نوامبر

وقتی در موعظه با مخالفت روبرو می‌شوید،‏ یَهُوَه کمکتان می‌کند که آرامشتان را حفظ کنید.‏ همچنین با کمک یَهُوَه می‌توانید آیه‌ای مناسب به یک علاقه‌مند نشان دهید.‏ به علاوه،‏ وقتی مردم به پیامتان علاقه‌ای نشان نمی‌دهند،‏ با کمک یَهُوَه می‌توانید به موعظه‌تان ادامه دهید.‏ (‏ار ۲۰:‏۷-‏۹‏)‏ به علاوه،‏ یَهُوَه به ما یاد می‌دهد که چطور موعظه کنیم.‏ در جلسات میان‌هفته نمایش‌هایی می‌بینیم که پیشنهادات خوبی برای موعظه به ما می‌دهند.‏ شاید استفاده از پیشنهادات جدید در ابتدا راحت نباشد،‏ اما وقتی آن‌ها را به کار می‌بریم متوجه می‌شویم که چقدر در محدودۀ ما مؤثرند.‏ همین طور در جلسات و کنگره‌ها تشویق می‌شویم که به روش‌های مختلف موعظه کنیم؛‏ روش‌هایی که شاید قبلاً استفاده نکرده باشیم و برایمان آسان نباشد.‏ اما وقتی تلاش می‌کنیم که به این روش‌ها موعظه کنیم،‏ یَهُوَه به تلاشمان برکت می‌دهد.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۲۷ ¶۵-‏۶

پولس رسول در یکی از نامه‌هایش به قُرِنتیان پندی صریح و قاطع به آن‌ها داد.‏ پس از نوشتن آن،‏ تیتوس را پیش آن‌ها فرستاد.‏ او چقدر خوشحال شد وقتی فهمید که پندش را به گوش گرفته‌اند.‏ (‏۲قر ۷:‏۶،‏ ۷‏)‏ پیران با گذراندن اوقاتی با برادران و خواهرانشان می‌توانند نمونۀ پولُس را سرمشق قرار دهند.‏ یک راه این است که در جلسات جماعت زودتر حاضر شوند تا بتوانند با هم‌ایمانانشان گفتگو کنند و آن‌ها را بنا کنند.‏ گاه برای تشویق برادر یا خواهری که به قوّت‌قلب نیاز دارد تنها چند دقیقه گفتگویی پرمهر کافی است.‏ (‏روم ۱:‏۱۲‏)‏ پیر جماعتی که نمونۀ پولُس را سرمشق قرار می‌دهد با استفاده از کتاب مقدّس هم‌ایمانانش را بنا می‌کند و آن‌ها را از محبت یَهُوَه مطمئن می‌کند.‏ از این طریق به آن‌ها قدرت و دلگرمی می‌دهد.‏ او به دنبال دلایلی است که تحسینشان کند.‏ در صورتی که پیر جماعت لازم دید پندی داده شود،‏ آن پند باید بر مبنای کتاب مقدّس باشد.‏ او با مهربانی در عین حال روشن و مشخص آن را بیان می‌کند،‏ چون برایش مهم است که هم‌ایمانانش آن را به کار بندند.‏—‏غلا ۶:‏۱‏.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۲۸-‏۲۹ ¶۱۱-‏۱۲

یَهُوَه امروزه ‹قدرت فوق‌العاده‌ای› به خادمانش می‌دهد تا بتوانند با وفاداری به خدمتشان ادامه دهند.‏ یک طریقی که می‌توانیم قدرت یابیم دعاست.‏ پولُس رسول در اِفِسُسیان ۶:‏۱۸ می‌گوید که باید ‹در هر موقعیتی› به یَهُوَه دعا کنیم.‏ یَهُوَه در جواب دعا،‏ به ما قدرت می‌دهد.‏ گاهی اوقات،‏ مشکلاتمان به‌قدری زیاد است که اصلاً نمی‌دانیم دربارۀ چه موضوعی به یَهُوَه دعا کنیم.‏ اما یَهُوَه می‌خواهد که ما به او دعا کنیم،‏ حتی اگر به زبان آوردن افکار و احساساتمان مشکل باشد.‏ (‏روم ۸:‏۲۶،‏ ۲۷‏)‏ او ما را همین طور از طریق کتاب مقدّس تقویت می‌کند.‏ ما هم مثل پولُس با خواندن کلام خدا،‏ قدرت می‌گیریم و دلگرم می‌شویم.‏ (‏روم ۱۵:‏۴‏)‏ وقتی کتاب مقدّس را می‌خوانیم و بر آن تعمّق می‌کنیم،‏ روح‌القدس کمکمان می‌کند که تشخیص دهیم چگونه اصول آن را به کار گیریم.‏—‏عبر ۴:‏۱۲‏.‏ ب۲۱/‏۵ ص ۲۲ ¶۸-‏۱۰

ما می‌دانیم که تعلیم دادن به دیگران اهمیت زیادی دارد.‏ اما به خاطر بعضی از مشکلات،‏ شاید نتوانیم آنقدر که دلمان می‌خواهد در این کار فعال باشیم.‏ بعضی از مبشّران،‏ سالمند یا بیمار دارای محدودیت‌هایی هستند.‏ آیا شما هم در این شرایط هستید؟‏ ما یاد گرفتیم که می‌توانیم از طریق تلفن یا آنلاین با دیگران مطالعه کنیم.‏ پس شاید شما هم بتوانید از خانه با دیگران مطالعه کنید.‏ یک مزیت دیگر این است که می‌توانیم صبح زود یا آخر شب با دیگران مطالعه کنیم.‏ چون شاید خیلی از علاقه‌مندان در ساعت‌های دیگر،‏ برای مطالعه وقت نداشته باشند.‏ عیسی هم شب به نیقودیموس تعلیم داد؛‏ چون آن ساعت برای نیقودیموس بهتر بود.‏ (‏یو ۳:‏۱،‏ ۲‏)‏ آیا شما هم می‌توانید صبح زود یا آخر شب با یک علاقه‌مند مطالعه کنید؟‏ ب۲۱/‏۷ ص ۵ ¶۱۰-‏۱۱

شاگردان یحیای تعمیددهنده از این که شاگردان عیسی روزه نمی‌گرفتند،‏ تعجب کرده بودند.‏ اما عیسی به آن‌ها گفت که تا وقتی زنده است،‏ لازم نیست شاگردانش روزه بگیرند.‏ (‏مت ۹:‏۱۴-‏۱۷‏)‏ عیسی خیلی از رسوم یهودیان را انجام نمی‌داد.‏ از این رو،‏ فَریسیان و مخالفان،‏ او را محکوم کردند.‏ آن‌ها به خاطر این که عیسی در روز سَبَّت بیماران را شفا می‌داد،‏ خشمگین می‌شدند.‏ (‏مرق ۳:‏۱-‏۶؛‏ یو ۹:‏۱۶‏)‏ از یک طرف می‌گفتند سَبَّت روز خیلی مهمی است؛‏ و از طرف دیگر در معبد تجارت می‌کردند.‏ وقتی عیسی کار آن‌ها را محکوم کرد،‏ به‌شدّت عصبانی شدند.‏ (‏مت ۲۱:‏۱۲،‏ ۱۳،‏ ۱۵‏)‏ عیسی در کنیسۀ ناصره،‏ با اشاره به تاریخ اسرائیلیان نشان داد که آن‌ها خودخواه و بی‌ایمان هستند.‏ از این رو،‏ کسانی که در آنجا از عیسی تعلیم می‌گرفتند خشمگین شدند.‏ (‏لو ۴:‏۱۶،‏ ۲۵-‏۳۰‏)‏ کارهای عیسی برخلاف انتظار خیلی از مردم بود؛‏ برای همین آن‌ها عیسی را رد کردند.‏—‏مت ۱۱:‏۱۶-‏۱۹‏.‏ ب۲۱/‏۵ ص ۵-‏۶ ¶۱۳-‏۱۴

یَهُوَه با اشاره به سرگذشت بعضی از خادمانش،‏ به ما نشان می‌دهد که غرور و طمع چقدر خطرناکند.‏ شیطان اولین کسی بود که طمع کرد.‏ او فرشتۀ یَهُوَه بود و جایگاه خیلی خوبی داشت.‏ اما قانع نبود.‏ چون می‌خواست که دیگران او را بپرستند؛‏ چیزی که فقط شایستۀ یَهُوَه است.‏ شیطان می‌خواهد ما هم مثل او به چیزهایی که داریم قانع نباشیم.‏ حوّا اولین کسی بود که در این دام افتاد.‏ یَهُوَه هر نوع غذایی را که او و همسرش نیاز داشتند برایشان فراهم کرده بود و به آن‌ها گفته بود که می‌توانند «از هر یک از درختان باغ» بخورند،‏ بجز یک درخت.‏ (‏پیدا ۲:‏۱۶‏)‏ اما شیطان،‏ حوّا را وسوسه کرد که از میوۀ همان درخت بخورد.‏ حوّا دیگر به چیزهایی که داشت قانع نبود.‏ او به دام شیطان افتاد،‏ گناه کرد و در نهایت مرد.‏—‏پیدا ۳:‏۶،‏ ۱۹‏.‏ ب۲۱/‏۶ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۲-‏۳؛‏ ص ۱۷ ¶۹

یَهُوَه از آدم و حوّا خواست که بچه‌دار شوند و از زمین نگهداری کنند.‏ اگر آن‌ها مطیع می‌ماندند،‏ می‌توانستند به همراه نوادگانشان تا ابد عضو خانوادۀ یَهُوَه باشند.‏ آدم و حوّا جایگاه ارزشمندی در خانوادۀ یَهُوَه داشتند.‏ داوود هم در مزمور ۸:‏۵ دربارۀ آفرینش انسان گفت:‏ «او را اندکی کمتر از فرشتگان ساختی و تاج جلال و اکرام را بر سرش نهادی.‏» درست است که یَهُوَه،‏ قدرت و توانایی و هوش فرشتگان را به انسان‌ها نداد؛‏ اما انسان‌ها را فقط «اندکی کمتر» از فرشتگان آفرید.‏ (‏مز ۱۰۳:‏۲۰‏)‏ متأسفانه آدم و حوّا به خاطر نافرمانی از یَهُوَه،‏ دیگر عضوی از خانوادۀ او نبودند.‏ این موضوع عواقب بدی برای نوادگانشان داشت.‏ اما مقصود یَهُوَه تغییر نکرده است.‏ او می‌خواهد که انسان‌های مطیع تا ابد عضوی از خانواده‌اش باشند.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۲-‏۳ ¶۲-‏۴

امروزه بسیاری از پرستندگان یَهُوَه با مخالفت روبرویند،‏ مثلاً در کشورهایی که فعالیت ما محدود است.‏ شاید برادران دستگیر شوند و همان طور که عیسی گفت «نزد والیان و پادشاهان» برده شوند تا «به آنان و به قوم‌ها شهادت» دهند.‏ (‏مت ۱۰:‏۱۷،‏ ۱۸‏)‏ دیگر پرستندگان یَهُوَه با مشکلات و مخالفت‌هایی از نوع دیگر روبرویند.‏ شاید در کشوری زندگی کنند که در پرستش آزادند،‏ اما خانواده‌شان آن‌ها را تحت فشار قرار می‌دهند که پرستش یَهُوَه را کنار بگذارند.‏ (‏مت ۱۰:‏۳۲-‏۳۶‏)‏ اغلب وقتی اعضای خانواده می‌بینند تلاش‌هایشان بی‌فایده است،‏ دست از مخالفت می‌کشند.‏ حتی برخی از مخالفانی که به خشونت متوسل می‌شدند،‏ بعدها خود خادم غیور یَهُوَه شده‌اند.‏ اگر با مخالفت روبرو شدید،‏ از خدمت به یَهُوَه دست نکشید!‏ شجاع باشید!‏ یَهُوَه در کنارتان است و روح مقدّس و پرقدرتش پشتیبانتان.‏ پس نترسید.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۱۶ ¶۸

یَهُوَه گفته است،‏ از «چشمان متکبر،‏ زبان دروغگو،‏ دستانی که خون بی‌گناه را می‌ریزد» نفرت دارد.‏ (‏امث ۶:‏۱۶،‏ ۱۷‏)‏ همین طور «از اشخاص خون‌ریز و فریبکار کراهت دارد.‏» (‏مز ۵:‏۶‏)‏ نفرت یَهُوَه خدا از این اعمال و رفتار تا حدّی است که باعث شد در روزگار نوح تمامی شریران را نابود کند،‏ چون زمین را از خشونت پر کرده بودند.‏ (‏پیدا ۶:‏۱۳‏)‏ همچنین،‏ یَهُوَه به پیامبرش مَلاکی گفت که از عمل کسانی که با حیله همسر بی‌گناهشان را طلاق می‌دادند،‏ نفرت دارد.‏ یَهُوَه پرستش این گونه افراد را نمی‌پذیرد و بابت این عملِ نفرت‌انگیز داوری خواهند شد.‏ (‏ملا ۲:‏۱۳-‏۱۶؛‏ عبر ۱۳:‏۴‏)‏ یَهُوَه می‌خواهد که ما ‹از بدی نفرت داشته باشیم.‏› (‏روم ۱۲:‏۹‏)‏ «نفرت» احساسی عمیق و شدید است.‏ حتی تصوّر عملی که یَهُوَه آن را بد می‌داند،‏ باید برایمان مشمئزکننده و کراهت‌آور باشد.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۵ ¶۱۱-‏۱۲

در آینده‌ای نزدیک،‏ یَهُوَه از طریق پادشاهی‌اش برکات زیادی به ما می‌دهد.‏ کسانی که منتظر یَهُوَه می‌مانند،‏ هم الآن و هم در دنیای جدید برکات زیادی دریافت می‌کنند.‏ وقتی خادمان خدا وارد دنیای جدید شوند،‏ دیگر مشکل و نگرانی نخواهند داشت.‏ بی‌عدالتی‌ها و دردهای دنیای امروز،‏ کاملاً از بین می‌رود.‏ (‏مکا ۲۱:‏۴‏)‏ دیگر نباید برای رفع نیازهای زندگی نگران باشیم،‏ چون همه چیز برای همه فراوان است.‏ (‏مز ۷۲:‏۱۶؛‏ اشع ۵۴:‏۱۳‏)‏ واقعاً که زندگی در دنیای جدید فوق‌العاده خواهد بود!‏ تا آن زمان یَهُوَه کمکمان می‌کند تا بر عادات بدمان غلبه کنیم و خصوصیات او را در خود پرورش دهیم.‏ او به این شکل ما را آماده می‌کند تا بتوانیم تحت پادشاهی‌اش زندگی کنیم.‏ ما نمی‌خواهیم دلسرد شویم و از خدمت به یَهُوَه دست بکشیم.‏ زندگی خیلی بهتری پیش روی ماست!‏ ما تا آن زمان مصممیم که با شادی به یَهُوَه خدمت کنیم و منتظر بمانیم تا او وعده‌هایش را به تحقق برساند!‏ ب۲۱/‏۸ ص ۱۳ ¶۱۷-‏۱۹

کمی بعد از دریافت نامۀ پولُس رسول،‏ مسیحیان یهودا باید خانه و کسب‌وکارشان را رها می‌کردند،‏ خویشان غیرهم‌ایمانشان را ترک می‌کردند و به کوهستان پناه می‌بردند.‏ (‏مت ۲۴:‏۱۶‏)‏ در آن زمان حساس همه به کمک هم نیاز داشتند.‏ حال اگر پیش از آن،‏ به پند پولُس عمل کرده بودند،‏ و از آنچه داشتند با یکدیگر سهیم شده بودند،‏ برایشان آسان‌تر بود که با کم بسازند و خود را با شرایط جدید تطبیق دهند.‏ ممکن است برادران و خواهرانمان ما را از نیازهایشان با خبر نکنند.‏ پس پذیرای دیگران و گشاده‌رو باشید.‏ حتماً برداران و خواهرانی را می‌شناسید که همیشه آمادۀ کمکند و هیچ‌وقت این احساس را به ما نمی‌دهند که مایۀ دردسر و زحمتشان هستیم.‏ می‌دانیم که در صورت نیاز می‌شود روی آن‌ها حساب کرد.‏ ما هم می‌خواهیم مثل این عزیزان باشیم.‏ آلن که پیر جماعت است و ۴۵ سال دارد،‏ می‌خواهد پذیرا و گشاده‌رو باشد و دیگران با او راحت باشند.‏ ب۲۲/‏ ۲ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۳-‏۱۵

در سال‌های اخیر برای استفادۀ بهتر از فضای سالن‌های جماعت از برخی مبشّران خواسته شده به جماعت دیگر بروند.‏ به دلایل مختلف ممکن است این تغییر آسان نباشد،‏ شاید باید دوستان یا خویشاوندانمان را در یک جماعت ترک کنیم و به جماعتی دیگر برویم.‏ آیا این تصمیم را پیران از طریق الهام الٰهی گرفته‌اند؟‏ خیر.‏ به همین دلیل ممکن است عمل کردن به این تصمیم برایمان آسان نباشد.‏ اما نباید فراموش کنیم که یَهُوَه وظیفۀ گرفتن چنین تصمیماتی را به پیران سپرده است.‏ یَهُوَه به پیران مسیحی اعتماد کرده است،‏ پس ما هم باید به آن‌ها اعتماد کنیم.‏ چرا پذیرش و عمل به تصمیمات پیران حتی اگر برایمان دشوار باشد،‏ مهم است؟‏ چون به این ترتیب اتحاد قوم خدا حفظ می‌شود.‏ اگر تمام اعضای جماعت با تواضع به تصمیمات هیئت پیران عمل کنند،‏ کل جماعت فایده می‌برد.‏ (‏عبر ۱۳:‏۱۷‏)‏ مهم‌تر از همه نباید فراموش کنیم که یَهُوَه مراقبت از اعضای جماعت را به پیران سپرده و حمایت از تصمیمات آن‌ها نشانۀ اعتمادمان به یَهُوَه است.‏—‏اعما ۲۰:‏۲۸‏.‏ ب۲۲/‏۲ ص ۴-‏۵ ¶۹-‏۱۰

اگر شما برادری تعمیدیافته هستید می‌توانید مهارتتان را در خواندن،‏ سخنرانی دادن و تعلیم دادن بالا ببرید.‏ اگر در انجام این کارها تمام تلاشتان را بکنید،‏ شنوندگانتان فایدۀ بیشتری می‌برند.‏ (‏۱تیمو ۴:‏۱۵‏)‏ برای مثال،‏ شما می‌توانید درس‌های بروشور در خواندن و تعلیم کوشا باش را بررسی کنید.‏ برای این کار،‏ هر درس را جداگانه بخوانید،‏ نکات مربوط به آن درس را در خانه تمرین کنید و آن‌ها را هنگام سخنرانی به کار گیرید.‏ همچنین می‌توانید از مشاور مدرسه یا دیگر پیران جماعت که «در سخنرانی و تعلیم زحمت می‌کشند» کمک بگیرید.‏ (‏۱تیمو ۵:‏۱۷‏)‏ به علاوه،‏ سعی کنید طوری بر شنوندگانتان تأثیر بگذارید که ایمانشان تقویت شود و مطابق چیزهایی که می‌شنوند عمل کنند.‏ به این شکل،‏ هم شما و هم آن‌ها با شادی بیشتری به خدمتتان ادامه می‌دهید.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۲۴ ¶۱۷

وقتی دیگران را از خودمان بهتر بدانیم،‏ هیچ وقت با کسانی که استعدادها یا توانایی‌های بیشتری دارند رقابت نمی‌کنیم.‏ برعکس،‏ برای آن‌ها خوشحالیم،‏ مخصوصاً اگر از استعدادها و توانایی‌هایشان برای خدمت به یَهُوَه استفاده کنند.‏ در نتیجه صلح و اتحاد جماعت حفظ می‌شود.‏ ما با پرورش خصوصیت تواضع می‌توانیم با حسادت مقابله کنیم.‏ این خصوصیت کمکمان می‌کند که محدودیت‌هایمان را در نظر بگیریم.‏ اگر متواضع و فروتن باشیم،‏ سعی نمی‌کنیم نشان دهیم که از دیگران بهتریم.‏ بلکه از کسانی که توانایی‌های بیشتری دارند،‏ چیزهای جدیدی یاد می‌گیریم.‏ برای مثال،‏ از برادری که سخنرانی‌های خیلی خوبی می‌دهد،‏ می‌توانیم بپرسیم که چطور سخنرانی‌هایش را آماده می‌کند؛‏ یا از خواهری که خوب آشپزی می‌کند،‏ می‌توانیم ایده بگیریم.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۸-‏۹

در کتاب اعداد می‌خوانیم که یَهُوَه خواست مردی که در روز سَبَّت هیزم جمع کرده بود،‏ کشته شود.‏ اما در کتاب دوم سموئیل می‌خوانیم که داوود را که مرتکب زنا و قتل شد،‏ بخشید.‏ (‏اعد ۱۵:‏۳۲،‏ ۳۵؛‏ ۲سمو ۱۲:‏۹،‏ ۱۳‏)‏ شاید بپرسیم،‏ چرا یَهُوَه چنین تصمیمی گرفت؟‏ چرا یکی باید برای گناهی کوچک کشته می‌شد و دیگری با این که گناهی سنگین مرتکب شده بود،‏ بخشیده شد؟‏ کتاب مقدّس همیشه به تمام جزئیات اشاره نمی‌کند.‏ در مورد داوود در کتاب مقدّس آمده که از صمیم دل پشیمان شد و توبه کرد.‏ (‏مز ۵۱:‏۲-‏۴‏)‏ اما در مورد مردی که قانون سَبَّت را شکست اطلاعاتی داده نشده.‏ آیا از کرده‌اش پشیمان بود؟‏ آیا معیارهای یَهُوَه را در کل رعایت می‌کرد و هشدارهایش را جدّی می‌گرفت؟‏ نمی‌دانیم.‏ شناختمان از شخصیت یَهُوَه دلیل اعتمادمان به اوست و شک نداریم که یَهُوَه خدا همیشه عادلانه عمل می‌کند.‏—‏مز ۱۴۵:‏۱۷‏.‏ ب۲۲/‏۲ ص ۲-‏۳ ¶۳-‏۴

شخص متواضع از محدودیت‌هایش آگاه است و از خودش انتظار بیش از حد ندارد.‏ در نتیجه شاد و فعال می‌ماند.‏ شخص متواضع مانند راننده‌ایست که به سربالایی می‌رسد و باید دنده را عوض کند.‏ این کار سرعت او را کم می‌کند؛‏ اما باعث می‌شود که به حرکتش ادامه دهد.‏ شخص متواضع هم می‌داند که چه زمانی باید به اصطلاح سرعتش را کم کند و مسئولیت‌های کمتری قبول کند تا بتواند به خدمتش ادامه دهد.‏ (‏فیلیپ ۴:‏۵‏)‏ به نمونۀ بَرزِلّایی توجه کنید.‏ داوود پادشاه از او خواست که در دربار زندگی کند.‏ بَرزِلّایی ۸۰ سال داشت و می‌دانست که کار چندانی از دستش برنمی‌آید.‏ پس به داوود پیشنهاد کرد که مرد جوان‌تری به نام کِمهام را به جای او به دربار ببرد.‏ (‏۲سمو ۱۹:‏۳۵-‏۳۷‏)‏ به طور مشابه،‏ برادران سالمند خوشحالند که جوان‌ترها می‌توانند مسئولیت‌های آن‌ها را بر عهده بگیرند.‏ ب۲۱/‏۹ ص ۱۰ ¶۶-‏۷

برای بعضی از ما سخت است که یَهُوَه را مثل پدری مهربان ببینیم.‏ شاید دلیلش این باشد که خودمان در زندگی هیچ وقت یک پدر مهربان نداشته‌ایم.‏ اما یَهُوَه کاملاً احساسات ما را درک می‌کند.‏ او می‌خواهد با ما رابطه‌ای صمیمی داشته باشد.‏ برای همین در کلامش آمده است:‏ «به خدا نزدیک شوید و او به شما نزدیک خواهد شد.‏» (‏یعقو ۴:‏۸‏)‏ یَهُوَه ما را خیلی دوست دارد و می‌تواند بهترین پدر برای ما باشد.‏ عیسی به ما کمک می‌کند تا به یَهُوَه نزدیک‌تر شویم.‏ او یَهُوَه را به‌خوبی می‌شناسد و خصوصیاتش را کاملاً از خود منعکس می‌کند.‏ برای همین گفت:‏ «هر که مرا دیده است،‏ پدر را نیز دیده است.‏» (‏یو ۱۴:‏۹‏)‏ عیسی مثل یک برادر بزرگ‌تر به ما یاد می‌دهد که چطور به یَهُوَه احترام بگذاریم،‏ از او اطاعت کنیم و از کارهایی که باعث ناراحتی‌اش می‌شود دوری کنیم.‏ وقتی عیسی بر روی زمین بود با رفتارش نشان داد که یَهُوَه مهربان و بامحبت است.‏ ب۲۱/‏۹ ۲۱ ¶۴-‏۵

قوم خدا در پرستش خدای حقیقی متحدند.‏ یَهُوَه این مسئولیت سنگین را نیز به پیران جماعت داده که جماعت را پاک نگاه دارند.‏ اگر یکی از اعضای جماعت گناهی جدّی مرتکب شود،‏ یَهُوَه می‌خواهد که پیران وارد عمل شوند.‏ اگر شخص توبه کرده است،‏ پیران باید تشخیص دهند که توبۀ او واقعی است یا نه.‏ آیا واقعاً از آن عمل گناه‌آلود انزجار و تنفر دارد؟‏ آیا مصمم است که آن را دیگر تکرار نکند؟‏ اگر معاشرانی او را به خطا کشیده‌اند،‏ آیا رابطه‌اش را با آن‌ها قطع کرده است؟‏ پیران جماعت به همراه دعا و با کمک آیات این موارد را بررسی می‌کنند.‏ سپس تصمیم می‌گیرند که خطاکار در جماعت بماند یا اخراج شود.‏—‏۱قر ۵:‏۱۱-‏۱۳‏.‏ ب۲۲/‏۲ ص ۵ ¶۱۱-‏۱۲

چه تنها چند روز از تعمیدمان می‌گذرد،‏ چه چندین سال،‏ همه می‌خواهیم شخصیتمان را آن طور شکل دهیم که یَهُوَه دوست دارد.‏ پس باید افکارمان را کنترل کنیم.‏ چرا؟‏ چون بیش از هر چیز افکارمان است که شخصیتمان را شکل می‌دهد.‏ اگر مرتب فکر و ذکرمان این باشد که چه چیز خوشایند و بابِ طبعِ نَفْسانی‌مان است،‏ سخنان و اعمالمان هم بد و ناپاک خواهد بود.‏ (‏افس ۴:‏۱۷-‏۱۹‏)‏ اما اگر ذهنمان را با افکار خوب پر کنیم،‏ با آنچه یَهُوَه دوست دارد،‏ سخنان و اعمالمان هم آن گونه خواهد بود که یَهُوَه دوست دارد.‏ (‏غلا ۵:‏۱۶‏)‏ نمی‌توانیم کاری کنیم که هیچ گاه فکر بد به ذهنمان خطور نکند.‏ اما همیشه می‌توانیم کاری کنیم که مطابق با آن عمل نکنیم.‏ قدم اول و مهم‌ترین قدم برای از تن بیرون آوردن شخصیت کهنه،‏ پیش از تعمید آغاز می‌شود؛‏ یعنی ترک سخنان و اعمالی که یَهُوَه از آن متنفر است.‏ اما برای این که پدر آسمانی‌مان از ما کاملاً خشنود باشد،‏ باید شخصیت نو را در بر کنیم.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۸ ¶۱-‏۲

تشخیص توبۀ واقعی شخص خطاکار،‏ برای پیران جماعت راحت نیست.‏ چون آن‌ها از نیات و انگیزه‌های شخص خبر ندارند.‏ برای همین،‏ باید از رفتار شخص و شواهد و مدارکی که دارند،‏ این موضوع را تشخیص دهند.‏ باید به پیران جماعت ثابت شود که او طرز فکر،‏ احساسات و رفتارش را کاملاً تغییر داده است.‏ شاید برای ایجاد این تغییرات،‏ زمان زیادی لازم باشد.‏ برای این که شخص اخراج‌شده نشان دهد واقعاً توبه کرده است،‏ به طور مرتب در جلسات شرکت می‌کند و مطابق پند پیران جماعت دعا می‌کند و کتاب مقدّس را مطالعه می‌کند.‏ همین طور از موقعیت‌هایی که او را به سمت خطا می‌کشد دوری می‌کند.‏ اگر او تلاش کند به یَهُوَه نزدیک شود،‏ یَهُوَه او را می‌بخشد و دوباره در جماعت پذیرفته می‌شود.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۵-‏۶ ¶۱۶-‏۱۸

عیسی از روی محبتی که به یَهُوَه داشت،‏ هم در آسمان و هم روی زمین،‏ فقط او را می‌پرستید.‏ (‏لو ۴:‏۸‏)‏ او به شاگردانش هم یاد داد که همین کار را بکنند.‏ آن‌ها هیچ‌وقت در پرستششان از تمثال استفاده نکردند.‏ از آنجایی که خدا دیده نمی‌شود،‏ ما نمی‌توانیم هیچ شئای را شبیه او بسازیم.‏ (‏اشع ۴۶:‏۵‏)‏ پرستش تصاویر یا مجسمه‌هایی که اصطلاحاً مقدّس خوانده می‌شوند چطور؟‏ یَهُوَه در دومین فرمان از ده فرمان به اسرائیلیان سخنان آیهٔ روز را گفت.‏ پس کسانی که می‌خواهند خدا را خشنود کنند،‏ می‌دانند که باید از بت‌پرستی دوری کنند.‏ مطابق گفتۀ تاریخدانان،‏ مسیحیان قرن اول فقط خدا را می‌پرستیدند.‏ امروزه ما هم مثل مسیحیان قرن اول،‏ فقط خدا را می‌پرستیم.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۱۹-‏۲۰ ¶۵-‏۶

عیسی به آن مسیحیان قرن اول که در یهودیه زندگی می‌کردند هشدار داده بود زمانی می‌رسد ‹که سپاهیان در اطراف اورشلیم اردو می‌زنند و آن را محاصره می‌کنند.‏› (‏لو ۲۱:‏۲۰-‏۲۴‏)‏ در آن زمان آن‌ها باید ‹به کوهستان می‌گریختند.‏› آن‌ها برای حفظ جانشان باید از خیلی چیزها می‌گذشتند.‏ چند سال پیش در یکی از مقالات برج دیده‌بانی در این باره آمده بود:‏ «آنها خانه‌ها و مزارع خود را ترک کردند و حتی برای جمع‌آوری اموال خود به خانه‌هایشان بازنگشتند.‏ آنها آنقدر به محافظت و پشتیبانی یَهُوَه اطمینان داشتند که پرستش او را در مقایسه با هر چیز دیگری اولویت دادند.‏» در ادامهٔ آن مقاله آمده بود:‏ «پس ممکن است آزمایشهایی از این قبیل که ما چه دیدی نسبت به مادیات داریم در پیش باشند؛‏ آیا مادیات مهمترین چیز در زندگی ما می‌باشند و یا آن نجاتی که برای همۀ کسانی که جانب خدا را می‌گیرند،‏ در پیش می‌باشد؟‏ به احتمال زیاد فرار ما سختیها و محرومیتهایی در بر خواهد داشت.‏ ما نیز باید حاضر به انجام هر کاری که ضروری است باشیم.‏» ب۲۲/‏۱ ص ۴ ¶۷-‏۸

چیزی از خروج اسرائیلیان از مصر نگذشته بود که یَهُوَه نکاتی را دربارۀ نام و خصوصیاتش بر موسی آشکار کرد.‏ او گفت:‏ «یهوه،‏ یهوه،‏ خدای رحیم و فیّاض،‏ دیر خشم،‏ و آکنده از [محبت پایدار] .‏ .‏ .‏ برای هزار پشت،‏ و آمرزندۀ تقصیر و نافرمانی و گناه.‏» (‏خرو ۳۴:‏۶،‏ ۷‏)‏ یَهُوَه با بیان این خصوصیات پرمهر به نکتۀ مهمی دربارۀ محبت پایدارش اشاره کرد.‏ یَهُوَه به موسی نگفت که محبت پایدار دارد،‏ بلکه گفت آکنده از محبت پایدار است.‏ این توصیف،‏ بارها در ترجمۀ دنیای جدید کتاب مقدّس آمده است.‏ (‏اعد ۱۴:‏۱۸؛‏ نح ۹:‏۱۷؛‏ مز ۸۶:‏۱۵؛‏ ۱۰۳:‏۸؛‏ یول ۲:‏۱۳؛‏ یون ۴:‏۲‏)‏ در هر یک از این موارد،‏ این عبارت تنها به یَهُوَه اشاره می‌کند،‏ نه به هیچ شخص دیگری.‏ تأکید یَهُوَه بر محبت پایدارش،‏ نشان می‌دهد که این خصوصیت برایش اهمیت زیادی دارد.‏ ب۲۱/‏۱۱ ص ۲-‏۳ ¶۳-‏۴

پِطرُس رسول و همسرش نمونۀ خوبی برای زوج‌ها هستند.‏ پِطرُس حدود شش ماه تا یک سال بعد از دیدن عیسی،‏ باید تصمیم مهمی می‌گرفت.‏ حرفۀ او ماهیگیری بود و از این راه زندگی‌اش را می‌گذراند.‏ وقتی عیسی از او خواست که به طور تمام‌وقت با او همکاری کند،‏ او باید شرایط خانواده‌اش را در نظر می‌گرفت.‏ (‏لو ۵:‏۱-‏۱۱‏)‏ پِطرُس دعوت عیسی را پذیرفت و به طور تمام‌وقت با عیسی موعظه می‌کرد.‏ مطمئناً همسرش هم از تصمیم او حمایت کرد،‏ چون کتاب مقدّس می‌گوید که بعد از رستاخیز عیسی،‏ همسر پِطرُس در بعضی سفرها او را همراهی می‌کرد.‏ (‏۱قر ۹:‏۵‏)‏ نمونۀ خوب همسر پِطرُس باعث شد که او بتواند آزادانه به زوج‌های مسیحی پند بدهد.‏ (‏۱پطر ۳:‏۱-‏۷‏)‏ پِطرُس و همسرش می‌دانستند که اگر به پادشاهی یَهُوَه اولویت بدهند،‏ او به نیازهایشان رسیدگی می‌کند.‏—‏مت ۶:‏۳۱-‏۳۴‏.‏ ب۲۱/‏۱۱ ص ۱۸ ¶۱۴

پولُس رسول هم‌ایمانانش را دوست داشت و برای فایده رساندن به آن‌ها سخت کار می‌کرد.‏ (‏اعما ۲۰:‏۳۱‏)‏ کتاب مقدّس نشان می‌دهد که آن‌ها نیز از صمیم دل پولُس را دوست داشتند.‏ مثلاً وقتی به گوش پیران جماعت اِفِسُس رسید که دیگر او را نمی‌بینند،‏ ناراحت شدند و «بسیار اشک ریختند.‏» (‏اعما ۲۰:‏۳۷‏)‏ امروزه نیز پیران سختکوشِ جماعت هم‌ایمانانشان را بسیار دوست دارند و برای کمک به آن‌ها از هیچ کاری دریغ نمی‌کنند.‏ (‏فیلیپ ۲:‏۱۶،‏ ۱۷‏)‏ البته پیران جماعت در انجام وظایفشان با مشکلاتی نیز روبرویند.‏ چه چیز به آن‌ها کمک می‌کند؟‏ بجاست این عزیزانِ سختکوش نمونۀ پولُس را سرمشق خود قرار دهند.‏ پولُس انسانی ناکامل بود و نیرویی خارق‌العاده نداشت.‏ می‌خواست آنچه درست است انجام دهد،‏ اما همیشه هم موفق نبود.‏ (‏روم ۷:‏۱۸-‏۲۰‏)‏ خدمتی پرفرازونشیب داشت و مصیبت و سختی‌های گوناگون کشید،‏ اما هیچ‌گاه دست از کار و تلاش نکشید و شادی‌اش را در خدمت حفظ کرد.‏ به‌راستی پولُس سرمشق خوبی برای پیران است.‏ پس پیران جماعت می‌توانند همچون پولُس بر مشکلات چیره شوند و شادی‌شان را در خدمت به یَهُوَه حفظ کنند.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۲۶ ¶۱-‏۲

در لاویان ۱۹:‏۳ آمده است که یَهُوَه می‌گوید:‏ «شَبّاتهای مرا نگاه دارید.‏» البته ما مسیحیان تحت شریعت نیستیم،‏ اما می‌توانیم درس‌هایی در رابطه با روز سَبَّت بیاموزیم و ببینیم که چه فوایدی برای اسرائیلیان داشت.‏ آن‌ها در روز سَبَّت باید دست از کار می‌کشیدند و به امور روحانی رسیدگی می‌کردند.‏ برای همین،‏ عیسی در روز سَبَّت به کنیسه می‌رفت و نوشته‌های مقدّس را می‌خواند.‏ (‏خرو ۳۱:‏۱۲-‏۱۵؛‏ لو ۴:‏۱۶-‏۱۸‏)‏ این پند یَهُوَه در لاویان ۱۹:‏۳ ما را تشویق می‌کند که زمانی را در برنامۀ روزانه‌مان به امور روحانی اختصاص دهیم.‏ آیا شما برای به‌کارگیری این پند باید تغییراتی در برنامه‌تان بدهید؟‏ برای این که مقدّس باشید،‏ باید رابطۀ نزدیکی با یَهُوَه برقرار کنید؛‏ برای این کار باید به طور مرتب زمانی را برای امور روحانی کنار بگذارید.‏ ب۲۱/‏۱۲ ص ۵ ¶۱۳

عیسی با افراد مختلفی وقت می‌گذراند.‏ او نه تنها با ثروتمندان و کسانی که جایگاه اجتماعی بالایی داشتند معاشرت می‌کرد،‏ بلکه با فقیران و ستمدیدگان هم وقت زیادی می‌گذراند.‏ او با کسانی که مردم آن‌ها را ‹گناهکار› می‌دانستند،‏ دلسوز و مهربان بود.‏ برای همین بعضی از افراد خودخواه و مغرور،‏ عیسی را رد کردند.‏ آن‌ها از شاگردان عیسی پرسیدند:‏ «چرا شما با خراجگیران و گناهکاران می‌خورید و می‌نوشید؟‏» عیسی در جواب آنان سخنان آیهٔ روز را بیان کرد.‏ (‏لو ۵:‏۲۹-‏۳۱‏)‏ همچنین اِشَعْیا دربارۀ مسیح پیشگویی کرده بود که مردم او را رد می‌کنند.‏ اِشَعْیا گفته بود:‏ «خوار و مردود نزد آدمیان،‏ .‏ .‏ .‏ چون کسی که روی از او بگردانند،‏ خوار گشت و به حسابش نیاوردیم.‏» (‏اشع ۵۳:‏۳‏)‏ پس طبق این پیشگویی،‏ وقتی یهودیان قرن اول می‌دیدند که مردم عیسی را رد می‌کنند،‏ نباید تعجب می‌کردند.‏ ب۲۱/‏۵ ص ۸-‏۹ ¶۳-‏۴

بعضی از آن مسیحیان مطابق دستورالعمل‌ها عمل نمی‌کردند.‏ (‏یعقو ۱:‏۲۲‏)‏ بعضی‌ها هم بین فقیران و ثروتمندان تبعیض قائل می‌شدند.‏ (‏یعقو ۲:‏۱-‏۳‏)‏ عده‌ای هم حرف‌های نسنجیده می‌زدند.‏ (‏یعقو ۳:‏۸-‏۱۰‏)‏ اما یعقوب از آن‌ها ناامید نشد.‏ او با محبت و در عین حال با صراحت به آن‌ها پند داد و کسانی را که از لحاظ روحانی به کمک نیاز داشتند،‏ تشویق کرد که با پیران جماعت صحبت کنند.‏ (‏یعقو ۵:‏۱۳-‏۱۴‏)‏ ما چه درسی می‌گیریم؟‏ باید واقع‌بین باشیم و در عین حال دید مثبتی به دیگران داشته باشیم.‏ شاید برای بیشتر شاگردانمان سخت باشد که پندهای کتاب مقدّس را در زندگی‌شان به کار بگیرند.‏ (‏یعقو ۴:‏۱-‏۴‏)‏ شاید آن‌ها به زمان نیاز داشته باشند تا عادات بدشان را ترک کنند و خصوصیات مسیحی را در خودشان پرورش بدهند.‏ ما هم باید با صراحت به آن‌ها بگوییم که در چه زمینه‌ای باید بیشتر تلاش کنند.‏ همین طور باید دیدگاه مثبتمان را حفظ کنیم چون مطمئن هستیم که یَهُوَه انسان‌های فروتن را جذب می‌کند و کمکشان می‌کند تا تغییرات لازم را در خودشان ایجاد کنند.‏—‏یعقو ۴:‏۱۰‏.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۱۱ ¶۱۱-‏۱۲

همۀ ما می‌خواهیم مثل یَهُوَه از خود رحمت نشان دهیم.‏ یک دلیل این است که اگر چنین نکنیم،‏ یَهُوَه به دعاهای ما گوش نمی‌دهد.‏ همچنین نمی‌خواهیم با بی‌رحمی،‏ ‹فریاد بینوایان› را نادیده بگیریم.‏ چون کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «بر آن که رحم نمی‌کند،‏ رحم نخواهد شد.‏» (‏یعقو ۲:‏۱۳‏)‏ وقتی به این فکر می‌کنیم که چقدر به رحمت یَهُوَه نیاز داریم،‏ خودمان هم بیشتر رحمت نشان می‌دهیم؛‏ مخصوصاً به خطاکارانی که توبه می‌کنند و به جماعت بازمی‌گردند.‏ نمونه‌های کتاب مقدّس به ما کمک می‌کند که از خود رحمت نشان دهیم و هیچ وقت سنگدل نباشیم.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۱۲ ¶۱۶-‏۱۷

عیسی شب پیش از مرگش به مکانی خلوت رفت تا بتواند تعمّق کند و به یَهُوَه دعا کند.‏ او باغ جِتسیمانی را برای این کار انتخاب کرد.‏ عیسی در آنجا پند خیلی مهمی دربارۀ دعا کردن به شاگردانش داد.‏ وقتی آن‌ها به باغ جِتسیمانی رسیدند،‏ احتمالاً از نیمه شب گذشته بود.‏ عیسی به رسولانش گفت:‏ «بیدار بمانید.‏» بعد به مکانی خلوت رفت تا دعا کند.‏ (‏مت ۲۶:‏۳۷-‏۳۹‏)‏ اما وقتی دعا می‌کرد شاگردان خوابشان برد.‏ وقتی عیسی متوجه شد که آن‌ها خوابیده‌اند دوباره به آن‌ها گفت:‏ «هوشیار بمانید و پیوسته دعا کنید.‏» (‏مت ۲۶:‏۴۰،‏ ۴۱‏)‏ عیسی می‌دانست که شاگردانش خسته و مضطرب هستند،‏ برای همین با دلسوزی گفت:‏ «جسم ناتوان» است.‏ عیسی دو بار دیگر برای دعا به مکانی خلوت رفت،‏ اما وقتی برگشت دید که شاگردانش به جای دعا کردن خوابیده‌اند.‏—‏مت ۲۶:‏۴۲-‏۴۵‏.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۲۸-‏۲۹ ¶۱۰-‏۱۱