سپتامبر

در قرن اول،‏ بعضی‌ها به تعالیم فوق‌العاده‌ای که عیسی می‌داد قانع نبودند.‏ اما وقتی عیسی درخواست آن‌ها را رد کرد،‏ آن‌ها هم عیسی را رد کردند.‏ (‏مت ۱۶:‏۴‏)‏ کتاب مقدّس چه می‌گوید؟‏ اِشَعْیا دربارۀ مسیح موعود گفت:‏ «او فریاد نخواهد زد و آوای خویش بلند نخواهد کرد،‏ و صدای خود را در کوچه‌ها نخواهد شنوانید.‏» (‏اشع ۴۲:‏۱،‏ ۲‏)‏ عیسی به دنبال جلب توجه دیگران نبود.‏ او معبد نمی‌ساخت،‏ لباس‌های مذهبی نمی‌پوشید و انتظار نداشت او را با لقب‌های خاصّی صدا کنند.‏ حتی وقتی جانش در خطر بود،‏ سعی نکرد با معجزاتش نظر هیرودیس پادشاه را جلب کند.‏ (‏لو ۲۳:‏۸-‏۱۱‏)‏ با این که عیسی معجزاتی انجام داد،‏ اما هدف اصلی او موعظه کردن بود.‏ او به شاگردانش گفت:‏ «برای همین آمده‌ام.‏»—‏مرق ۱:‏۳۸‏.‏ ب۲۱/‏۵ ص ۴ ¶۹-‏۱۰

ما به دنبال کسانی هستیم که «دلی پذیرا برای راه یافتن به حیات جاودان» دارند.‏ (‏اعما ۱۳:‏۴۸‏)‏ برای این که آن‌ها شاگرد مسیح شوند باید کمکشان کنیم تا چیزهایی را که از کتاب مقدّس یاد می‌گیرند،‏ ۱)‏ درک کنند،‏ ۲)‏ قبول کنند و ۳)‏ به کار گیرند.‏ (‏کول ۲:‏۶،‏ ۷؛‏ ۱تسا ۲:‏۱۳‏)‏ وقتی شاگردی به جلسه می‌آید،‏ همۀ هم‌ایمانان می‌توانند به‌گرمی به او خوشامد گویند.‏ (‏یو ۱۳:‏۳۵‏)‏ ما باید وقت و انرژی زیادی را صرف کمک به شاگردمان بکنیم تا او بتواند تغییرات اساسی‌ای در خودش ایجاد کند.‏ (‏۲قر ۱۰:‏۴،‏ ۵‏)‏ شاید ماه‌ها طول بکشد تا شاگردمان این تغییرات را در خود ایجاد کند و بتواند تعمید بگیرد.‏ اما ایجاد این تغییرات ارزش هر تلاشی را دارد.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۳ ¶۶

آیا ما واقعاً اطمینان داریم که حقیقت را تعلیم می‌دهیم و نحوۀ پرستشمان مورد تأیید یَهُوَه است؟‏ پولُس اطمینان داشت که حقیقت را یافته است.‏ (‏۱تسا ۱:‏۵‏)‏ اطمینان پولُس طبق احساسات نبود.‏ او با دقت نوشته‌های مقدّس را بررسی می‌کرد و اطمینان داشت که ‹کلِ آن نوشته‌ها از خدا الهام شده است.‏› (‏۲تیمو ۳:‏۱۶‏)‏ پولُس در مطالعاتش به شواهدی دست یافت که ثابت می‌کرد عیسی همان مسیح موعود است؛‏ در حالی که رهبران یهودی،‏ آن شواهد را نادیده می‌گرفتند.‏ آن رهبران مذهبی ادعا می‌کردند که نمایندگان خدا هستند،‏ اما کارهایی می‌کردند که خدا از آن‌ها نفرت داشت.‏ (‏تیت ۱:‏۱۶‏)‏ آن‌ها فقط بخش‌هایی از کلام خدا را تعلیم می‌دادند که به نفع خودشان بود.‏ اما برخلاف آن‌ها،‏ پولُس ‹هر آنچه خواست خدا بود› را تعلیم می‌داد و مطابق آن زندگی می‌کرد.‏—‏اعما ۲۰:‏۲۷‏.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۱۸ ¶۱-‏۲

ما بذر را می‌کاریم و آبیاری می‌کنیم،‏ ولی این یَهُوَه است که آن را رشد می‌دهد.‏ (‏۱قر ۳:‏۶،‏ ۷‏)‏ یَهُوَه به ما فرصت داده تا با پسرش عیسی همکاری کنیم و قبل از پایان این دنیا،‏ به همۀ انسان‌ها موعظه کنیم؛‏ چون تک‌تک آن‌ها در دید یَهُوَه ارزشمندند.‏ (‏حج ۲:‏۷‏)‏ فعالیت موعظه شبیه عملیات نجات است.‏ ما هم مثل اعضای تیم نجات هستیم که می‌خواهند گروهی را از درون معدن نجات دهند.‏ حتی اگر فقط چند نفر از آن گروه،‏ نجات پیدا کنند،‏ تک‌تک اعضای تیم نجات در این کار نقش داشته‌اند.‏ فعالیت موعظه هم به همین شکل است.‏ ما دقیقاً نمی‌دانیم که چند نفر از دنیای شیطان نجات پیدا می‌کنند.‏ اما یَهُوَه از تک‌تک ما برای کمک به آن‌ها استفاده می‌کند.‏ آندریاس از بولیوی می‌گوید:‏ «آشنایی هر شخص با حقیقت و تعمید او،‏ نتیجۀ یک کار تیمی است.‏» ما هم می‌خواهیم این طرز فکر مثبت را نسبت به موعظه‌مان داشته باشیم.‏ در این صورت،‏ یَهُوَه به ما برکت می‌دهد و موعظه برایمان لذّت‌بخش‌تر می‌شود.‏ ب۲۱/‏۵ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۹-‏۲۰

هدف اصلی یک شکارچی،‏ به دام انداختن شکارش است.‏ او برای این کار از دام‌های مختلفی استفاده می‌کند که یکی از سه دوست ایّوب هم به آن‌ها اشاره کرد.‏ (‏ایو ۱۸:‏۸-‏۱۰‏)‏ یک شکارچی چطور شکارش را به دام می‌اندازد؟‏ او شکارش را زیر نظر می‌گیرد تا ببیند کجا می‌رود،‏ چه چیزهایی دوست دارد تا بتواند آن را غافلگیر کند.‏ شیطان هم دقیقاً مثل شکارچی عمل می‌کند.‏ او ما را زیر نظر می‌گیرد.‏ به جاهایی که می‌رویم و چیزهایی که دوست داریم دقت می‌کند.‏ سپس دامی برایمان آماده می‌کند که انتظارش را نداریم.‏ اما کتاب مقدّس به ما یاد می‌دهد که چطور از دام‌های شیطان محفوظ بمانیم و به ما اطمینان می‌دهد که حتی اگر در دام او بیفتیم،‏ می‌توانیم از آن فرار کنیم.‏ غرور و طمع،‏ دو نمونه از دام‌های شیطان است.‏ او هزاران سال است که مثل یک شکارچی،‏ انسان‌های زیادی را با این دام‌ها گرفتار کرده است.‏ (‏مز ۹۱:‏۳‏)‏ اما ما می‌توانیم از دام‌های شیطان محفوظ بمانیم.‏ چون یَهُوَه ما را با ترفندهای او آشنا کرده است.‏—‏۲قر ۲:‏۱۱‏.‏ ب۲۱/‏۶ ص ۱۴ ¶۱-‏۲

برادران و خواهران سالمندمان مثل گنچی باارزشند.‏ کتاب مقدّس می‌گوید که موی سفید آن‌ها مثل تاج است.‏ (‏امث ۲۰:‏۲۹‏)‏ اما شاید ما متوجۀ ارزش آن‌ها نباشیم.‏ این برادران و خواهران برای جوان‌ترها از الماس هم باارزش‌ترند.‏ برادران و خواهران سالمندمان در چشم یَهُوَه خیلی باارزشند.‏ یَهُوَه آن‌ها را خوب می‌شناسد و با خصوصیات فوق‌العاده‌شان آشناست.‏ وقتی آن‌ها حکمتی را که در خدمت به یَهُوَه به دست آورده‌اند،‏ در اختیار جوان‌ترها قرار می‌دهند،‏ دل یَهُوَه را شاد می‌کنند.‏ (‏ایو ۱۲:‏۱۲؛‏ امث ۱:‏۱-‏۴‏)‏ یَهُوَه برای پایداری آن‌ها هم ارزش قائل است.‏ (‏ملا ۳:‏۱۶‏)‏ آن‌ها با وجود مشکلاتشان،‏ همچنان پایدار مانده‌اند.‏ همچنین،‏ با گذشت سال‌ها،‏ امیدشان به آینده قوی‌تر شده است.‏ یَهُوَه آن‌ها را خیلی دوست دارد،‏ چون «در پیری نیز» به دیگران موعظه می‌کنند.‏—‏مز ۹۲:‏۱۲-‏۱۵‏.‏ ب۲۱/‏۹ ص ۲-‏۳ ¶۲-‏۳

خیلی مهم است که چند وقت یک بار انگیزه‌هایمان را محک بزنیم.‏ مثلاً می‌توانیم از خودمان بپرسیم:‏ ‹آیا همیشه خودم را با دیگران مقایسه می‌کنم؟‏ آیا در جماعت سخت تلاش می‌کنم تا بهتر از دیگران باشم یا هدفم این است که یَهُوَه را خشنود کنم؟‏› کتاب مقدّس می‌گوید که نباید خودمان را با دیگران مقایسه کنیم.‏ چرا؟‏ چون در این صورت یا مغرور می‌شویم یا دلسرد.‏ (‏روم ۱۲:‏۳‏)‏ باید یادمان باشد که یَهُوَه چون می‌دانست دوستش داریم و حاضریم به حرف‌های پسرش گوش بدهیم،‏ ما را به سمت خودش کشید؛‏ نه به خاطر زیبایی،‏ خوش‌صحبتی یا شهرتمان.‏—‏یو۶:‏۴۴؛‏ ۱قر ۱:‏۲۶-‏۳۱‏.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۳-‏۴

برای این که ذهن خود را نو سازید،‏ باید دعا کنید،‏ کلام خدا را بخوانید و بر آن تعمّق کنید.‏ همین طور از یَهُوَه بخواهید کمکتان کند که خودتان را با دیگران مقایسه نکنید.‏ به علاوه،‏ اگر مغرور شدید یا به کسی حسادت کردید،‏ یَهُوَه کمکتان می‌کند که این موضوع را تشخیص دهید و فوراً طرز فکرتان را اصلاح کنید.‏ ‏(‏۲تواریخ ۶:‏۲۹،‏ ۳۰‏)‏ یَهُوَه از دل ما باخبر است.‏ همین طور می‌داند که با دنیای شیطان و ناکاملی‌هایمان در جنگیم.‏ وقتی او می‌بیند که برای پیروزی در این جنگ،‏ سخت تلاش می‌کنیم،‏ محبتش به ما بیشتر می‌شود.‏ یَهُوَه محبتش به ما را به محبت مادر به نوزادش تشبیه کرده است.‏ (‏اشع ۴۹:‏۱۵‏)‏ یَهُوَه هم وقتی می‌بیند که ما برای خدمت به او با تمام وجودمان می‌جنگیم،‏ از صمیم دل دوستمان دارد؛‏ واقعاً که این موضوع چقدر دلگرم‌کننده است!‏ ب۲۱/‏۷ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۷-‏۱۹

اگر با سعی و تلاش‏،‏ بر مسئولیتی که دارید تمرکز کنید،‏ شادی‌تان بیشتر می‌شود.‏ پس خود را «تماماً وقف» موعظه کنید و در جماعت فعال باشید.‏ (‏اعما ۱۸:‏۵؛‏ عبر ۱۰:‏۲۴،‏ ۲۵‏)‏ خود را به‌خوبی برای جلسات آماده کنید تا بتوانید جواب‌هایی تشویق‌کننده بدهید.‏ تکالیفی را که در جلسات میان‌هفته دریافت می‌کنید جدّی بگیرید.‏ اگر کسی برای انجام کاری از شما کمک می‌خواهد،‏ وقت‌شناس باشید و اعتماد او را جلب کنید.‏ تکالیفتان را بی‌اهمیت ندانید و به اندازۀ کافی برای آن‌ها وقت بگذارید.‏ تلاش کنید که مهارت‌هایتان را بالا ببرید.‏ (‏امث ۲۲:‏۲۹‏)‏ هر چه بیشتر برای انجام مسئولیت‌هایتان تلاش کنید،‏ سریع‌تر پیشرفت می‌کنید و شادی‌تان بیشتر می‌شود.‏ (‏غلا ۶:‏۴‏)‏ همچنین اگر دیگران مسئولیتی را دریافت کنند که شما آرزوی آن را داشتید،‏ خوشحال می‌شوید.‏—‏ غلا ۵:‏۲۶‏.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۱۱

ما باید مغرور نشویم و آمادۀ یادگیری باشیم.‏ همان طور که یک بیماری می‌تواند روی عملکرد قلبمان تأثیر بگذارد،‏ غرور هم می‌تواند طوری روی دل مجازی‌مان تأثیر بگذارد که دیگر از راهنمایی‌های یَهُوَه اطاعت نکنیم.‏ دل فَریسیان هم به‌قدری سخت شده بود که همۀ شواهد روشنی را رد کردند که نشان می‌داد عیسی پسر خدا است.‏ (‏یو ۱۲:‏۳۷-‏۴۰‏)‏ غرور فَریسیان باعث شد که آن‌ها زندگی ابدی را از دست بدهند.‏ (‏مت ۲۳:‏۱۳،‏ ۳۳‏)‏ ما باید اجازه دهیم که کتاب مقدّس و روح‌القدس یَهُوَه شخصیت و افکارمان را شکل دهد و بر تصمیماتمان تأثیر بگذارد.‏ فروتنی باعث شده بود که یعقوب همیشه آمادۀ یادگیری از یَهُوَه باشد و معلّم ماهری شود.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۱۰ ¶۷

وقتی با «پشتکار» به یَهُوَه دعا کنیم می‌توانیم مطمئن باشیم که او دعایمان را می‌شنود و به آن‌ها جواب می‌دهد.‏ (‏کول ۴:‏۲‏)‏ شاید فکر کنیم که مدت‌ها گذشته است و هنوز جواب دعایمان را نگرفته‌ایم؛‏ اما یَهُوَه وعده داده است که در بهترین زمان،‏ به دعاهایمان جواب می‌دهد.‏ (‏عبر ۴:‏۱۶‏)‏ برای همین،‏ نباید انتظار داشته باشیم که یَهُوَه در زمانی که خودمان دوست داریم به دعایمان جواب دهد.‏ برای مثال،‏ سال‌هاست که خادمان یَهُوَه برای پادشاهی خدا و پایان نظام حاضر دعا می‌کنند.‏ حتی عیسی هم گفت که باید در این باره دعا کنیم.‏ (‏مت ۶:‏۱۰‏)‏ اما چون یَهُوَه تا الآن این دنیا را از بین نبرده است،‏ باید ایمانمان ضعیف شود؟‏ (‏حب ۲:‏۳؛‏ مت ۲۴:‏۴۴‏)‏ ما می‌خواهیم منتظر یَهُوَه بمانیم و همچنان به او دعا کنیم.‏ او در بهترین زمان،‏ این دنیا را نابود می‌کند.‏ او حتی «روز و ساعت» این کار را تعیین کرده است.‏ در آن روز به همۀ ما ثابت می‌شود که یَهُوَه بهترین زمان را برای نابودی دنیا تعیین کرده بود.‏—‏مت ۲۴:‏۳۶؛‏ ۲پطر ۳:‏۱۵‏.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۱۰ ¶۱۰-‏۱۱

برادران و خواهران سالمند و فروتن می‌دانند که دیگر مثل گذشته نمی‌توانند به یَهُوَه خدمت کنند.‏ برای مثال،‏ وقتی سرپرستان حوزه به سن ۷۰ سالگی می‌رسند،‏ مسئولیتشان تغییر می‌کند.‏ این تغییر برای آن‌ها آسان نیست،‏ اما می‌دانند که جوان‌ترها بهتر می‌توانند از عهدۀ این مسئولیت برآیند.‏ آن‌ها همان طرز فکری را دارند که لاویان در زمان باستان داشتند.‏ وقتی لاویان به سن ۵۰ سالگی می‌رسیدند،‏ باید خدمت در خیمۀ عبادت را ترک می‌کردند.‏ اما آن‌ها به هر شکلی که خدمت می‌کردند شاد بودند و هر کاری که از دستشان بر می‌آمد با جان و دل انجام می‌دادند.‏ لاویان به جوان‌ترها هم کمک می‌کردند.‏ (‏اعد ۸:‏۲۵،‏ ۲۶‏)‏ امروزه هم برادرانی که در گذشته سرپرست حوزه بوده‌اند،‏ هر کاری که از دستشان برمی‌آید برای تشویق و کمک به برادران و خواهران در جماعتشان انجام می‌دهند.‏ ب۲۱/‏۹ ص ۸-‏۱۰ ¶۳،‏ ۴

عیسی در لوقا ۱۵:‏۱۱-‏۳۲‏،‏ به مَثَل پسر گمشده اشاره کرد.‏ در این مَثَل،‏ پسری با پدرش مخالفت کرد،‏ خانه را ترک کرد و به «سرزمینی دوردست» رفت.‏ او در آنجا دست به کارهای غیراخلاقی زد.‏ اما وقتی با مشکل و سختی روبرو شد،‏ به کارهای اشتباهش فکر کرد.‏ به این فکر کرد که زندگی در خانۀ پدرش خیلی بهتر بود.‏ عیسی گفت که آن پسر «به خود آمد،‏» تصمیم گرفت به خانه برگردد و از پدرش طلب بخشش کند.‏ احساس پشیمانی او مهم بود،‏ اما کافی نبود!‏ او باید اعمالش را هم تغییر می‌داد.‏ پسر گمشده در مَثَل عیسی،‏ نشان داد که از خطاهایش واقعاً توبه کرده است.‏ این مَثَل عیسی فقط یک داستان دلگرم‌کننده نیست.‏ اصولی که در این مَثَل آمده،‏ به پیران جماعت کمک می‌کند تا بتوانند توبۀ واقعی را تشخیص دهند.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۵ ¶۱۴-‏۱۵

منظور پولُس از عبارت «آنچه تزلزل‌ناپذیر است» چه بود؟‏ او در ادامه گفت:‏ «حال که پادشاهی‌ای تزلزل‌ناپذیر به ما می‌رسد،‏ بیایید همچنان با خداترسی و احترام خدمت کنیم.‏» (‏عبر ۱۲:‏۲۸‏)‏ بله،‏ بعد از به لرزه درآمدن آخر،‏ فقط پادشاهی خدا باقی می‌ماند!‏ (‏مز ۱۱۰:‏۵،‏ ۶؛‏ دان ۲:‏۴۴‏)‏ وقت زیادی باقی نمانده است!‏ همۀ مردم با تصمیم مهمی روبرو هستند؛‏ آیا از دنیای شیطان که به‌زودی نابود می‌شود حمایت می‌کنند یا از پادشاهی خدا که به زندگی جاودان می‌انجامد؟‏ (‏عبر ۱۲:‏۲۵‏)‏ ما در فعالیت موعظه می‌توانیم در این تصمیم‌گیری به مردم کمک کنیم.‏ همچنین می‌خواهیم به یاد داشته باشیم که عیسی گفت:‏ «این خبر خوشِ پادشاهی،‏ در سراسر زمین موعظه خواهد شد تا برای همۀ قوم‌ها شهادتی شود،‏ آنگاه پایان فرا خواهد رسید.‏»—‏مت ۲۴:‏۱۴‏.‏ ب۲۱/‏۹ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۸-‏۲۰

ای پیران جماعت،‏ به شما این مسئولیت واگذار شده که به اعضای خانوادۀ شخص اخراج‌شده دلگرمی دهید.‏ (‏۱تسا ۵:‏۱۴‏)‏ قبل و بعد از جلسات با آن‌ها صحبت کنید.‏ به دیدنشان بروید و با آن‌ها دعا کنید.‏ با آن‌ها به موعظه بروید و بعضی وقت‌ها آن‌ها را به پرستش خانوادگی‌تان دعوت کنید.‏ شما پیران جماعت باید از این برادران و خواهران مراقبت کنید و توجه و محبت لازم را به آن‌ها نشان دهید.‏ (‏۱تسا ۲:‏۷،‏ ۸‏)‏ یَهُوَه «نمی‌خواهد هیچ کس هلاک شود،‏ بلکه می‌خواهد همگان فرصت توبه یابند.‏» (‏۲پطر ۳:‏۹‏)‏ یَهُوَه برای زندگی کسانی که گناهی جدّی مرتکب شده‌اند هم ارزش زیادی قائل است.‏ او پسر عزیزش را برای گناهکاران قربانی کرد.‏ یَهُوَه به کسانی که ترکش کرده‌اند کمک می‌کند تا دوباره به سوی او بازگردند.‏ همان طور که عیسی در حکایت پسر گمشده نشان داد،‏ یَهُوَه امیدوار است کسانی که ترکش کرده‌اند،‏ روزی دوباره به حقیقت برگردند.‏—‏لو ۱۵:‏۱۱-‏۳۲‏.‏ ب۲۱/‏ ۹ ص ۳۰-‏۳۱ ¶۱۷-‏۱۹

شاید به خاطر بیماری،‏ نتوانید به اندازۀ دلخواهتان در موعظه شرکت کنید.‏ حتی در این شرایط هم می‌توانید شاد باشید.‏ به زمانی فکر کنید که داوود پادشاه و مردانش،‏ خانواده و دارایی‌شان را از عَمالیقیان محفوظ نگه داشته بودند.‏ دویست نفر از مردان داوود که خسته بودند و توان جنگیدن نداشتند،‏ بیرون از میدان نبرد از وسایل نگهداری می‌کردند.‏ با این وجود،‏ داوود بعد از پیروزی در آن جنگ،‏ غنایم به دست آمده را به طور مساوی بین همه تقسیم کرد.‏ (‏۱سمو ۳۰:‏۲۱-‏۲۵‏)‏ شاید ما هم نتوانیم به اندازۀ دلخواهمان در فعالیت موعظه و شاگردسازی شرکت کنیم.‏ اما می‌توانیم آنچه را که در توانمان است انجام دهیم و از پیشرفت شاگردان و تعمیدشان شاد باشیم.‏ یَهُوَه تلاش و محبت ما را می‌بیند و به ما پاداش می‌دهد.‏ او از ما می‌خواهد که هر آنچه از دستمان بر می‌آید در موعظه انجام دهیم و شاد باشیم.‏ (‏یو ۱۴:‏۱۲‏)‏ ما اطمینان داریم که تا وقتی دست از تلاش نکشیم،‏ یَهُوَه از ما خشنود است!‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۲۷-‏۲۸ ¶۱۵-‏۱۷

وقتی پا به سن می‌گذاریم شاید مثل گذشته نتوانیم به یَهُوَه خدمت کنیم.‏ شاید انرژی قبل را نداشته باشیم؛‏ اما می‌توانیم حکمت و تجربه‌مان را در اختیار جوانان قرار دهیم و آن‌ها را برای مسئولیت‌های جدید آماده کنیم.‏ برادران و خواهران سالمند برای کمک به جوان‌ترها باید فروتن باشند.‏ شخص فروتن دیگران را بهتر از خودش می‌داند.‏ (‏فیلیپ ۲:‏۳،‏ ۴‏)‏ هم‌ایمانان سالمند و فروتن درک می‌کنند که یک مسئولیت را می‌توان به روش‌های مختلف انجام داد؛‏ مهم این است که آن روش مطابق با اصول کتاب مقدّس باشد.‏ این برادران و خواهران توقع ندارند که دیگران همیشه روش کار آن‌ها را دنبال کنند.‏ (‏جا ۷:‏۱۰‏)‏ آن‌ها می‌توانند تجربیاتشان را در اختیار دیگران قرار دهند.‏ اما باید بدانند که «صحنۀ این دنیا مرتباً در حال تغییر است،‏» پس شاید لازم باشد که خودشان را با شیوه‌های جدید هماهنگ کنند.‏—‏۱قر ۷:‏۳۱‏.‏ ب۲۱/‏۹ ص ۸-‏۹ ¶۱،‏ ۳

یَهُوَه مقدّس است و هرگز از پرستندگانش نمی‌خواهد که به اعمال ناپاک دست بزنند.‏ کلماتی که روی لوح طلایی عمامۀ کاهن اعظم حک شده بود هم این موضوع را به اسرائیلیان یادآوری می‌کرد.‏ بر روی آن لوح چنین نوشته شده بود:‏ «مقدس برای خداوند.‏» (‏خرو ۲۸:‏۳۶-‏۳۸‏)‏ نوشتۀ حک‌شده روی آن لوح طلایی به اسرائیلیان یادآوری می‌کرد که یَهُوَه مقدّس است.‏ اما اگر کسی نمی‌توانست کاهن اعظم را از نزدیک ببیند چطور؟‏ قوانین شریعت برای همۀ مردان و زنان و کودکان خوانده می‌شد و این نکته را به آن‌ها یادآوری می‌کرد.‏ (‏تث ۳۱:‏۹-‏۱۲‏)‏ در آنجا آمده بود:‏ «من یهوه خدای شما هستم .‏ .‏ .‏ پس مقدس باشید،‏ زیرا که من قدوسم.‏» «برای من مقدس باشید،‏ زیرا من،‏ یهوه،‏ قدوس هستم.‏»—‏لاو ۱۱:‏۴۴،‏ ۴۵؛‏ ۲۰:‏۷،‏ ۲۶‏.‏ ب۲۱/‏۱۲ ص ۳-‏۴ ¶۶،‏ ۷

بعضی‌ها ممکن است خیلی نگران تأمین نیازهای اولیۀ زندگی‌شان باشند.‏ شاید در یک کشور فقیر زندگی می‌کنند و درآمد کافی برای تأمین نیازهای خانواده‌شان ندارند.‏ یا ممکن است سرپرست خانواده فوت کرده باشد و کسی نباشد تا از نظر مالی از خانواده حمایت کند.‏ ما به جای نگرانی،‏ باید به یَهُوَه اعتماد کنیم.‏ یَهُوَه وعده داده که اگر به او اولویت دهیم،‏ به نیازهای مادی‌مان رسیدگی می‌کند.‏ (‏مت ۶:‏۳۲،‏ ۳۳‏)‏ او همیشه به این وعده‌اش عمل کرده است.‏ (‏تث ۸:‏۴،‏ ۱۵،‏ ۱۶؛‏ مز ۳۷:‏۲۵‏)‏ اگر یَهُوَه به نیاز پرندگان و گل‌ها رسیدگی می‌کند،‏ ما اصلاً نباید نگران خوراک و پوشاکمان باشیم!‏ (‏مت ۶:‏۲۶-‏۳۰؛‏ فیلیپ ۴:‏۶،‏ ۷‏)‏ همان طور که یک پدر و مادر از روی محبت به نیازهای مادی فرزندانشان رسیدگی می‌کنند،‏ یَهُوَه هم از روی محبت به نیازهای مادی ما رسیدگی می‌کند.‏ ب۲۱/‏۱۲ ص ۱۷ ¶۴-‏۵؛‏ ص ۱۸ ¶۸

آیا هم‌ایمانی شما را رنجانده است؟‏ نمونه یوسف را در نظر بگیریم.‏ یوسف از طرف برادرانش مورد بی‌عدالتی قرار گرفت.‏ اما بر خدمت به یَهُوَه تمرکز کرد و یَهُوَه هم به صبر و پایداری او پاداش داد.‏ یوسف بعدها برادرانش را بخشید و یَهُوَه به او برکت داد.‏ (‏پیدا ۴۵:‏۵‏)‏ ما هم می‌خواهیم مثل یوسف رابطۀ نزدیکی با یَهُوَه داشته باشیم و هنگام رویارویی با بی‌عدالتی منتظر او بمانیم؛‏ به این شکل می‌توانیم از او دلگرمی یابیم.‏ (‏مز ۷:‏۱۷؛‏ ۷۳:‏۲۸‏)‏ اگر شما مورد بی‌عدالتی قرار گرفته‌اید و رنجیده شده‌اید،‏ به یاد داشته باشید که یَهُوَه نزدیک «شکسته‌دلان» است.‏ (‏مز ۳۴:‏۱۸‏)‏ او خیلی دوستتان دارد،‏ چون می‌بیند که از خود صبر نشان می‌دهید و نگرانی‌تان را به او می‌سپارید.‏ (‏مز ۵۵:‏۲۲‏)‏ او تمام زمین را داوری می‌کند و هیچ چیز از چشمانش پنهان نمی‌ماند.‏ (‏۱پطر ۳:‏۱۲‏)‏ پس وقتی با شرایطی روبرو می‌شوید که از کنترلتان خارج است،‏ از خود صبر نشان دهید و منتظر باشید تا یَهُوَه وارد عمل شود.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۴؛‏ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۶

عاقلانه است که همیشه سعی کنیم یَهُوَه را با تصمیماتمان خشنود کنیم.‏ اما باید اولویت‌هایمان را به درستی تعیین کنیم.‏ بعضی وقت‌ها برای این که به بهترین شکل از وقتمان استفاده کنیم،‏ باید از بین دو کار درست فقط یکی را انتخاب کنیم.‏ برای مثال زمانی را تصوّر کنید که عیسی به دیدن مریم و مارتا رفته بود.‏ مارتا خیلی خوشحال بود که عیسی به دیدنشان رفته است.‏ او برای پذیرایی،‏ غذای زیادی تدارک دیده بود.‏ اما مریم کنار عیسی نشست و به حرف‌های او گوش داد.‏ مطمئناً مارتا انگیزۀ خیلی خوبی داشت،‏ اما «مریم بهترین نصیب را برگزید.‏» (‏لو ۱۰:‏۳۸-‏۴۲‏،‏ پاورقی)‏ مریم احتمالاً بعدها فراموش کرد که آن روز چه غذایی خورده بود،‏ اما حرف‌هایی که آن روز از عیسی شنید را هیچ وقت فراموش نکرد.‏ همان طور که مریم برای زمان کمی که با عیسی گذراند ارزش قائل بود،‏ ما هم برای زمانی که با یَهُوَه می‌گذرانیم ارزش قائلیم.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۲۷ ¶۵-‏۶

با این که اَخاب بعد از شنیدن حرف‌های ایلیّا فروتن شد،‏ اما اعمالش نشانۀ توبۀ واقعی نبود.‏ او جلوی پرستش بَعَل را نگرفت و پرستش یَهُوَه را ترویج نداد.‏ یَهُوَه بعد از مرگ اَخاب نشان داد که چه دیدگاهی نسبت به او دارد.‏ یِیهوی نبی گفت:‏ او مردی ‹شریر› بود.‏ (‏۲توا ۱۹:‏۱،‏ ۲‏)‏ اگر اَخاب واقعاً توبه کرده بود،‏ هیچ وقت در این آیه ‹مردی شریر که از خداوند بیزار است› خوانده نمی‌شد.‏ او با این که تا حدّی ابراز پشیمانی کرده بود،‏ اما توبۀ واقعی نکرده بود.‏ ما از نمونۀ اَخاب چه یاد می‌گیریم؟‏ وقتی او از ایلیّا شنید که یَهُوَه می‌خواهد خانواده‌اش را از بین ببرد فروتن شد.‏ اما اعمالش نشان داد که از ته دل توبه نکرده است.‏ بنابراین توبۀ واقعی فراتر از ابراز پشیمانی است.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۳ ¶۴-‏۵،‏ ۷-‏۸

اِشَعْیا نبی بود و همسر او هم در کتاب مقدّس «نبیه» خوانده شده است؛‏ پس احتمالاً او هم مسئولیت‌هایی بر عهده داشت.‏ (‏اشع ۸:‏۱-‏۴‏)‏ تمرکز اصلی این زوج در زندگی پرستش یَهُوَه بود.‏ زوج‌ها مثل اِشَعْیا و همسرش می‌توانند خدمت به یَهُوَه را در اولویت زندگی‌شان قرار دهند.‏ آن‌ها می‌توانند پیشگویی‌های کتاب مقدّس را مطالعه کنند و ببینند که این پیشگویی‌ها چطور به تحقق رسیده‌اند.‏ به این شکل اعتمادشان به یَهُوَه بیشتر می‌شود.‏ (‏تیت ۱:‏۲‏)‏ همچنین می‌توانند فکر کنند که چطور در تحقق بعضی از این پیشگویی‌ها نقش داشته باشند؛‏ برای مثال،‏ در تحقق پیشگویی عیسی دربارۀ موعظۀ خبر خوش در روزهای آخر.‏ هر چه اطمینان آن‌ها به تحقق پیشگویی‌های کتاب مقدّس بیشتر شود،‏ انگیزه‌شان برای خدمت به یَهُوَه بیشتر می‌شود.‏ ب۲۱/‏۱۱ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۹-‏۱۰

عیسی نگران مادرش بود که احتمالاً بیوه بود.‏ عیسی به دلیل محبت و توجه به مادرش مریم،‏ او را به یوحنا سپرد.‏ زیرا می‌دانست که یوحنا به نیازهای روحانی او رسیدگی می‌کند.‏ از آن پس،‏ یوحنا،‏ مریم را همچون مادر خود می‌دانست و از او مراقبت می‌کرد.‏ بله،‏ عیسی به آن مادر وفادار که از لحظۀ تولّد از او مراقبت کرده بود و هنگام مرگ نیز در کنارش بود،‏ محبتی عمیق نشان داد.‏ ما از گفتۀ عیسی چه می‌آموزیم؟‏ رابطۀ ما با هم‌ایمانانمان می‌تواند بسیار قوی‌تر از رابطه‌مان با اعضای خانواده باشد.‏ اعضای خانواده ممکن است با ما مخالفت کنند یا حتی ترکمان کنند.‏ اما مطابق وعدۀ عیسی،‏ اگر همواره به یَهُوَه و سازمانش نزدیک بمانیم،‏ «۱۰۰ برابر بیشتر» از آنچه از دست داده‌ایم،‏ به دست خواهیم آورد.‏ بسیاری از هم‌ایمانانمان همچون پدر،‏ مادر یا فرزندمان می‌شوند.‏ (‏مرق ۱۰:‏۲۹،‏ ۳۰‏)‏ شما از بودن در خانواده‌ای روحانی که در ایمان و محبت متحد هستند و یَهُوَه و یکدیگر را دوست دارند،‏ چه احساسی دارید؟‏—‏کول ۳:‏۱۴؛‏ ۱پطر ۲:‏۱۷‏.‏ ب۲۱/‏۴ ص ۹-‏۱۱ ¶۷-‏۸

محبت پایدار ما را برمی‌انگیزد که فراتر از انتظار دیگران به آن‌ها کمک کنیم.‏ مسیحیان حقیقی از گذشته تا به امروز،‏ به همۀ هم‌ایمانانشان حتی آن‌هایی که نمی‌شناسند،‏ محبت پایدار نشان داده‌اند.‏ برای مثال،‏ وقتی آن‌ها از یک فاجعۀ طبیعی باخبر می‌شوند،‏ برای کمک به هم‌ایمانانشان فوراً دست به کار می‌شوند.‏ یا وقتی هم‌ایمانی در جماعت با مشکل مالی روبرو می‌شود،‏ آن‌ها از هیچ کمکی دریغ نمی‌کنند.‏ امروزه هم مسیحیان مثل اهالی مقدونیه در قرن اول،‏ حاضرند حتی بیش از توانایی‌شان به هم‌ایمانانشان کمک کنند.‏ (‏۲قر ۸:‏۳‏)‏ امروزه هم پیران جماعت به برادران و خواهران اطمینان می‌دهند که برای کمک‌های آن‌ها به دیگران ارزش زیادی قائلند.‏ به این شکل،‏ آن‌ها قوّت می‌یابند که همچنان به دیگران کمک کنند.‏—‏اشع ۳۲:‏۱،‏ ۲‏.‏ ب۲۱/‏۱۱ ص ۱۱ ¶۱۴؛‏ ص ۱۲ ¶۲۱

پند شکل‌های مختلف دارد.‏ تک‌تک ما از آن فایده می‌بریم و گاه به آن نیاز داریم.‏ در بعضی موارد،‏ خود پیشقدم می‌شویم و از شخصی آگاه پند و مشورت می‌خواهیم.‏ شاید هم برادری دلسوز پند و تذکری به ما بدهد،‏ تا قدم در راهی خطا نگذاریم که برایمان پشیمانی به بار آورد.‏ (‏غلا ۶:‏۱‏)‏ همین طور اگر خطایی جدّی مرتکب شویم،‏ نیاز به پند،‏ اصلاح و تأدیب داریم.‏ پند و نصیحت به هر شکلی که باشد،‏ به گوش گرفتن آن به نفع ماست و حتی در مواردی نجاتمان می‌دهد.‏ (‏امث ۶:‏۲۳‏)‏ آیۀ روز ما را چنین ترغیب می‌کند:‏ «سخن حکیمان را بشنو.‏» واقعاً کیست که همه‌چیزدان باشد؟‏ هیچ‌کس!‏ همیشه کسی هست که از ما آگاه‌تر و باتجربه‌تر است و ما نیاز به پند و مشورت او داریم.‏ (‏امث ۱۲:‏۱۵‏)‏ به گوش گرفتن پند نشانۀ تواضع است.‏ چون نشان می‌دهد از محدودیت‌هایمان آگاهیم و می‌دانیم که برای رسیدن به اهدافمان نیاز به کمک داریم.‏ سلیمان پادشاه که حکمتش زبانزد بود،‏ چنین نوشت،‏ هدف و نقشه ‹با مشورت بسیار،‏ به ثمر می‌رسد.‏›—‏امث ۱۵:‏۲۲‏.‏ ب۲۲/‏۲ ص ۸ ¶۱-‏۲

توبۀ واقعی فراتر از ابراز پشیمانی بابت خطایمان است.‏ شخص خطاکار برای این که نشان دهد واقعاً توبه کرده است باید طرز فکر،‏ احساسات و رفتارش را تغییر دهد؛‏ یعنی باید روش زندگی گذشته‌اش را کنار بگذارد و مطابق معیارهای یَهُوَه زندگی کند.‏ (‏حِزْقیال ۳۳:‏۱۴-‏۱۶‏)‏ مهم‌ترین چیز برای او باید این باشد که دوباره به یَهُوَه نزدیک شود.‏ اگر یکی از دوستان نزدیکمان مرتکب گناهی جدّی شود چه باید بکنیم؟‏ اگر گناه دوستمان را مخفی کنیم،‏ در نهایت به ضرر اوست.‏ چون هیچ چیز از چشم یَهُوَه پنهان نیست.‏ (‏امث ۵:‏۲۱،‏ ۲۲‏)‏ ما می‌توانیم به دوستمان بگوییم که پیران جماعت آمادۀ کمک به او هستند.‏ اگر او نخواست به گناهش اعتراف کند،‏ ما باید پیران جماعت را از این موضوع باخبر کنیم.‏ به این شکل،‏ واقعاً به دوستمان کمک می‌کنیم.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۶-‏۷ ¶۱۹-‏۲۱

همهٔ ما می‌توانیم روحیۀ ازخودگذشتگی عیسی را سرمشق قرار دهیم.‏ کتاب مقدّس می‌گوید،‏ عیسی «به شکل غلام درآمد.‏» (‏فیلیپ ۲:‏۷‏)‏ در دنیا غلام یا خدمتگزاری خوب همواره به دنبال فرصتی برای خشنود کردن اربابش است.‏ بی‌شک ما به عنوان غلام یَهُوَه و خدمتگزار هم‌ایمانانمان،‏ می‌خواهیم حتی بیش از یک غلام برای یَهُوَه و هم‌ایمانانمان مفید باشیم.‏ از خود سؤال کنید:‏ ‹تا چه حد آماده‌ام برای کمک به دیگران ازخودگذشتگی کنم؟‏ آیا برای تمیز کردن محوطۀ کنگره یا نگهداری از سالن جماعت آمادۀ کمکم؟‏› شاید تشخیص دهید نیاز است از جنبه‌ای روحیۀ ازخودگذشتگی را در خود تقویت کنید،‏ اما انگیزۀ لازم را ندارید.‏ اگر چنین است،‏ خالصانه به یَهُوَه دعا کنید.‏ به او احساس واقعی‌تان را بگویید و از او بخواهید «هم رغبت و هم قدرت عمل» لازم را به شما بدهد.‏—‏فیلیپ ۲:‏۱۳‏.‏ ب۲۲/‏ ۲ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۹-‏۱۱

عیسی با دیگران مهربان بود.‏ (‏مت ۱۱:‏۲۹-‏۳۰‏)‏ او حتی در موقعیت‌های دشوار ملایم و معقول بود.‏ مثلاً وقتی زنی فینیقی از او تمنا کرد که دخترش را شفا دهد.‏ عیسی اول تقاضایش را رد کرد،‏ اما وقتی آن زن ایمانی قوی نشان داد،‏ او دخترش را شفا داد.‏ (‏مت ۱۵:‏۲۲-‏۲۸‏)‏ عیسی واقعاً مهربان بود،‏ نه به این معنی که بیش از حد احساساتی باشد.‏ پندهای مشخصی که به عزیزانش می‌داد نشانۀ مهربانی‌اش بود.‏ مثلاً وقتی پِطرُس سعی کرد او را از انجام خواست یَهُوَه منصرف کند،‏ عیسی در مقابلِ دیگر رسولان او را اصلاح کرد.‏ (‏مرق ۸:‏۳۲،‏ ۳۳‏)‏ البته این کار عیسی برای تحقیر پِطرُس نبود،‏ عیسی می‌خواست به او آموزش دهد،‏ همین طور به دیگر شاگردانش هشدار دهد که حدومرزشان را بشناسند.‏ بی‌تردید پِطرُس شرمگین شد،‏ اما در نهایت از این تأدیب فایده برد.‏ گاه مهربانی واقعی به کسی که دوستش داریم،‏ این است که به او پند بدهیم.‏ در این کار عیسی را سرمشق قرار دهید و اطمینان یابید که پندتان مطابق اصول کتاب مقدّس است.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۱۱ ¶۱۲-‏۱۳

ما می‌توانیم با تمجید و ستایشِ یَهُوَه،‏ او را پرستش کنیم.‏ (‏مز ۳۴:‏۱‏)‏ هر بار که با دلی قدردان از خصوصیات و شخصیت زیبای یَهُوَه و اَعمال و مقاصد شگفت‌انگیز او می‌گوییم،‏ او را تمجید و ستایش می‌کنیم.‏ پس در واقع ستایش و تمجید از دلی قدردان برمی‌خیزد.‏ اگر وقت بگذاریم و به خوبی‌های یَهُوَه و هر آنچه برای ما کرده فکر کنیم،‏ همیشه دلیلی برای تمجید او خواهیم داشت.‏ موعظه فرصتی ویژه به ما می‌دهد که به قول کتاب مقدّس «قربانی حمد و ستایش را به خدا تقدیم کنیم؛‏ یعنی ثمرۀ لب‌هایمان را.‏» همان طور که پیش از دعا لازم است،‏ فکر کنیم و خود را آماده کنیم،‏ بجاست پیش از خدمت موعظه نیز خود را آماده کنیم.‏ چون می‌خواهیم بهترین «قربانی حمد و ستایش» را به یَهُوَه خدایمان تقدیم کنیم.‏ دلیل شور و شوق ما در موعظه نیز همین است.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۲۱ ¶۸