ژوئن

ایّوب زندگی خوبی داشت.‏ رابطه‌ای نزدیک با یَهُوَه داشت.‏ در کنار خانواده‌ای بزرگ و شاد،‏ ثروت فراوان هم داشت.‏ (‏ایو ۱:‏​۱-‏۵‏)‏ اما در یک روز،‏ تقریباً هر چه داشت از دست داد،‏ اول مال و منالش را.‏ (‏ایو ۱:‏​۱۳-‏۱۷‏)‏ بعد بدتر از آن فرزندان دلبندش را.‏ تصوّر کنید ایّوب و همسرش چه حالی شدند وقتی خبر مرگ هر ده فرزندشان را شنیدند؟‏ می‌توان مجسم کرد که چقدر شوکه شدند و از غم و درماندگی،‏ دنیا پیش رویشان سیاه شد.‏ ایّوب از سوگ این مصیبت لباس بر تن چاک زد و به خاک افتاد!‏ (‏ایو ۱:‏​۱۸-‏۲۰‏)‏ نقشهٔ بعدی شیطان حمله به پوست و گوشت ایّوب بود.‏ ایّوب به بیماری‌ای مبتلا شد که اعتبار و حرمتش را در میان مردم از دست داد.‏ (‏ایو ۲:‏​۶-‏۸‏)‏ زمانی ایّوب ارج و اعتبار خاصّی میان مردم داشت.‏ مردم برای مشورت و راهنمایی به او رجوع می‌کردند.‏ (‏ایو ۳۱:‏۱۸‏)‏ اما حالا نزدیکش هم نمی‌شدند.‏ برادرانش،‏ رفقایش و حتی خدمتکارانِ خانه‌اش از او دوری می‌کردند.‏—‏ایو ۱۹:‏​۱۳،‏ ۱۴،‏ ۱۶‏.‏ ب۲۲/‏۶ ص ۲۱ ¶۵-‏۶

همهٔ ما بعد از تعمیدمان باید پندی را که پولُس رسول به هم‌ایمانانش در اِفِسُس داد به کار بگیریم.‏ پولُس آن‌ها را تشویق کرد که از نظر روحانی ‹بالغ› بشوند یا به عبارت دیگر همیشه از نظر روحانی پیشرفت کنند.‏ (‏افس ۴:‏۱۳‏)‏ مطمئناً شما یَهُوَه را خیلی دوست دارید.‏ اما محبتتان به او می‌تواند عمیق‌تر بشود.‏ چطور؟‏ پولُس رسول در فیلیپیان ۱:‏۹ به یک راه اشاره کرد.‏ پولُس دعا کرد که محبت هم‌ایمانانش در فیلیپی «بیش از پیش» شود.‏ ما چطور می‌توانیم این کار را بکنیم؟‏ با به دست آوردن «شناختِ دقیق و بصیرتِ کامل.‏» هر چه یَهُوَه را بهتر بشناسیم محبتمان به او بیشتر می‌شود و برای شخصیت و معیارهایش ارزش بیشتری قائل می‌شویم.‏ در نتیجه،‏ هیچ وقت نمی‌خواهیم کاری بکنیم که باعث ناراحتی‌اش بشود،‏ بلکه همیشه سعی می‌کنیم مطابق با معیارها و خواست او عمل کنیم.‏ ب۲۲/‏۸ ص ۲-‏۳ ¶۳-‏۴

پیام این کتاب برای همه نیست،‏ بلکه برای خادمان وقف‌شدهٔ خداست.‏ پس برای ما خادمان خدا عجیب نیست که در تحقق پیشگویی‌های این کتاب نقش داشته باشیم.‏ یوحنای رسول به زمانِ تحقق این پیشگویی‌ها اشاره کرده،‏ می‌نویسد:‏ «تحت تأثیر روح‌القدس به روز سَرور برده شدم.‏» (‏مکا ۱:‏۱۰‏)‏ یوحنای رسول این کتاب را حدود سال ۹۶ م.‏ نوشت که هنوز تا «روز سَرور» مدت‌ها مانده بود.‏ (‏مت ۲۵:‏​۱۴،‏ ۱۹؛‏ لو ۱۹:‏۱۲‏)‏ طبق پیشگویی‌های کتاب مقدّس «روز سَرور» از سال ۱۹۱۴ آغاز شد،‏ زمانی که عیسی در آسمان به پادشاهی رسید.‏ از آن سال به بعد تحقق پیشگویی‌های کتاب مکاشفه آغاز شد؛‏ پیشگویی‌هایی مربوط به قوم خدا.‏ بله،‏ «روز سَرور» همین دوران ماست.‏—‏مکا ۱:‏⁠۳‏.‏ ب۲۲/‏۵ ص ۲-‏۳ ¶۲-‏۳

در حالی که وحش و پیامبر دروغین هنوز زنده هستند به دریاچهٔ آتش و گوگردِ سوزان افکنده می‌شوند.‏ در واقع حکومت‌ها یا دشمنان خدا هنوز بر سر قدرتند که خدا آن‌ها را برای همیشه نابود می‌کند.‏ این برای ما به چه مفهوم است؟‏ ما مسیحیان باید به خدا و پادشاهی او وفادار بمانیم.‏ (‏یو ۱۸:‏۳۶‏)‏ پس باید همیشه در امور سیاسی بی‌طرف باشیم.‏ موضع بی‌طرفی می‌تواند سخت باشد،‏ چون گاه حکومت‌ها می‌خواهند که ما در حرف و عمل کاملاً از آن‌ها پشتیبانی کنیم.‏ اما کسانی که به این کار تن می‌دهند علامت وحش را بر خود خواهند داشت.‏ (‏مکا ۱۳:‏​۱۶،‏ ۱۷‏)‏ کسی که آن علامت را دارد مورد رضایت یَهُوَه نیست و از زندگی ابدی محروم می‌شود.‏ (‏مکا ۱۴:‏​۹،‏ ۱۰؛‏ ۲۰:‏⁠۴‏)‏ پس برای هر یک از ما چقدر مهم است که قطع‌نظر از هر فشاری برای موضع‌گیری سیاسی،‏ بی‌طرفی خود را حفظ کنیم.‏ ب۲۲/‏۵ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۱۲-‏۱۳

یادگیری مهارت‌هایی مفید،‏ یک هدفی است که می‌توانیم برای خود بگذاریم.‏ اگر ما هم مهارت‌هایی کسب کنیم،‏ می‌توانیم در خدمت به یَهُوَه مسئولیت‌های بیشتری بپذیریم.‏ واضح است که برای بنای ساختمان‌های بیت‌ئیل،‏ سالن‌های مجمع و سالن‌های جماعت به همکاری برادران و خواهران زیادی نیاز است.‏ بسیاری از این افراد از طریق همکاری با برادران و خواهران باتجربه مهارت‌هایی کسب کرده‌اند.‏ امروزه،‏ هم برادران و هم خواهران برای نگهداری از سالن‌های جماعت و سالن‌های مجمع برای کسب مهارت‌های لازم آموزش می‌گیرند.‏ به این ترتیب یَهُوَه خدا،‏ «پادشاه همۀ اعصار» و عیسی مسیح،‏ «پادشاهِ پادشاهان» کارهای عظیمی به انجام رسانده‌اند.‏ (‏۱تیمو ۱:‏۱۷؛‏ ۶:‏۱۵‏)‏ ما می‌کوشیم از مهارت‌هایمان برای جلال یَهُوَه استفاده کنیم،‏ نه جلال خودمان.‏—‏یو ۸:‏۵۴‏.‏ ب۲۲/‏۴ ص ۲۴ ¶۷؛‏ ص ۲۵ ¶۱۱

سلیمان ثروت بی‌اندازه و زندگی مرفهی داشت.‏ (‏۱پاد ۱۰:‏​۷،‏ ۱۴،‏ ۱۵‏)‏ اما عیسی خانه و دارایی چندانی نداشت.‏ (‏مت ۸:‏۲۰‏)‏ با این حال،‏ هر دوی آن‌ها دید معقولی نسبت به مادیات داشتند،‏ چون حکمتشان از یَهُوَه خدا بود.‏ سلیمان گفت که با پول می‌توانیم نیازهای اولیهٔ زندگی‌مان را تأمین کنیم و حتی بعضی از چیزهایی را که دوست داریم بخریم.‏ سلیمان با وجود ثروت زیادی که داشت متوجه شد که پول مهم‌ترین چیز در زندگی نیست.‏ او گفت:‏ «نیکنامی [یا شهرت خوب] از ثروتِ عظیم برتر است.‏» (‏امث ۲۲:‏​۱‏،‏ ه‌ن‏)‏ او همین طور متوجه شد که بیشتر افراد پول‌دوست به چیزهایی که دارند قانع نیستند.‏ (‏جا ۵:‏​۱۰،‏ ۱۲‏)‏ او هشدار داد که نباید به مادیات دل ببندیم،‏ چون به راحتی می‌توانیم آن را از دست بدهیم.‏—‏امث ۲۳:‏​۴،‏ ۵‏.‏ ب۲۲/‏۵ ص ۲۱ ¶۴-‏۵

وقتی روی برکاتی که الآن داریم تعمّق می‌کنیم،‏ رابطه‌مان با یَهُوَه قوی‌تر می‌شود.‏ همین طور وقتی روی برکاتی که یَهُوَه قول داده در آینده به ما بدهد تعمّق می‌کنیم،‏ امیدمان برای خدمت به یَهُوَه قوی‌تر می‌شود.‏ همهٔ این‌ها به ما کمک می‌کند که الآن با شادی بیشتری به یَهُوَه خدمت کنیم.‏ یَهُوَه برای ما وارد عمل می‌شود و به این دنیای شریر پایان می‌دهد.‏ ما مطمئنیم که یَهُوَه خدای عادل اجازه نمی‌دهد دنیای شیطان حتی یک روز بیشتر از آن که مقرّر کرده،‏ بماند.‏ (‏اشع ۲۵:‏⁠۹‏)‏ ما صبورانه در کنار یَهُوَه منتظر آن روز نجات هستیم.‏ تا آن زمان مصممیم که همیشه دعا کنیم،‏ کلام خدا را بخوانیم،‏ آن را به کار ببریم و روی برکاتمان تعمّق کنیم.‏ در نتیجه،‏ یَهُوَه به ما کمک می‌کند تا با شادی او را بپرستیم و تا آخر پایدار بمانیم.‏ ب۲۲/‏۱۱ ص ۱۳ ¶۱۸-‏۱۹

در کتاب مقدّس گزارشی از تعمید تیموتائوس نیامده است.‏ اما می‌توان مجسم کرد هنگام تعمید او مادرش،‏ اِفنیکی چه احساسی داشت.‏ بی‌تردید از شادی در پوست خود نمی‌گنجید.‏ (‏امث ۲۳:‏۲۵‏)‏ برای این که پسرش یَهُوَه خدا و عیسی را بشناسد،‏ مشکلات و سختی‌های زیادی را پشت سر گذاشت.‏ اما آن روز نتیجۀ زحماتش را دید.‏ تیموتائوس در خانواده‌ای بزرگ شد که پدر و مادرش اعتقادات متفاوتی داشتند.‏ پدرش یونانی بود و مادر و مادربزرگش یهودی.‏ (‏اعما ۱۶:‏⁠۱‏)‏ احتمالاً تیموتائوس نوجوان بود که اِفنیکی و لوئیس پیرو مسیح شدند.‏ اما پدرش مسیحی نشد.‏ حال تیموتائوس چه می‌کرد،‏ چه اعتقادی را می‌پذیرفت؟‏ امروزه نیز مادران مسیحی خانواده‌دوست هستند.‏ آرزو دارند و تلاش می‌کنند که فرزندانشان رابطۀ نزدیکی با یَهُوَه برقرار کنند.‏ یَهُوَه خدا برای این تلاش مادران ارزش زیادی قائل است.‏ (‏امث ۱:‏​۸،‏ ۹‏)‏ یَهُوَه خدا مادران بسیاری را کمک و راهنمایی کرده تا بتوانند فرزندانشان را در راه دوستی با او و خدمت به او تربیت کنند.‏ ب۲۲/‏۴ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۱-‏۳

بزودی یَهُوَه قدرت‌های سیاسی را بر آن می‌دارد که «قصدش را عملی کنند.‏» این به چه معنی است؟‏ دولت‌ها یا قدرت‌های سیاسی،‏ همان ‹ده پادشاه› بر ضدّ تشکیلات ادیان کاذب اقدام می‌کنند و آن را از میان می‌برند.‏ (‏مکا ۱۷:‏​۱،‏ ۲،‏ ۱۲،‏ ۱۶‏)‏ از کجا می‌دانیم که نابودی بابِل بزرگ نزدیک است؟‏ برای پاسخ به این پرسش بجاست موقعیت شهر بابِل باستان را در نظر بگیریم.‏ آب رودخانهٔ فُرات بخشی از این شهر باستانی را احاطه کرده بود و محافظ این شهر بود.‏ کتاب مکاشفه میلیون‌ها نفری را که از «بابِل بزرگ» پشتیبانی می‌کنند با ‹آب‌های› محافظ آن مقایسه کرده است.‏ (‏مکا ۱۷:‏۱۵‏)‏ گفته شده آب‌ها «خشک» می‌شود،‏ این نشان می‌دهد که امپراتوری ادیان کاذب،‏ بسیاری از طرفداران خود را از دست می‌دهد.‏ (‏مکا ۱۶:‏۱۲‏)‏ امروزه تحقق این پیشگویی را می‌بینیم،‏ چون خیلی‌ها اعتقادات مذهبی‌شان را از دست داده‌اند و در جاهای دیگر به دنبال راه‌حل مشکلاتشان هستند.‏ ب۲۲/‏۷ ص ۵-‏۶ ¶۱۴-‏۱۵

گذشت و بخشش نشانهٔ قدردانی است.‏ عیسی در حکایتی،‏ یَهُوَه خدا را به اربابی تشبیه کرد که قرض سنگین غلامش را بخشید،‏ چون نمی‌توانست آن را بپردازد.‏ اما این غلام خود حاضر نشد بدهی غلامی را ببخشد که مبلغ بسیار کمتری به او بدهکار بود.‏ (‏مت ۱۸:‏​۲۳-‏۳۵‏)‏ عیسی با این حکایت به ما چه تعلیم داد؟‏ اگر واقعاً بخشش و رحمت بی‌نظیر یَهُوَه را درک کرده باشیم و از آن قدردان باشیم،‏ دیگران را می‌بخشیم.‏ (‏مز ۱۰۳:‏⁠۹‏)‏ سال‌ها پیش این نکته در برج دیده‌بانی چنین توضیح داده شد:‏ «هر چند بار هم دیگران را ببخشیم،‏ هیچ گاه به بخشش و رحمتی نمی‌رسد که خدا از طریق مسیح به ما نشان می‌دهد.‏» یَهُوَه خدا به کسی که رحمت و گذشت نشان دهد رحمت و گذشت نشان می‌دهد.‏ (‏مت ۵:‏⁠۷‏)‏ وقتی عیسی به شاگردانش دعا کردن را آموخت این نکته را روشن کرد.‏—‏مت ۶:‏​۱۴،‏ ۱۵‏.‏ ب۲۲/‏۶ ص ۱۰ ¶۸-‏۹

عیسی به صورت انسان روی زمین زندگی کرد.‏ او تمام و کمال شخصیت پدرش،‏ یَهُوَه خدا را منعکس کرد.‏ (‏یو ۱۴:‏⁠۹‏)‏ از طریق عیسی،‏ یَهُوَه خدا را شناختیم و محبت به او را یاد گرفتیم.‏ از تعالیم عیسی و این که امروزه چطور جماعت مسیحی را راهنمایی می‌کند،‏ فایده می‌بریم.‏ عیسی به ما یاد داد که چطور زندگی کنیم تا یَهُوَه از ما خشنود و راضی باشد.‏ تک‌تک ما از مرگ او فایده می‌بریم.‏ یَهُوَه عیسی را رستاخیز داد.‏ سپس ارزش خون او را به عنوان قربانی‌ای کامل پذیرفت که می‌تواند «ما را از هر گناه» پاک کند.‏ (‏۱یو ۱:‏⁠۷‏)‏ عیسی اکنون پادشاهی فناناپذیر و قدرتمند است.‏ او به زودی سر مار را خواهد کوبید.‏ (‏پیدا ۳:‏۱۵‏)‏ براستی نابودی شیطان چه شادی و آرامشی برای خادمان خدا در پی خواهد داشت.‏ تا آن زمان دست از تلاش نکشید!‏ شکی نیست که یَهُوَه خدا قابل اعتماد است.‏ او از طریق نسل زن برکات بی‌شماری نصیب «تمام قوم‌های زمین» خواهد کرد.‏ ب۲۲/‏۷ ص ۱۸ ¶۱۳؛‏ ص ۱۹ ¶۱۹

ما بر شرایطمان کنترل کامل نداریم،‏ پس لازم است در هدف گذاشتن انعطاف‌پذیر باشیم.‏ برای مثال،‏ پولُس رسول کمک کرد تا جماعتی در شهر تِسالونیکی تشکیل شود.‏ اما مخالفان او را مجبور کردند که شهر را ترک کند.‏ (‏اعما ۱۷:‏​۱-‏۵،‏ ۱۰‏)‏ اگر پولُس آنجا می‌ماند برادرانش را به خطر می‌انداخت.‏ پس پولُس چه کرد؟‏ او انعطاف‌پذیر بود و با توجه به شرایط جدید عمل کرد.‏ بعدها،‏ برای تقویت ایمان آن مسیحیان نوپا تیموتائوس را به تِسالونیکی فرستاد.‏ (‏۱تسا ۳:‏​۱-‏۲‏)‏ قاعدتاً مسیحیان تِسالونیکی خیلی خوشحال شدند.‏ از تجربۀ پولُس در تِسالونیکی چه می‌آموزیم؟‏ شاید برای خود هدفی در خدمت گذاشته‌ایم اما شرایطمان طوری تغییر کند که دیگر نتوانیم به آن هدف برسیم.‏ (‏جا ۹:‏۱۱‏)‏ اگر در چنین شرایطی قرار گرفتید هدف دیگری بگذارید؛‏ هدفی که با توجه به شرایط جدید،‏ دستیابی به آن امکان‌پذیر باشد.‏ ب۲۲/‏۴ ص ۲۵-‏۲۶ ¶۱۴-‏۱۵

یَهُوَه به ما امید می‌دهد و در سختی و مصیبت از طریق آیه‌های کتاب مقدّس به ما دلگرمی می‌بخشد.‏ برای مثال،‏ یَهُوَه ما را مطمئن می‌سازد که هیچ چیز حتی مصیبت نمی‌تواند ‹ما را از محبت او جدا سازد.‏› (‏روم ۸:‏​۳۸،‏ ۳۹‏)‏ همین طور می‌گوید که او «نزدیک است به همهٔ آنان که او را می‌خوانند.‏» (‏مز ۱۴۵:‏​۱۸‏،‏ ه‌ن‏)‏ اگر به یَهُوَه توکّل کنیم می‌توانیم در سختی‌ها پایدار و حتی شاد بمانیم.‏ (‏۱قر ۱۰:‏۱۳؛‏ یعقو ۱:‏⁠۲‏)‏ یَهُوَه به ما یادآوری می‌کند که روزهای سخت موقتی و در مقایسه با زندگی ابدی خیلی کوتاه هستند.‏ (‏۲قر ۴:‏​۱۶-‏۱۸‏)‏ یَهُوَه به ما امید می‌دهد که شیطان و همهٔ شریران را که عامل اصلی مشکلاتمان هستند از بین می‌برد.‏ (‏مز ۳۷:‏۱۰‏)‏ آیا شما هم آیه‌هایی از کتاب مقدّس را حفظ کرده‌اید که در سختی‌ها کمکتان کند؟‏ ب۲۲/‏۸ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۱

آیا تا به حال فکر کرده‌اید که چطور می‌توانید تا ابد هماهنگ با معیارهای عادلانهٔ خدا زندگی کنید؟‏ یَهُوَه می‌گوید که درستکاری ما می‌تواند مانند «امواج دریا» باشد.‏ (‏اشع ۴۸:‏۱۸‏)‏ تصوّر کنید که کنار دریا ایستاده‌اید و امواج دریا یکی پس از دیگری به ساحل می‌رسند.‏ آیا در آن موقعیت نگران می‌شوید که روزی موج‌ها از حرکت بایستند؟‏ نه،‏ شما می‌دانید که این موج‌ها در جریانند و هیچ وقت متوقف نمی‌شوند.‏ درستکاری شما چطور می‌تواند مثل امواج دریا بشود؟‏ موقع تصمیم‌گیری،‏ اول خواست یَهُوَه را در نظر داشته باشید و طبق آن عمل کنید.‏ حتی در تصمیم‌گیری‌های سخت،‏ پدر آسمانی‌مان کمک می‌کند تا پایدار و وفادار بمانیم و همیشه طبق معیارهای عادلانه‌اش زندگی کنیم.‏—‏اشع ۴۰:‏​۲۹-‏۳۱‏.‏ ب۲۲/‏۸ ص ۳۰ ¶۱۵-‏۱۷

شیطان در آخر هزار سال آزاد می‌شود و سعی می‌کند انسان‌های کامل را گمراه کند.‏ در طی آن آزمایش همهٔ انسان‌های کامل این فرصت را دارند تا نشان بدهند که برای اسم خدا احترام قائلند و از حکمرانی‌اش پشتیبانی می‌کنند.‏ (‏مکا ۲۰:‏​۸-‏۱۰‏)‏ تصمیم آن‌ها در آن زمان تعیین می‌کند که آیا اسمشان تا ابد در دفتر حیات نوشته می‌شود یا نه.‏ عده‌ای که تعدادشان مشخص نیست،‏ مثل آدم و حوّا حاکمیت یَهُوَه را رد خواهند کرد.‏ چه اتفاقی برای آن‌ها می‌افتد؟‏ مکاشفه ۲۰:‏۱۵ می‌گوید:‏ «هر که در دفتر حیات یافت نشد،‏ به دریاچهٔ آتش افکنده شد.‏» این سرکشان تا ابد نابود می‌شوند.‏ اما اکثر انسان‌های کامل از این آزمایش نهایی سربلند بیرون می‌آیند.‏ ب۲۲/‏۹ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۵-‏۱۶

در قرن اول،‏ عده‌ای در جماعت،‏ احتمالاً برای این که مورد انتقاد قرار نگیرند،‏ اصرار داشتند که تمام مسیحیان غیریهودی ختنه شوند.‏ (‏غلا ۶:‏۱۲‏)‏ پولُس کاملاً با این موضوع مخالف بود.‏ اما به جای اظهار نظر،‏ فروتن ماند و این مسئله را به پیران و رسولان در اورشلیم سپرد.‏ (‏اعما ۱۵:‏⁠۲‏)‏ او به این شکل صلح و شادی را در جماعت حفظ کرد.‏ (‏اعما ۱۵:‏​۳۰،‏ ۳۱‏)‏ امروزه هم اگر در جماعت در مورد مسئله مهمی اختلاف نظر پیش بیاید،‏ باید از پیران جماعت راهنمایی بخواهیم.‏ نشریات و دستورالعمل‌های سازمانمان در اکثر مواقع راهنمایی‌های لازم را بر اساس کتاب مقدّس به ما می‌دهد.‏ اگر به جای پافشاری روی نظرات شخصی‌مان این راهنمایی‌ها را به کار بگیریم صلح را در جماعت حفظ می‌کنیم.‏ ب۲۲/‏۸ ص ۲۲ ¶۸-‏۹

اکثر ما نیاز داریم تا راز دلمان را به دوستی نزدیک بگوییم.‏ شاید این کار برایمان سخت باشد و عادت نداشته باشیم که در مورد احساساتمان با دیگران صحبت کنیم.‏ اگر متوجه شویم دوستمان راز دلمان را به بقیه گفته،‏ خیلی ناراحت می‌شویم.‏ برعکس،‏ اگر دوستمان حرف‌هایمان را پیش خودش نگه دارد،‏ نشان می‌دهد که دوست واقعی است.‏ پیران جماعتی که قابل اعتمادند مثل ‹پناهگاهی در برابر باد و سرپناهی در برابر توفان هستند.‏› (‏اشع ۳۲:‏​۲‏،‏ ه‌ن‏)‏ ما می‌توانیم راحت با آن‌ها صحبت کنیم و مطمئنیم حرف‌هایمان را به بقیه نمی‌گویند.‏ ما هم نباید اصرار کنیم که آن‌ها مسائل خصوصی دیگران را به ما بگویند.‏ همین طور قدردانیم که همسران پیران جماعت هم این کار را نمی‌کنند.‏ واقعاً به نفع همسران پیران است که مسائل خصوصی هم‌ایمانانشان را ندانند.‏ ب۲۲/‏۹ ص ۱۱ ¶۱۰-‏۱۱

ما می‌توانیم مطمئن باشیم که یَهُوَه خادمان وفادار خود را طی مصیبت عظیم نجات می‌دهد.‏ (‏مت ۲۴:‏۲۱؛‏ دان ۱۲:‏⁠۱‏)‏ او این کار را وقتی انجام خواهد داد که گروهی متحد از قوم‌ها به نام جوج از ماجوج،‏ حمله‌ای وحشیانه و جهانی به ضدّ وفاداران یَهُوَه انجام دهند.‏ حتی اگر این گروه شامل ۱۹۳ عضو سازمان ملل باشد،‏ در برابر خدای متعال و لشکر آسمانی او ناچیز است.‏ یَهُوَه وعده می‌دهد:‏ «بزرگی و قدوسیت خود را آشکار خواهم ساخت و خویشتن را در برابر دیدگان قومهای بسیار خواهم شناسانید و خواهند دانست که من یهوه هستم.‏» (‏حز ۳۸:‏​۱۴-‏۱۶،‏ ۲۳‏،‏ ه‌ن‏)‏ حملهٔ جوج باعث شروع نبرد نهایی یعنی جنگ یَهُوَه در حارمَگِدّون می‌شود؛‏ زمانی که او پادشاهان سراسر زمین را نابود می‌کند.‏ (‏مکا ۱۶:‏​۱۴،‏ ۱۶؛‏ ۱۹:‏​۱۹-‏۲۱‏)‏ اما «صالحان در زمین ساکن خواهند شد و راستان در آن باقی خواهند ماند.‏»—‏امث ۲:‏​۲۱‏،‏ ه‌ن.‏ ب۲۲/‏۱۰ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۱۶-‏۱۷

ما نمی‌توانیم دل انسان‌ها را ببینیم؛‏ فقط یَهُوَه «انگیزه‌ها را می‌آزماید.‏» (‏امث ۱۶:‏​۲‏،‏ ه‌ن‏)‏ او همهٔ مردم را از پیشینه‌ها و فرهنگ‌های مختلف دوست دارد و تشویقمان می‌کند تا ‹دل خود را بگشاییم.‏› (‏۲قر ۶:‏۱۳‏)‏ ما سعی می‌کنیم همهٔ برادران و خواهران را دوست داشته باشیم و آن‌ها را قضاوت نکنیم.‏ همچنین نباید کسی را که هم‌ایمانمان نیست قضاوت کنیم.‏ مثلاً در مورد یکی از اعضای خانواده‌مان که شاهد یَهُوَه نیست،‏ نباید بگوییم که ‹هیچ وقت حقیقت را نمی‌پذیرد!‏› چون این کار گستاخی و قضاوتی نابجاست.‏ یَهُوَه به همه «در هر جا که باشند،‏» فرصت توبه می‌دهد.‏ (‏اعما ۱۷:‏۳۰‏)‏ فراموش نکنید کسی که خود را بیش از حد درستکار می‌داند،‏ در واقع درستکار نیست.‏ با دوست داشتن معیارهای عادلانهٔ خدا،‏ شادی به دست می‌آوریم،‏ رابطه‌ای خوب با دیگران داریم و با نمونهٔ خود به آن‌ها کمک می‌کنیم تا به خدا نزدیک‌تر شوند.‏ ب۲۲/‏۸ ص ۳۱ ¶۲۰-‏۲۲

ما انتظار داریم که در خدمت موعظه با مخالفت‌هایی روبرو شویم.‏ این مخالفت‌ها در آینده شاید هم بیشتر شوند.‏ (‏دان ۱۱:‏۴۴؛‏ ۲تیمو ۳:‏۱۲؛‏ مکا ۱۶:‏۲۱‏)‏ ولی می‌توانیم مطمئن باشیم که یَهُوَه کمک لازم را به ما می‌دهد.‏ چرا؟‏ چون او همیشه به خادمانش کمک کرده تا مسئولیت‌هایشان را هر چقدر هم که سخت باشد انجام دهند.‏ برای مثال حِزْقیال به یهودیان تبعیدی در بابِل موعظه می‌کرد.‏ بیایید به بعضی از اتفاقاتی که برای او افتاد توجه کنیم.‏ مردم محدودهٔ موعظهٔ حِزْقیال چه نوع اشخاصی بودند؟‏ یَهُوَه می‌گوید که آن‌ها اشخاصی «گستاخ،‏» «سرسخت» و «عصیانگر» بودند؛‏ مثل خار آسیب می‌رساندند و مثل عقرب خطرناک بودند.‏ پس جای تعجب نیست که یَهُوَه چندین بار به حِزْقیال گفت:‏ ‹نترس!‏› (‏حِزْقیال ۲:‏​۳-‏۶‏)‏ حِزْقیال توانست خدمت موعظهٔ خود را به‌خوبی انجام دهد،‏ چون ۱)‏ یَهُوَه او را فرستاده بود،‏ ۲)‏ روح‌القدس به او قدرت می‌داد و ۳)‏ از کلام خدا نیرو می‌گرفت.‏ ب۲۲/‏۱۱ ص ۲ ¶۱-‏۲

یَهُوَه موجودات زنده به جز انسان‌ها را با عمری محدود آفرید.‏ اما به انسان‌ها امید زندگی ابدی داد.‏ یَهُوَه در ما میلی شدید به زندگی ابدی قرار داده است.‏ کتاب مقدّس می‌گوید که خدا «آرزوی زندگی ابدی» را در دل انسان‌ها گذاشته است.‏ (‏جا ۳:‏۱۱‏)‏ این یکی از دلایلی است که ما مرگ را به عنوان دشمن خود می‌دانیم.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۲۶‏)‏ آیا وقتی ما به سختی مریض هستیم،‏ زود تسلیم می‌شویم؟‏ نه.‏ معمولاً پیش پزشک می‌رویم و دنبال دوا و درمان می‌گردیم تا با بیماری بجنگیم.‏ ما هر کاری می‌کنیم تا زنده بمانیم.‏ همین طور وقتی عزیزی را از دست می‌دهیم،‏ چه پیر باشد چه جوان،‏ برای مدتی طولانی داغداریم.‏ (‏یو ۱۱:‏​۳۲،‏ ۳۳‏)‏ واضح است که اگر آفریدگارمان قصد نداشت انسان‌ها تا ابد زندگی کنند،‏ این آرزو و ظرفیت ذهنی را در آن‌ها قرار نمی‌داد.‏ اما دلایل دیگری هم وجود دارد که نشان می‌دهد ما می‌توانیم حیات جاودان داشته باشیم.‏ بیایید به بعضی از اعمال یَهُوَه اشاره کنیم که نشان می‌دهد مقصود اولیهٔ او عوض نشده است.‏ ب۲۲/‏۱۲ ص ۳ ¶۵؛‏ ص ۴ ¶۷

بسیاری از هم ایمانانمان در این دوران سخت ممکن است بیمار باشند یا در ترس یا تنهایی به سر ببرند.‏ تلاش کنید که با آنان در تماس بمانید.‏ شاید مجبور باشید که به خاطر شیوع یک بیماری همه‌گیر،‏ فاصلهٔ اجتماعی را با هم‌ایمانانتان حفظ کنید.‏ در این صورت شاید احساسی مانند احساس یوحنای رسول را داشته باشید.‏ او می‌خواست دوستش گایوس را رودررو ببیند.‏ (‏۳یو ۱۳،‏ ۱۴‏)‏ اما می‌دانست که برای مدتی نمی‌تواند دوستش را ببیند.‏ پس کاری را که از دستش برمی‌آمد انجام داد؛‏ یعنی به دوستش نامه نوشت.‏ اگر برایتان امکان ندارد به دیدن برادران و خواهران بروید،‏ سعی کنید از راه‌های دیگری با آن‌ها ارتباط برقرار کنید.‏ اگر با هم‌ایمانانتان در تماس بمانید کمتر احساس تنهایی می‌کنید.‏—‏اشع ۳۲:‏​۱،‏ ۲‏.‏ ب۲۲/‏۱۲ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۶-‏۷

کتاب مقدّس اشاره می‌کند که پاهای یوسِف برای مدتی به غُل و زنجیر بسته بود و حلقه‌ای آهنی دور گردنش بود.‏ (‏مز ۱۰۵:‏​۱۷،‏ ۱۸‏)‏ شرایط یوسِف از بد هم بدتر شد.‏ او که زمانی غلام قابل اعتمادی بود،‏ الآن به یک زندانی حقیر تبدیل شده بود.‏ آیا تا به حال با وجود دعاهای التماس‌آمیز شرایطتان از بد هم بدتر شده است؟‏ یَهُوَه ما را از سختی‌های دنیای شیطان محافظت نمی‌کند.‏ (‏۱یو ۵:‏۱۹‏)‏ اما می‌توانیم مطمئن باشیم که یَهُوَه کاملاً از شرایط ما آگاه است و به فکر ماست.‏ (‏مت ۱۰:‏​۲۹-‏۳۱؛‏ ۱پطر ۵:‏​۶،‏ ۷‏)‏ به علاوه او چنین قول داده:‏ «من هرگز تو را ترک نخواهم کرد و هرگز تو را تنها نخواهم گذاشت.‏» (‏عبر ۱۳:‏⁠۵‏)‏ حتی اگر احساس درماندگی داشته باشیم،‏ یَهُوَه می‌تواند کمک کند شرایطمان را تحمّل کنیم.‏ ب۲۳/‏۱ ص ۱۶ ¶۷-‏۸

کتاب مقدّس به شکل دیگری هم محبت یَهُوَه را آشکار می‌کند.‏ یَهُوَه در کتاب مقدّس به ما نشان می‌دهد که اگر اشتباه یا خطایی کنیم،‏ ما را ترک نمی‌کند.‏ اسرائیلیان بارها و بارها خطا کردند،‏ اما هر بار که از ته دل توبه می‌کردند،‏ یَهُوَه آن‌ها را می‌بخشید.‏ مسیحیان قرن اول هم از محبت یَهُوَه آگاه بودند.‏ پولُس رسول به الهام خدا به هم‌ایمانانش گفت باید مردی را که گناهی جدی مرتکب شد ولی بعد توبه کرد،‏ ‹ببخشند و دلگرمی دهند.‏› (‏۲قر ۲:‏​۶،‏ ۷؛‏ ۱قر ۵:‏​۱-‏۵‏)‏ خیلی دلگرم‌کننده است که می‌بینیم یَهُوَه پرستندگانش را به خاطر اشتباهاتشان رد نکرد،‏ بلکه به آن‌ها کمک کرد،‏ اصلاحشان کرد و دوباره آن‌ها را پذیرفت!‏ امروزه هم با گناهکاران توبه‌کار همین طور رفتار می‌کند.‏ (‏یعقو ۴:‏​۸-‏۱۰‏)‏ کتاب مقدّس حکمت،‏ محبت و عدالت خدا را به ما نشان می‌دهد.‏ این کتاب همچنین به ما نشان می‌دهد که یَهُوَه خدا می‌خواهد که ما او را بشناسیم و دوست او شویم.‏ ب۲۳/‏۲ ص ۷ ¶۱۶-‏۱۷

ما مشتاقیم ببینیم اتفاقات دنیا چه ربطی به پیشگویی‌های کتاب مقدّس دارد.‏ برای مثال،‏ عیسی به وقایع مشخصی اشاره کرد که به ما کمک می‌کند بدانیم چقدر به پایان این نظام حاضر نزدیک هستیم.‏ (‏مت ۲۴:‏​۳-‏۱۴‏)‏ پِطرُس رسول ما را تشویق کرد که به تحقق پیشگویی‌های کتاب مقدّس توجه کنیم تا ایمانمان قوی بماند.‏ (‏۲پطر ۱:‏​۲۰-‏۲۱‏)‏ پِطرُس به ما کمک می‌کند که دیدی متعادل نسبت به تحقق پیشگویی‌های کتاب مقدّس داشته باشیم.‏ پِطرُس ما را ترغیب می‌کند که «همواره نزدیک بودن آن روز را مد نظر داشته باشیم.‏» (‏۲پطر ۳:‏​۱۱-‏۱۳‏)‏ چرا؟‏ هدف ما دانستن روز و ساعت حارمَگِدّون نیست.‏ هدف ما این است که از وقت باقی‌مانده استفاده کنیم تا ‹در رفتار خود مقدّس باشیم و در اعمال خود نشان دهیم که زندگی‌مان را به خدا وقف کرده‌ایم.‏› (‏مت ۲۴:‏۳۶؛‏ لو ۱۲:‏۴۰‏)‏ ما می‌خواهیم رفتار درستی داشته باشیم و با روش زندگی‌مان محبتمان به یَهُوَه را ابراز کنیم.‏ برای رسیدن به این هدف باید به وضعیت روحانی‌مان دقت کنیم.‏ ب۲۳/‏۲ ص ۱۶ ¶۴،‏ ۶

‏‹گوسفندان دیگر› الآن باید ثابت کنند که صلاحیت زندگی در بهشت را دارند.‏ آن راهزن توبه‌کار فرصتی نداشت که کاملاً قدردانی‌اش را برای کار عیسی ابراز کند.‏ اما ما فرصت‌های زیادی برای این کار داریم.‏ برای مثال،‏ ما محبتمان را نسبت به برادرانش،‏ یعنی مسح‌شدگان نشان می‌دهیم.‏ عیسی گفت که ما را بر اساس رفتارمان با آن‌ها داوری می‌کند.‏ (‏مت ۲۵:‏​۳۱-‏۴۰‏)‏ ما با انجام کار موعظه و شاگردسازی می‌توانیم از آن‌ها پشتیبانی کنیم.‏ (‏مت ۲۸:‏​۱۸-‏۲۰‏)‏ لازم نیست تا آمدن بهشت صبر کنیم تا شخصی شویم که مورد رضایت یَهُوَه است.‏ همین الآن هم می‌توانیم سعی کنیم تا در گفتار و رفتارمان روراست باشیم و در عاداتمان تعادل را حفظ کنیم.‏ می‌توانیم به یَهُوَه،‏ همین طور به همسرمان و هم‌ایمانانمان وفادار بمانیم.‏ هرچه بیشتر در این دنیای شریر مطابق معیارهای یَهُوَه زندگی کنیم،‏ این کار در آینده هم برایمان راحت‌تر خواهد بود.‏ همچنین می‌توانیم مهارت‌ها و عاداتی را در خود به وجود آوریم که نشان می‌دهند آماده‌ایم در بهشت زندگی کنیم.‏ ب۲۲/‏۱۲ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۴-‏۱۶

ما خوشحالیم که عیسی پادشاه ماست،‏ چون او بهترین حاکم است.‏ یَهُوَه خود پسرش را آموزش داد و به عنوان پادشاه انتخاب کرد.‏ (‏اشع ۵۰:‏​۴،‏ ۵‏)‏ به محبت و ازخودگذشتگی عیسی فکر کنیم.‏ (‏یو ۱۳:‏⁠۱‏)‏ پادشاه ما عیسی شایستهٔ محبت است.‏ او گفت دوستانش یعنی کسانی که از صمیم دل دوستش دارند،‏ محبتشان را با اطاعت از احکامش نشان می‌دهند.‏ (‏یو ۱۴:‏۱۵؛‏ ۱۵:‏​۱۴،‏ ۱۵‏)‏ واقعاً که دوست بودن با عیسی یک افتخار است!‏ شما می‌دانید که عیسی فروتن است و بازتاب کاملی از پدرش است.‏ همین طور خوانده‌اید که گرسنگان را غذا داد،‏ به دلشکستگان تسلّی داد و حتی بیماران را شفا بخشید.‏ (‏مت ۱۴:‏​۱۴-‏۲۱‏)‏ امروزه هم شاهد آن هستید که چطور جماعتش را هدایت می‌کند.‏ (‏مت ۲۳:‏۱۰‏)‏ در آینده هم در نقش حکمران پادشاهی خدا کارهای فوق‌العاده‌ای انجام خواهد داد.‏ شما با دنبال کردن نمونهٔ او نشان می‌دهید که چقدر دوستش دارید.‏ وقف و تعمید،‏ قدم اول برای سرمشق گرفتن از عیسی است.‏ ب۲۳/‏۳ ص ۴ ¶۸،‏ ۱۰

یَهُوَه همه چیز را در آسمان،‏ زمین و در دریا آفریده و ما می‌توانیم با مشاهدهٔ آن‌ها درس‌های زیادی یاد بگیریم.‏ (‏مز ۱۰۴:‏​۲۴،‏ ۲۵‏)‏ همین طور به آفرینش انسان‌ها فکر کنید.‏ خدا در ما این توانایی را گذاشته که از دیدن زیبایی‌های طبیعت لذّت ببریم.‏ او همچنین با بخشیدن حواس پنج‌گانه یعنی حس بینایی،‏ شنوایی،‏ لامسه،‏ چشایی و بویایی این امکان را فراهم کرده تا بتوانیم از آفرینشش لذّت ببریم.‏ کتاب مقدّس به دلیل مهم دیگری برای مشاهدهٔ آفرینش اشاره می‌کند.‏ این کار چیزهایی زیادی در مورد خصوصیات یَهُوَه به ما یاد می‌دهد.‏ (‏روم ۱:‏۲۰‏)‏ مثلاً به طرح‌های پیچیده‌ای که در طبیعت وجود دارد توجه کنید.‏ آیا آن طرح‌ها حکمت یَهُوَه را نشان نمی‌دهد؟‏ همین طور به انواع غذاهای لذیذ فکر کنید.‏ آیا این موضوع نشان نمی‌دهد که خدا چقدر انسان‌ها را دوست دارد؟‏ با مشاهدهٔ آفرینش به خصوصیات یَهُوَه پی می‌بریم،‏ او را بهتر می‌شناسیم و به او نزدیک‌تر می‌شویم.‏ ب۲۳/‏۳ ص ۱۶ ¶۴-‏۵

هر چقدر وضعیت دنیا بدتر می‌شود،‏ اعتماد به کلام خدا هم می‌تواند سخت‌تر شود.‏ شاید دیگران بخواهند در مورد درستی کتاب مقدّس یا این که یَهُوَه از غلام امین و دانا برای هدایتمان استفاده می‌کند،‏ در دلمان شک ایجاد کنند.‏ اگر ما مطمئن باشیم که کلام خدا حقیقت است،‏ می‌توانیم با حملاتی که به ایمانمان می‌شود مقابله کنیم.‏ به این شکل ما مصمم خواهیم بود که ‹همیشه و تا پای مرگ مطیع احکام یَهُوَه باشیم.‏› (‏مز ۱۱۹:‏۱۱۲‏)‏ ما هیچ وقت خجالت نمی‌کشیم که در مورد حقیقت با دیگران صحبت کنیم یا تشویقشان کنیم که طبق اصول کتاب مقدّس زندگی کنند.‏ (‏مز ۱۱۹:‏۴۶‏)‏ به علاوه می‌توانیم سخت‌ترین شرایط مانند آزار و اذیت را با «بردباری و شادی» تحمّل کنیم.‏ (‏کول ۱:‏۱۱؛‏ مز ۱۱۹:‏​۱۴۳،‏ ۱۵۷‏)‏ حقیقت کلام خدا به زندگی‌مان ثبات و هدف می‌بخشد و ما را راهنمایی می‌کند.‏ همین طور امید آینده‌ای بهتر تحت پادشاهی خدا را به ما می‌بخشد.‏ ب۲۳/‏۱ ص ۷ ¶۱۶-‏۱۷

عیسی شب پیش از مرگش،‏ برای شاگردانش دعایی طولانی کرد و از پدرش خواست که آن‌ها را «از آن شریر» حفظ کند.‏ (‏یو ۱۷:‏۱۵‏)‏ چه دعای پرمهری!‏ عیسی می‌دانست که خودش آزمایشی سخت در پیش دارد،‏ اما به فکر وضعیت رسولانش بود.‏ ما هم می‌خواهیم عیسی را سرمشق قرار دهیم.‏ نمی‌خواهیم که فقط به نیازهای خودمان تمرکز کنیم.‏ مرتب برای برادران و خواهرانمان دعا می‌کنیم.‏ این کار اطاعت از این فرمان عیساست که گفت:‏ «به یکدیگر محبت کنید.‏» با دعا برای هم‌ایمانانمان به یَهُوَه خدا نشان می‌دهیم که چقدر آن‌ها را دوست داریم.‏ دعا برای برادران و خواهرانمان وقت تلف کردن نیست.‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «دعای شخص درستکار پرقدرت و مؤثر است.‏» (‏یعقو ۵:‏۱۶‏)‏ هم‌ایمانان ما با مشکلات مختلفی دست‌وپنجه نرم می‌کنند،‏ پس به دعاهای ما احتیاج دارند.‏ ب۲۲/‏۷ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۳-‏۱۵