‏ عیسی تعلیم داد که اگر به پادشاهی خدا اولویت دهیم،‏ یَهُوَه به نیازهایمان رسیدگی می‌کند.‏ (‏مت ۶:‏​۳۱-‏۳۳‏)‏ بسیاری پند کتاب مقدّس را در رابطه با مادیات به کار برده‌اند.‏ برادری مجرّد به اسم دانیال می‌گوید:‏ «در نوجوانی تصمیم گرفتم که به امور روحانی اولویت بدهم.‏» دانیال زندگی‌اش را ساده نگه داشته است؛‏ برای همین توانسته وقت و مهارت‌هایش را صرف فعالیت‌های روحانی کند.‏ او در ادامه می‌گوید:‏ «برکاتی که یَهُوَه به من داده است را با هیچ پولی نمی‌توانستم به دست بیاورم.‏» ب۲۲/‏۵ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۶-‏۷

اگر به طور مرتب کتاب مقدّس و نشریاتمان را مطالعه کنیم،‏ نشان می‌دهیم که حقیقت را دوست داریم.‏ مهم نیست که چند وقت است که با حقیقت آشنا شده‌ایم،‏ ما همیشه می‌توانیم دربارهٔ آن بیشتر یاد بگیریم.‏ مطالعه کار آسانی نیست،‏ اما ارزش تلاش کردن را دارد.‏ همه مطالعه کردن و خواندن را دوست ندارند.‏ اما برای این که حقیقت را بهتر درک کنیم،‏ یَهُوَه از ما می‌خواهد که ‹در پی‌اش باشیم و جستجویش کنیم.‏› (‏امث ۲:‏​۴-‏۶‏)‏ برادری به اسم کُری دربارهٔ هر آیه‌ای که می‌خواند تحقیق می‌کند.‏ او می‌گوید:‏ «همهٔ پاورقی‌ها و آیات ارجاعی آن آیه را می‌خوانم و در موردش تحقیق می‌کنم.‏ این روش مطالعه خیلی به من کمک کرده است.‏» ما از هر روشی که برای مطالعه استفاده کنیم،‏ اگر با دقت و حوصله انجام شود،‏ فایده می‌بریم و نشان می‌دهیم که برای حقیقت ارزش قائلیم.‏—‏مز ۱:‏​۱-‏۳‏.‏ ب۲۲/‏۸ ص ۱۷ ¶۱۳؛‏ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۵-‏۱۶

عیسی وقتی روی زمین بود با استفاده از آفرینش در مورد خدا به شاگردانش تعلیم می‌داد.‏ بیایید به یک نمونه بپردازیم.‏ یَهُوَه محبتش را از کسی دریغ نمی‌کند.‏ عیسی در موعظهٔ بالای کوه به دو جنبه از آفرینش یعنی آفتاب و باران اشاره کرد که خیلی از مردم توجه خاصّی به آن‌ها نمی‌کنند.‏ اما هر دوی این‌ها برای زندگی واجب هستند.‏ یَهُوَه می‌توانست آفتاب و باران را از انسان‌های شریر دریغ کند.‏ با این حال از روی محبت آن‌ها را در اختیار همه می‌گذارد.‏ (‏مت ۵:‏​۴۳-‏۴۵‏)‏ عیسی به این شکل به شاگردانش یاد داد که یَهُوَه می‌خواهد نسبت به همه محبت نشان دهیم.‏ با دیدن غروب خیره‌کننده یا باران طراوت‌بخش متوجه می‌شویم که یَهُوَه چقدر همه را دوست دارد.‏ ما هم می‌توانیم با موعظه کردن به همهٔ انسان‌ها از محبت یَهُوَه سرمشق بگیریم.‏ ب۲۳/‏۳ ص ۱۷ ¶۹-‏۱۰

یوحنای رسول از چه چیزی حیرت کرد؟‏ او زنی را دید که بر پشت وحشی سرخ رنگ سوار است.‏ آن زن «فاحشهٔ بزرگ» و «بابِل بزرگ» معرفی شده که با «پادشاهان زمین» زنا می‌کند.‏ (‏مکا ۱۷:‏​۱-‏۵‏)‏ «بابِل بزرگ» یا «زن فاحشه» کیست؟‏ این زن نمی‌تواند مظهر سازمانی سیاسی باشد،‏ چون یوحنا می‌گوید با سیاستمداران این دنیا زنا کرده است.‏ (‏مکا ۱۸:‏⁠۹‏)‏ در واقع او تلاش می‌کند بر این حکمرانان تسلّط داشته باشد،‏ یا به اصطلاح بر پشت آن‌ها سوار است.‏ ضمناً،‏ این زن نمی‌تواند مظهر عوامل تجاری دنیای شیطان باشد.‏ عوامل تجاری دنیای شیطان در کتاب مکاشفه «بازرگانان زمین» خوانده شده‌اند.‏ (‏مکا ۱۸:‏​۱۱،‏ ۱۵،‏ ۱۶‏)‏ بابِل در زمان باستان مرکز پرستش کاذب و بت‌پرستی بود.‏ پس «زن فاحشه» یعنی همان «بابِل بزرگ» مظهر تمامی شکل‌های پرستش کاذب،‏ مظهر امپراتوری ادیان کاذب است.‏—‏مکا ۱۷:‏​۵،‏ ۱۸‏.‏ ب۲۲/‏۵ ص ۱۱ ¶۱۴-‏۱۶

طبعاً هر مادری گاه از خود می‌پرسد:‏ ‹آیا فرزند من هم یَهُوَه را پرستش و خدمت خواهد کرد؟‏› پدرمادرها از فشار دنیای شیطان بر فرزندانشان به‌خوبی آگاهند.‏ علاوه بر این فشارها،‏ بسیاری از مادران در تربیت فرزندانشان با مشکل دیگری نیز روبرویند.‏ مادرانی هستند که بدون پدر فرزندشان را بزرگ می‌کنند،‏ یا شاید پدر خانواده پرستندۀ یَهُوَه نیست.‏ چالش بزرگ کردن فرزند در راه حقیقت،‏ فقط محدود به والدینی نیست که اعتقادات مختلف دارند.‏ حتی برای پدر و مادری که هر دو یَهُوَه را می‌پرستند دشوار است که عشق به یَهُوَه و خدمت به او را در دل فرزندشان جای دهند.‏ اگر شما چنین وضعیتی دارید نگران نباشید.‏ یَهُوَه به شما کمک می‌کند.‏ شاید بتوانید در استفاده از این ابزارها برای پرستش خانوادگی با والدین باتجربه مشورت کنید.‏ (‏امث ۱۱:‏۱۴‏)‏ یَهُوَه می‌تواند در گفتگو با فرزندتان هم به شما کمک کند.‏ برای این که به افکار و احساسات فرزندتان پی ببرید،‏ به یَهُوَه دعا کنید تا هنگام گفتگو با فرزندتان سؤالات مناسب مطرح کنید.‏—‏امث ۲۰:‏⁠۵‏.‏ ب۲۲/‏۴ ص ۱۷ ¶۴،‏ ۷؛‏ ص ۱۸ ¶۹

عیسی به طور کامل شخصیت پدرش را منعکس می‌کرد.‏ پس هر چه عیسی را بهتر بشناسیم محبتمان به یَهُوَه بیشتر می‌شود.‏ (‏عبر ۱:‏⁠۳‏)‏ بهترین راه شناخت عیسی خواندن انجیل‌هاست.‏ اگر خواندن کتاب مقدّس هنوز جزو برنامهٔ روزانه‌تان نیست،‏ می‌توانید از همین الآن شروع کنید.‏ وقتی سرگذشت عیسی را می‌خوانید به خصوصیات او دقت کنید.‏ هیچ کس جلوی او معذّب نبود،‏ حتی بچه‌ها.‏ (‏مرق ۱۰:‏​۱۳-‏۱۶‏)‏ شاگردان عیسی هم افکار و احساساتشان را به‌راحتی با او در میان می‌گذاشتند.‏ (‏مت ۱۶:‏۲۲‏)‏ این نشان می‌دهد که ما با یَهُوَه خدا هم می‌توانیم همین قدر راحت باشیم و سفرهٔ دلمان را در دعا پیش او باز کنیم.‏ ما مطمئنیم که یَهُوَه هیچ وقت ما را محکوم نمی‌کند،‏ خیلی دوستمان دارد و به ما اهمیت می‌دهد.‏—‏۱پطر ۵:‏⁠۷‏.‏ ب۲۲/‏۸ ص ۳ ¶۴-‏۵

یَهُوَه خدا،‏ خالقمان همه چیز را در مورد ما می‌داند.‏ فکرش را بکنید!‏ او همه چیز را با جزئیاتِ تمام در مورد تک‌تک مردم روی زمین می‌داند.‏ (‏مز ۱۳۹:‏​۱۵-‏۱۷‏)‏ او از تمامی ضعف‌ها و ناکاملی‌هایی که به ارث برده‌ایم و هر آنچه شخصیتمان را شکل داده،‏ آگاه است.‏ حال که یَهُوَه خدایمان ما را به این خوبی می‌شناسد،‏ چه رفتاری با ما دارد؟‏ او نسبت به ما رئوف و مهربان است و ما را می‌بخشد.‏ (‏مز ۷۸:‏۳۹؛‏ ۱۰۳:‏​۱۳،‏ ۱۴‏)‏ یَهُوَه خدا جای هیچ شکی نگذاشته که نسبت به ما باگذشت و بخشنده است.‏ او بخوبی می‌داند که گناه آدم،‏ اولین انسان چه تأثیری بر ما داشته و چرا همهٔ ما گناه می‌کنیم و می‌میریم.‏ (‏روم ۵:‏۱۲‏)‏ ما راه گریزی از گناه و مرگ نداشتیم،‏ نه می‌توانستیم خود را از آن رها کنیم،‏ نه کس دیگر را.‏ (‏مز ۴۹:‏​۷-‏۹‏)‏ اما پدر پرمهرمان از سرِ رحمت و دلسوزی برای رهایی ما از گناه و مرگ راهی پیش پایمان گذاشت.‏ در یوحنا ۳:‏۱۶ آمده که یَهُوَه پسر یگانه‌اش را برای رهایی ما فدا کرد.‏—‏مت ۲۰:‏۲۸؛‏ روم ۵:‏۱۹‏.‏ ب۲۲/‏۶ ص ۳ ¶۵-‏۶

این آیه نشان می‌دهد که یَهُوَه شخص بخشنده را می‌بخشد.‏ این موضوع را در رابطه با شرح‌حال ایّوب می‌بینیم.‏ این مرد وفادار از زخم‌زبان‌ها و گفته‌های تیز و بُرندهٔ اِلیفاز،‏ بِلدَد و صوفَر بسیار رنجیده و ناراحت بود.‏ یَهُوَه خدا از ایّوب خواست برای آن‌ها دعا کند.‏ ایّوب چنین کرد و یَهُوَه او را برکت داد.‏ (‏ایو ۴۲:‏​۸-‏۱۰‏)‏ برعکس آن،‏ کینه‌توزی زیان‌آورست.‏ کینه و خشم باری سنگین بر دل است.‏ یَهُوَه می‌خواهد که ما از این بار رها شویم و آرامش داشته باشیم.‏ (‏افس ۴:‏​۳۱،‏ ۳۲‏)‏ او در کلامش چنین تأکید کرده:‏ «از خشم بازایست و غضب را ترک نما.‏» (‏مز ۳۷:‏⁠۸‏)‏ این پندی بسیار عاقلانه و حکیمانه است.‏ کینه به دل گرفتن هم برای جسم و هم برای روانمان زیان‌آور است.‏ (‏امث ۱۴:‏۳۰‏)‏ در واقع کینه‌توزی مثل خوردن سم است.‏ اگر نسبت به کسی که ما را رنجانده خشمگین بمانیم فقط به خود صدمه می‌زنیم.‏ اما اگر خشم و کینه را از دل بیرون کنیم،‏ انگار هدیه‌ای به خود داده‌ایم.‏ با این کار دل و ذهنمان آرام می‌شود و در خدمت به یَهُوَه پیش می‌رویم.‏ ب۲۲/‏۶ ص ۱۰ ¶۹-‏۱۰

امیدمان مثل یک کلاهخود از طرز فکرمان محافظت می‌کند و کمک می‌کند تا در زندگی خودخواه نباشیم و به رابطه‌مان با یَهُوَه صدمه نزنیم.‏ (‏۱قر ۱۵:‏​۳۳،‏ ۳۴‏)‏ امید می‌تواند از ما در مقابل این طرز فکر اشتباه که نمی‌توانیم یَهُوَه را خشنود کنیم محافظت کند.‏ به استدلال نادرست اِلیفاز فکر کنید که به ایّوب گفت:‏ «انسان فانی چیست که پاک باشد؟‏» همین طور در مورد خدا گفت:‏ «خدا به فرشتگانش هیچ اعتمادی ندارد،‏ حتی آسمان‌ها هم از دید او پاک نیستند.‏» (‏ایو ۱۵:‏​۱۴،‏ ۱۵‏)‏ اما حرف‌های او دروغ بود.‏ فراموش نکنید که شیطان پشت این نوع طرز فکر است.‏ او می‌خواهد که شما این طور فکر کنید و امیدتان را از دست بدهید.‏ سعی کنید این دروغ‌ها را باور نکنید.‏ شک نکنید که یَهُوَه می‌خواهد شما تا ابد زندگی کنید و به شما کمک می‌کند تا به این هدف برسید.‏—‏۱تیمو ۲:‏​۳،‏ ۴‏.‏ ب۲۲/‏۱۰ ص ۲۵-‏۲۶ ¶۸-‏۱۰

شیطان می‌خواست این باور را در دل ایّوب بکارد که دلیل مصیبت‌هایش ناراضی بودن یَهُوَه از اوست.‏ شیطان چه کرد؟‏ وقتی تمامی فرزندان ایّوب دور هم غذا می‌خوردند،‏ شیطان با بادی شدید خانه را بر سرشان خراب کرد.‏ (‏ایو ۱:‏​۱۸،‏ ۱۹‏)‏ شیطان آتشی از آسمان بر سر گله‌های ایّوب ریخت که نه تنها گله‌هایش،‏ حتی کارگرانی که از آن‌ها مراقبت می‌کردند هم از بین رفتند.‏ (‏ایو ۱:‏۱۶‏)‏ قاعدتاً این باد و آتش از منبعی فوق‌طبیعی بود،‏ چون ایّوب تصوّر کرد از طرف خدا بوده.‏ در نتیجه فکر کرد قاعدتاً باید یَهُوَه خدا را ناخشنود کرده باشد.‏ با این حال ایّوب به خود اجازه نداد کفر بگوید و پدر آسمانی‌اش را نفرین یا لعنت کند.‏ ایّوب متوجه بود که سال‌های سال یَهُوَه خدا برکات فراوانی نصیبش کرده بود.‏ پس با خود نتیجه‌گیری کرد که اگر آن برکات را از خدا پذیرفته،‏ بدی‌ها را هم باید بپذیرد.‏ پس گفت:‏ «اسم یَهُوَه از این به بعد هم ستایش شود.‏»—‏ایو ۱:‏​۲۰،‏ ۲۱‏.‏ ب۲۲/‏۶ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۷

عیسی هشداری مشابه به شاگردانش در یوحنا ۱۷:‏۱۴ داد.‏ بدون تردید تحقق این بخش از این پیشگویی را به عین دیده‌ایم به خصوص در ۱۰۰ سال اخیر.‏ چطور؟‏ کمی بعد از این که عیسی مسیح در سال ۱۹۱۴ به پادشاهی منصوب شد،‏ شیطان از آسمان بیرون انداخته شد.‏ پس در محدودهٔ زمین محصور شده و نابودی‌اش نزدیک است.‏ (‏مکا ۱۲:‏​۹،‏ ۱۲‏)‏ شیطان بیکار ننشسته!‏ او درمانده و خشمگین است و خشمش را بر سر قوم خدا خالی می‌کند.‏ (‏مکا ۱۲:‏​۱۳،‏ ۱۷‏)‏ همین است که نفرت از قوم خدا شدّت گرفته.‏ البته هیچ دلیلی ندارد که ما از شیطان و پیروانش بترسیم.‏ چون مثل پولُس رسول به این اطمینان داریم که «اگر خدا با ماست،‏ چه کسی می‌تواند بر ضدّ ما باشد؟‏» (‏روم ۸:‏۳۱‏)‏ به راستی که می‌توانیم اطمینان و اعتماد کامل به یَهُوَه داشته باشیم.‏ ب۲۲/‏۷ ص ۱۸ ¶۱۴-‏۱۵

عیسی نگران نبود که در انتهای این نظام افراد و نیروی کافی برای انجام این فعالیت نباشد.‏ او از تحقق پیشگویی آنچه مزمورنویس گفت آگاه بود که «در روزی که به جنگ روی قوم تو با رغبت داوطلب خواهند شد.‏» (‏مز ۱۱۰:‏⁠۳‏)‏ اگر شما نیز به فعالیت موعظه مشغولید،‏ در واقع از عیسی و غلام امین حمایت می‌کنید و در تحقق این پیشگویی نقش دارید.‏ این فعالیت با وجود فرازونشیب‌ها و موانعش انجام می‌شود.‏ یکی از مواردی که خدمت موعظه را برای مبشّران سخت می‌کند رویارویی با مخالفت است.‏ مرتدان،‏ رهبران مذهبی و سیاستمداران دروغ‌هایی در مورد این فعالیت رواج داده‌اند.‏ ممکن است تحت تأثیر این تبلیغات خویشاوندان،‏ آشنایان یا همکارانمان ما را تحت فشار قرار دهند تا از خدمت به یَهُوَه و فعالیت موعظه دست بکشیم.‏ در بعضی کشورها مخالفت‌ها با ایجاد رعب‌ووحشت،‏ تهدید،‏ دستگیری و حتی حبس همراه است.‏ ب۲۲/‏۷ ص ۸ ¶۱؛‏ ص ۹ ¶۵-‏۶

یَهُوَه از ما می‌خواهد که به طور مرتب کتاب مقدّس را مطالعه و روی آن تعمّق کنیم.‏ وقتی نکاتی را که می‌خوانیم در زندگی به کار ببریم،‏ ایمانمان قوی‌تر می‌شود و به یَهُوَه نزدیک‌تر می‌شویم.‏ در نتیجه راحت‌تر می‌توانیم مشکلات را تحمّل کنیم.‏ همچنین یَهُوَه به کسانی که از او راهنمایی می‌خواهند روح مقدّسش را می‌دهد.‏ روح‌القدس به ما «قدرت فوق‌العاده» می‌دهد تا مشکلات را راحت‌تر تحمّل کنیم.‏ (‏۲قر ۴:‏​۷-‏۱۰‏)‏ یَهُوَه از طریق «غلام امین و دانا» مقاله‌ها،‏ ویدیوها و موسیقی‌های زیادی در اختیار ما قرار داده تا ایمانمان را قوی کنیم و به او نزدیک بمانیم.‏ (‏مت ۲۴:‏۴۵‏)‏ یَهُوَه به ما یاد داده که در شرایط سخت به همدیگر محبت کنیم و دلگرمی دهیم.‏ (‏۲قر ۱:‏​۳،‏ ۴؛‏ ۱تسا ۴:‏⁠۹‏)‏ وقتی در شرایط سخت قرار می‌گیریم برادران و خواهرانمان مثل اِلیهو کمکمان می‌کنند که پایدار بمانیم.‏ ب۲۲/‏۸ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۲-‏۱۴

وقتی در مورد خصوصیات خوب برادران و خواهرانمان صحبت کنیم،‏ دوستی و محبت در جماعت بیشتر می‌شود.‏ گاهی حتی بین برادران و خواهران باتجربه بحث و اختلاف نظر پیش می‌آید.‏ پولُس و بَرنابا در مورد همراهی مَرقُس در سفر میسیونری‌شان،‏ با هم اختلاف نظر شدیدی پیدا کردند.‏ اختلاف آن‌ها «چنان بالا گرفت که با عصبانیت از یکدیگر جدا شدند.‏» (‏اعما ۱۵:‏​۳۷-‏۳۹‏)‏ اما پولُس،‏ بَرنابا و مَرقُس کدورت‌ها را کنار گذاشتند.‏ بعدها پولُس به نکات مثبت بَرنابا و مَرقُس اشاره کرد.‏ (‏۱قر ۹:‏۶؛‏ کول ۴:‏۱۰‏)‏ اگر ما هم با هم‌ایمانانمان اختلاف نظر داریم باید آن را برطرف کنیم و روی نکات مثبت آن‌ها تمرکز کنیم.‏ به این شکل صلح و اتحاد را در جماعت حفظ می‌کنیم.‏ ب۲۲/‏۸ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۱۰-‏۱۱

ما تلاش می‌کنیم طبق معیارهای عادلانهٔ یَهُوَه زندگی کنیم.‏ پس نباید دیگران را قضاوت کنیم و خودمان را بیش از اندازه درستکار بدانیم.‏ باید به یاد داشته باشیم که یَهُوَه «داور تمام جهان» است.‏ (‏پیدا ۱۸:‏۲۵‏)‏ همین طور یَهُوَه این اختیار را به ما نداده تا دیگران را قضاوت کنیم.‏ نمونهٔ یوسِف را که مردی درستکار بود در نظر بگیرید.‏ او حتی کسانی را که با او بدرفتاری کرده بودند،‏ قضاوت نکرد.‏ برادرانش او را به زور گرفتند،‏ به بردگی فروختند و به دروغ به پدرشان گفتند که مرده است.‏ سال‌ها بعد یوسِف دوباره خانواده‌اش را دید.‏ یوسِف که در آن زمان حاکم قدرتمندی بود می‌توانست برادرانش را به‌سختی داوری کند و از آن‌ها انتقام بگیرد.‏ با این که برادرانش واقعاً از کردهٔ خودشان پشیمان بودند،‏ هنوز می‌ترسیدند.‏ ولی یوسِف به آن‌ها دلگرمی داد و گفت:‏ «نترسید.‏ مگر من خدا هستم؟‏» (‏پیدا ۳۷:‏​۱۸-‏۲۰،‏ ۲۷،‏ ۲۸،‏ ۳۱-‏۳۵؛‏ ۵۰:‏​۱۵-‏۲۱‏)‏ یوسِف با فروتنی داوری را به یَهُوَه سپرد.‏ ب۲۲/‏۸ ص ۳۰-‏۳۱ ¶۱۸-‏۱۹

آیا می‌دانستید که یَهُوَه می‌تواند از شما استفاده کند و جواب دعای دیگران را بدهد؟‏ فرقی ندارد که پیر جماعت باشید یا خادم جماعت،‏ پیشگام باشید یا مبشّر،‏ پیر باشید یا جوان،‏ برادر باشید یا خواهر،‏ در هر صورت می‌توانید به دیگران کمک کنید.‏ وقتی یک خادم وفادار یَهُوَه از او کمک می‌خواهد،‏ خدا معمولاً از پیران جماعت یا دیگر خادمان وفادارش استفاده می‌کند تا به آن شخص دلگرمی دهد.‏ (‏کول ۴:‏۱۱‏)‏ خدمت به یَهُوَه و کمک به هم‌ایمانانمان یک افتخار است.‏ ما موقع شیوع بیماری‌های همه‌گیر،‏ وقوع فجایع و آزار و اذیت‌ها می‌توانیم به هم‌ایمانانمان کمک کنیم.‏ شاید بخواهیم به دیگران کمک کنیم،‏ ولی خانوادهٔ خودمان نیاز به کمک داشته باشد.‏ با این حال،‏ ما می‌خواهیم به هم‌ایمانانمان کمک کنیم.‏ اگر کاری را که از دستمان بر می‌آید انجام دهیم،‏ یَهُوَه خشنود می‌شود.‏—‏امث ۱۹:‏۱۷‏.‏ ب۲۲/‏۱۲ ص ۲۲ ¶۱-‏۲

محبت اساس اعتماد است.‏ عیسی گفت که بزرگ‌ترین دو حکم این است که یَهُوَه و همسایه‌مان را دوست داشته باشیم.‏ (‏مت ۲۲:‏​۳۷-‏۳۹‏)‏ محبتمان به یَهُوَه باعث می‌شود که مثل او قابل اعتماد باشیم.‏ برای مثال،‏ محبت به برادران و خواهرانمان باعث می‌شود که مسائل خصوصی‌شان را به دیگران نگوییم.‏ ما هیچ وقت نمی‌خواهیم در مورد چیزهایی صحبت کنیم که باعث خجالت یا ناراحتی کسی شود.‏ همچنین فروتنی به ما کمک می‌کند تا قابل اعتماد باشیم.‏ کسی که فروتن است سعی نمی‌کند برای تحت‌تأثیر قرار دادن دیگران،‏ شخصی باشد که موضوعی را آشکار می‌کند.‏ (‏فیلیپ ۲:‏⁠۳‏)‏ به علاوه نمی‌خواهد خودش را بزرگ جلوه دهد و بگوید از اطلاعاتی باخبر است که نمی‌تواند به بقیه بگوید.‏ همین طور،‏ فروتنی باعث می‌شود حدس و گمان‌هایی را که بر اساس کتاب مقدّس یا نشریاتمان نیستند،‏ بین دیگران پخش نکنیم.‏ ب۲۲/‏۹ ص ۱۲ ¶۱۲-‏۱۳

فرشته‌ای به دانیال گفت که قوم خدا درکی بهتر یا کامل‌تر از پیشگویی‌های این کتاب خواهند داشت.‏ اما «شریران این گفته‌ها را درک نخواهند کرد.‏» (‏دان ۱۲:‏۱۰‏)‏ الآن وقت آن است که ثابت کنیم جزو شریران نیستیم.‏ (‏ملا ۳:‏​۱۶-‏۱۸‏)‏ امروزه یَهُوَه انسان‌هایی را به عنوان «قوم خاص» یا «دارایی باارزش» خود جمع می‌کند.‏ ما می‌خواهیم جزو این دسته باشیم.‏ ما در دوران مهمی زندگی می‌کنیم،‏ ولی اتفاقات هیجان‌انگیزی پیش رو داریم.‏ به زودی نابودی شریران را مشاهده می‌کنیم.‏ بعد از آن،‏ تحقق وعدهٔ یَهُوَه به دانیال را می‌بینیم که گفت:‏ «دوباره زنده می‌شوی تا پاداشت را بگیری.‏» (‏دان ۱۲:‏۱۳‏)‏ آیا مشتاق دیدن روزی هستید که دانیال و عزیزانتان دوباره زنده شوند؟‏ اگر تلاش کنیم تا به یَهُوَه وفادار بمانیم،‏ می‌توانیم مطمئن باشیم که اسممان در دفتر حیات یَهُوَه نوشته می‌شود.‏ ب۲۲/‏۹ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۷؛‏ ص ۲۵ ¶۱۹-‏۲۰

چرا این گفتهٔ یَهُوَه به حِزْقیال قوّت‌قلب داد؟‏ حتماً یادش آمد که وقتی یَهُوَه به موسی و اِشَعْیای نبی مسئولیت داد،‏ همین جمله را به آن‌ها هم گفته بود.‏ (‏خرو ۳:‏۱۰؛‏ اشع ۶:‏⁠۸‏)‏ حِزْقیال همچنین می‌دانست که یَهُوَه چطور به آن دو نبی کمک کرد تا بر مشکلاتشان غلبه کنند.‏ پس وقتی که یَهُوَه دو بار گفت:‏ ‹من تو را می‌فرستم،‏› حِزْقیال دلایل محکمی داشت تا از حمایت و پشتیبانی یَهُوَه مطمئن باشد.‏ به علاوه در کتاب حِزْقیال چندین بار می‌خوانیم که او گفت:‏ ‹کلام یَهُوَه بر من نازل شد.‏› (‏حز ۳:‏۱۶‏)‏ همین طور چند بار گفت:‏ ‹کلام یَهُوَه بار دیگر بر من نازل شد.‏› (‏حز ۶:‏​۱‏،‏ دج‏)‏ حِزْقیال شکی نداشت که از طرف یَهُوَه فرستاده شده است.‏ به علاوه حِزْقیال پسر یک کاهن بود و احتمالاً از پدرش یاد گرفته بود که یَهُوَه چطور در طول تاریخ از انبیایش حمایت کرده است؛‏ از جمله اسحاق،‏ یعقوب و اِرْمیا که یَهُوَه به آن‌ها گفته بود:‏ ‹من با شما هستم.‏›—‏پیدا ۲۶:‏۲۴؛‏ ۲۸:‏۱۵؛‏ ار ۱:‏⁠۸‏.‏ ب۲۲/‏۱۱ ص ۳ ¶۳

با این که آدم و حوّا گناه کردند و مرگ را به نوادگانشان به ارث دادند،‏ یَهُوَه مقصودش را تغییر نداد.‏ (‏اشع ۵۵:‏۱۱‏)‏ او هنوز قصد دارد که زندگی ابدی را به انسان‌های وفادار ببخشد.‏ اعمال و گفته‌های یَهُوَه این موضوع را ثابت می‌کند.‏ یَهُوَه وعده داده که مردگان را رستاخیز می‌دهد و امکان حیات جاودان را برایشان فراهم می‌کند.‏ (‏اعما ۲۴:‏۱۵؛‏ تیت ۱:‏​۱،‏ ۲‏)‏ ایّوب وفادار مطمئن بود که یَهُوَه مشتاق است مردگان را رستاخیز بدهد.‏ (‏ایو ۱۴:‏​۱۴،‏ ۱۵‏)‏ دانیال نبی هم آگاه بود که مردگان رستاخیز پیدا می‌کنند و می‌توانند تا ابد زندگی کنند.‏ (‏مز ۳۷:‏۲۹؛‏ دان ۱۲:‏​۲،‏ ۱۳‏)‏ یهودیان دوران عیسی نیز می‌دانستند که یَهُوَه به خادمان وفادارش «زندگی جاودان» می‌دهد.‏ (‏لو ۱۰:‏۲۵؛‏ ۱۸:‏۱۸‏)‏ همچنین عیسی بارها در مورد این وعده صحبت کرد و خودش هم توسط پدرش رستاخیز پیدا کرد.‏—‏مت ۱۹:‏۲۹؛‏ ۲۲:‏​۳۱،‏ ۳۲؛‏ لو ۱۸:‏۳۰؛‏ یو ۱۱:‏۲۵‏.‏ ب۲۲/‏۱۲ ص ۵ ¶۸-‏۹

یَهُوَه از ما دعوت می‌کند که به او نزدیک شویم.‏ (‏یعقو ۴:‏⁠۸‏)‏ او می‌خواهد که نه تنها خدای ما،‏ بلکه پدر و دوست صمیمی ما باشد.‏ او دعاهای ما را جواب می‌دهد و در زندگی به ما کمک می‌کند.‏ همچنین از طریق سازمانش ما را تعلیم می‌دهد و از ما محافظت می‌کند.‏ ما می‌توانیم از طریق دعا کردن به یَهُوَه،‏ خواندن کلامش و تعمّق بر آن به او نزدیک شویم.‏ وقتی این کار را می‌کنیم محبت و قدردانی‌مان نسبت به او بیشتر می‌شود.‏ برانگیخته می‌شویم که از او اطاعت کنیم و او را ستایش کنیم؛‏ چیزی که حق مسلّم اوست.‏ (‏مکا ۴:‏۱۱‏)‏ هر چقدر یَهُوَه را بیشتر بشناسیم اعتمادمان به او و سازمانش بیشتر می‌شود.‏ ابلیس سعی می‌کند کم‌کم اعتمادمان را به یَهُوَه و سازمانش از بین ببرد.‏ اما ما می‌توانیم با او مقابله کنیم.‏ اگر ایمانمان به یَهُوَه قوی باشد و به او کاملاً اعتماد داشته باشیم به هیچ وجه یَهُوَه و سازمانش را رها نخواهیم کرد.‏—‏مز ۳۱:‏​۱۳،‏ ۱۴‏.‏ ب۲۲/‏۱۱ ص ۱۴ ¶۱-‏۳

بسیاری از مسیحیان حقیقی در طی قرن‌ها،‏ آزادی و حتی جانشان را به خاطر محبتی که به حاکمشان یَهُوَه داشته‌اند به خطر انداختند.‏ آن‌ها مصمم بودند تا مثل سه عبرانی‌ای باشند که از کورهٔ آتش نجات یافتند و وفاداری‌شان را به خدای متعال حفظ کردند.‏ داوود مزمورنویس در مورد اهمیت حفظ وفاداری نوشت:‏ «تو ای یَهُوَه،‏ حتماً برای قوم‌ها حکم صادر می‌کنی.‏ ای یَهُوَه،‏ مرا داوری کن،‏ و درستکاری و وفاداری‌ام را در نظر داشته باش.‏» (‏مز ۷:‏⁠۸‏)‏ داوود همچنین نوشت:‏ «بگذار وفاداری و درستی حافظ من باشند.‏» (‏مز ۲۵:‏۲۱‏)‏ بهترین راه زندگی این است که به یَهُوَه وفادار بمانیم و هرگز سازش نکنیم.‏ به این شکل ما می‌توانیم مثل مزمورنویس بگوییم:‏ ‹شاد و سعادتمندند کسانی که به خدا وفادارند،‏ و به قوانین یَهُوَه عمل می‌کنند.‏›—‏مز ۱۱۹:‏⁠۱‏.‏ ب۲۲/‏۱۰ ص ۱۷ ¶۱۸-‏۱۹

از میان تمام گفتگوهایی که ایّوب در زندگی داشت یکی از آن‌ها بی‌نظیر بود؛‏ او با یَهُوَه خدا گفتگو کرد.‏ یَهُوَه به چند جنبهٔ شگفت‌انگیز از آفرینشش اشاره کرد و به ایّوب اطمینان داد که خدای حکیم و مراقب خادمانش است.‏ مثلاً خدا به ایّوب گفت که به نیازهای حیوانات رسیدگی می‌کند پس مراقب ایّوب هم است.‏ (‏ایو ۳۸:‏​۳۹-‏۴۱؛‏ ۳۹:‏​۱،‏ ۵،‏ ۱۳-‏۱۶‏)‏ ایّوب با تعمّق بر بعضی از آفریده‌های خدا چیزهای زیادی در مورد او یاد گرفت.‏ ما هم می‌توانیم با مشاهدهٔ آفرینش،‏ بیشتر در مورد خدا یاد بگیریم.‏ اما این کار همیشه آسان نیست.‏ اگر شهرنشین هستیم شاید به سختی طبیعت را ببینیم.‏ حتی اگر خارج از شهر زندگی کنیم شاید وقت زیادی برای مشاهدهٔ طبیعت نداشته باشیم.‏ با این حال،‏ مشاهدهٔ آفرینش به زحمتش می‌ارزد.‏ ب۲۳/‏۳ ص ۱۵ ¶۱-‏۲

عیسی به پیروانش گفت قبل از این که پایان برسد «زمین‌لرزه‌های عظیم» و فجایع دیگری اتفاق می‌افتد.‏ (‏لو ۲۱:‏۱۱‏)‏ او همین طور افزایش قانون‌شکنی را پیشگویی کرد که امروزه در جرم و جنایت و حملات تروریستی دیده می‌شود.‏ (‏مت ۲۴:‏۱۲‏)‏ عیسی هیچ وقت نگفت که این بلاها فقط بر سر کسانی می‌آید که خادم یَهُوَه نیستند.‏ در واقع خیلی از خادمان وفادار یَهُوَه قربانی این فجایع شده‌اند.‏ (‏اشع ۵۷:‏۱؛‏ ۲قر ۱۱:‏۲۵‏)‏ در این مواقع شاید یَهُوَه ما را به طور معجزه‌آسا نجات ندهد،‏ ولی به ما کمک می‌کند تا آرامشمان را حفظ کنیم.‏ اگر از قبل خودمان را برای وقوع فجایع آماده کنیم راحت‌تر می‌توانیم آرامشمان را حفظ کنیم.‏ اما آیا آمادگی و برنامه‌ریزی نشان می‌دهد که به یَهُوَه ایمان کافی نداریم؟‏ نه،‏ به هیچ وجه.‏ در واقع اگر از قبل خودمان را آماده کنیم،‏ نشان می‌دهیم که ایمان داریم خدا از ما مراقبت می‌کند.‏ چرا؟‏ چون کتاب مقدّس به ما می‌گوید خودمان را برای فجایع آینده آماده کنیم.‏ ب۲۲/‏۱۲ ص ۱۸ ¶۹-‏۱۰

وقتی یوسِف در زندان بود یَهُوَه کاری کرد که فرعون دو خواب ببیند و آشفته شود.‏ وقتی فرعون فهمید که یوسِف توانایی تعبیر خواب را دارد،‏ او را فراخواند.‏ یوسِف با کمک یَهُوَه خواب‌ها را تعبیر کرد و فرعون تحت تأثیر راهکارهای یوسِف قرار گرفت.‏ وقتی فرعون دید که یَهُوَه با یوسِف جوان است،‏ او را ناظر آذوقهٔ سرزمین مصر کرد.‏ (‏پیدا ۴۱:‏​۳۸،‏ ۴۱-‏۴۴‏)‏ بعدها قحطی شدیدی در مصر و سرزمین کَنعان که خانوادهٔ یوسِف در آن زندگی می‌کردند اتفاق افتاد.‏ یوسِف الآن در موقعیتی بود که می‌توانست خانواده‌اش را نجات دهد؛‏ نسلی که مسیح از آن می‌آمد.‏ واضح است که یَهُوَه یوسِف را در هر کاری موفق می‌کرد.‏ در آخر نقشهٔ شوم برادران یوسِف عاملی شد که مقصود یَهُوَه به انجام برسد.‏ ب۲۳/‏۱ ص ۱۷ ¶۱۱-‏۱۲

شخصی که مراقب خودش هست،‏ سعی می‌کند از خطراتی که ممکن است به رابطه‌اش با خدا صدمه زند آگاه باشد و از آن‌ها دوری کند.‏ او با این کار در محبت خدا می‌ماند.‏ (‏امث ۲۲:‏۳؛‏ یهو ۲۰،‏ ۲۱‏)‏ پولُس رسول به مسیحیان گفت که مراقب رفتارشان باشند.‏ برای مثال او به مسیحیان اِفِسُس گفت:‏ «بسیار مراقب باشید که چگونه رفتار می‌کنید و رفتارتان نه همچون نادانان،‏ بلکه همچون خردمندان باشد.‏» (‏افس ۵:‏​۱۵،‏ ۱۶‏)‏ شیطان مرتب تلاش می‌کند که به رابطهٔ ما با یَهُوَه صدمه زند.‏ به همین خاطر،‏ کتاب مقدّس می‌گوید که «در همه حال دریابید که خواست یَهُوَه چیست.‏» به این شکل می‌توانیم در مقابل هر نوع حملهٔ شیطان مقاومت کنیم.‏ (‏افس ۵:‏۱۷‏)‏ اگر بخواهیم تصمیمات درست بگیریم،‏ باید بدانیم خواست یَهُوَه چیست.‏ ما با خواندن مرتب کتاب مقدّس و تعمّق در آن می‌توانیم با خواست خدا آشنا شویم.‏ هر چه بیشتر با خواست یَهُوَه آشنا شویم و تلاش کنیم «طرز فکر مسیح» را داشته باشیم،‏ تصمیمات ما عاقلانه‌تر خواهد بود؛‏ حتی اگر کتاب مقدّس راهنمایی خاصّی در مورد آن موضوع نداده باشد.‏—‏۱قر ۲:‏​۱۴-‏۱۶‏.‏ ب۲۳/‏۲ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۷-‏۹

شما هر از چند وقت خانه‌تان را نظافت می‌کنید؟‏ احتمالاً قبل از اسباب‌کشی کاملاً آنجا را نظافت کردید.‏ ولی اگر بعد از آن خانه را نظافت نکرده باشید چه اتفاقی می‌افتد؟‏ خانه سریع گرد و خاک می‌گیرد.‏ برای این که خانه تمیز بماند،‏ باید مرتباً آن را نظافت کنید.‏ به طور مشابه باید مرتباً طرز فکر و شخصیتمان را اصلاح کنیم.‏ البته قبل از این که تعمید بگیریم سخت تلاش کردیم که تغییرات لازم را ایجاد کنیم و «خود را از هر گونه ناپاکی جسم و روح بزداییم.‏» ‏(‏۲قر ۷:‏⁠۱‏)‏ اما بعد از آن باید پند پولُس رسول را دنبال می‌کردیم که می‌گوید:‏ «طرز فکر خود را همواره تازه کنید.‏» (‏افس ۴:‏۲۳‏)‏ چون ممکن است به اصطلاح گرد و خاک این دنیا ما را در دید یَهُوَه آلوده کند.‏ برای این که این اتفاق نیفتد و همیشه یَهُوَه را خشنود کنیم،‏ باید به طور مرتب طرز فکر،‏ شخصیت و تمایلاتمان را محک بزنیم.‏ ب۲۳/‏۱ ص ۸ ¶۱-‏۲

آیا می‌توانید تصوّر کنید که عیسی چطور تعلیم می‌داد؟‏ او اغلب از نوشته‌های مقدّس نقل‌قول می‌کرد،‏ آن هم از حفظ!‏ عیسی هنگام تعمیدش،‏ وقتی با روح‌القدس مسح شد،‏ ظاهراً تمام خاطرات زندگی‌اش در آسمان را به یاد آورد.‏ در واقع عیسی از ابتدای خدمتش،‏ وقتی تعمید گرفت تا زمان مرگش،‏ از نوشته‌های مقدّس نقل‌قول می‌کرد.‏ (‏تث ۸:‏۳؛‏ مز ۳۱:‏۵؛‏ لو ۴:‏۴؛‏ ۲۳:‏۴۶‏)‏ بله او طی سه سال و نیم خدمت،‏ مرتب نوشته‌های مقدّس را در عموم می‌خواند،‏ از آن‌ها نقل‌قول می‌کرد و توضیحشان می‌داد.‏ (‏مت ۵:‏​۱۷،‏ ۱۸،‏ ۲۱،‏ ۲۲،‏ ۲۷،‏ ۲۸؛‏ لو ۴:‏​۱۶-‏۲۰‏)‏ عیسی سال‌ها قبل از شروع خدمتش،‏ کلام خدا را مرتباً می‌خواند و می‌شنید.‏ بدون شک او در خانه هم حرف‌های یوسِف و مریم را که از نوشته‌های مقدّس نقل‌قول می‌کردند،‏ می‌شنید.‏ (‏تث ۶:‏​۶،‏ ۷‏)‏ همچنین عیسی در هر سَبَّت به همراه خانواده‌اش به کنیسه می‌رفت.‏ (‏لو ۴:‏۱۶‏)‏ وقتی در آنجا نوشته‌های مقدّس خوانده می‌شد،‏ مطمئناً او با دقت به آن‌ها گوش می‌داد.‏ ب۲۳/‏۲ ص ۸-‏۹ ¶۱-‏۲

برای دوست داشتن یَهُوَه دلایل زیادی وجود دارد.‏ مثلاً می‌دانیم که خدا «سرچشمهٔ زندگی» است و هر «بخشش نیکو» و هدیهٔ کامل از طرف اوست.‏ (‏مز ۳۶:‏۹؛‏ یعقو ۱:‏۱۷‏)‏ در واقع هر چیز خوبی که داریم از طرف خدای سخاوتمند و پرمحبت است.‏ فدیهٔ عیسی یک هدیهٔ فوق‌العاده از طرف یَهُوَه است.‏ از چه لحاظ؟‏ به رابطهٔ صمیمی یَهُوَه و پسرش فکر کنید.‏ عیسی گفت:‏ «پدر مرا دوست دارد» و «من پدر را دوست دارم.‏» (‏یو ۱۰:‏۱۷؛‏ ۱۴:‏۳۱‏)‏ رابطهٔ آن‌ها طی میلیاردها سال قوی‌تر شد.‏ (‏امث ۸:‏​۲۲،‏ ۲۳،‏ ۳۰‏)‏ تصوّر کنید که چقدر برای خدا دردناک بود هنگامی که اجازه داد پسرش رنج بکشد و بمیرد.‏ یَهُوَه تمام انسان‌ها از جمله شما را خیلی دوست دارد،‏ تا حدّی که حاضر شد پسر عزیزش را قربانی کند تا همهٔ ما بتوانیم تا ابد زندگی کنیم.‏ (‏یو ۳:‏۱۶؛‏ غلا ۲:‏۲۰‏)‏ این موضوع مهم‌ترین دلیل برای دوست داشتن خداست.‏ ب۲۳/‏۳ ص ۴-‏۵ ¶۱۱-‏۱۳

ما باید از تعالیم مرتدان دوری کنیم.‏ عیسی در جماعت پِرگاموم برخی را توبیخ کرد،‏ چون باعث تفرقه در جماعت شده بودند.‏ (‏مکا ۲:‏​۱۴-‏۱۶‏)‏ از طرف دیگر در جماعت تیاتیرا کسانی را که از تعالیم و «چیزهای عمیق شیطان» دوری می‌کردند،‏ تحسین کرد و تأکید کرد که حقیقت را حفظ کنند.‏ (‏مکا ۲:‏​۲۴-‏۲۶‏)‏ اما آن دسته از مسیحیانی که دنبال تعالیم کاذب رفته بودند باید توبه می‌کردند.‏ ما چه باید بکنیم؟‏ باید از هر آموزه و تعلیمی که خلاف طرز فکر یَهُوَه خداست دوری کنیم.‏ از یاد نبریم که مرتدان ممکن است ظاهری خداپرست داشته باشند،‏ اما در عمل خلاف آن را ثابت می‌کنند.‏ (‏۲تیمو ۳:‏⁠۵‏)‏ اگر مرتب کلام خدا را مطالعه کنیم تشخیص و دوری از تعالیم کاذب برایمان آسان‌تر خواهد بود.‏ (‏۲تیمو ۳:‏​۱۴-‏۱۷؛‏ یهو ۳،‏ ۴‏)‏ باید اطمینان یابیم که پرستش ما از دید یَهُوَه پذیرفته است.‏ اگر کاری می‌کنیم که شیوهٔ پرستش ما را زیر سؤال می‌برد،‏ باید فوراً اقدام کنیم تا یَهُوَه از ما راضی باشد.‏—‏مکا ۲:‏​۵،‏ ۱۶؛‏ ۳:‏​۳،‏ ۱۶‏.‏ ب۲۲/‏۵ ص ۴ ¶۹؛‏ ص ۵ ¶۱۱