اکتبر

تعالیم و اعتقادات ما بر اساس کتاب مقدّس است.‏ بیشتر مردم فکر می‌کنند پرستش ما بیش از حد ساده است و تعالیم ما انتظاراتشان را برآورده نمی‌کند؛‏ به همین دلیل،‏ ما را قبول نمی‌کنند.‏ چگونه می‌توانیم ایمانمان را حفظ کنیم؟‏ پولُس به مسیحیان روم گفت:‏ «ایمان از شنیدن پیام سرچشمه می‌گیرد و پیام از طریق موعظه در مورد مسیح شنیده می‌شود.‏» (‏روم ۱۰:‏۱۷‏)‏ ایمان ما با مطالعۀ کتاب مقدّس شکل می‌گیرد،‏ نه با شرکت در مراسمی که برخلاف اصول کتاب مقدّس است؛‏ حتی اگر این مراسم به نظر جذاب و گیرا باشد.‏ ما باید با شناخت و آگاهی،‏ ایمانمان را قوی کنیم،‏ چون ‹غیرممکن است که بدون ایمان بتوانیم خدا را خشنود کنیم.‏› (‏عبر ۱۱:‏۱،‏ ۶‏)‏ بنابراین،‏ برای این که مطمئن شویم حقیقت را پیدا کرده‌ایم،‏ به معجزه یا نشانه‌ای از آسمان نیاز نداریم.‏ بررسی تعالیم کتاب مقدّس به ما این اطمینان را می‌دهد و هر شک و تردیدی را برطرف می‌کند.‏ ب۲۱/‏۵ ص ۴-‏۵ ¶۱۱-‏۱۲

پولُس رسول با مشکلات زیادی روبرو بود.‏ وقتی او را با چوب زدند،‏ سنگسارش کردند و به زندان انداختند،‏ بیشتر از همیشه به کمک یَهُوَه نیاز داشت.‏ (‏۲قر ۱۱:‏۲۳-‏۲۵‏)‏ او خودش گفت که بارها باید با دلسردی و احساسات منفی می‌جنگید.‏ (‏روم ۷:‏۱۸،‏ ۱۹،‏ ۲۴‏)‏ او همچنین از مشکلی که مثل ‹خاری در جسمش› بود رنج می‌کشید و به یَهُوَه التماس می‌کرد که آن مشکل را حل کند.‏ (‏۲قر ۱۲:‏۷،‏ ۸‏)‏ پولُس با مشکلات زیادی روبرو بود؛‏ اما یَهُوَه به او کمک کرد تا به خدمتش ادامه دهد.‏ برای مثال،‏ وقتی پولُس در روم در حبس خانگی بود،‏ به بزرگان یهود و احتمالاً مقامات دولتی موعظه می‌کرد.‏ (‏اعما ۲۸:‏۱۷؛‏ فیلیپ ۴:‏۲۱،‏ ۲۲‏)‏ او به گارد امپراتوری و همۀ کسانی که به دیدنش می‌رفتند هم موعظه می‌کرد.‏ (‏اعما ۲۸:‏۳۰،‏ ۳۱؛‏ فیلیپ ۱:‏۱۳‏)‏ پولُس در همان دوران حبس،‏ تحت الهام خدا نامه‌هایی به مسیحیان نوشت که امروزه هم به ما فایده می‌رساند.‏ ب۲۱/‏۵ ص ۲۱ ¶۴-‏۵

غرور باعث شد که عُزّیای پادشاه پند دیگران را رد کند و از اختیاراتش پا فراتر بگذارد.‏ او توانایی‌های زیادی داشت.‏ او در جنگ‌های زیادی پیروز شده بود،‏ شهرهای زیادی ساخته بود و مزرعه‌های زیادی داشت.‏ در واقع،‏ یَهُوَه عامل موفقیت‌های او بود.‏ (‏۲توا ۲۶:‏۳-‏۷،‏ ۱۰‏)‏ اما کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «چون عُزّیا نیرومند گردید،‏ دلش متکبر شده،‏ او را به نابودی کشانید.‏» یَهُوَه فرمان داده بود که فقط کاهنان در معبد بخور بسوزانند.‏ اما عُزّیا این فرمان را نادیده گرفت و خودش به معبد رفت تا بخور بسوزاند.‏ یَهُوَه از او ناراحت شد و به جذام مبتلایش کرد.‏ (‏۲توا ۲۶:‏۱۶-‏۲۱‏)‏ آیا ممکن است ما هم مثل عُزّیا در دام غرور بیفتیم؟‏ بله اگر خود را بیش از آنچه که هستیم بدانیم،‏ ممکن است در چنین دامی بیفتیم.‏ باید یادمان باشد که هر توانایی و مسئولیتی که در جماعت داریم،‏ یَهُوَه به ما داده است.‏ (‏۱قر ۴:‏ ۷‏)‏ اگر مغرور باشیم،‏ یَهُوَه از ما استفاده نمی‌کند.‏ ب۲۱/‏۶ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۷-‏۸

عیسی می‌دانست که شاگردانش همیشه نتیجۀ فوق‌العاده‌ای از موعظه‌شان نمی‌گیرند.‏ ما حتی نمی‌دانیم کسانی که شاگردان به آن‌ها موعظه کردند،‏ بعدها پیرو عیسی شدند یا نه.‏ شاگردان عیسی باید درک می‌کردند که شادی‌شان تنها به نتیجۀ موعظه‌شان بستگی ندارد.‏ بلکه به این خاطر است که یَهُوَه از تلاششان خشنود است.‏ اگر ما از موعظه دست نکشیم،‏ به زندگی ابدی می‌رسیم.‏ وقتی ما با دل و جان بذر حقیقت را می‌کاریم و آن را پرورش می‌دهیم،‏ در عین حال ‹برای روح هم می‌کاریم.‏› یعنی اجازه می‌دهیم که روح مقدّس یَهُوَه روی زندگی‌مان تأثیر بگذارد.‏ یَهُوَه وعده داده که اگر دست از تلاش نکشیم،‏ به زندگی ابدی می‌رسیم؛‏ حتی اگر هیچ کدام از شاگردانمان تعمید نگرفته باشند.‏—‏غلا ۶:‏۷-‏۹‏.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۲۶ ¶۸-‏۹

یک بار عیسی و شاگردانش به خاطر این که مدت زیادی موعظه کرده بودند،‏ خسته بودند.‏ آن‌ها می‌خواستند استراحت کنند،‏ اما مردم زیادی دور آن‌ها جمع شدند.‏ عیسی هم دلش به حالشان سوخت و «تعالیمی بسیار» به آن‌ها داد.‏ عیسی خودش را جای آن‌ها گذاشت.‏ او سختی‌هایشان را می‌دید و می‌خواست به آن‌ها امید دهد.‏ امروز هم مردم دقیقاً در همین شرایط هستند،‏ با این که ظاهرشان شاید این را نشان ندهد.‏ آن‌ها مثل گوسفندان گمشده‌ای هستند که هیچ شبانی ندارند.‏ پولُس رسول گفت که چنین کسانی بی‌امید و بی‌خدا هستند.‏ (‏افس ۲:‏۱۲‏)‏ وقتی وضعیت روحانی مردم محدوده‌مان را می‌بینیم،‏ محبت و دلسوزی به ما انگیزه می‌دهد که به آن‌ها کمک کنیم.‏ بهترین کمک،‏ مطالعۀ کتاب مقدّس با آن‌هاست.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۵ ¶۸

شخص خودپسند،‏ مغرور و خودخواه است.‏ شخص حسود نه تنها حسرت داشته‌های دیگران را می‌خورد،‏ بلکه می‌خواهد آن‌ها را از چنگشان در بیاورد.‏ پس در واقع حسادت یک نوع نفرت است.‏ خودپسندی و حسادت را می‌توان به ناخالصی در سوخت هواپیما تشبیه کرد.‏ شاید هواپیما بتواند با این سوخت پرواز کند،‏ اما ناخالصی‌ها باعث می‌شود هواپیما سقوط کند.‏ به طور مشابه یک شخص خودپسند و حسود هم شاید بتواند مدتی به یَهُوَه خدمت کند،‏ اما در نهایت از لحاظ روحانی سقوط می‌کند.‏ (‏امث ۱۶:‏۱۸‏)‏ پند پولُس به ما کمک می‌کند تا با خودپسندی مقابله کنیم.‏ او گفت:‏ «هیچ کاری را از روی ستیزه‌جویی یا خودپسندی مکنید،‏ بلکه با فروتنی دیگران را از خود بهتر بدانید.‏»—‏فیلیپ ۲:‏۳‏.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۶-‏۸

بعضی‌ها فکر می‌کنند دین حقیقی باید به همۀ سؤالات آن‌ها جواب بدهد؛‏ حتی سؤالاتی که کتاب مقدّس هیچ توضیحی دربارۀ آن‌ها نداده است.‏ آیا این طرز فکر درست است؟‏ نمونۀ پولُس را در نظر بگیرید.‏ او به هم‌ایمانانش گفت:‏ «از درستی هر چیز اطمینان یابید.‏» اما در عین حال،‏ به آن‌ها گفت که خودش هنوز خیلی چیزها را درک نکرده است.‏ (‏۱تسا ۵:‏۲۱‏)‏ او گفت:‏ «شناخت ما جزئی است .‏ .‏ .‏ آنچه ما اکنون می‌بینیم،‏ همچون تصویری تار در آینه‌ای فلزی است.‏» (‏۱قر ۱۳:‏۹،‏ ۱۲‏)‏ پولُس همه چیز را درک نکرده بود؛‏ درست همان طور که ما همه چیز را درک نمی‌کنیم.‏ اما او با حقایق پایه‌ای دربارۀ مقاصد یَهُوَه آشنا بود و دانشش به‌قدری بود که اطمینان داشت حقیقت را یافته است.‏ یک راه که می‌توانیم مطمئن شویم حقیقت را یافته‌ایم این است که نحوۀ پرستشمان را با نمونه‌ای که عیسی از خود به جا گذاشت مقایسه کنیم.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۲-‏۴

شما برادران و خواهران سالمند،‏ حتی اگر در خدمت تمام‌وقت نباشید می‌توانید به شکل‌های مختلف به دیگران کمک کنید.‏ چطور؟‏ خودتان را با شرایط جدید هماهنگ کنید،‏ اهداف جدیدی برای خودتان بگذارید و بر کارهایی که می‌توانید انجام دهید تمرکز کنید.‏ داوود پادشاه هم می‌خواست که برای یَهُوَه معبدی بسازد.‏ اما وقتی یَهُوَه این مسئولیت را به پسرش سلیمان سپرد،‏ او به تصمیم یَهُوَه احترام گذاشت و با جان و دل از این پروژه حمایت کرد.‏ (‏۱توا ۱۷:‏۴؛‏ ۲۲:‏۵‏)‏ داوود فکر نکرد که سلیمان،‏ جوان و بی‌تجربه است و از عهدۀ این مسئولیت برنمی‌آید.‏ (‏۱توا ۲۹:‏۱‏)‏ او می‌دانست که این پروژه با برکت یَهُوَه پیش می‌رود،‏ نه با تجربۀ کسانی که در آن نقش دارند.‏ برادران و خواهران سالمندمان هم وقتی مسئولیتشان تغییر می‌کند،‏ به خدمتشان ادامه می‌دهند.‏ آن‌ها می‌دانند که یَهُوَه به جوانانی که مسئولیت آن‌ها را بر عهده گرفته‌اند،‏ برکت می‌دهد.‏ ب۲۱/‏۹ ص ۹-‏۱۰ ¶۴-‏۵،‏ ۸

اگر در خدمت به یَهُوَه برای خودمان هدف تعیین کنیم،‏ زندگی‌مان پرمفهوم می‌شود.‏ اما لزوماً نباید اهدافی مشابه اهداف دیگران برای خودمان تعیین کنیم.‏ بلکه می‌خواهیم مطابق توانایی‌ها و شرایط خودمان اهدافمان را تعیین کنیم.‏ چون در غیر این صورت ممکن است دلسرد و ناامید شویم.‏ (‏لو ۱۴:‏۲۸‏)‏ تک‌تک شما به عنوان عضوی از خانوادۀ یَهُوَه،‏ برای او ارزشمند و منحصربه‌فرد هستید.‏ یَهُوَه شما را به سمت خودش جذب کرد،‏ چون فروتن و آمادۀ یادگیری و تغییر بودید؛‏ نه به این دلیل که از دیگران بهتر بودید.‏ مطمئن باشید که وقتی با تمام توان به یَهُوَه خدمت کنید،‏ او از شما خشنود می‌شود.‏ شما با تحمّل سختی‌ها و حفظ وفاداری نشان داده‌اید که «دلی پاک و نیکو» دارید.‏ (‏لو ۸:‏۱۵‏)‏ پس همچنان با تمام توان به یَهُوَه خدمت کنید.‏ به این شکل،‏ همیشه ‹شادی‌تان از اعمال خودتان خواهد بود.‏›—‏غلا ۶:‏۴‏.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۲۳ ¶۱۵؛‏ ص ۲۵ ¶۲۰

در اغلب مواقع باید منتظر بمانیم تا یَهُوَه عدالت را برقرار کند.‏ وقتی پیران جماعت متوجه خطایی جدّی می‌شوند،‏ برای دریافت «حکمتی که از بالاست» دعا می‌کنند تا بتوانند مطابق اصول یَهُوَه به آن موضوع رسیدگی کنند.‏ (‏یعقو ۳:‏۱۷‏)‏ هدف آن‌ها این است که به شخص کمک کنند تا ‹از راه خطای خود بازگردد.‏› (‏یعقو ۵:‏۱۹،‏ ۲۰‏)‏ آن‌ها همچنین سعی می‌کنند از جماعت محافظت کنند و به کسانی که صدمه دیده‌اند دلگرمی دهند.‏ (‏۲قر ۱:‏۳،‏ ۴‏)‏ پیران جماعت برای رسیدگی به خطایی جدّی،‏ ابتدا باید از تمام جوانب باخبر شوند و برای این کار به زمان نیاز دارند.‏ سپس با دعا،‏ اصولی را از کتاب مقدّس پیدا می‌کنند تا بتوانند شخص را به طور مناسب و «به اندازه» تأدیب کنند.‏ (‏ار ۳۰:‏۱۱‏)‏ پیران جماعت،‏ آن کار را با عجله انجام نمی‌دهند.‏ وقتی آن‌ها مطابق اصول یَهُوَه تصمیم بگیرند،‏ همۀ جماعت از آن فایده می‌برد.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۱۲-‏۱۳

در اسرائیل قحطی شدیدی شده بود و نَعومی،‏ شوهر و دو پسرش به موآب نقل‌مکان کرده بودند.‏ در آنجا شوهر نَعومی درگذشت.‏ دو پسرش ازدواج کردند،‏ اما متأسفانه مدتی بعد آن‌ها هم فوت کردند.‏ (‏روت ۱:‏۳-‏۵‏)‏ این اتفاقات غم‌انگیز باعث یأس و دلسردی نَعومی شد،‏ تا حدّی که فکر می‌کرد یَهُوَه بر علیه او عمل می‌کند.‏ او احساسش را نسبت به خدا چنین بیان کرد:‏ «دست خداوند بر ضد من دراز گشته است.‏» «قادرمطلق به من مرارت بسیار رسانیده است.‏» او همچنین گفت:‏ «خداوند مرا ذلیل ساخته و قادرمطلق به مصیبت گرفتارم کرده است.‏» (‏روت ۱:‏۱۳،‏ ۲۰،‏ ۲۱‏)‏ یَهُوَه می‌داند که سختی زیاد می‌تواند ‹حکیم را دیوانه کند.‏› (‏جا ۷:‏۷‏)‏ او روت را برانگیخت تا به نَعومی محبت پایدار نشان دهد.‏ روت با مهربانی به نَعومی دلگرمی داد و به او اطمینان داد که یَهُوَه در کنارش است.‏ ب۲۱/‏۱۱ ص ۹-‏۱۱ ¶۹-‏۱۰،‏ ۱۳

آیا تمرکز بر مسئولیت فعلی‌مان به این معنی است که نباید خدمتمان را افزایش دهیم؟‏ خیر!‏ ما باید اهدافی برای خود تعیین کنیم که مهارتمان را در موعظه و تعلیم بالا ببرد و به هم‌ایمانانمان فایده برساند.‏ وقتی به جای تمرکز بر خودمان،‏ با فروتنی به فکر کمک به دیگران باشیم،‏ به اهدافمان دست می‌یابیم.‏ (‏امث ۱۱:‏۲؛‏ اعما ۲۰:‏۳۵‏)‏ شما چه اهدافی می‌توانید برای خود تعیین کنید؟‏ با کمک یَهُوَه تشخیص دهید که چه اهدافی معقولانه و دست‌یافتنی است.‏ (‏امث ۱۶:‏۳‏)‏ آیا می‌توانید تلاش کنید که پیشگام یا پیشگام کمکی شوید،‏ در بیت‌ئیل خدمت کنید یا در پروژه‌های ساختمان‌سازی شرکت کنید؟‏ یا شاید بتوانید زبان جدیدی یاد بگیرید و حتی در محدودۀ خارجی‌زبان خدمت کنید.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۲۳ ¶۱۴-‏۱۵

محبت پایدار برای یَهُوَه خیلی مهم است.‏ (‏هو ۶:‏۶‏)‏ او می‌خواهد که ما هم برای این نوع محبت،‏ اهمیت قائل شویم.‏ او از طریق میکای نبی ما را تشویق کرده است که محبت پایدار را دوست داشته باشیم.‏ (‏میکا ۶:‏۸‏)‏ اما قبل از آن،‏ باید بدانیم که مفهوم محبت پایدار چیست.‏ مفهوم محبت پایدار چیست؟‏ این عبارت حدود ۲۳۰ بار در ترجمۀ دنیای جدید کتاب مقدّس آمده است.‏ محبت پایدار باعث می‌شود که با وفاداری در کنار کسی که عمیقاً دوستش داریم بمانیم و ترکش نکنیم.‏ این عبارت،‏ اغلب در رابطه با محبت یَهُوَه نسبت به انسان‌ها به کار رفته است؛‏ اما بین انسان‌ها هم دیده می‌شود.‏ یَهُوَه،‏ محبت پایدار را به بهترین شکل نشان داده است.‏ بدون تردید داوود پادشاه برانگیخته شد که چنین بسراید:‏ «خداوندا،‏ [محبت پایدارت] تا به آسمانها می‌رسد .‏ .‏ .‏ خدایا،‏ [محبت پایدارت] چه گرانقدر است!‏» (‏مز ۳۶:‏۵،‏ ۷‏)‏ آیا ما نیز مانند داوود برای محبت پایدار یَهُوَه خدا ارزش قائلیم؟‏ ب۲۱/‏۱۱ ص ۲ ¶۱-‏۲؛‏ ص ۳ ¶۴

خانوادۀ یَهُوَه شامل فرشتگان و عیسی که «نخست‌زادۀ تمامی آفرینش» است می‌شود.‏ (‏کول ۱:‏۱۵؛‏ مز ۱۰۳:‏۲۰‏)‏ وقتی عیسی بر روی زمین بود به مردم کمک کرد که یَهُوَه را مثل پدرشان ببینند.‏ عیسی در مورد یَهُوَه به شاگردانش گفت که او ‹پدر من و پدر شماست.‏› (‏یو ۲۰:‏۱۷‏)‏ وقتی ما خودمان را به یَهُوَه وقف می‌کنیم و تعمید می‌گیریم،‏ عضوی از خانوادۀ جهانی او می‌شویم.‏ (‏مرق ۱۰:‏۲۹،‏ ۳۰‏)‏ یَهُوَه پدر مهربان ماست.‏ عیسی از ما می‌خواهد که یَهُوَه را مثل یک پدر مهربان ببینیم و به‌راحتی با او صحبت کنیم؛‏ نه مثل یک قانون‌گذار بی‌احساس.‏ عیسی این دعا را با عبارت «پدر ما» شروع کرد.‏ او در این دعا می‌توانست یَهُوَه را «قادر مطلق،‏» ‹آفریننده› یا «پادشاه همۀ اعصار» خطاب کند که عنوان‌های مناسبی برای یَهُوَه هستند.‏ (‏پیدا ۴۹:‏۲۵؛‏ اشع ۴۰:‏۲۸؛‏ ۱تیمو ۱:‏۱۷‏)‏ اما عیسی یَهُوَه را «پدر» صدا کرد.‏ ب۲۱/‏۹ ص ۲۰ ¶۱،‏ ۳

مَنَسی پادشاه هشدارهای انبیای یَهُوَه را نادیده گرفت.‏ سرانجام یَهُوَه «سرداران لشکر پادشاه آشور را بر ایشان آورد،‏ و آنان مَنَسی را اسیر کرده،‏ بر او دستبند زدند و با غُل و زنجیرِ برنجین وی را بسته،‏ به بابِل بردند.‏» مَنَسی در زندان به کارهای اشتباهش فکر کرد.‏ او ‹خود را در برابر خدای پدرانش فروتن ساخت؛‏› حتی «نظر لطفِ یَهُوَه خدای خود را طلبید.‏» او «به درگاه خداوند دعا کرد.‏» (‏۲توا ۳۳:‏۱۰-‏۱۲‏)‏ یَهُوَه به دعاهای مَنَسی جواب داد.‏ او از دعاهای مَنَسی متوجه شد که از صمیم دل توبه کرده است.‏ برای همین،‏ او را بخشید و دوباره بر تخت سلطنت نشاند.‏ مَنَسی هم از این فرصت استفاده کرد تا نشان دهد که واقعاً توبه کرده است.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۴ ¶۱۰-‏۱۱

پِریسکیلا و آکیلا مجبور شدند که خانه‌شان را رها کنند و در جایی غریب و ناآشنا کار خیمه‌دوزی را از نو شروع کنند.‏ آن‌ها در قُرِنتُس مشغول خدمت در جماعت جدیدشان شدند و همراه پولُس رسول،‏ برادران و خواهرانشان را تشویق می‌کردند.‏ بعدها آن‌ها به شهرهایی که نیاز بیشتری به مبشّر داشت نقل‌مکان کردند.‏ (‏اعما ۱۸:‏۱۸-‏۲۱؛‏ روم ۱۶:‏۳-‏۵‏)‏ آن‌ها واقعاً زندگی شادی داشتند!‏ زوج‌ها می‌توانند مثل پِریسکیلا و آکیلا در زندگی‌شان به پادشاهی یَهُوَه اولویت دهند.‏ بهترین زمان برای صحبت در مورد هدف‌های زندگی مشترک،‏ دوران آشنایی است.‏ وقتی یک زوج با هم تصمیم‌گیری می‌کنند و برای رسیدن به هدف‌های روحانی‌شان تلاش می‌کنند،‏ کمک‌های یَهُوَه را بیشتر در زندگی‌شان می‌بینند.‏—‏جا ۴:‏۱۲‏.‏ ب۲۱/‏۱۱ ص ۱۷ ¶۱۱-‏۱۲

بسیار اهمیت دارد که ما از این فرمان یَهُوَه اطاعت کنیم و برای پدر و مادرمان حرمت قائل شویم.‏ باید به یاد داشته باشیم که یَهُوَه قبل از پند لاویان ۱۹:‏۳ گفت:‏ «مقدس باشید،‏ زیرا من،‏ یهوه خدای شما،‏ قدوسم.‏» (‏لاو ۱۹:‏۲‏)‏ ما می‌توانیم از خود بپرسیم،‏ ‹آیا برای پدر و مادرم حرمت قائلم؟‏› اگر فکر می‌کنید که در این کار کوتاهی کرده‌اید،‏ دلسرد نشوید.‏ هنوز فرصت دارید.‏ شما می‌توانید از این به بعد بیشتر با آن‌ها وقت بگذرانید.‏ همچنین می‌توانید از لحاظ مالی،‏ روحانی یا عاطفی به آن‌ها کمک کنید.‏ در این صورت،‏ مطابق پند لاویان ۱۹:‏۳ عمل کرده‌اید.‏ ب۲۱/‏۱۲ ص ۴-‏۵ ¶۱۰-‏۱۲

داوود مرتکب گناهان جدّی شد.‏ برای مثال،‏ او با بَتشِبَع زنا کرد و حتی باعث شد که شوهر او کشته شود.‏ (‏۲سمو ۱۱:‏۲-‏۴،‏ ۱۴،‏ ۱۵،‏ ۲۴‏)‏ داوود با این کار هم به خودش صدمه زد و هم به خانواده‌اش.‏ (‏۲سمو ۱۲:‏۱۰،‏ ۱۱‏)‏ در موقعیتی دیگر،‏ داوود با سرشماری لشکر اسرائیلیان نشان داد که به یَهُوَه اعتماد کامل ندارد.‏ یَهُوَه از او نخواسته بود این کار را انجام دهد.‏ کار داوود باعث شد که ۷۰٬۰۰۰ نفر از اسرائیلیان طاعون بگیرند و بمیرند!‏ (‏۲سمو۲۴:‏۱-‏۴،‏ ۱۰-‏۱۵)‏ آیا داوود را لایق بخشش یَهُوَه می‌دانستید؟‏ یَهُوَه می‌دانست که داوود در طول زندگی‌اش وفادار بوده و الآن از صمیم دل توبه کرده است.‏ بنابراین،‏ گناهان جدّی او را بخشید.‏ یَهُوَه همچنین می‌دانست که داوود چقدر او را دوست دارد و می‌خواهد خشنودش کند.‏ آیا از این که یَهُوَه نکات مثبت ما را می‌بیند،‏ قدردان نیستید؟‏—‏۱پاد ۹:‏۴؛‏ ۱توا ۲۹:‏۱۰،‏ ۱۷‏.‏ ب۲۱/‏۱۲ ص ۱۹ ¶۱۱-‏۱۳

عیسی به کسانی که از لحاظ جسمی ناتوان بودند،‏ دلسوزی نشان می‌داد.‏ او در پیامی که به یحیای تعمیددهنده فرستاد گفت:‏ ‹نابینایان بینا می‌شوند،‏ لنگان راه می‌روند،‏ جذامیان پاک می‌گردند،‏ ناشنوایان شنوا می‌شوند و مردگان برخیزانده می‌شوند.‏› مردم بعد از دیدن معجزات عیسی،‏ «خدا را حمد و سپاس گفتند.‏» (‏لو ۷:‏۲۰-‏۲۲‏)‏ ما مسیحیان می‌خواهیم در رفتار با کسانی که از لحاظ جسمی ناتوانند،‏ از عیسی سرمشق گیریم.‏ برای همین با چنین افرادی مهربان و صبور هستیم.‏ البته امروزه ما نمی‌توانیم مثل عیسی با معجزه آن‌ها را شفا دهیم.‏ اما این افتخار را داریم تا به کسانی که از لحاظ جسمانی یا روحانی نابینا هستند،‏ دربارۀ بهشت آینده موعظه کنیم و به آن‌ها بگوییم که در آینده از لحاظ جسمانی و روحانی در سلامت کامل خواهند بود.‏ (‏لو ۴:‏۱۸‏)‏ امروزه خیلی‌ها با شنیدن این خبر خوش،‏ ‹خدا را حمد و سپاس می‌گویند.‏› ب۲۱/‏۱۲ ص ۹ ¶۵

یعقوب با استفاده از نوشته‌های مقدّس به مخاطبانش توضیح داد که یَهُوَه به همۀ کسانی که مثل ایّوب به او وفادار می‌مانند پاداش می‌دهد.‏ یعقوب با استفاده از کلمات و استدلالی ساده این نکته را برای مخاطبانش روشن کرد.‏ به این شکل توجه آنان را به یَهُوَه جلب کرد نه به خودش.‏ ما چه درسی یاد می‌گیریم؟‏ باید ساده و بر اساس کتاب مقدّس تعلیم بدهیم.‏ باید هدفمان این باشد که توجه مخاطب را به حکمت و محبت یَهُوَه جلب کنیم،‏ نه به میزان اطلاعات خودمان.‏ (‏روم ۱۱:‏۳۳‏)‏ برای رسیدن به این هدف،‏ همیشه باید بر اساس کلام خدا صحبت کنیم.‏ برای مثال،‏ به جای این که به شاگردمان بگوییم که اگر ما به جای او بودیم چه کار می‌کردیم،‏ باید کمکش کنیم تا خودش روی نمونه‌های کتاب مقدّس تعمّق کند و طرز فکر و احساسات یَهُوَه را درک کند.‏ به این شکل،‏ او همیشه به دنبال خشنودی یَهُوَه خواهد بود،‏ نه ما.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۹-‏۱۰

یَهُوَه نه تنها از ما می‌خواهد به دیگران آسیب نرسانیم،‏ بلکه می‌خواهد همنوع خود را همچون خویشتن محبت کنیم.‏ مسیحیانی که می‌خواهند خدا را خشنود کنند باید اصلی را که در این آیه آمده است به کار گیرند.‏ عیسی هم بر اهمیت گفتۀ یَهُوَه در لاویان ۱۹:‏۱۸ تأکید کرد.‏ یک فَریسی از او پرسید:‏ «بزرگ‌ترین حکم در شریعت کدام است؟‏» عیسی به او گفت که «بزرگ‌ترین و نخستین حکم» این است که یَهُوَه را با تمامی دل،‏ تمامی جان و تمامی ذهن خود دوست بداری.‏ او سپس با نقل‌قول از لاویان ۱۹:‏۱۸ گفت:‏ «حکم دوم مانند حکم اول است،‏ این که ‹همسایه‌ات را همچون خویشتن دوست بدار.‏›» (‏مت ۲۲:‏۳۵-‏۴۰‏)‏ یکی از راه‌هایی که می‌توانیم به دیگران محبت نشان دهیم به‌کارگیری پند لاویان ۱۹:‏۱۸ است که می‌گوید:‏ «انتقام مَکِش و .‏ .‏ .‏ کینه به دل مگیر.‏» ب۲۱/‏۱۲ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۱۱-‏۱۳

عیسی دستش را دراز کرد و پطرس را نجات داد.‏ نکتۀ مهم این است که پِطرُس تا وقتی روی عیسی تمرکز داشت توانست روی دریای توفانی راه برود.‏ اما وقتی به توفان نگاه کرد،‏ ترسید و در آب فرو رفت.‏ (‏مت ۱۴:‏۲۴-‏۳۱‏)‏ ما از پِطرُس چه درسی می‌گیریم؟‏ وقتی پِطرُس از قایق بیرون آمد و پایش را روی آب گذاشت،‏ فکر نمی‌کرد که حواسش پرت شود و در آب فرو رود.‏ او می‌خواست روی آب راه برود تا به عیسی برسد.‏ اما موفق نشد؛‏ چون تمرکزش را از دست داد.‏ همان طور که پِطرُس برای راه رفتن روی دریای توفانی به ایمان نیاز داشت،‏ ما هم برای پایداری در مشکلات به ایمان نیاز داریم.‏ اگر نتوانیم بر یَهُوَه و وعده‌هایش تمرکز کنیم،‏ ایمانمان ضعیف می‌شود و در نگرانی‌هایمان غرق می‌شویم.‏ پس وقتی مشکلات زندگی‌مان بزرگ می‌شود باید روی یَهُوَه تمرکز کنیم و مطمئن باشیم که او کمکمان می‌کند.‏ ب۲۱/‏۱۲ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۶-‏۷

دعا،‏ مطالعۀ کتاب مقدّس و تعمّق بر آن بخشی از پرستش ماست.‏ ما از طریق دعا با پدر مهربانمان صحبت می‌کنیم.‏ همین طور با خواندن کتاب مقدّس می‌توانیم یَهُوَه را که منبع حکمت است بهتر بشناسیم.‏ (‏امث ۲:‏۱-‏۵‏)‏ با تعمّق بر کلام خدا با خصوصیات زیبای یَهُوَه و مقصودی که برای ما انسان‌ها دارد بیشتر آشنا می‌شویم.‏ به این شکل می‌توانیم به بهترین نحو از وقتمان استفاده کنیم.‏ اما در این زمینه چه مواردی را باید در نظر داشته باشیم؟‏ در صورت امکان مکان ساکتی را انتخاب کنید.‏ نمونۀ عیسی را در نظر بگیرید.‏ او قبل از شروع خدمت زمینی‌اش،‏ ۴۰ روز در بیابان بود.‏ (‏لو ۴:‏۱،‏ ۲‏)‏ عیسی در آن محیط ساکت می‌توانست به یَهُوَه دعا کند و بر خواست او تعمّق کند.‏ این کار عیسی را برای روبرو شدن با آزمایش‌هایی که در پیش داشت آماده کرد.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۲۷-‏۲۸ ¶۷-‏۸

یکی از پیران جماعت یا مسیحی‌ای باکفایت متوجه ضعفی در ما می‌شود و به ما پند می‌دهد.‏ همین که کسی چنین توجهی به ما داشته و از کتاب مقدّس به ما پند داده،‏ نشانۀ محبت اوست.‏ ما نیز باید آن پند را به کار ببندیم.‏ اغلب پذیرش پندی که مستقیم به ما گوشزد می‌شود سخت است،‏ حتی شاید از آن ناراحت شویم.‏ اما چرا؟‏ همه اعتراف می‌کنیم که ناکاملیم،‏ اما وقتی کسی مستقیم روی نقطه ضعف یا خطای ما انگشت می‌گذارد،‏ برایمان ناخوشایند است.‏ (‏جا ۷:‏۹‏)‏ شاید خود را توجیه کنیم،‏ انگیزۀ بد به پنددهنده نسبت دهیم یا از شیوه‌ای که ضعفمان را به ما گوشزد کرده،‏ دلخور شویم.‏ شاید حتی از او ایراد بگیریم و ضعف‌هایش را بشماریم و بگوییم:‏ ‹چطور به خودش اجازه داده به من پند بده؟‏ خودش هم از من بهتر نیست؟‏› در آخر هم شاید آن پند را نادیده بگیریم،‏ یا دنبال پندی دیگر برویم که به مِذاقمان سازگار است.‏ ب۲۲/‏۲ ص ۸-‏۹ ¶۲-‏۴

در دنیای جدید ممکن است شرایطی پیش آید که اعتماد ما به شیوۀ عمل یَهُوَه محک زده شود.‏ مثالی این موضوع را روشن می‌کند،‏ زمانی که اسرائیلیان از بردگی و زندگی نکبتبار در مصر آزاد شدند،‏ چه کردند؟‏ برخی از این که مثل قبل خوراک نداشتند،‏ شکایت کردند و تدارک یَهُوَه برای مَنّا را خوار شمردند.‏ (‏اعد ۱۱:‏۴-‏۶؛‏ ۲۱:‏۵‏)‏ ما پس از پایان مصیبت عظیم چه روحیه‌ای خواهیم داشت؟‏ قاعدتاً برای این که زمین از تأثیرات ویرانگر نظام حاضر پاک شود و به مرور به بهشت تبدیل شود کار فراوان لازم است و شاید در ابتدا برایمان سختی‌هایی به همراه داشته باشد.‏ ما چه می‌کنیم؟‏ آیا مثل اسرائیلیان شکایت و اعتراض می‌کنیم؟‏ یک چیز مسلّم است،‏ هر چه امروزه بیشتر قدر تدارکات یَهُوَه را بدانیم و برای آن ارزش قائل باشیم،‏ در آن زمان نیز بیشتر قدر برکات و تدارکات یَهُوَه را خواهیم دانست.‏ ب۲۲/‏۲ ص ۷ ¶۱۸-‏۱۹

در پیشگویی زَکَریا ۸:‏۲۳ منظور از «یک یهودی» و «شما» باقی‌ماندۀ مسح‌شدگان است.‏ (‏روم ۲:‏۲۸،‏ ۲۹‏)‏ «ده تن از همۀ زبانها و قومها،‏» به «گوسفندانی دیگر» اشاره می‌کند که دست به دامن مسح‌شدگان می‌شوند و با وفاداری در پرستش پاک در کنارشان هستند.‏ به طور مشابه در تحقق پیشگویی حِزْقیال ۳۷:‏۱۵-‏۱۹،‏ ۲۴،‏ ۲۵ یَهُوَه با متحد کردن مسح‌شدگان و «گوسفندانی دیگر» این پیشگویی را به تحقق رسانده است.‏ در این پیشگویی به دو عصا اشاره شده است.‏ کسانی که امید آسمانی دارند مثل عصایی «برای یهودا» هستند.‏ (‏پادشاهان اسرائیل از طایفۀ یهودا انتخاب می‌شدند.‏)‏ کسانی که امید زندگی روی زمین را دارند مثل عصای «اِفرایِم» هستند.‏ یَهُوَه این دو گروه را با هم متحد می‌کند و آن‌ها «یک عصا» می‌شوند.‏ یعنی آن‌ها متحد با هم به یک پادشاه که همان عیسی مسیح است خدمت می‌کنند.‏—‏یو ۱۰:‏۱۶‏.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۲۲ ¶۹-‏۱۰

عیسی گفت برخی به فقیران صدقه می‌دهند و می‌خواهند دیگران از آن با خبر شوند.‏ چنین اعمالی،‏ هر چند به نظر نیکویی است،‏ اما ارزش چندانی برای یَهُوَه خدا ندارد.‏ (‏مت ۶:‏۲-‏۴‏)‏ شخص نیکو واقعاً کسی است که آنچه درست است،‏ بدون انگیزۀ خودخواهانه انجام می‌دهد.‏ بجاست از خود بپرسیم:‏ ‹آیا فقط می‌دانم چه کاری درست است یا آن را انجام هم می‌دهم؟‏ انگیزه‌ام از نیکویی کردن چیست؟‏› یَهُوَه خدا،‏ خدای عمل است و روح او نیروی فعال و عمل‌کنندۀ او.‏ (‏پیدا ۱:‏۲‏)‏ در واقع هر جنبه از ثمرۀ روح خدا می‌تواند و باید ما را به عمل برانگیزد.‏ در کتاب مقدّس آمده:‏ ‹ایمان بدون عمل مرده است.‏› (‏یعقو ۲:‏۲۶‏)‏ می‌توان گفت هر خصوصیتِ ثمرۀ روح ‹بدون عمل مرده است.‏› هر بار که ثمرۀ روح خدا را از خود نشان دهیم،‏ نشانۀ این است که روح خدا در ما فعال است.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۴-‏۱۶

همۀ ما یَهُوَه را می‌پرستیم و به دیگران محبت نشان می‌دهیم.‏ با این حال،‏ پِطرُس به کار مهم دیگری اشاره کرد که ما مسیحیان باید انجام دهیم.‏ او کمی قبل از این که از ما بخواهد در تمام رفتارمان مقدّس باشیم،‏ گفت:‏ «ذهن خود را آمادۀ عمل سازید.‏» (‏۱پطر ۱:‏۱۳‏)‏ پِطرُس به چه عملی اشاره می‌کرد؟‏ او به مسح‌شدگان گفت:‏ «خصوصیات عالی کسی را اعلام کنید که شما را .‏ .‏ .‏ فراخوانده است.‏» (‏۱پطر ۲:‏۹‏)‏ امروزه همۀ ما مسیحیان می‌توانیم با شرکت در فعالیت موعظه و شاگردسازی،‏ به بهترین شکل به مردم کمک کنیم.‏ به‌راستی که این افتخار بزرگی است که به عنوان قوم مقدّس یَهُوَه،‏ به طور مرتب در این فعالیت شرکت کنیم!‏ (‏مرق ۱۳:‏۱۰‏)‏ وقتی ما فعال باشیم نشان می‌دهیم که به یَهُوَه و دیگران محبت داریم و مصممیم که در تمام رفتارمان ‹مقدّس باشیم.‏› ب۲۱/‏۱۲ ص ۱۳ ¶۱۸

پولُس رسول دیدی مثبت به برادران و خواهرانش داشت.‏ پولُس به‌خوبی می‌دانست رفتار بد داشتن،‏ با آدم بد بودن فرق دارد.‏ او برادرانش را دوست داشت و به خصوصیات خوب آن‌ها تمرکز می‌کرد.‏ اگر برای آنان دشوار بود که آنچه درست است انجام دهند،‏ پولُس به خلوص نیّت آنان شک نمی‌کرد.‏ می‌دانست انگیزۀ بدی ندارند،‏ فقط نیاز به کمک دارند.‏ برای مثال،‏ پولُس چه رفتاری با دو خواهر در جماعت فیلیپی داشت؟‏ (‏فیلیپ ۴:‏۱-‏۳‏)‏ احتمالاً اختلافی شخصی میان سینتیخی و اِفودیه بین آن‌ها فاصله انداخته بود.‏ پولُس سختگیر و انتقادآمیز برخورد نکرد،‏ آن‌ها را قضاوت نکرد.‏ او به خصوصیات خوب آن‌ها تمرکز کرد.‏ آن دو،‏ خواهرانی وفادار بودند که سابقه‌ای خوب داشتند.‏ پولُس می‌دانست که یَهُوَه آن‌ها را دوست دارد و خود دید مثبتی به این دو خواهر داشت.‏ برای همین از آن‌ها خواست اختلافشان را حل کنند.‏ پولُس به خصوصیات خوب دیگران تمرکز می‌کرد،‏ از این رو رابطۀ دوستی محکمی با هم‌ایمانانش داشت.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۳۰-‏۳۱ ¶۱۶-‏۱۸

آرامش خدا از دل و افکارمان محافظت می‌کند و کمکمان می‌کند که بتوانیم درست فکر کنیم.‏ خواهری به نام لوز این موضوع را تجربه کرد.‏ او می‌گوید:‏ «اغلب احساس تنهایی می‌کنم.‏ برای همین بعضی وقت‌ها حس می‌کنم یَهُوَه دوستم ندارد.‏ در این شرایط فوراً احساسم را در دعا به یَهُوَه می‌گویم.‏ دعا کردن کمکم می‌کند احساساتم را کنترل کنم.‏» همان طور که تجربۀ لوز نشان داد دعا کردن به ما آرامش می‌دهد.‏ (‏فیلیپ ۴:‏۶-‏۷‏)‏ ما مطمئنیم که وقتی عزیزی را از دست می‌دهیم،‏ یَهُوَه و عیسی هم به ما کمک می‌کنند.‏ همین طور می‌خواهیم با دلسوزی به دیگران موعظه کنیم؛‏ خصوصیتی که یَهُوَه و عیسی هم از خود نشان می‌دهند.‏ همچنین وقتی می‌دانیم یَهُوَه و عیسی از ضعف‌هایمان آگاهند و کمکمان می‌کنند که وفادار بمانیم،‏ واقعاً دلگرم می‌شویم.‏ ما چشم‌انتظار زمانی هستیم که یَهُوَه ‹هر اشکی را از چشمانمان پاک کند.‏›—‏مکا ۲۱:‏۴‏.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۷؛‏ ص ۱۹ ¶۱۹-‏۲۰

در این آیات عیسی به دو در اشاره می‌کند که دو راه مختلف را جلوی پایمان می‌گذارند.‏ (‏مت ۷:‏۱۴‏)‏ یک راه «باریک» است و دیگری «وسیع.‏» راه سومی وجود ندارد.‏ ما از بین این دو راه باید یکی را انتخاب کنیم.‏ این مهم‌ترین تصمیم ماست،‏ چون زندگی ابدی‌مان به این تصمیم بستگی دارد.‏ خیلی‌ها راه «وسیع» را انتخاب می‌کنند؛‏ چون راه آسانی است و آن‌ها می‌خواهند دنباله‌رو دیگران باشند.‏ اما نمی‌دانند که این راهی است که شیطان جلوی پایشان می‌گذارد و به بن‌بست می‌رسد.‏ (‏۱قر ۶:‏۹،‏ ۱۰؛‏ ۱یو ۵:‏۱۹‏)‏ برعکسِ راه «وسیع،‏» راه دیگر «باریک» است و عیسی گفت که تعداد خیلی کمی آن را پیدا می‌کنند.‏ چرا؟‏ عیسی در آیۀ بعد در مورد انبیای دروغین به پیروانش هشدار داد.‏—‏مت ۷:‏۱۵‏.‏ ب۲۱/‏۱۲ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۳-‏۵