اوت

عیسی احتمالاً به سربازان رومی اشاره می‌کرد که میخ‌ها را در دست و پایش فرو کرده بودند.‏ عیسی اجازه نداد که آن بی‌عدالتی‌ها خشم او را برانگیزد و باعث شود که از دیگران کینه به دل گیرد.‏ (‏۱پطر ۲:‏۲۳‏)‏ در عوض،‏ از یَهُوَه خواست که قاتلانش را ببخشد.‏ ما نیز همچون عیسی،‏ همواره باید آمادۀ بخشش دیگران باشیم.‏ (‏کول ۳:‏۱۳‏)‏ شاید برخی از اطرافیانمان منجمله اعضای خانواده،‏ با ما مخالفت کنند؛‏ چرا که اعتقادات و روش زندگی ما برای آنان قابل درک نیست.‏ آنان شاید دربارۀ ما به دیگران دروغ بگویند،‏ جلوی دیگران تحقیرمان کنند،‏ نشریاتمان را دور بیندازند یا حتی تهدیدمان کنند.‏ ما به جای این که از آنان کینه به دل بگیریم،‏ می‌توانیم از یَهُوَه بخواهیم که چشمانشان را به روی حقیقت باز کند.‏ (‏مت ۵:‏۴۴،‏ ۴۵‏)‏ گاه شاید نتوانیم آنان را به‌راحتی ببخشیم،‏ به‌خصوص اگر رفتار خیلی بدی با ما داشته‌اند.‏ اما اگر اجازه دهیم که خشم و کینه در دلمان ریشه دواند،‏ در نهایت خودمان صدمه می‌بینیم.‏ (‏مز ۳۷:‏۸‏)‏ وقتی دیگران را می‌بخشیم،‏ اجازه نمی‌دهیم که خشم در دلمان ریشه دواند.‏—‏افس ۴:‏۳۱،‏ ۳۲‏.‏ ب۲۱/‏۴ ص ۸-‏۹ ¶۳-‏۴

آیا یکی از عزیزانتان از جماعت اخراج شده است؟‏ این یکی از دردناک‌ترین اتفاقاتی است که می‌تواند برای کسی بیفتد.‏ تصوّر کنید که وقتی بعضی از پسران روحی یَهُوَه او را ترک کردند چقدر برایش دردناک بود!‏ (‏یهو ۶‏)‏ همین طور تصوّر کنید که نافرمانی اسرائیلیان که قوم برگزیدۀ یَهُوَه بودند چقدر او را ناراحت می‌کرد.‏ (‏مز ۷۸:‏ ۴۱‏)‏ مطمئن باشید که وقتی یکی از عزیزانتان حقیقت را ترک می‌کند،‏ برای یَهُوَه هم خیلی دردناک است.‏ او حال و روز شما را کاملاً درک می‌کند.‏ همچنین مثل پدری دلسوز،‏ به شما دلگرمی می‌دهد و آمادۀ کمک به شماست.‏ وقتی فرزندتان یَهُوَه را ترک می‌کند،‏ شاید با خود فکر کنید که باید بیشتر با او وقت می‌گذراندید و کمکش می‌کردید.‏ برادری می‌گوید:‏ «خودم را مقصر می‌دانستم.‏ حتی شب‌ها کابوس می‌دیدم.‏» اِلیزابِت هم که با شرایط مشابهی روبرو شده بود می‌گوید:‏ «بعضی وقت‌ها فکر می‌کردم که مادر خوبی نبودم.‏ احساس می‌کردم که باید بیشتر به پسرم کمک می‌کردم تا رابطۀ نزدیکی با یَهُوَه برقرار کند.‏» ب۲۱/‏ ۹ ص ۲۶ ¶۱-‏۲؛‏ ص ۲۷ ¶۴

بعضی‌ها فکر می‌کنند که چون شاهدان یَهُوَه تحصیلات مذهبی ندارند نمی‌توانند کتاب مقدّس را به دیگران تعلیم دهند.‏ آن‌ها باید حقایق را بررسی کنند.‏ لوقا هم همین کار را کرد.‏ او ‹همۀ امور را از ابتدا به‌دقت بررسی کرد› و می‌خواست کسانی که انجیل او را می‌خوانند کاملاً به «صحّت اموری» که دربارۀ عیسی شنیده‌اند پی ببرند.‏ (‏لو ۱:‏۱-‏۴‏)‏ یهودیان بیریه هم مثل لوقا بودند.‏ آن‌ها چیزهایی را که اولین بار دربارۀ عیسی شنیدند،‏ با نوشته‌های عبری مقایسه کردند تا از درستی آن مطمئن شوند.‏ (‏اعما ۱۷:‏۱۱‏)‏ ما هم باید چیزهایی را که از شاهدان یَهُوَه یاد می‌گیریم با کتاب مقدّس مقایسه کنیم.‏ همین طور باید دربارۀ گذشتۀ شاهدان یَهُوَه تحقیق کنیم.‏ به این شکل،‏ اجازه نمی‌دهیم که شایعات و پیشداوری‌ها دربارۀ آن‌ها،‏ روی ما تأثیر بگذارد.‏ ب۲۱/‏۵ ص ۳-‏۴ ¶۷-‏۸

شما فکر می‌کنید با کدام برادر یا خواهر در جماعت می‌توانید بیشتر وقت بگذرانید؟‏ شاید وقت گذراندن با هم‌ایمانانمان در روزهایی خاص،‏ واقعاً آن‌ها را خوشحال کند.‏ برای بعضی از آن‌ها سخت است که در تعطیلات کنار خانواده‌شان باشند.‏ چون خانوادۀ آن‌ها شاهد یَهُوَه نیستند و در جشن‌هایی شرکت می‌کنند که بر اساس کتاب مقدّس نیست.‏ بعضی از هم‌ایمانانمان هم در روزهایی خاص خیلی ناراحت هستند؛‏ مثلاً در سالگرد مرگ یکی از عزیزانشان.‏ وقتی در این سختی‌ها در کنار برادران و خواهرانمان باشیم،‏ به آنان نشان می‌دهیم که ‹به فکرشان هستیم.‏› (‏فیلیپ ۲:‏۲۰‏)‏ ما مسیحیان به دلیل‌های زیادی ممکن است احساس تنهایی کنیم.‏ اما نباید فراموش کنیم که یَهُوَه از دلمان خبر دارد.‏ او بیشتر وقت‌ها از طریق برادران و خواهرانمان به ما کمک می‌کند.‏ (‏مت ۱۲:‏۴۸-‏۵۰‏)‏ ما از یَهُوَه قدردانیم که یک خانوادۀ روحانی به ما داده است و می‌خواهیم با کمک به برادران و خواهرانمان قدردانی‌مان را به او نشان دهیم.‏ شاید گاهی احساس تنهایی کنیم؛‏ اما هیچ وقت تنها نیستیم.‏ چون یَهُوَه همیشه کنارمان است.‏ ب۲۱/‏۶ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۸-‏۲۰

بعضی‌ها عیسی را قبول نداشتند،‏ اما او طرز فکر مثبتش را حفظ کرد و به موعظه ادامه داد.‏ چرا؟‏ چون او می‌دانست که پیام پادشاهی خدا چقدر می‌تواند به مردم کمک کند.‏ برای همین سعی می‌کرد این پیام را به افراد بیشتری اعلام کند.‏ همین طور می‌دانست که بعضی‌ها در ابتدا علاقه‌ای نشان نمی‌دهند،‏ اما بعدها نظرشان تغییر می‌کند.‏ برای مثال،‏ طی سه سال و نیم خدمت زمینی عیسی،‏ هیچ کدام از برادرانش به او ایمان نیاوردند.‏ (‏یو ۷:‏۵‏)‏ اما بعد از رستاخیز او،‏ همۀ آن‌ها ایمان آوردند و مسیحی شدند.‏ (‏اعما ۱:‏۱۴‏)‏ ما نمی‌دانیم چند نفر از کسانی که به آن‌ها موعظه می‌کنیم،‏ بعدها شاهد یَهُوَه می‌شوند.‏ بعضی‌ها برای یادگیری حقیقت به زمان بیشتری نیاز دارند.‏ حتی کسانی که الآن پیام ما را قبول نمی‌کنند،‏ رفتار خوب و مثبت ما را می‌بینند و شاید در آینده «خدا را .‏ .‏ .‏ جلال دهند.‏» ب۲۱/‏۵ ص ۱۸ ¶۱۷-‏۱۸

عیسی به شاگردانش فرمانی داد که شامل دو بخش بود.‏ او گفت خبر خوش را موعظۀ کنند.‏ او به شاگردانش نشان داد که چطور موعظه کنند.‏ (‏لو ۸:‏۱‏)‏ برای مثال،‏ عیسی به آن‌ها گفت که در مقابل واکنش‌های مثبت و منفی دیگران چه باید بکنند.‏ (‏لو ۹:‏۲-‏۵‏)‏ همین طور،‏ عیسی پیشگویی کرد که شاگردانش به ‹همۀ قوم‌ها شهادت می‌دهند.‏› (‏مت ۲۴:‏۱۴؛‏ اعما ۱:‏۸‏)‏ علاوه بر آن عیسی به شاگردانش گفت که به دیگران تعلیم دهند تا به گفته‌هایش عمل کنند.‏ عیسی گفت که این فعالیت «تا پایان نظام حاضر» ادامه دارد.‏ (‏مت ۲۸:‏۱۸-‏۲۰‏)‏ او در کتاب مکاشفه هم از همۀ شاگردانش خواست که دیگران را با یَهُوَه آشنا کنند.‏—‏مکا ۲۲:‏۱۷‏.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۲-‏۳ ¶۳-‏۴

خیلی از مردم دنیای امروز خودخواه هستند و می‌خواهند بهتر از دیگران باشند.‏ برای مثال،‏ یک تاجر حاضر است به بقیه ضرر بزند تا خودش بیشتر سود کند؛‏ یا یک ورزشکار عمداً حریفش را مصدوم می‌کند تا خودش برنده شود؛‏ یا یک دانش‌آموز ممکن است برای قبول شدن در کنکورِ یک دانشگاه خوب،‏ تقلّب کند.‏ اما ما خادمان خدا می‌دانیم که این کارها اشتباه و جزو «اعمال نفس» هستند.‏ (‏غلا ۵:‏۱۹-‏۲۱‏)‏ اما شاید بعضی از شاهدان یَهُوَه بدون این که خودشان متوجه باشند در جماعت با دیگران رقابت کنند.‏ این موضوع خیلی مهم است،‏ چون روحیۀ رقابت‌طلبی می‌تواند بر اتحادمان تأثیر بگذارد.‏ پس بسیار اهمیت دارد که نمونه‌هایی را از کتاب مقدّس بررسی کنیم که از روحیۀ رقابت‌طلبی دوری کردند.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۱۴ ¶۱-‏۲

محبت پایدار ما را برمی‌انگیزد که به افراد دلسرد و ناامید کمک کنیم.‏ امروزه برادران و خواهران،‏ هم‌ایمانانی را که دلسرد و ناامید شده‌اند تنها نمی‌گذارند.‏ آن‌ها هم‌ایمانانشان را دوست دارند و هر کاری از دستشان برآید برایشان انجام می‌دهند.‏ (‏امث ۱۲:‏۲۵؛‏ ۲۴:‏۱۰‏)‏ پولُس رسول هم ما را چنین تشویق کرد:‏ «به افسردگان دلگرمی بخشید،‏ از ضعیفان حمایت کنید و با همه بردبار باشید.‏» (‏۱تسا ۵:‏۱۴‏)‏ یکی از بهترین راه‌های کمک به برادران و خواهرانی که دلسرد شده‌اند این است که با حوصله به حرف‌هایشان گوش دهیم و به آن‌ها اطمینان دهیم که دوستشان داریم.‏ توجه و علاقه‌ای که نسبت به آن‌ها نشان می‌دهیم هرگز از دید یَهُوَه پنهان نمی‌ماند.‏ در امثال ۱۹:‏۱۷ آمده است:‏ «آن که بر بینوا شفقت کند،‏ به خداوند قرض می‌دهد،‏ و او پاداش کارش را به تمامی خواهد داد.‏» ب۲۱/‏۱۱ ص ۱۰ ¶۱۱-‏۱۲

ما چطور می‌توانیم خودمان را برای آینده آماده کنیم؟‏ باید به چیزهایی که داریم قانع باشیم و از این که رابطۀ نزدیکی با یَهُوَه داریم شاد باشیم.‏ هر چه بیشتر یَهُوَه را بشناسیم،‏ بیشتر اطمینان پیدا می‌کنیم که موقع حملۀ جوج از ماجوج او از ما محافظت می‌کند.‏ سخنان آیهٔ روز نشان می‌دهد که چرا او به کمک یَهُوَه اطمینان داشت.‏ داوود بارها به یَهُوَه تکیه کرد و یَهُوَه هم هیچ وقت او را ناامید نکرد.‏ داوود در جوانی با جولیات غول پیکر روبرو شد و به او گفت:‏ «امروز خداوند تو را به دست من تسلیم خواهد کرد.‏» (‏۱سمو ۱۷:‏۴۶‏)‏ بعدها وقتی داوود به شائول پادشاه خدمت می‌کرد،‏ او بارها قصد جان داوود را کرد.‏ اما یَهُوَه «با داوود بود.‏» (‏۱سمو ۱۸:‏۱۲‏)‏ چون داوود کمک‌های یَهُوَه را در گذشته دیده بود،‏ اطمینان داشت که می‌تواند در مشکلاتش به او تکیه کند.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۶،‏ ۷ ¶۱۴-‏۱۵

یَهُوَه همۀ کارهایش را با صبر و حوصله و تا به آخر انجام می‌دهد.‏ این کار او،‏ هم نامش را جلال می‌دهد و هم به نفع ماست.‏ برای مثال،‏ توجه کنید که او چطور زمین را برای انسان‌ها آماده کرد.‏ کتاب مقدّس می‌گوید که یَهُوَه هنگام آفرینش زمین،‏ «اندازه‌های» آن را تعیین کرد،‏ «پایه‌هایش» را مشخص کرد و «سنگ زاویۀ» آن را گذاشت.‏ (‏ایو ۳۸:‏۵،‏ ۶‏)‏ او حتی زمانی را کنار گذاشت که آفرینشش را مشاهده کند.‏ (‏پیدا ۱:‏۱۰،‏ ۱۲‏)‏ فرشتگان از این که می‌دیدند آفرینش زمین کامل‌تر می‌شود،‏ خیلی شاد و هیجان‌زده بودند.‏ طوری که همۀ آن‌ها «فریاد شادی سر دادند.‏» ما از این موضوع چه یاد می‌گیریم؟‏ هزاران سال طول کشید تا یَهُوَه آفرینش زمین،‏ آسمان و همۀ موجودات زنده را تمام کرد.‏ اما وقتی به همۀ چیزهایی که با صبر و حوصله آفریده بود نگاه کرد گفت که ‹بسیار نیکوست.‏›—‏پیدا ۱:‏۳۱‏.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۹-‏۱۰ ¶۶-‏۷

در مَثَل قِنطارها،‏ مردی عازم سفر بود.‏ او قبل از رفتن،‏ غلامانش را صدا کرد و به هر یک از آن‌ها تعدادی قِنطار داد که با آن تجارت کنند.‏ او متناسب با توانایی غلامانش،‏ به اولی پنج قِنطار،‏ به دومی دو قِنطار و به سومی یک قِنطار داد.‏ دو غلام اول با سعی و تلاش زیاد،‏ سود کردند.‏ اما غلام سوم هیچ تلاشی نکرد و در نهایت اربابش او را اخراج کرد.‏ غلام اول و غلام دوم سخت تلاش کردند،‏ چون می‌دانستند که اربابشان مسئولیت مهمی به آن‌ها داده است.‏ بنابراین توانستند دو برابر سود کنند.‏ در نتیجه،‏ اربابشان به آن‌ها پاداش داد.‏ او نه تنها از غلامانش راضی و خشنود بود،‏ بلکه مسئولیت‌های بیشتری هم به آن‌ها داد.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۲۱ ¶۷؛‏ ص ۲۲ ¶ ۹-‏۱۰

یَهُوَه در این روزهای آخر،‏ صبر زیادی از خودش نشان داده است.‏ او نمی‌خواهد هیچ کس از بین برود.‏ (‏۲پطر ۳:‏۹‏)‏ اما صبر او حد و مرزی دارد.‏ کسانی که الآن فرصت حمایت از پادشاهی خدا را از دست بدهند،‏ عاقبتی مثل عاقبت فرعون خواهند داشت.‏ یَهُوَه به فرعون گفت:‏ «من می‌توانستم دست خود را دراز کنم و تا هم‌اکنون چنان بلایی بر سر تو و قومت بیاورم که از صفحۀ روزگار محو شوی.‏ ولی تو را به همین منظور به پا داشتم تا قدرت خود را بر تو ظاهر سازم،‏ و تا نامم در سراسر جهان اعلام گردد.‏» (‏خرو ۹:‏۱۵،‏ ۱۶‏)‏ بله،‏ نام یَهُوَه به گوش همۀ قوم‌های دنیا خواهد رسید.‏ (‏حز ۳۸:‏۲۳‏)‏ به لرزه درآمدنی که در آیهٔ روز آمده است به نابودی کسانی اشاره دارد که مثل فرعون،‏ حق حاکمیت یَهُوَه را رد می‌کنند.‏ ب۲۱/‏۹ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۷-‏۱۸

وقتی یکی از عزیزانتان از جماعت اخراج شود،‏ آیا دلتان می‌شکند؟‏ اگر بعضی از هم‌ایمانان حرف‌هایی بزنند که احساساتتان را جریحه‌دار کند چطور؟‏ همۀ ما بعضی اوقات حرف‌های اشتباه می‌زنیم.‏ (‏یعقو ۳:‏۲‏)‏ همۀ ما ناکاملیم؛‏ پس نباید از این که کسی با حرفش باعث رنجش شما می‌شود تعجب کنید.‏ پولُس گفت:‏ «حتی اگر دلیلی برای شکایت از دیگری داشته باشید،‏ همچنان یکدیگر را تحمّل کنید و همدیگر را بدون قید و شرط ببخشید.‏» (‏کول ۳:‏۱۳‏)‏ از کمک به اعضای خانوادۀ شخص اخراج‌شده دست نکشید.‏ آن‌ها بیش از هر زمان دیگری به محبت و دلگرمی شما نیاز دارند.‏ (‏عبر ۱۰:‏۲۴،‏ ۲۵‏)‏ بعضی وقت‌ها ممکن است طوری با اعضای خانوادۀ شخص اخراج‌شده رفتار شود که انگار آن‌ها هم خطایی کرده‌اند و از جماعت اخراج شده‌اند.‏ ما به هیچ وجه نمی‌خواهیم به آن‌ها چنین حسی بدهیم!‏ جوانانی که والدینشان به یَهُوَه پشت کرده‌اند،‏ به تشویق و تحسین بیشتری نیاز دارند.‏ ب۲۱/‏ ۹ ص ۲۹ ¶۱۳-‏۱۴؛‏ ص ۳۰ ¶۱۶

برادران و خواهران سالمند و جوان از صحبت کردن با یکدیگر تشویق می‌شوند.‏ (‏روم ۱:‏۱۲‏)‏ جوانان اطمینان می‌یابند که یَهُوَه از خادمان وفادارش مراقبت می‌کند؛‏ برادران و خواهران سالمند هم متوجه می‌شوند که دیگران برای آن‌ها ارزش و احترام قائلند.‏ همین طور وقتی تعریف می‌کنند که یَهُوَه چطور در زندگی به آن‌ها برکت داده است شاد می‌شوند.‏ زیبایی ظاهر با گذشت زمان کمتر می‌شود.‏ اما خادمان وفادار یَهُوَه،‏ هر روز در چشم او زیباتر می‌شوند.‏ (‏۱تسا ۱:‏۲،‏ ۳‏)‏ چون طی سال‌ها،‏ روح یَهُوَه آن‌ها را شکل داده و خصوصیات زیبایی در آن‌ها پرورش داده است.‏ هر چه بیشتر با این برادران و خواهران عزیز آشنا شویم و از تجربیاتشان درس بگیریم،‏ بیشتر به ارزش آن‌ها پی می‌بریم.‏ وقتی برادران و خواهران سالمند و جوان برای هم ارزش قائل می‌شوند،‏ جماعت از نظر روحانی پیشرفت می‌کند.‏ ب۲۱/‏۹ ص ۷ ¶۱۵-‏۱۸

ما باید از سنگدلی دوری کنیم و مانند خدایمان در «رحمت دولتمند» باشیم.‏ (‏افس ۲:‏۴‏)‏ رحمت تنها احساس دلسوزی نیست،‏ بلکه باید آن را در عمل نشان دهیم.‏ مطمئناً در بین اعضای خانواده،‏ هم‌ایمانان و همسایگانمان،‏ کسانی هستند که می‌توانیم به آن‌ها رحمت نشان دهیم.‏ برای مثال،‏ شاید کسی به دلگرمی نیاز داشته باشد؛‏ یا شاید بتوانیم در تهیۀ غذا و دیگر کارهای روزمره به کسی کمک کنیم؛‏ همچنین شاید بتوانیم با هم‌ایمانی که دوباره در جماعت پذیرفته شده است وقت بگذرانیم و تشویقش کنیم.‏ به علاوه،‏ یکی از بهترین راه‌های نشان دادن رحمت به مردم،‏ موعظۀ خبر خوش به آن‌هاست.‏ (‏ایو ۲۹:‏۱۲،‏ ۱۳؛‏ روم ۱۰:‏۱۴،‏ ۱۵؛‏ یعقو ۱:‏۲۷‏)‏ ما فرصت‌های زیادی داریم که به دیگران رحمت نشان دهیم.‏ به این شکل،‏ یَهُوَه «خدایی که در رحمت دولتمند است» را خوشحال می‌کنیم!‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۱۳ ¶۲۰-‏۲۲

داوود در مزمور ۲۳ به برکاتی اشاره کرد که یَهُوَه به او داده بود.‏ یَهُوَه او را به «راه‌های درست» هدایت کرده بود و در خوشی‌ها و سختی‌ها در کنارش بود.‏ داوود می‌دانست که زندگی «در چراگاههای سرسبز» یَهُوَه به این معنی نیست که با مشکل روبرو نمی‌شود.‏ او فهمید که گاهی ممکن است دلسرد شود و دشمنان زیادی داشته باشد؛‏ او این احساسش را به گذشتن از «تاریکترین وادی» تشبیه کرد.‏ اما با وجود شبانش یَهُوَه،‏ داوود از هیچ چیز نمی‌ترسید.‏ پس چرا می‌توانیم بگوییم که داوود «هیچ چیزِ نیکو» کم نداشت؟‏ یَهُوَه به تمام نیازهای روحانی او رسیدگی کرده بود.‏ شادی داوود به مادیات وابسته نبود.‏ او به چیزهایی که یَهُوَه به او داده بود قانع بود.‏ مهم‌ترین چیز برای داوود این بود که یَهُوَه به او برکت دهد و از او محافظت کند.‏ گفته‌های داوود نشان می‌دهد که چقدر مهم است که دیدگاه درستی نسبت به مادیات داشته باشیم.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۳-‏۴ ¶۵-‏۷

در طول تاریخ،‏ شاهدان یَهُوَه به کسانی موعظه کرده‌اند که هیچ علاقه‌ای به پیام کتاب مقدّس نداشتند.‏ برای مثال،‏ نوح سال‌ها موعظه کرد.‏ (‏۲پطر ۲:‏۵‏)‏ مطمئناً او امیدوار بود که بعضی‌ها به پیامش گوش دهند.‏ ولی یَهُوَه هیچ‌وقت چنین امیدی به نوح نداده بود.‏ او هنگام ساخت کشتی به نوح گفت:‏ «تو به کشتی در خواهی آمد؛‏ تو و پسرانت و زنت و زنان پسرانت،‏ همراه تو.‏» (‏پیدا ۶:‏۱۸‏)‏ همچنین وقتی یَهُوَه ابعاد کشتی را به نوح گفت،‏ او متوجه شد که هیچ کس به پیامش گوش نمی‌دهد،‏ چون در کشتی جایی برای دیگران نبود.‏ (‏پیدا ۶:‏۱۵‏)‏ همان طور که می‌دانیم حتی یک نفر هم به پیام نوح گوش نداد.‏ (‏پیدا ۷:‏۷‏)‏ آیا یَهُوَه نوح را مقصر می‌دانست؟‏ اصلاً!‏ یَهُوَه از نوح کاملاً راضی بود.‏ چون نوح دقیقاً خواست او را انجام داده بود.‏—‏پیدا ۶:‏۲۲‏.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۲۶-‏۲۷ ¶۱۰-‏۱۱

تصوّر کنید که روت از شنیدن این حرف نَعومی چه احساسی داشت!‏ او با تمام وجود به نَعومی کمک کرده بود.‏ در کنار او اشک ریخته بود،‏ به او دلگرمی داده بود و در سفری طولانی او را همراهی کرده بود.‏ با وجود همۀ این‌ها،‏ نَعومی گفت:‏ «خداوند مرا خالی بازگردانید.‏» انگار که نَعومی هیچ ارزشی برای کمک‌های روت قائل نبود.‏ احتمالاً شنیدن این حرف‌ها برای روت خیلی دردناک بود!‏ با این حال،‏ او نَعومی را تنها نگذاشت.‏ (‏روت ۱:‏۳-‏۱۸‏)‏ ما چه درسی می‌آموزیم؟‏ خواهری را تصوّر کنید که از لحاظ روحی تحت فشار است.‏ شاید با وجود همۀ کمک‌هایی که به او کرده‌اید،‏ طوری با شما صحبت کند که چندان خوشایند نباشد.‏ شما نباید دلخور شوید.‏ بلکه باید در کنار خواهرتان بمانید و از یَهُوَه بخواهید کمکتان کند تا به او دلگرمی دهید.‏ (‏امث ۱۷:‏۱۷‏)‏ خواهری که به کمک نیاز دارد،‏ شاید در ابتدا کمک ما را قبول نکند.‏ اما محبت پایدار،‏ ما را برمی‌انگیزد که در کنار او بمانیم و ترکش نکنیم.‏—‏غلا ۶:‏۲‏.‏ ب۲۱/‏۱۱ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۷-‏۱۹

واژۀ «مقدّس» در کلام خدا به حفظ پاکی در امور اخلاقی و مذهبی اشاره دارد.‏ همچنین به این مفهوم است که خود را وقف خدمت به خدا کنیم.‏ به عبارت دیگر،‏ در صورتی مقدّس هستیم که از لحاظ اخلاقی پاک باشیم،‏ یَهُوَه را طوری که او می‌خواهد بپرستیم و رابطه‌ای نزدیک با او داشته باشیم.‏ به راستی باعث افتخار ماست که یَهُوَه که خدایی مقدّس است،‏ از ما انسان‌های ناکامل می‌خواهد که با او دوست شویم.‏ یَهُوَه از هر لحاظ پاک و مقدّس است.‏ سرافین که در پیشگاه تخت خدا هستند،‏ او را چنین توصیف کرده‌اند:‏ «قدوس،‏ قدوس،‏ قدوس است خداوندِ لشکرها.‏» (‏اشع ۶:‏۳‏)‏ از آنجایی که این فرشتگان رابطۀ نزدیکی با یَهُوَه دارند،‏ مطمئناً خودشان هم مقدّسند.‏ به همین دلیل،‏ مکان‌هایی که فرشتگان پیام خدا را به خادمان او می‌رساندند هم مقدّس شمرده می‌شد؛‏ یک نمونه،‏ زمانی بود که فرشته‌ای در بوته‌ای شعله‌ور بر موسی ظاهر شد.‏ ب۲۱/‏۱۲ ص ۳ ¶۴-‏۵

جوانان معمولاً در موقعیتی قرار می‌گیرند که باید مسیر زندگی‌شان را انتخاب کنند.‏ از یک طرف ممکن است مشاوران مدرسه و اعضای غیر شاهد خانواده تشویقشان کنند که ادامه تحصیل دهند تا یک کار پردرآمد پیدا کنند.‏ این مسیر وقت زیادی را از آن‌ها می‌گیرد.‏ از طرف دیگر والدین و دوستانشان در جماعت آن‌ها را تشویق می‌کنند که زندگی‌شان را صرف خدمت به یَهُوَه کنند.‏ جوانانی که یَهُوَه را دوست دارند چطور می‌توانند در این شرایط تصمیم درستی بگیرند؟‏ آن‌ها می‌توانند اِفِسُسیان ۵:‏۱۵-‏۱۷ را بخوانند و بر آن تعمّق کنند.‏ بعد می‌توانند از خودشان بپرسند:‏ ‹«خواست یَهُوَه» چیست؟‏ چه تصمیمی یَهُوَه را خشنود می‌کند؟‏ کدام مسیر زندگی به من کمک می‌کند که به بهترین شکل از وقتم استفاده کنم؟‏› باید یادتان باشد که «این روزها،‏ روزهای بدی است» و دنیای شیطان به زودی نابود می‌شود.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۲۷ ¶۵

یعقوب چه زمانی شاگرد عیسی شد؟‏ عیسی بعد از رستاخیزش «بر یعقوب ظاهر شد و بعد از آن بر همۀ رسولان.‏» (‏۱قر ۱۵:‏۷‏)‏ این اتفاق تأثیر زیادی بر یعقوب گذاشت و باعث شد که او شاگرد عیسی شود.‏ وقتی رسولان در بالاخانه‌ای در اورشلیم در انتظار دریافت روح‌القدس بودند،‏ یعقوب هم آنجا بود.‏ (‏اعما ۱:‏۱۳،‏ ۱۴‏)‏ بعدها او یکی از اعضای هیئت اداره‌کننده در قرن اول شد.‏ (‏اعما ۱۵:‏۶،‏ ۱۳-‏۲۲؛‏ غلا ۲:‏۹‏)‏ همین طور،‏ کمی قبل از سال ۶۲ میلادی،‏ او تحت الهام خدا نامه‌ای به مسیحیان مسح‌شده نوشت.‏ ما امروزه چه امید آسمانی داشته باشیم چه امید زمینی،‏ می‌توانیم از نامۀ یعقوب فایده ببریم.‏ (‏یعقو ۱:‏۱‏)‏ به گفتۀ یوسفوس،‏ تاریخدان قرن اول،‏ یعقوب به دستور حَنانیا،‏ کاهن اعظم،‏ به قتل رسید.‏ او تا پایان زندگی زمینی‌اش به یَهُوَه وفادار بود.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۹ ¶۳،‏ ۵

درس اولی که ما از سخنان آیهٔ روز می‌آموزیم این است که نباید انتظار داشته باشیم که یَهُوَه ما را از آزمایش‌های ایمان محفوظ نگاه دارد.‏ همان طور که عیسی تا پای مرگ مورد آزمایش قرار گرفت،‏ ما نیز باید آماده باشیم که حتی به قیمت جان خود،‏ وفاداری‌مان را حفظ کنیم.‏ (‏مت ۱۶:‏۲۴،‏ ۲۵‏)‏ اما اطمینان داریم که یَهُوَه اجازه نمی‌دهد که بیش از توانمان آزمایش شویم.‏ (‏۱قر ۱۰:‏۱۳‏)‏ درس دیگر این است که شاید ما نیز همچون عیسی مورد بی‌عدالتی قرار بگیریم.‏ (‏۱پطر ۲:‏۱۹،‏ ۲۰‏)‏ دلیل مخالفت دیگران با ما،‏ این نیست که مرتکب اشتباهی شده‌ایم؛‏ بلکه چون نام یَهُوَه را اعلام می‌کنیم و به این دنیا تعلّق نداریم با ما مخالفت می‌کنند.‏ (‏یو ۱۷:‏۱۴؛‏ ۱پطر ۴:‏۱۵،‏ ۱۶‏)‏ عیسی می‌دانست که چرا یَهُوَه اجازه داده است او متحمّل رنج شود.‏ اما برخی خادمان وفادار یَهُوَه که متحمّل رنج می‌شوند،‏ گاه از خود می‌پرسند که چرا یَهُوَه اجازه می‌دهد چنین اتفاقاتی رخ دهد.‏ (‏حب ۱:‏۳‏)‏ یَهُوَه که خدایی رحیم و صبور است به‌خوبی می‌داند که چنین طرز فکری نشانۀ ضعف ایمان خادمانش نیست،‏ بلکه آنان به دلگرمی نیاز دارند.‏—‏۲قر ۱:‏۳،‏ ۴‏.‏ ب۲۱/‏۴ ص ۱۱ ¶۹-‏۱۰

اگر پرستش ما هماهنگ با مقصود یَهُوَه و از روی محبت و احترام به او باشد،‏ یَهُوَه آن را می‌پذیرد.‏ ما یَهُوَه آفریدگارمان را عمیقاً دوست داریم.‏ می‌دانیم که تنها یَهُوَه خدا مستحق پرستش است و می‌خواهیم هر چه که در راه پرستش او می‌کنیم به بهترین شکل ممکن باشد.‏ ما می‌توانیم با دعا کردن به یَهُوَه،‏ او را پرستش کنیم.‏ در کتاب مقدّس دعاهای ما به بخور تشبیه شده است؛‏ بخوری که در خیمۀ عبادت و بعدها در معبد سوزانده می‌شد.‏ در تهیۀ این بخور باید دقت می‌شد.‏ کتاب مقدّس می‌گوید این بخور برای یَهُوَه خوشایند بود.‏ مشابه آن،‏ دعاهای خالصانه و از ته دل ما حتی با کلماتی ساده،‏ برای یَهُوَه خدا خوشایند است.‏ (‏امث ۱۵:‏۸؛‏ تث ۳۳:‏۱۰‏)‏ بدانید،‏ وقتی در دعا از عشق و علاقه‌تان به یَهُوَه می‌گویید،‏ وقتی از صمیم قلب از او قدردانی می‌کنید،‏ واقعاً او شاد و خشنود می‌شود.‏ پدر آسمانی‌مان می‌خواهد که حرف دلمان را به او بزنیم،‏ از نگرانی‌هایمان بگوییم،‏ از امید،‏ آرزو و خواسته‌هایمان به او بگوییم.‏ خوب است پیش از دعا افکارمان را آماده کنیم،‏ فکر کنیم که می‌خواهیم به یَهُوَه چه بگوییم.‏ به این شکل بهترین «بخور» را به یَهُوَه پدر آسمانی‌مان تقدیم می‌کنیم.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۲۰ ¶۲؛‏ ص ۲۱ ¶۷

نجات انسان‌ها در حارمَگِدّون به عقیده و نظر ما بستگی ندارد.‏ (‏مت ۲۵:‏۳۴،‏ ۴۱،‏ ۴۶‏)‏ آیا می‌توانیم به داوری یَهُوَه اعتماد کنیم یا باعث لغزش ما می‌شود؟‏ واضح است برای که این در آینده بتوانیم بی‌چون‌چرا به شیوۀ عمل یَهُوَه اعتماد کنیم،‏ باید امروز آن را در خود تقویت کنیم.‏ نتیجۀ اعتماد به داوری یَهُوَه در آن زمان چه خواهد بود؟‏ پرستش کاذب برچیده می‌شود.‏ دنیای تجارت،‏ در کنار حکومت‌ها و سیاست‌هایی که در طول تاریخ باعث درد و رنج و ظلم و جنایتِ بسیار بوده‌اند،‏ از صحنۀ روزگار محو می‌شود.‏ ضعف،‏ بیماری و پیری از میان می‌رود،‏ دیگر طعم تلخ مرگ عزیزانمان را نخواهیم چشید.‏ شیطان و دیوها برای هزار سال حبس می‌شوند و نتایج اسفبار سرکشی آن‌ها از میان خواهد رفت.‏ (‏مکا ۲۰:‏۲،‏ ۳‏)‏ آن زمان چقدر خوشحال خواهیم بود که به شیوۀ عمل یَهُوَه اعتماد کرده‌ایم.‏ ب۲۲/‏۲ ص ۶-‏۷ ¶۱۶-‏۱۷

عیسی برای برقراری صلح پیشقدم می‌شد و دیگران را هم به این کار تشویق می‌کرد.‏ او به پیروانش تعلیم داد که یَهُوَه پرستش آن‌ها را در صورتی می‌پذیرد که با برادرانشان در صلح باشند.‏ (‏مت ۵:‏ ۲۳،‏ ۲۴‏)‏ رسولانش بر سر این که کدام یک در میانشان بزرگ‌تر است با هم بحث می‌کردند و عیسی برای حل این اختلاف مرتب کمکشان می‌کرد.‏ (‏لو ۹:‏۴۶-‏۴۸؛‏ ۲۲:‏۲۴-‏۲۷‏)‏ صلحجو بودن تنها به معنی دوری از بروز اختلاف نیست.‏ بلکه باید هم خود در برقراری صلح با دیگران بکوشیم و هم برادران و خواهرانمان را ترغیب کنیم که اختلافاتشان را حل کنند.‏ (‏فیلیپ ۴:‏۲،‏ ۳؛‏ یعقو ۳:‏۱۷،‏ ۱۸‏)‏ بجاست از خود بپرسیم:‏ ‹برای ایجاد صلح با دیگران تا چه حد حاضرم ازخودگذشتگی کنم؟‏ اگر برادر یا خواهری ناراحتم کند،‏ از او کینه به دل می‌گیرم؟‏ برای ایجاد صلح منتظر می‌مانم دیگری پیشقدم شود،‏ یا حتی اگر او مسبب اختلاف باشد،‏ من برای صلح پا پیش می‌گذارم؟‏ ب۲۲/‏۳ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۱۰-‏۱۱

قرن‌ها پیش در کتاب مقدّس پیشگویی شد که قوم خدا تحت راهنمایی عیسی مسیح،‏ در خدمت به خدا «با رغبت داوطلب خواهند شد.‏» (‏مز ۱۱۰:‏۳‏)‏ بی‌شک تحقق این پیشگویی را امروزه می‌بینیم.‏ هرساله خادمان غیور یَهُوَه صدها میلیون ساعت موعظه می‌کنند؛‏ خدمتی داوطلبانه بدون هیچ چشمداشتی و حتی با هزینۀ شخصی خود.‏ آن‌ها در کنار خدمت موعظه،‏ برای هم‌ایمانانشان وقت می‌گذارند،‏ به نیازهای آنان توجه می‌کنند و از نظر عاطفی و روحانی به هم کمک می‌کنند.‏ پیران و خادمان جماعت،‏ ساعت‌ها وقت صرف آمادگی برای تعلیم در جلسات و شبانی می‌کنند.‏ چه انگیزه‌ای در پس تمامی این فعالیت‌هاست؟‏ محبت انگیزۀ آن‌هاست؛‏ محبت به یَهُوَه و به همنوعانشان.‏ (‏مت ۲۲:‏۳۷-‏۳۹‏)‏ عیسی بیش از نیازهای خود به نیازهای دیگران توجه می‌کرد و سرمشقی کامل از خود بجا گذاشت.‏ خادمان یَهُوَه تلاش می‌کنند مثل او باشند.‏ (‏روم ۱۵:‏۱-‏۳‏)‏ هر که او را سرمشق قرار دهد،‏ ثمرۀ آن را هم درو خواهد کرد.‏ ب۲۲/‏۲ ص ۲۰ ¶۱-‏۲

در زمان اسرائیل باستان،‏ اکثر مردم کشاورزی می‌کردند و کارگران در آخر هر روز مزدشان را دریافت می‌کردند.‏ اگر یک کارگر در آخر روز مزدش را نمی‌گرفت،‏ ممکن بود آن روز نتواند برای خانواده‌اش غذا تهیه کند.‏ یَهُوَه گفت که چنین کارگری «فقیر است و زندگی‌اش به همین مزد بسته است.‏» (‏تث ۲۴:‏۱۴،‏ ۱۵؛‏ مت ۲۰:‏۸‏)‏ امروزه اکثر کارمندان،‏ روزمزد نیستند و هر دو هفته یک بار یا آخر هر ماه حقوق می‌گیرند.‏ اما اصلی که در لاویان ۱۹:‏۱۳ آمده،‏ امروزه هم کاربرد دارد.‏ بعضی کارفرمایان خیلی کمتر از مبلغی که حق کارمندان است،‏ به آن‌ها می‌دهند.‏ آن‌ها می‌دانند که به احتمال زیاد،‏ کارمندانشان تحت هر شرایطی به کارشان ادامه می‌دهند،‏ چون نمی‌خواهند شغلشان را از دست بدهند.‏ در واقع،‏ چنین کارفرمایانی ‹مزد کارگرانشان را نگاه می‌دارند.‏› اما ما مسیحیان باید با کسانی که برایمان کار می‌کنند منصفانه رفتار کنیم.‏ ب۲۱/‏۱۲ ص ۱۰ ¶۹-‏۱۰

عیسی پس از تحمّل همۀ آن رنج‌ها خیلی تشنه بود و به آب نیاز داشت.‏ عیسی ابراز احساساتش را نشانۀ ضعف نمی‌دانست.‏ ما نیز باید همواره احساساتمان را ابراز کنیم.‏ شاید اکثر اوقات ترجیح دهیم که دربارۀ نیازهایمان با دیگران صحبت نکنیم.‏ اما اگر زمانی رسد که به کمک نیاز داشته باشیم،‏ باید از دیگران کمک بخواهیم.‏ برای مثال،‏ اگر پیر یا ناتوان شده‌ایم،‏ شاید لازم باشد از دوستی بخواهیم که برای خرید یا رفتن به دکتر،‏ ما را همراهی کند.‏ اگر دلسرد و ناامید شده‌ایم،‏ شاید لازم باشد از یک پیر جماعت یا دوستی بالغ بخواهیم که سنگ صبورمان باشد یا با ‹سخنی نیکو› ما را بنا کند.‏ (‏امث ۱۲:‏۲۵‏)‏ به یاد داشته باشید که برادران و خواهرانمان دوستمان دارند و از صمیم دل می‌خواهند در سختی‌ها کمکمان کنند.‏ (‏امث ۱۷:‏۱۷‏)‏ اما آنان از افکار و احساساتمان آگاه نیستند.‏ بنابراین تا خود برای صحبت با آنان پیشقدم نشویم،‏ شاید متوجه نشوند که به کمک نیاز داریم.‏ ب۲۱/‏۴ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۱-‏۱۲

تغییر می‌تواند سخت باشد.‏ برخی در خدمت تمام وقت ویژه خدمت کردند و بعد از سال‌ها مسئولیتشان تغییر کرد.‏ برخی به دلیل سن بالا،‏ مجبور شدند از خدمتی که دوست داشتند،‏ دست بکشند.‏ طبعاً چنین تغییراتی می‌تواند سخت و ناراحت‌کننده باشد.‏ اگر به هر مسئله‌ای از دید یَهُوَه نگاه کنیم،‏ سازگاری با شرایط جدید برایمان آسان‌تر خواهد شد.‏ امروزه یَهُوَه مشغول انجام کارهای بزرگی است و تک‌تک ما هم این افتخار بی‌نظیر را داریم که همکار او باشیم.‏ (‏۱قر ۳:‏۹‏)‏ محبت یَهُوَه به ما هیچ‌وقت تغییر نمی‌کند.‏ پس اگر در سازمان یَهُوَه تغییری بزرگ صورت گرفته که شما را تحت تأثیر قرار داده،‏ بیش از حد به «چرا» و «برای چی» فکر نکنید.‏ بجای حسرت «روزهای گذشته» به یَهُوَه دعا کنید و به دنبال چیزی خوب در موقعیت جدیدتان باشید.‏ (‏جا ۷:‏۱۰‏)‏ همواره طرز فکر درست را حفظ کنید.‏ به این ترتیب،‏ با تغییر شرایط هم شاد و به یَهُوَه وفادار می‌مانیم.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۱۷ ¶۱۱-‏۱۲

یَهُوَه به چه کسانی محبت پایدار نشان می‌دهد؟‏ کتاب مقدّس می‌گوید که ما می‌توانیم چیزهای زیادی مثل «کشاورزی،‏» «شراب و روغن،‏» «تأدیب،‏» «معرفت» و «حکمت» را دوست داشته باشیم.‏ (‏۲توا ۲۶:‏۱۰؛‏ امث ۱۲:‏۱؛‏ ۲۱:‏۱۷؛‏ ۲۹:‏۳‏)‏ اما به این چیزها نمی‌توانیم محبت پایدار نشان دهیم؛‏ این محبت فقط به انسان‌ها نشان داده می‌شود.‏ با این حال،‏ یَهُوَه این محبت را به همۀ انسان‌ها نشان نمی‌دهد.‏ او فقط به کسانی محبت پایدارش را ابراز می‌کند که رابطۀ نزدیکی با او دارند.‏ یَهُوَه به دوستانش وفادار است،‏ آیندۀ فوق‌العاده‌ای برایشان در نظر دارد و تا ابد دوستشان دارد.‏ یَهُوَه به همۀ انسان‌ها محبت نشان داده است.‏ عیسی به نیقودیموس گفت:‏ «خدا آنقدر به مردم دنیا محبت داشت که پسر یگانۀ خود را داد تا هر که به او ایمان بورزد،‏ نابود نگردد،‏ بلکه زندگی جاودان یابد.‏»—‏یو ۳:‏۱،‏ ۱۶؛‏ مت ۵:‏۴۴،‏ ۴۵‏.‏ ب۲۱/‏۱۱ ص ۲-‏۳ ¶۳؛‏ ص ۳-‏۴ ¶۶-‏۷

زندگی در این دنیا خیلی سخت است و احتمالاً در آینده با مشکلات سخت‌تری هم روبرو می‌شویم.‏ (‏مت ۲۴:‏۲۱‏)‏ ما واقعاً چشم‌انتظار زمانی هستیم که همۀ این مشکلات کاملاً از بین برود و آن‌ها را فراموش کنیم.‏ (‏اشع ۶۵:‏۱۶،‏ ۱۷‏)‏ برای همین لازم است که بیشتر از قبل پایدار بمانیم.‏ چون عیسی در این باره گفت:‏ «شما با پایداری خود،‏ زندگی خود را حفظ خواهید کرد.‏» (‏لو ۲۱:‏۱۹‏)‏ وقتی می‌بینیم که دیگران هم مشکلاتی مثل مشکلات ما را تحمّل می‌کنند،‏ راحت‌تر می‌توانیم پایداری‌مان را حفظ کنیم.‏ یَهُوَه بهترین نمونۀ پایداری است.‏ آیا این موضوع باعث تعجب شماست؟‏ این دنیا تحت کنترل شیطان است و پر از سختی‌ها و مشکلات است.‏ یَهُوَه می‌تواند در یک چشم بر هم زدن به همۀ این مشکلات پایان دهد.‏ اما منتظر زمانی است که خودش برای این کار تعیین کرده است.‏ (‏روم ۹:‏۲۲‏)‏ تا آن زمان،‏ یَهُوَه همچنان مشکلات این دنیا را تحمّل می‌کند.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۸-‏۹ ¶۲-‏۴