دسامبر

عیسی گفت که رابطۀ او با پیروانش مثل رابطۀ شبان با گوسفندانش است.‏ (‏یو ۱۰:‏۱۴‏)‏ این تشبیه خوبی است؛‏ چون گوسفندان،‏ شبان خودشان را می‌شناسند و به او گوش می‌دهند.‏ یک توریست می‌گوید:‏ «می‌خواستیم از یک گلۀ گوسفند عکس بگیریم.‏ اما هر چه آن‌ها را صدا زدیم دنبال ما نیامدند،‏ چون صدای ما را نمی‌شناختند.‏ اما به محض اینکه یک پسر بچۀ چوپان آن‌ها را صدا زد،‏ سریع دنبال او رفتند.‏» تجربۀ آن توریست ما را به یاد حرف عیسی دربارۀ شاگردانش می‌اندازد که گفت:‏ «آن‌ها به صدای من گوش فراخواهند داد.‏» اما عیسی الآن در آسمان است.‏ پس ما چطور می‌توانیم به صدای او گوش دهیم؟‏ یک راه این است که تعالیمش را در زندگی‌مان به کار بگیریم.‏—‏مت ۷:‏۲۴،‏ ۲۵‏.‏ ب۲۱/‏۱۲ ص ۱۶ ¶۱-‏۲

پولُس رسول پیش‌تر مردی سرسخت بود که کمر به اذیت و آزار مسیحیان بسته بود.‏ اما بعدها متوجه خطاهایش شد و حاضر شد طرز فکر و شخصیتش را تغییر دهد.‏ (‏۱تیمو ۱:‏۱۲-‏۱۶‏)‏ با کمک یَهُوَه پولُس تبدیل به شبانی مهربان،‏ دلسوز و متواضع شد.‏ او به جای این که مدام به ضعف‌های خود فکر کند به بخشش یَهُوَه اعتماد کرد.‏ (‏روم ۷:‏۲۱-‏۲۵‏)‏ پولُس از خود انتظار نداشت که کامل و بی‌نقص باشد.‏ اما سخت تلاش می‌کرد که شخصیت مسیحی‌اش را شکل دهد و برای انجام مسئولیت‌هایش با تواضع به کمک یَهُوَه تکیه می‌کرد.‏ (‏۱قر ۹:‏۲۷؛‏ فیلیپ ۴:‏۱۳‏)‏ پیران جماعت به این دلیل منصوب نشده‌اند که کاملند.‏ اما یَهُوَه از آنان انتظار دارد اشتباهاتشان را ببینند و شخصیت مسیحی را در خود بیشتر پرورش دهند.‏ (‏افس ۴:‏۲۳،‏ ۲۴‏)‏ با کمک آیات کتاب مقدّس پیر جماعت باید خود را محک زند و تغییرات لازم را در خود ایجاد کند.‏ در این صورت یَهُوَه به او کمک می‌کند در انجام وظایفش موفق و شاد باشد.‏—‏یعقو ۱:‏۲۵‏.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۲۹-‏۳۰ ¶۱۳-‏۱۵

اگر متوجه شویم که دیگران را قضاوت کرده‌ایم چه باید بکنیم؟‏ ما باید هم‌ایمانانمان را دوست داشته باشیم.‏ (‏یعقو ۲:‏۸‏)‏ همین طور باید در دعا از یَهُوَه بخواهیم کمکمان کند تا قضاوت کردن را کنار بگذاریم.‏ سپس هماهنگ با دعایمان باید پیشقدم شویم و با شخصی که قضاوتش کرده‌ایم وقت بگذرانیم و او را بهتر بشناسیم.‏ ما می‌توانیم با او به موعظه برویم یا برای غذا دعوتش کنیم.‏ وقتی او را بهتر بشناسیم می‌توانیم مثل یَهُوَه و عیسی بر نکات مثبتش تمرکز کنیم.‏ به این شکل نشان می‌دهیم که پند عیسی را به کار می‌گیریم و دیگران را قضاوت نمی‌کنیم.‏ همان طور که گوسفندان به صدای شبانشان گوش می‌دهند،‏ پیروان عیسی هم به صدای او گوش می‌دهند.‏ چه جزو «گلۀ کوچک» باشیم چه ‹گوسفندان دیگر،‏› مصممیم که به صدای شبانمان یعنی عیسی گوش دهیم.‏—‏لو ۱۲:‏۳۲؛‏ یو ۱۰:‏۱۱،‏ ۱۴،‏ ۱۶‏.‏ ب۲۱/‏۱۲ ص ۱۹ ¶۱۱؛‏ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۱۷-‏۱۸

رِحُبعام پادشاه اسرائیل شد.‏ مردم از او خواستند که از فشار و باری که سلیمان،‏ پدرش بر دوش آن‌ها گذاشته بود،‏ کم کند.‏ اول رِحُبعام بجا و درست عمل کرد.‏ با مردان مسن و باتجربه صَلاح و مشورت کرد.‏ نظرشان این بود که به خواستۀ مردم عمل کند،‏ چون با این کار از حمایت همیشگی آن‌ها برخوردار می‌شد.‏ (‏۱پاد ۱۲:‏۳-‏۷‏)‏ این پند به دل رِحُبعام نَنشست.‏ چه کرد؟‏ سراغ همسن و سالانش رفت،‏ کسانی که با او بزرگ شده بودند.‏ نظر آن‌ها این بود که پادشاه بار مردم را سخت‌تر و سنگین‌تر کند.‏ (‏۱پاد ۱۲:‏۹-‏۱۱‏)‏ رِحُبعام می‌توانست از یَهُوَه سؤال کند و از او کمک بخواهد.‏ اما او نظر مردان جوانتر را به کار بست.‏ نتیجۀ این تصمیم برای خودِ رِحُبعام و مردم اسرائیل فاجعه‌بار بود.‏ شاید ما هم پند و نصیحتی بشنویم که برایمان چندان خوشایند نباشد.‏ اما هیچ گاه نباید فراموش کنیم پندی که بر مبنای کتاب مقدّس است،‏ باید بی‌بروبرگرد پذیرفت.‏ ب۲۲/‏۲ ص ۹ ¶۶

شخص متواضع و فروتن بر توانایی جوانان تمرکز می‌کند،‏ نه بر تجربۀ آن‌ها؛‏ او جوانان را به چشم همکار می‌بیند،‏ نه رقیب!‏ برادران و خواهران سالمند،‏ جوان‌ترها را هدیه‌ای از طرف یَهُوَه می‌دانند.‏ انرژی آن‌ها روزبه‌روز کمتر می‌شود و از این که جوان‌ترها می‌توانند مسئولیت‌های جماعت را بر عهده بگیرند قدردانند.‏ نَعومی نمونۀ خوبی از قدردانی است.‏ او در سالمندی،‏ پسرش را از دست داد و از عروسش روت خواست که پیش خانواده‌اش برگردد.‏ اما روت نمی‌خواست نَعومی را تنها بگذارد و اصرار کرد که با او به بیت‌لِحِم برود.‏ نَعومی کمک او را قبول کرد.‏ (‏روت ۱:‏۷،‏ ۸،‏ ۱۸‏)‏ این تصمیم به نفع هر دوی آن‌ها بود!‏ (‏روت ۴:‏۱۳-‏۱۶‏)‏ نَعومی نمونۀ خوبی برای برادران و خواهران سالمند است.‏ ب۲۱/‏۹ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۹-‏۱۱

پدر آسمانی ما شرایط تک‌تک ما را درک می‌کند.‏ شاید شما برادران و خواهرانی را می‌شناسید که نمی‌توانند به اندازۀ شما به یَهُوَه خدمت کنند،‏ یا شاید شما به دلیل سن بالا،‏ وضعیت جسمی یا مسئولیت‌های خانوادگی نمی‌توانید مثل دیگران خدمت کنید.‏ حال یَهُوَه چه دیدی به خدمت شما دارد؟‏ (‏غلا ۶:‏۴‏)‏ یَهُوَه خدا هرگز خدمت شما را فراموش نمی‌کند.‏ تا زمانی که با انگیزۀ درست آنچه در توان دارید به او تقدیم می‌کنید،‏ او شاد می‌شود.‏ پس دلسرد نشوید!‏ یَهُوَه خدا انگیزه و خواستۀ دل شما را می‌بیند.‏ او می‌خواهد که شاد باشید و از آنچه قادرید در پرستش او بکنید،‏ راضی باشید.‏ همین که می‌دانیم یَهُوَه به پرستندگانش کمک می‌کند و در مشکلات کنارشان است،‏ اکنون هم خیالمان را از بسیاری جهات آسوده می‌کند.‏ (‏اشع ۴۱:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ به‌راستی که ما در پرستش یَهُوَه دلایل فراوانی برای شادی داریم؛‏ پرستش آفریدگارمان که شایسته «جلال و حرمت» است.‏—‏مکا ۴:‏۱۱‏.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۲۴ ¶۱۶؛‏ ص ۲۵ ¶۱۸

اگر در جنبه‌ای موفق نمی‌شویم که نمونۀ عیسی را کاملاً سرمشق قرار دهیم نباید دلسرد شویم.‏ (‏یعقو ۳:‏۲‏)‏ مثالی می‌زنیم،‏ هنرجو نمی‌تواند اثری خلق کند که کاملاً مشابه اثر استادکارش باشد.‏ اما حین کار از اشتباهاتش درس می‌گیرد.‏ تلاش می‌کند در حد ممکن اثرش به کار استادش نزدیک باشد.‏ مشابهاً ما هم برای این که نمونۀ کامل عیسی را دنبال کنیم،‏ لازم است هماهنگ با آنچه از مطالعه و تأمّل بر کتاب مقدّس می‌آموزیم،‏ تلاش کنیم خطاهایمان را اصلاح کنیم.‏ (‏مز ۱۱۹:‏۵۹‏)‏ در دنیای امروز خودخواهی بیداد می‌کند،‏ اما قوم خدا کاملاً متفاوتند.‏ روحیۀ عیسی و ازخودگذشتگی‌های او برای ما بسیار جذاب و دلنشین است و تلاش می‌کنیم او را سرمشق قرار دهیم.‏ اما می‌توانیم تلاش کنیم «تا به‌دقت در جای پای او» قدم برداریم.‏ (‏۱پطر ۲:‏۲۱‏)‏ با سرمشق قرار دادن عیسی،‏ ما هم مثل او دل یَهُوَه را شاد می‌کنیم.‏ ب۲۲/‏ ۲ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۶،‏ ۱۸

یَهُوَه امروزه از طریق کتاب مقدّس،‏ قومش را راهنمایی می‌کند که چطور او را پرستش کنند.‏ اگر وقت بگذاریم و روی آموزش‌های یَهُوَه تعمّق کنیم،‏ می‌توانیم راهنمایی‌های او را به گوش گیریم و کار موعظه را آن طور که او می‌خواهد انجام دهیم.‏ (‏۱تیمو ۴:‏۱۵،‏ ۱۶‏)‏ یَهُوَه از طریق دیگری نیز ما را راهنمایی می‌کند،‏ از طریق «غلام امین و دانا.‏» (‏مت ۲۴:‏۴۵‏)‏ شاید گاه راهنمایی‌هایی بگیریم که دلیلش را درک نکنیم.‏ مثلاً دستورالعمل‌هایی مشخص در مورد آمادگی برای فجایع طبیعی به ما داده شود و فکر کنیم در منطقۀ ما احتمال وقوع چنین چیزی نیست.‏ اگر به نظرمان این راهنمایی‌ها غیرمنطقی است،‏ چه کنیم؟‏ گاه قوم خدا راهنمایی‌هایی می‌گرفتند که از دید انسانی غیرمنطقی و ناعاقلانه به نظر می‌رسید،‏ اما برایشان نجات‌بخش بود.‏—‏داو ۷:‏۷؛‏ ۸:‏۱۰‏.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۵-‏۱۶

عیسی با اطمینان کامل سخنان آیهٔ روز را به زبان آورد.‏ عیسی می‌دانست که زندگی آینده‌اش به یَهُوَه وابسته است و اطمینان داشت که او هرگز فراموشش نمی‌کند.‏ ما از گفتۀ عیسی چه می‌آموزیم؟‏ همواره آماده باشید که زندگی خود را به دستان یَهُوَه بسپارید.‏ بدین منظور باید ‹با تمامِ دلِ خود بر خداوند توکل کنید.‏› (‏امث ۳:‏۵‏)‏ نمونۀ برادری ۱۵ ساله به نام جاشوآ را در نظر بگیرید که به بیماری‌ای لاعلاج مبتلا بود.‏ او روش‌های درمانی‌ای را که برخلاف معیارهای یَهُوَه بود نپذیرفت.‏ او پیش از مرگ به مادرش گفت:‏ «مامان،‏ زندگی من در دستان یَهُوَه است .‏ .‏ .‏ اطمینان دارم که رستاخیزم می‌دهد.‏ من واقعاً یَهُوَه را دوست دارم و او از دلم خبر دارد.‏» هر یک از ما باید از خود بپرسد،‏ ‹اگر مجبور باشم به خاطر حفظ ایمان،‏ جانم را به خطر بیندازم،‏ آیا زندگی‌ام را به دستان یَهُوَه می‌سپارم و اطمینان دارم که او همواره مرا به یاد خواهد داشت؟‏› ب۲۱/‏۴ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۵-‏۱۶

قوم یَهُوَه از طریق خدمت موعظه قدرت می‌یابد.‏ موعظه کردن نیروی تازه‌ای به ما می‌دهد؛‏ چه واکنش مردم مثبت باشد چه منفی.‏ بعضی‌ها به خاطر شرایطی که دارند،‏ شاید نتوانند به اندازه‌ای که می‌خواهند در موعظه فعال باشند.‏ اگر شما هم در شرایط مشابهی هستید،‏ در حد توانتان موعظه کنید و مطمئن باشید که یَهُوَه از شما خشنود است.‏ یَهُوَه می‌داند که بعضی از ما می‌خواهیم بیشتر در موعظه فعال باشیم،‏ اما نمی‌توانیم از خانه بیرون برویم.‏ او کمکمان می‌کند تا به پزشکان و پرستارانی که از ما مراقبت می‌کنند موعظه کنیم.‏ اگر مدام شرایطمان را با گذشته مقایسه کنیم،‏ دلسرد می‌شویم.‏ اما اگر بر کمک‌های یَهُوَه تمرکز کنیم،‏ قدرت پیدا می‌کنیم که هر مشکلی را پشت سر بگذاریم و شاد بمانیم.‏ ما نمی‌دانیم کدام یک از بذرهایی که در موعظه می‌کاریم،‏ رشد می‌کند.‏—‏جا ۱۱:‏۶‏.‏ ب۲۱/‏۵ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۴-‏۱۷

یَهُوَه شهرت و ثروت زیادی به داوود داده بود و در خیلی از جنگ‌ها به او کمک کرده بود.‏ داوود گفت که برکات یَهُوَه «بیش از حدِ شمار است.‏» (‏مز ۴۰:‏۵‏)‏ اما طمع باعث شد که او همۀ آن برکات را فراموش کند.‏ با این که او زن‌های زیادی داشت،‏ می‌خواست با بَتشِبَع زن اوریای حیتّی همبستر شود.‏ داوود با بَتشِبَع زنا کرد و او باردار شد.‏ داوود حتی دستور قتل اوریا را هم داد.‏ (‏۲سمو ۱۱:‏۲-‏۱۵‏)‏ واقعاً او با خودش چه فکر می‌کرد؟‏ آیا نمی‌دانست که یَهُوَه او را می‌بیند؟‏ با این که داوود سال‌ها به یَهُوَه خدمت کرده بود،‏ طمع کرد و نتیجۀ آن را هم دید.‏ اما او به گناهش اعتراف کرد و توبه کرد.‏ مطمئناً وقتی یَهُوَه داوود را بخشید،‏ او خیلی قدردان بود.‏—‏۲سمو ۱۲:‏۷-‏۱۳‏.‏ ب۲۱/‏۶ ص ۱۷ ¶۱۰

شاید برای مطالعه با دیگران اعتمادبه‌نَفْس کمی داشته باشید.‏ شاید فکر کنید که برای مطالعه با یک شخص باید دانش و مهارت بیشتری داشته باشید.‏ در این صورت،‏ سه مورد را در نظر بگیرید.‏ اول،‏ یَهُوَه صلاحیت لازم را به شما داده است.‏ دوم،‏ عیسی که «تمامی اقتدار در آسمان و بر روی زمین» را دارد،‏ به شما اجازه داده که به دیگران تعلیم دهید.‏ (‏مت ۲۸:‏۱۸‏)‏ سوم،‏ شما می‌توانید از مبشّران دیگر کمک بگیرید.‏ عیسی هم از یَهُوَه کمک می‌گرفت و طبق چیزهایی که از او یاد گرفته بود تعلیم می‌داد.‏ (‏یو ۸:‏۲۸؛‏ ۱۲:‏۴۹‏)‏ به علاوه،‏ شما می‌توانید از سرپرست گروه موعظه،‏ یک پیشگام یا یک مبشّر باتجربه بخواهید تا در ادارۀ مطالعۀ کتاب مقدّس کمکتان کند.‏ یک راه که می‌توانید با اعتمادبه‌نَفْس بیشتری تعلیم دهید،‏ این است که دیگران را در مطالعاتشان همراهی کنید.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۵-‏۶ ¶۱۲

اگر کاملاً به شیوۀ عمل یَهُوَه اعتماد نکنیم ضرر می‌بینیم.‏ چرا؟‏ چون ممکن است طی مصیبت عظیم راهنمایی‌های برادران مسئول به نظرمان غیر منطقی یا سخت آید.‏ همۀ ما می‌دانیم که در آن زمان یَهُوَه برای راهنمایی ما از آسمان با ما صحبت نمی‌کند،‏ بلکه قاعدتاً از طریق این برادران به ما کمک می‌کند.‏ آن زمان دیگر وقت دودلی و تردید نیست که با خود فکر کنیم،‏ ‹آیا این راهنمایی واقعاً از طرف یَهُوَه است یا نظرِ شخصیِ برادران است؟‏› در آن دوران حساسِ تاریخ چطور عمل می‌کنیم؟‏ اگر امروز به راهنمایی‌های برادران مسئول اعتماد کنیم و با تواضع به آن عمل کنیم،‏ به احتمال قوی در دوران مصیبت عظیم هم چنین خواهیم کرد.‏ ب۲۲/‏۲ ص ۶ ¶۱۵

جِدعون و ۳۰۰ سربازش با کمک یَهُوَه در یک جنگ بزرگ پیروز شدند.‏ این پیروزی می‌توانست باعث شود که آن‌ها مغرور شوند.‏ مردان اِفرایِم به جای این که از پیروزی جِدعون خوشحال شوند،‏ عصبانی شدند.‏ چون او در آن جنگ از آن‌ها کمک نگرفته بود.‏ (‏داو ۸:‏۱‏)‏ جِدعون بعد به آن‌ها گفت که آن‌ها هم در گذشته با کمک یَهُوَه کارهای بزرگی کرده‌اند.‏ وقتی مردان اِفرایِم این را شنیدند آرام شدند.‏ (‏داو ۸:‏۳‏)‏ فروتنی جِدعون باعث شد که صلح در قوم خدا حفظ شود.‏ ما از نمونۀ مردان اِفرایِم یاد می‌گیریم که نباید به فکر اسم و رسم خودمان باشیم؛‏ بلکه باید به یَهُوَه جلال بدهیم.‏ همچنین اگر سرپرست خانواده یا پیر جماعت هستیم،‏ می‌توانیم درس خوبی از جِدعون یاد بگیریم.‏ اگر کسی از دست ما ناراحت شده باشد،‏ باید اول به دلیل ناراحتی‌اش پی ببریم.‏ همین طور می‌توانیم آن شخص را به خاطر کارهای خوبی که کرده تحسین کنیم.‏ برای این کار باید فروتن باشیم.‏ صلح با برادران و خواهرانمان خیلی مهم‌تر از این است که ثابت کنیم حق با ماست.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۱۰-‏۱۲

یَهُوَه ما را با خصوصیات خودش آفریده است.‏ برای همین می‌توانیم خیلی از خصوصیات فوق‌العادۀ او مثل محبت،‏ دلسوزی،‏ وفاداری و عدالت را نشان دهیم.‏ (‏مز ۸۶:‏۱۵؛‏ ۱۴۵:‏۱۷‏)‏ ما با پرورش این خصوصیات،‏ به یَهُوَه جلال می‌دهیم و نشان می‌دهیم که از او قدردانیم.‏ (‏۱پطر ۱:‏۱۴-‏۱۶‏)‏ وقتی با رفتارمان یَهُوَه را خشنود می‌کنیم،‏ زندگی شادتری داریم.‏ همین طور،‏ از آنجایی که یَهُوَه ما را با خصوصیات خودش آفریده،‏ می‌توانیم عضوی از خانواده‌اش شویم.‏ یَهُوَه خانه‌ای زیبا به ما داده است.‏ او مدت‌ها قبل از این که انسان را بیافریند،‏ زمین را برای او آماده کرد.‏ (‏ایو ۳۸:‏۴-‏۶؛‏ ار ۱۰:‏۱۲‏)‏ یَهُوَه با سخاوت و مهربانی،‏ چیزهای زیادی آفرید تا ما از زندگی لذّت ببریم.‏ (‏مز ۱۰۴:‏۱۴،‏ ۱۵،‏ ۲۴‏)‏ وقتی خدا به آفرینشش نگاه می‌کرد ‹می‌دید که نیکوست.‏›—‏پیدا ۱:‏۱۰،‏ ۱۲،‏ ۳۱‏.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۳ ¶۵-‏۶

مسئولیت موعظه و شاگردسازی به همۀ ما سپرده شده است.‏ (‏مت ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰؛‏ روم ۱۰:‏۱۴‏)‏ آیا دوست دارید مهارتتان را در این مسئولیت مهم بالا ببرید؟‏ بروشور در خواندن و تعلیم کوشا باش را مطالعه کنید و اهدافی تعیین کنید که کمکتان می‌کند آنچه را که خوانده‌اید به کار گیرید.‏ وقتی برای خودتان اهدافی می‌گذارید،‏ فراموش نکنید که یکی از مهم‌ترین اهداف،‏ پرورش خصوصیاتی است که یَهُوَه را خشنود می‌کند.‏ (‏کول ۳:‏۱۲؛‏ ۲پطر ۱:‏۵-‏۸‏)‏ بدون شک همۀ ما دوست داریم بیشتر به یَهُوَه خدمت کنیم.‏ در دنیای جدید فرصت‌های زیادی برای خدمت به یَهُوَه داریم.‏ تا آن زمان می‌توانیم آنچه را که از دستمان برمی‌آید با دل و جان برای یَهُوَه انجام دهیم.‏ به این شکل،‏ دلسرد نمی‌شویم و شادی‌مان بیشتر می‌شود.‏ از همه مهم‌تر،‏ یَهُوَه «خدای شاد» را جلال می‌دهیم.‏ (‏۱تیمو ۱:‏۱۱‏)‏ پس،‏ از آنچه می‌توانید برای یَهُوَه انجام دهید شاد باشید!‏ ب۲۱/‏۸ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۸-‏۲۰

اگر از دوران کودکی یَهُوَه را می‌شناسی،‏ می‌دانی که او آفریدگار است و با خصوصیات فوق‌العاده و مقصودش برای انسان‌ها آشنا هستی.‏ (‏پیدا ۱:‏۱؛‏ اعما ۱۷:‏۲۴-‏۲۷‏)‏ خیلی از مردم به خدا و آفرینش اعتقادی ندارند.‏ آن‌ها معتقدند که زندگی به طور تصادفی و خیلی ساده شروع شد،‏ اما بعد تکامل پیدا کرد و پیچیده شد.‏ بعضی از کسانی که چنین اعتقادی دارند،‏ تحصیلات بالایی دارند.‏ آن‌ها می‌گویند که علم،‏ کتاب مقدّس را رد می‌کند و فقط انسان‌های بی‌سواد و ساده‌لوح به وجود آفریدگار ایمان دارند.‏ حتی اگر مدت‌هاست که ما شاهد یَهُوَه هستیم،‏ باید ایمانمان را به این موضوع قوی کنیم.‏ به این شکل،‏ کسانی که کتاب مقدّس را قبول ندارند نمی‌توانند ما را گمراه کنند.‏—‏کول ۲:‏۸‏.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۱۴ ¶۱-‏۳

در روزگار کهن هابیل،‏ نوح،‏ ابراهیم و ایّوب ثابت کردند که یَهُوَه را دوست دارند و برای او احترامی عمیق قائلند.‏ آنان این کار را با اطاعت،‏ ایمان و قربانی‌های خود ثابت کردند.‏ همچنین تلاش می‌کردند یَهُوَه را جلال دهند و پرستششان نیز برای یَهُوَه پذیرفته بود.‏ بعدها شریعت موسی به اسرائیلیان داده شد.‏ در آن زمان،‏ یَهُوَه از طریق احکامی در این شریعت نشان داد که می‌خواهد چگونه پرستش شود.‏ بعد از مرگ و رستاخیز عیسی،‏ یَهُوَه دیگر از پرستندگانش انتظار نداشت از شریعت موسی اطاعت کنند.‏ (‏روم ۱۰:‏۴‏)‏ یَهُوَه می‌خواست که آن‌ها از «شریعت مسیح» پیروی کنند.‏ (‏غلا ۶:‏۲‏)‏ اطاعت از شریعت مسیح به معنی فهرستی از بایدها و نبایدها و اطاعت از آن‌ها نبود.‏ پرستندگان یَهُوَه باید عیسی را سرمشق قرار می‌دادند و از تعالیم او پیروی می‌کردند.‏ امروزه نیز پرستندگان یَهُوَه برای خشنود کردن او از عیسی پیروی می‌کنند و همین به آن‌ها «نیرویی تازه» می‌دهد.‏—‏مت ۱۱:‏۲۹‏.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۴-‏۵

یَهُوَه به دعاهای فرزندانش گوش می‌دهد.‏ برای مثال عیسی در مورد موضوعات مختلف به یَهُوَه دعا می‌کرد؛‏ مخصوصاً در مورد تصمیم‌گیری‌های مهم.‏ یَهُوَه هم همیشه دعاهای او را می‌شنید.‏ برای مثال،‏ عیسی قبل از این که ۱۲ رسولش را انتخاب کند،‏ به یَهُوَه دعا کرد.‏ (‏لو ۶:‏۱۲،‏ ۱۳‏)‏ همین طور،‏ درست قبل از این که به او خیانت شود،‏ از صمیم دل دعا کرد؛‏ چون به خاطر آزمایشی که پیش‌رو داشت خیلی مضطرب بود.‏ یَهُوَه نه تنها به دعای عیسی گوش داد،‏ بلکه یک فرشته فرستاد تا پسر عزیزش را تقویت کند.‏ (‏لو ۲۲:‏۴۱-‏۴۴‏)‏ یَهُوَه امروزه هم به دعاهای خادمانش گوش می‌دهد و در بهترین زمان و به بهترین شکل به دعاهایشان جواب می‌دهد.‏ (‏مز ۱۱۶:‏۱،‏ ۲‏)‏ به تجربۀ خواهری از هندوستان توجه کنید.‏ او دچار اضطراب و نگرانی شدید بود و در این باره به یَهُوَه دعا می‌کرد.‏ او می‌گوید:‏ «برنامۀ ماهانۀ مۀ ۲۰۱۹ در مورد مقابله با اضطراب و نگرانی،‏ دقیقاً چیزی بود که نیاز داشتم.‏ آن برنامه واقعاً جواب دعاهایم بود.‏» ب۲۱/‏۹ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۶-‏۷

مطمئناً برای مسیحیان قرن اول چقدر سخت بود که از همه چیز بگذرند و زندگی‌شان را دوباره بسازند.‏ آن‌ها برای تأمین نیازهای اولیه‌شان کاملاً به یَهُوَه تکیه کردند.‏ پند پولُس رسول هم در این زمینه به آن‌ها کمک کرد.‏ پنج سال قبل از این که رومیان اورشلیم را محاصره کنند،‏ پولُس به عبرانیان چنین پند داد:‏ «شیوۀ زندگی شما بَری از پول‌دوستی باشد و به آنچه دارید،‏ قانع باشید؛‏ زیرا خدا گفته است:‏ ‹من هرگز تو را ترک نخواهم کرد و هرگز تو را تنها نخواهم گذاشت.‏› بنابراین،‏ می‌توانیم با اطمینان بگوییم:‏ ‹یَهُوَه یاور من است؛‏ پس نخواهم ترسید.‏ انسان به من چه می‌تواند بکند؟‏›» (‏عبر ۱۳:‏۵،‏ ۶‏)‏ مطمئناً کسانی که مطابق پند پولُس زندگی‌شان را ساده نگه داشتند،‏ بعد از حملۀ رومیان راحت‌تر توانستند خودشان را با زندگی جدید تطبیق بدهند.‏ آن‌ها اطمینان داشتند که یَهُوَه به نیازهای اولیه‌شان رسیدگی می‌کند.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۴ ¶۷،‏ ۹

شخص رحیم شخصی مهربان،‏ دلسوز و سخاوتمند است؛‏ دقیقاً مثل سامری نوع‌دوستی که عیسی در مَثَلش به او اشاره کرد.‏ آن سامری به یک یهودی که به دست راهزنان افتاده بود،‏ «رحم کرد.‏» او برای آن یهودی که مجروح شده بود،‏ ‹دلش سوخت› و از او مراقبت کرد.‏ (‏لو ۱۰:‏۲۹-‏۳۷‏)‏ این مَثَل عیسی،‏ خصوصیت رحمت یَهُوَه را به تصویر می‌کشد.‏ این خصوصیت،‏ جنبه‌ای از محبت یَهُوَه است و او هر روز آن را به شکل‌های مختلفی به ما نشان می‌دهد.‏ ما به شکل دیگری هم می‌توانیم از خود رحمت نشان دهیم.‏ شخص رحیم می‌تواند از مجازات شخصی که مستحق مجازات است،‏ صرف‌نظر کند.‏ یَهُوَه بهترین نمونه در این زمینه است.‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «[یَهُوَه] با ما مطابق گناهانمان رفتار نمی‌کند.‏» (‏مز ۱۰۳:‏۱۰‏)‏ با این حال،‏ او در بعضی مواقع شخص خطاکار را تأدیب می‌کند.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۸ ¶۱-‏۲

یَهُوَه فقط به کسانی که رابطۀ نزدیکی با او دارند محبت پایدار نشان می‌دهد.‏ داوود و دانیال هم این موضوع را تأیید کردند.‏ برای مثال،‏ داوود گفت:‏ «[محبت پایدارت] را برای شناسندگان خود دوام بخش.‏» «از ازل تا به ابد [محبت پایدار] خداوند شامل حال ترسندگان اوست.‏» همچنین دانیال گفت:‏ «خداوندا،‏ .‏ .‏ .‏ [محبت پایدار] خود را با آنان که تو را دوست می‌دارند و فرمانهایت را به جا می‌آورند،‏ نگاه می‌داری.‏» (‏مز ۳۶:‏۱۰؛‏ ۱۰۳:‏۱۷؛‏ دان ۹:‏۴‏)‏ مطابق این آیات،‏ یَهُوَه فقط به خادمانش محبت پایدار نشان می‌دهد؛‏ چون آن‌ها او را می‌شناسند،‏ از او می‌ترسند،‏ دوستش دارند و از فرامینش اطاعت می‌کنند.‏ بله،‏ او فقط به پرستندگان حقیقی‌اش محبت پایدار نشان می‌دهد.‏ قبل از این که ما یَهُوَه را بشناسیم،‏ او محبتش را به ما نشان داده بود.‏ (‏مز ۱۰۴:‏۱۴‏)‏ اما فقط وقتی طعم محبت پایدارش را چشیدیم که پرستندۀ او شدیم.‏ ب۲۱/‏۱۱ ص ۴ ¶۸-‏۹

ما در هر شرایطی که باشیم می‌خواهیم سخنان عیسی را که در آیهٔ روز آمده است اطاعت کنیم.‏ امروزه خیلی از مردم از رهبران مذهبی بت می‌سازند؛‏ به خاطر آن‌ها به کلیسا می‌روند،‏ کتاب‌های آن‌ها را می‌خرند و اعانات زیادی به کلیسا می‌دهند.‏ بعضی‌ها هم همۀ تعالیم آن‌ها را چشم‌بسته قبول می‌کنند.‏ مردم به‌قدری تحت تأثیر این رهبران قرار می‌گیرند که وقتی آن‌ها را می‌بینند انگار عیسی را دیده‌اند!‏ اما پرستندگان حقیقی یَهُوَه،‏ رهبر مذهبی ندارند.‏ ما در حالی که به سرپرستان مسیحی‌مان احترام می‌گذاریم،‏ همیشه حرف عیسی را به یاد داریم که گفت:‏ «همۀ شما برادرید.‏» (‏مت ۲۳:‏۸-‏۱۰‏)‏ ما از انسان‌ها بت نمی‌سازیم؛‏ چه رهبر مذهبی باشند چه مقام سیاسی.‏ همچنین در مسائل مذهبی و سیاسی کاملاً بی‌طرفیم و خودمان را از دنیا جدا نگه می‌داریم.‏ ما شاهدان یَهُوَه از این لحاظ با جهان مسیحیت تفاوت داریم.‏—‏یو ۱۸:‏۳۶‏.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۲۰ ¶۶-‏۷

اگر ما مسیحیان می‌خواهیم مقدّس باشیم،‏ نباید اجازه دهیم که هیچ کس و هیچ چیز بر رابطه‌مان با یَهُوَه تأثیر بگذارد.‏ همچنین از آنجایی که نام یَهُوَه را بر خود داریم،‏ نمی‌خواهیم کاری کنیم که نام او را بی‌حرمت سازیم.‏ (‏لاو ۱۹:‏۱۲؛‏ اشع ۵۷:‏۱۵‏)‏ اسرائیلیان برای این که نشان دهند یَهُوَه را خدای خود می‌دانند،‏ باید از قوانین زیادی اطاعت می‌کردند.‏ در لاویان ۱۸:‏۴ آمده است:‏ «از قوانین من پیروی کنید و فرایض مرا نگاه داشته،‏ در آنها گام بردارید.‏ من یهوه خدای شما هستم.‏» بعضی از قوانین یَهُوَه در باب ۱۹ آمده است.‏ برای مثال،‏ آیات ۵-‏۸،‏ ۲۱،‏ ۲۲ به قربانی کردن حیوانات اشاره می‌کند.‏ این قربانی‌ها باید طوری تقدیم می‌شد که ‹آنچه را برای خداوند مقدس است بی‌حرمت نسازد.‏› این آیات ما را برمی‌انگیزد که یَهُوَه را خشنود کنیم و طبق عبرانیان ۱۳:‏۱۵‏،‏ قربانی حمد و ستایش خود را طوری به او تقدیم کنیم که مورد قبول او باشد.‏ ب۲۱/‏۱۲ ص ۵-‏۶ ¶۱۴-‏۱۵

زوج‌های جوان می‌توانند از کسانی که به یَهُوَه تکیه کرده‌اند،‏ درس‌های زیادی بگیرند.‏ بعضی از زوج‌ها سال‌ها به طور تمام‌وقت به یَهُوَه خدمت کرده‌اند.‏ اگر شما در حال بررسی هدف‌های روحانی‌تان هستید می‌توانید با این زوج‌ها مشورت کنید.‏ این یک راهی است که نشان می‌دهید به یَهُوَه اعتماد دارید.‏ (‏امث ۲۲:‏۱۷،‏ ۱۹‏)‏ فراموش نکنید که ازدواج یک هدیه از طرف یَهُوَه است.‏ (‏مت ۱۹:‏۵،‏ ۶‏)‏ او می‌خواهد که زوج‌ها از این هدیه لذّت ببرند.‏ آیا شما زوج‌های جوان در زندگی‌تان به خدمت به یَهُوَه اولویت می‌دهید؟‏ آیا به یَهُوَه نشان می‌دهید که بابت هدیه‌هایش از صمیم دل قدردانید؟‏ به یَهُوَه دعا کنید.‏ در کلامش تحقیق کنید،‏ اصولی که متناسب با شرایطتان است را پیدا کنید و آن‌ها را به کار گیرید.‏ اگر خدمت به یَهُوَه را در اولویت زندگی مشترکتان قرار دهید،‏ مطمئناً زندگی شاد و پربرکتی خواهید داشت!‏ ب۲۱/‏۱۱ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۶،‏ ۱۸

یعقوب دید معقولی نسبت به خودش داشت.‏ او به خاطر این که برادر عیسی بود یا مسئولیت‌های مهمی داشت،‏ هیچ‌وقت خودش را بالاتر از دیگران نمی‌دید.‏ او هم‌ایمانانش را ‹برادران عزیزش› خواند.‏ (‏یعقو ۱:‏۱۶،‏ ۱۹؛‏ ۲:‏۵‏)‏ یعقوب نمی‌خواست دیگران فکر کنند که او کامل است.‏ ما چه درسی یاد می‌گیریم؟‏ باید یادمان باشد که همۀ ما خطا می‌کنیم.‏ نباید خودمان را بالاتر از شاگردمان بدانیم.‏ اگر شاگردمان فکر کند که ما هیچ‌وقت اشتباه نمی‌کنیم،‏ ممکن است که دلسرد شود و فکر کند که غیرممکن است مطابق با انتظارات یَهُوَه زندگی کند.‏ می‌توانیم به شاگردمان بگوییم که زندگی مطابق با اصول کتاب مقدّس برای ما هم راحت نبوده،‏ اما یَهُوَه کمکمان کرده که تغییرات لازم را در زندگی‌مان ایجاد کنیم.‏ به این شکل شاگردمان متوجه می‌شود که او هم می‌تواند مطابق اصول یَهُوَه زندگی کند.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۳-‏۱۴

هر چه افکار و دیدگاهمان به افکار عیسی نزدیک‌تر شود،‏ بهتر مثل او عمل می‌کنیم و بهتر شخصیت او را منعکس می‌کنیم.‏ (‏عبر ۱:‏۳‏)‏ شاید با خود فکر کنید،‏ ‹عیسی کامل بود،‏ چطور می‌توانم مثل او باشم؟‏› اگر چنین احساسی دارید،‏ این نکات مهم را فراموش نکنید.‏ اول این که شما به گونه‌ای آفریده شده‌اید که مثل یَهُوَه و عیسی باشید.‏ پس می‌توانید خصوصیات آن‌ها را سرمشق قرار دهید و تا حدّی در آن موفق شوید.‏ انتخاب با شماست.‏ (‏پیدا ۱:‏۲۶‏)‏ دوم این که می‌توانید از قوی‌ترین نیروی عالَم،‏ از روح مقدّس خدا،‏ برخوردار شوید.‏ با کمک این نیرو می‌توانید کارهایی بکنید که به تنهایی برایتان غیرممکن است.‏ سوم این که پدر پرمهر آسمانی‌مان انتظار ندارد که ثمرۀ روح را کامل و بی‌نقص از خود نشان دهید.‏ در واقع به آن گروه که بر زمین زندگی خواهند کرد،‏ برای کامل شدن،‏ ۱۰۰۰ سال فرصت می‌دهد.‏ (‏مکا ۲۰:‏۱-‏۳‏)‏ آنچه اکنون از شما انتظار دارد این است که تمام تلاشتان را بکنید و از او کمک بخواهید.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۹-‏۱۰ ¶۵-‏۶

علاوه بر دعا،‏ مطالعۀ کتاب مقدّس و شرکت در جلسات هم کمکمان می‌کند که به یَهُوَه نزدیک‌تر شویم.‏ شما چطور می‌توانید از زمانی که برای مطالعه و شرکت در جلسات کنار می‌گذارید،‏ به بهترین شکل استفاده کنید؟‏ شما می‌توانید از خودتان بپرسید،‏ ‹طی جلسات یا موقع مطالعه چه چیز ممکن است تمرکزم را به‌هم بزند؟‏› آیا ممکن است که ایمیل‌ها،‏ تماس‌های تلفنی یا پیامک‌ها تمرکزتان را به‌هم بزند؟‏ اگر طی جلسات یا هنگام مطالعه به راحتی نمی‌توانید تمرکز کنید،‏ از یَهُوَه بخواهید کمکتان کند تا تمرکز کنید.‏ کنار گذاشتن افکار منفی در چنین شرایطی کار راحتی نیست.‏ برای همین باید دعا کنید تا آرامش خدا نه فقط از دلتان بلکه از «قوای ذهنی شما» هم محافظت کند.‏—‏فیلیپ ۴:‏۶،‏ ۷‏.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۲۹-‏۳۰ ¶۱۲-‏۱۴

عُزّیای پادشاه تذکر را نَشنیده گرفت.‏ این پادشاه برای سوزاندن بخور به بخشی از معبد یَهُوَه وارد شد که فقط کاهنان اجازۀ این کار و ورود به آن را داشتند.‏ کاهنان یَهُوَه به او تذکر دادند که «ای عُزّیا،‏ سوزانیدن بخور برای خداوند کارِ تو نیست،‏ بلکه کارِ کاهنان است.‏» اگر عُزّیا با تواضع این تذکر را جدّی گرفته بود و همان موقع از معبد خارج شده بود،‏ شاید یَهُوَه او را می‌بخشید.‏ اما عُزّیا واکنشی دیگر نشان داد،‏ «سخت به خشم آمد.‏» ظاهراً فکر می‌کرد،‏ پادشاه است و حق هر کاری را دارد.‏ اما یَهُوَه خدا دید دیگری داشت.‏ نتیجۀ این عمل گستاخانۀ عُزّیای پادشاه چه بود؟‏ به گفتۀ کتاب مقدّس او «تا روز مرگش جذامی بود.‏» (‏۲توا ۲۶:‏۱۶-‏۲۱‏)‏ از سرگذشت عُزّیای پادشاه چه درسی می‌گیریم؟‏ هر مقام و مسئولیتی هم که داشته باشیم،‏ اگر پند و تذکری که بر مبنای کتاب مقدّس است نپذیریم،‏ یَهُوَه از ما راضی نخواهد بود.‏ ب۲۲/‏۲ ص ۹ ¶۷

کسی که تحت کنترل شخصیت کهنه است،‏ اعمال و رفتار و طرز فکری گناه‌آلود دارد.‏ (‏کول ۳:‏۹‏)‏ خودپسندی،‏ زود به خشم آمدن،‏ ناسپاسی،‏ غرور،‏ تماشای فیلم‌های خشونت‌بار یا غیراخلاقی یا تماشای پورنوگرافی نشانه‌هایی از شخصیت کهنه است.‏ بدون شک چنین شخصی خصوصیات خوبی هم دارد.‏ حتی شاید از کارها و حرف‌های نادرستش پشیمان و ناراحت هم بشود.‏ اما انگیزۀ لازم را برای تغییر طرز فکرش ندارد.‏ (‏غلا ۵:‏۱۹-‏۲۱؛‏ ۲تیمو ۳:‏۲-‏۵‏)‏ همه ناکاملیم.‏ هیچ یک از ما نمی‌تواند کاملاً تمامی افکار و امیال نادرست را از دل و ذهنش پاک کند.‏ همه گاه حرفی می‌زنیم یا کاری می‌کنیم که پشیمان می‌شویم.‏ (‏ار ۱۷:‏۹؛‏ یعقو ۳:‏۲‏)‏ اما اگر شخصیت کهنه را از خود بیرون کنیم،‏ دیگر اعمال و رفتارِ نَفْسانی،‏ کنترل ما را به دست نمی‌گیرد و خصوصیتِ شخصیتی ما نخواهد بود.‏ در واقع شخصیت ما تغییر خواهد کرد.‏—‏اشع ۵۵:‏۷‏.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۳ ¶۴-‏۵

ای پیران،‏ در پی خصوصیات خوب هم‌ایمانانتان باشید.‏ همه ناکاملند اما در عین حال هر کس خصوصیاتی تحسین‌برانگیز هم دارد.‏ درست است که گاه لازم است پیران پندی به برادر یا خواهری بدهند.‏ اما اگر او برخوردی ناراحت‌کننده داشته باشد پیران نباید بر آن تمرکز کنند.‏ بلکه مثل پولُس رسول به محبت هم‌ایمانشان به یَهُوَه،‏ پایداری او در خدمت به خدا و جای پیشرفتش در اعمال نیک تمرکز کنند.‏ پیرانی که دیدی مثبت به هم‌ایمانانشان دارند فضایی گرم و مناسب در جماعت به وجود می‌آورند.‏ نباید فراموش کنند که یَهُوَه از آنان انتظار ندارد که کامل باشند،‏ بلکه از آنان انتظار دارد که وفادار باشند.‏ (‏۱قر ۴:‏۲‏)‏ جای شک نیست که یَهُوَه برای تلاش‌های شما ارزش قائل است.‏ چون کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «خدا بی‌انصاف نیست که عمل شما و محبتی را که به خاطر نام او ابراز داشته‌اید،‏ فراموش کند.‏»—‏عبر ۶:‏۱۰‏.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۳۱ ¶۱۹،‏ ۲۱