ژوئیه

اخراج شدن شخص خطاکار،‏ بخشی از ترتیبات یَهُوَه است.‏ این نوع تأدیب برای همه،‏ از جمله شخص خطاکار،‏ فایده دارد.‏ شاید بعضی از هم‌ایمانان،‏ تصمیم گرفته شده را در رابطه با اخراج شخص خطاکار زیر سؤال ببرند؛‏ چون آن‌ها معمولاً جنبه‌های منفی آن اتفاق را نادیده می‌گیرند.‏ باید یادمان باشد که ما از همۀ جزئیات خبر نداریم.‏ بنابراین باید مطمئن باشیم که پیران جماعت در کمیتۀ قضایی،‏ تصمیماتشان را بر اساس اصول کتاب مقدّس گرفته‌اند و ‹برای خداوند داوری کرده‌اند.‏› (‏۲توا ۱۹:‏۶‏)‏ حمایت شما از تصمیم پیران جماعت،‏ حتی ممکن است به شخص خطاکار کمک کند که دوباره به سوی یَهُوَه بازگردد.‏ اِلیزابِت می‌گوید:‏ «قطع رابطه با پسر بزرگمان خیلی سخت بود.‏ اما وقتی او دوباره به حقیقت برگشت گفت که اخراج شدنش از جماعت،‏ تصمیم کاملاً درستی بود.‏ او بعدها گفت که از آن اتفاق درس‌های زیادی یاد گرفت.‏» ب۲۱/‏ ۹ ص ۲۸-‏۲۹ ¶۱۱-‏۱۲

به آن بیوه‌زن فکر کنید.‏ احتمالاً دلش می‌خواست بیشتر از دو سکه به یَهُوَه بدهد.‏ اما مبلغی را که در توانش بود اعانه داد.‏ عیسی نیز می‌دانست که اعانۀ او در نظر یَهُوَه بسیار باارزش است.‏ ما می‌توانیم درس مهمی از این گزارش بیاموزیم؛‏ وقتی یَهُوَه می‌بیند ما با جان و دل و با تمام توان به او خدمت می‌کنیم،‏ خشنود می‌گردد.‏ (‏مت ۲۲:‏۳۷؛‏ کول ۳:‏۲۳‏)‏ این اصل در مورد میزان انرژی و زمانی که صرف پرستش یَهُوَه می‌کنیم نیز صدق می‌کند.‏ شما چگونه می‌توانید درسی را که از گزارش بیوه‌زن فقیر می‌آموزید به کار گیرید؟‏ به چه کسانی می‌توانید اطمینان‌خاطر دهید که یَهُوَه از تلاش‌هایشان خشنود است؟‏ شاید خواهری سالمند به دلیل بیماری یا ضعف جسمی نمی‌تواند همچون گذشته در خدمت موعظه فعال باشد و از این بابت عذاب وجدان دارد یا احساس بی‌ارزشی می‌کند.‏ ب۲۱/‏۴ ص ۶-‏۷ ¶۱۷،‏ ۱۹-‏۲۰

یَهُوَه می‌داند که بهترین زمان برای پایان دادن به این دنیای شریر،‏ چه زمانی است.‏ به خاطر صبر و تحمّل یَهُوَه،‏ میلیون‌ها نفر فرصت داشته‌اند که او را بشناسند و بپرستند.‏ آن‌ها خوشحالند که یَهُوَه صبر کرده است تا به دنیا بیایند،‏ او را بشناسند،‏ دوستش داشته باشند و زندگی‌شان را به او وقف کنند.‏ وقتی این افراد تا آخر پایدار می‌مانند و نجات پیدا می‌کنند،‏ ثابت می‌شود که صبر یَهُوَه کاملاً بجا بوده است!‏ یَهُوَه با وجود همۀ درد و رنج دنیای شیطان،‏ ‹خدایی شاد است.‏› (‏۱تیمو ۱:‏۱۱‏)‏ ما هم تا وقتی که یَهُوَه نامش را تقدیس کند،‏ حقانیت حکومتش را ثابت کند و به همۀ مشکلات این دنیا پایان دهد می‌توانیم شادی‌مان را حفظ کنیم.‏ ما مصممیم که پایدار بمانیم،‏ چون می‌دانیم که یَهُوَه هم مثل ما سختی‌ها را تحمّل می‌کند.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۱۳ ¶۱۸-‏۱۹

خیلی از مردم در قرن اول به عیسی ایمان نیاوردند.‏ عیسی برای آن‌ها،‏ فقط پسر یک نجّار ساده بود که از شهر کوچک ناصره آمده بود.‏ حتی نَتَنائیل هم قبل از این که شاگرد عیسی شود گفت:‏ «مگر ممکن است چیزی نیکو از ناصره بیرون آید؟‏» شاید نَتَنائیل به پیشگویی میکاه ۵:‏۲ فکر می‌کرد که می‌گوید مسیح در بیت‌لِحِم به دنیا می‌آید،‏ نه در ناصره.‏ اِشَعْیا پیشگویی کرده بود که دشمنان عیسی،‏ به جزئیات مربوط به «نسل» مسیح توجهی نمی‌کنند.‏ (‏اشع ۵۳:‏۸‏)‏ بنابراین،‏ اگر مردم دربارۀ عیسی تحقیق می‌کردند،‏ پی می‌بردند که در بیت‌لِحِم به دنیا آمده بود و از نسل داوود پادشاه بود.‏ (‏لو ۲:‏۴-‏۷‏)‏ عیسی دقیقاً همان جایی که در میکاه ۵:‏۲ پیشگویی شده بود به دنیا آمد.‏ مشکل این بود که مردم،‏ همۀ حقیقت را نمی‌دانستند و سریع قضاوت می‌کردند.‏ برای همین عیسی را به عنوان مسیح موعود قبول نداشتند.‏ ب۲۱/‏۵ ص ۳ ¶۴-‏۶

در کتاب مقدّس،‏ سرگذشت افرادی آمده که به خاطر پندپذیری و اصلاح‌پذیری‌شان برکت و فایده بردند،‏ مثل ایّوب.‏ مردی خداترس که البته کامل نبود.‏ ایّوب تحت فشار و ناملایماتی که بر سرش آمد حرف‌هایی زد که از طرز فکر اشتباهش نشأت می‌گرفت.‏ یَهُوَه و اِلیهو مستقیم به او پند دادند.‏ واکنش ایّوب در آن شرایط سختی که داشت،‏ چه بود؟‏ با تواضع چنین گفت:‏ «من از آنچه نمی‌فهمیدم،‏ سخن گفتم،‏ .‏ .‏ .‏ از این رو از خویشتن کراهت دارم،‏ و در خاک و خاکستر توبه می‌کنم.‏» (‏ایو ۴۲:‏۳-‏۶،‏ ۱۲-‏۱۷‏)‏ ایّوب پند اِلیهو را با این که بسیار جوان‌تر از او بود،‏ پذیرفت.‏ این نشانۀ تواضع ایّوب بود.‏ (‏ایو ۳۲:‏۶،‏ ۷‏)‏ تواضع به ما نیز کمک می‌کند.‏ چون برای پذیرش پند از شخصی جوان‌تر یا پذیرش پندی که احساس می‌کنیم مستحق آن نبوده‌ایم،‏ تواضع لازم است.‏ پس اگر کسی به ما پند و تذکر ندهد،‏ چطور پیشرفت کنیم؟‏ واقعاً مگر کسی در میان ما هست که نیاز به پیشرفت در پرورش ثمرۀ روح یا پیشرفت در انجام مسئولیت‌های مسیحی‌اش نداشته باشد؟‏ ب۲۲/‏۲ ص ۱۱ ¶۸؛‏ ص ۱۲ ¶۱۲

تک‌تک مبشّران باید برای برقراری صلح در جماعت تلاش کنند و به همۀ برادران و خواهرانشان محبت کنند.‏ در این صورت،‏ دیگر کسی در جماعت احساس تنهایی نمی‌کند.‏ سخنان و اعمال شما می‌تواند تأثیر زیادی روی دیگران بگذارد.‏ شما چگونه می‌توانید به کسانی که تنها شاهد یَهُوَه در خانواده‌شان هستند کمک کنید تا در جماعت احساس تنهایی نکنند؟‏ برای دوستی با آن‌ها پیشقدم شوید.‏ ما می‌توانیم به مبشّرانی که تازه به جماعتمان آمده‌اند خوشامد گوییم.‏ (‏روم ۱۵:‏۷‏)‏ البته نباید تنها به احوال‌پرسی با آن‌ها اکتفا کنیم.‏ ما می‌خواهیم با آن‌ها دوست شویم.‏ بنابراین باید به آن‌ها توجه و علاقه نشان دهیم و بدون این که معذّبشان کنیم ببینیم که چه مشکلاتی دارند.‏ نباید آن‌ها را تحت فشار بگذاریم،‏ چون شاید بعضی‌ها به‌راحتی نتوانند احساساتشان را بیان کنند.‏ ما می‌خواهیم سؤالاتی سنجیده از آن‌ها بپرسیم و وقتی جواب می‌دهند،‏ با حوصله به آن‌ها گوش کنیم.‏ برای مثال،‏ می‌توانیم از آن‌ها بپرسیم چطور با حقیقت آشنا شده‌اند؟‏ ب۲۱/‏۶ ص ۱۱ ¶۱۳-‏۱۴

ما خیلی خوشحالیم که می‌توانیم در اتحاد با برادران و خواهرانمان به یَهُوَه خدمت کنیم.‏ در صفحۀ ۱۶۵ کتاب «سازمان‌یافته برای به انجام رساندن ارادۀ یَهُوَه» آمده است:‏ «حال که از این اتحاد فایده می‌برید باید برای حفظ آن هم بکوشید.‏» بنابراین باید «دیدی مثل دید یَهُوَه به برادران و خواهرانمان داشته باشیم.‏» تک‌تک «کوچکان» برای یَهُوَه خیلی ارزشمندند.‏ آیا ما هم چنین دیدی به برادران و خواهرانمان داریم؟‏ وقتی یَهُوَه می‌بیند که ما به هم‌ایمانانمان اهمیت می‌دهیم و به آن‌ها کمک می‌کنیم،‏ برایش خیلی ارزشمند است.‏ (‏مت ۱۰:‏۴۲‏)‏ ما هم‌ایمانانمان را دوست داریم.‏ برای همین ‹مصممیم که سنگ لغزش یا مانعی در مقابل برادر خود نگذاریم.‏› (‏روم ۱۴:‏۱۳‏)‏ ما برادران و خواهرانمان را بهتر از خودمان می‌دانیم و آماده‌ایم که آن‌ها را از صمیم دل ببخشیم.‏ همچنین نمی‌خواهیم فوراً از آن‌ها ناراحت یا دلخور شویم.‏ بلکه می‌خواهیم «در پی آنچه باعث برقراری صلح و بنای یکدیگر می‌شود،‏ باشیم.‏»—‏روم ۱۴:‏۱۹‏.‏ ب۲۱/‏۶ ص ۲۴ ¶۱۶-‏۱۷

اگر بر اصول کتاب مقدّس و راهنمایی‌های سازمان یَهُوَه تعمّق کنیم و مطابق آن‌ها عمل کنیم،‏ به‌تدریج از لحاظ روحانی رشد می‌کنیم و به یَهُوَه نزدیک‌تر می‌شویم.‏ عیسی در مَثَلی،‏ پیام پادشاهی خدا را به بذر کوچکی تشبیه کرد که به مرور زمان در دل انسان‌های صادق رشد می‌کند.‏ او گفت:‏ «بذرها سبز می‌شود و رشد می‌کند.‏ اما چگونه؟‏ [برزگر] نمی‌داند.‏ زمین،‏ خود به تدریج ثمر می‌دهد؛‏ نخست ساقه،‏ سپس خوشه و در آخر خوشۀ پر از دانه.‏» (‏مرق ۴:‏۲۷،‏ ۲۸‏)‏ منظور عیسی این بود که همان طور که رشد یک گیاه به زمان نیاز دارد،‏ پیشرفت روحانی کسانی که پیام پادشاهی خدا را می‌پذیرند هم به زمان نیاز دارد.‏ برای مثال،‏ هر چه شاگردانمان به یَهُوَه نزدیک‌تر می‌شوند،‏ تغییرات بیشتری در خود ایجاد می‌کنند.‏ (‏افس ۴:‏۲۲-‏۲۴‏)‏ اما باید یادمان باشد که این یَهُوَه است که بذر را رشد می‌دهد.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۸-‏۹ ¶۴-‏۵

آیهٔ روز نشان می‌دهد که چگونه می‌توانیم شاد باشیم.‏ تمرکز بر آنچه ‹به چشم می‌بینیم،‏› یعنی چیزهایی که در حال حاضر داریم،‏ باعث شادی‌مان می‌شود.‏ در غیر این صورت،‏ همیشه ‹در آرزوی چیزهایی هستیم که نداریم› و نمی‌توانیم به آن‌ها دست یابیم.‏ بنابراین برای این که شاد باشیم،‏ باید بر اهدافی معقولانه و چیزهایی که داریم تمرکز کنیم،‏ نه بر اهدافی که نمی‌توانیم به آن‌ها دست یابیم.‏ آیا واقعاً می‌توانیم فقط با چیزهایی که داریم شاد باشیم؟‏ همۀ ما دوست داریم کارهای جدید انجام دهیم و چیزهای جدیدی یاد بگیریم.‏ با این حال می‌توانیم از چیزهایی که داریم شاد باشیم.‏ چگونه؟‏ اگر مَثَل عیسی دربارۀ قِنطارها را در مَتّی ۲۵:‏۱۴-‏۳۰ بررسی کنیم می‌بینیم که چگونه می‌توانیم شاد باشیم و حتی در شرایط کنونی،‏ شادی‌مان را افزایش دهیم.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۲۱ ¶۵-‏۶

یَهُوَه به ‹شکسته‌دلان و کوفته‌شدگانِ در روح› توجه و علاقۀ خاصّی دارد.‏ علاوه بر پیران جماعت،‏ همۀ ما می‌توانیم این برادران و خواهران عزیزمان را تشویق کنیم.‏ ما می‌توانیم به آن‌ها توجه و علاقه نشان دهیم.‏ ما باید به آن‌ها نشان دهیم که یَهُوَه چقدر دوستشان دارد.‏ (‏امث ۱۹:‏۱۷‏)‏ همین طور می‌توانیم با نمونۀ فروتنی خودمان به این برادران و خواهران کمک کنیم.‏ ما نمی‌خواهیم جلب توجه کنیم؛‏ چون ممکن است باعث شویم دیگران به ما حسادت کنند.‏ بلکه می‌خواهیم با حرف‌ها و کارهایمان آن‌ها را تشویق کنیم.‏ (‏۱پطر ۴:‏۱۰،‏ ۱۱‏)‏ ما می‌توانیم از رفتار عیسی با شاگردانش سرمشق بگیریم.‏ با این که عیسی بزرگ‌ترین انسانی بود که روی زمین زندگی کرد،‏ اما «خویی ملایم و دلی افتاده» داشت.‏ (‏مت ۱۱:‏۲۸-‏۳۰‏)‏ او به زبانی ساده و با استفاده از مَثَل به مردم تعلیم می‌داد.‏—‏لو ۱۰:‏۲۱‏.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۲۳ ¶۱۱-‏۱۲

برای صحبت با برادران و خواهران سالمند پیشقدم شوید.‏ شاید چشمان آن‌ها کم‌سو شده باشد،‏ آهسته راه بروند و آرام صحبت کنند،‏ اما دلشان هنوز جوان است و ‹نامی نیک› پیش یَهُوَه دارند.‏ (‏جا ۷:‏۱‏)‏ شما هم مثل یَهُوَه برای آن‌ها ارزش و احترام قائل باشید.‏ همچنین می‌توانید از اِلیشَع سرمشق بگیرید؛‏ او تا لحظۀ آخر در کنار ایلیّا ماند و سه بار به او گفت:‏ «تو را ترک نخواهم کرد.‏» (‏۲پاد ۲:‏۲،‏ ۴،‏ ۶‏)‏ شما می‌توانید از برادران و خواهران سالمند سؤالاتی محبت‌آمیز بپرسید و به این شکل علاقه و توجه‌تان را به آن‌ها نشان دهید.‏ (‏امث ۱:‏۵؛‏ ۲۰:‏۵؛‏ ۱تیمو ۵:‏۱،‏ ۲‏)‏ برای مثال می‌توانید بپرسید:‏ «چطور مطمئن شدید که حقیقت را پیدا کرده‌اید؟‏» «اتفاقاتی که برایتان افتاده،‏ چطور شما را به یَهُوَه نزدیک‌تر کرده است؟‏» «چه چیزی به شما کمک کرده که در خدمت به یَهُوَه شاد بمانید؟‏» (‏۱تیمو ۶:‏۶-‏۸‏)‏ سپس با دقت به حرف‌هایشان گوش دهید.‏ ب۲۱/‏۹ ص ۵ ¶۱۴؛‏ ص ۷ ¶۱۵

وقتی با تمام تلاش از این فرمان عیسی یعنی شرکت در فعالیت موعظه و شاگردسازی اطاعت می‌کنیم،‏ ثابت می‌کنیم که یَهُوَه را دوست داریم.‏ (‏۱یو ۵:‏۳‏)‏ محبت به یَهُوَه به شما انگیزه می‌دهد که موعظه کنید.‏ اما آیا این کار از اول برایتان راحت بود؟‏ مطمئناً اولین باری که به موعظه رفتید،‏ استرس زیادی داشتید.‏ اما مصمم بودید که از این فرمان عیسی اطاعت کنید.‏ بعد از مدتی،‏ موعظه کردن برایتان راحت‌تر شد.‏ مطالعۀ کتاب مقدّس با دیگران چطور؟‏ شاید این کار برایتان سخت باشد.‏ اما وقتی از یَهُوَه کمک بخواهید می‌توانید بر استرس خود غلبه کنید و او انگیزه و شجاعت لازم را برای مطالعه با دیگران،‏ به شما می‌دهد.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۳ ¶۷

در زمان باستان،‏ روی بدن غلامان علامتی دائمی می‌زدند که نشان می‌داد به چه کسی تعلّق دارند.‏ به طور مشابه،‏ حکومت‌های امروز هم از همه می‌خواهند که اصطلاحاً علامتی روی دست یا پیشانی‌شان بگذارند؛‏ به این معنی که با اعمال و افکارشان نشان دهند که به آن حکومت‌ها تعلّق دارند و از آن‌ها حمایت می‌کنند.‏ البته کسانی که اجازه نمی‌دهند اصطلاحاً علامتی روی دست یا پیشانی‌شان گذاشته شود،‏ با مشکلات و خطراتی روبرو می‌شوند.‏ کتاب مکاشفه می‌گوید که آن‌ها ‹نمی‌توانند خرید و فروش کنند،‏ مگر این که آن علامت را داشته باشند.‏› (‏مکا ۱۳:‏۱۷‏)‏ البته خادمان خدا می‌دانند که یَهُوَه با کسانی که آن علامت را دارند چه می‌کند.‏ (‏مکا ۱۴:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ برای همین،‏ به جای این که آن علامت را بر خود بگذارند،‏ اصطلاحاً روی دستشان می‌نویسند،‏ «من از آنِ خداوندم.‏» (‏اشع ۴۴:‏۵‏)‏ الآن زمانی است که باید وفاداری‌مان را به یَهُوَه تقویت کنیم تا یَهُوَه هم در آینده ما را از آنِ خودش بداند!‏ ب۲۱/‏۹ ص ۱۸ ¶۱۵-‏۱۶

پولُس روش‌های موعظه‌اش را به تیموتائوس یاد داد و او را تشویق کرد که آن روش‌ها را به دیگران هم بیاموزد.‏ (‏۱قر ۴:‏۱۷‏)‏ ما هم مثل تیموتائوس می‌توانیم از تجربۀ برادران و خواهرانمان استفاده کنیم.‏ همچنین باید در دعا از یَهُوَه کمک بخواهید.‏ همیشه قبل از موعظه دعا کنید.‏ ما هیچ کاری را بدون کمک روح‌القدس نمی‌توانیم انجام دهیم.‏ (‏مز ۱۲۷:‏۱؛‏ لو ۱۱:‏۱۳‏)‏ چیزی را که می‌خواهید،‏ مشخصاً در دعا به یَهُوَه بگویید.‏ برای مثال،‏ از یَهُوَه بخواهید شما را به سمت کسانی هدایت کند که تشنۀ حقیقتند.‏ همچنین باید زمانی را برای مطالعۀ شخصی کنار بگذارید.‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ ‹باید برای شما ثابت شود که خواست نیکو،‏ مقبول و کامل خدا چیست.‏› (‏روم ۱۲:‏۲‏،‏ پاورقی)‏ هر چه بهتر یَهُوَه را بشناسیم،‏ با اطمینان بیشتری دربارۀ او با دیگران صحبت می‌کنیم.‏ ب۲۱/‏۵ ص ۱۸ ¶۱۴-‏۱۶

شاید با وجود تلاش‌ها و دعاهایمان شاگردمان پیشرفت نکند و مجبور شویم مطالعه را متوقف کنیم؛‏ یا شاید هیچ یک از شاگردانمان تعمید نگرفته‌اند.‏ آیا باید خودمان را مقصر بدانیم و فکر کنیم که یَهُوَه به تلاش‌هایمان برکت نداده است؟‏ پس یَهُوَه موفقیت ما را در موعظه چطور می‌سنجد؟‏ در ادامه با استفاده از اصول کتاب مقدّس به این سؤال جواب می‌دهیم.‏ برای یَهُوَه،‏ تلاش و پایداری ما مهم است.‏ ما از روی محبت به یَهُوَه،‏ موعظه می‌کنیم.‏ حتی اگر دیگران واکنش مثبتی نشان ندهند،‏ ما به موعظه‌مان ادامه می‌دهیم.‏ پولُس گفت:‏ «خدا بی‌انصاف نیست که عمل شما و محبتی را که به خاطر نام او ابراز داشته‌اید،‏ فراموش کند.‏ شما این محبت را از طریق خدمتی که به مقدّسان کرده و می‌کنید،‏ ابراز داشته‌اید.‏» (‏عبر ۶:‏۱۰‏)‏ حتی اگر هیچ کدام از شاگردانمان تعمید نگیرند،‏ تلاش و محبتمان برای یَهُوَه خیلی ارزشمند است.‏ بنابراین اگر موعظه‌مان مطابق با انتظارمان پیش نمی‌رود،‏ باید یادمان باشد که سخنان پولُس رسول که در آیهٔ روز آمده است در رابطه با ما صدق می‌کند.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۲۵-‏۲۶ ¶۴-‏۶

محبت عیسی در رفتارش با شاگردانش آشکار بود.‏ او می‌دانست که هر کدام از آن‌ها توانایی‌ها و شرایط متفاوتی دارند.‏ برای همین از آن‌ها انتظار یکسانی نداشت و از تلاش تک‌تک آن‌ها قدردان بود.‏ عیسی با مَثَل قنطارها این طرز فکرش را نشان داد.‏ در این مَثَل،‏ یک ارباب به غلامانش مسئولیتی داد که «متناسب با توانایی‌شان» بود.‏ یکی از غلامان بیشتر سود کرد.‏ اما اربابشان هر دو را تحسین کرد و گفت:‏ «آفرین!‏ ای غلام خوب و امین.‏» (‏مت ۲۵:‏۱۴-‏۲۳‏)‏ عیسی محبتش را به ما هم نشان می‌دهد.‏ او می‌داند که توانایی‌ها و شرایط ما یکسان نیست و از تلاش تک‌تک ما قدردان است.‏ ما هم در برخورد با دیگران،‏ می‌خواهیم از عیسی سرمشق بگیریم.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۲۳ ¶۱۲-‏۱۴

داوود در همۀ شرایط رحیم نبود.‏ برای مثال،‏ وقتی نابال به او و مردانش بی‌احترامی کرد و به آن‌ها غذا نداد،‏ داوود تصمیم گرفت نابال و همۀ مردان او را بکشد.‏ اما واکنش سریع اَبیجایِل،‏ همسر نابال باعث شد که دست داوود به خون آلوده نشود.‏ (‏۱سمو ۲۵:‏۹-‏۲۲،‏ ۳۲-‏۳۵‏)‏ دقت کنید وقتی داوود عصبانی شد،‏ تصمیم گرفت نابال و همۀ مردان او را بکشد.‏ در موقعیتی دیگر هم گفت که مرد ثروتمند در مَثَل ناتان نبی باید کشته شود.‏ اما چرا داوود که بسیار مهربان بود،‏ آن شخص ثروتمند را اینچنین قضاوت کرد؟‏ به اتفاقاتی که در آن زمان برای داوود افتاده بود فکر کنید.‏ او مرتکب گناهی جدّی شده بود و عذاب وجدان داشت.‏ این نشان می‌دهد که وقتی رابطۀ خوبی با یَهُوَه نداریم،‏ معمولاً دیگران را بی‌رحمانه قضاوت می‌کنیم.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۱۲ ¶۱۷-‏۱۸؛‏ ص ۱۳ ¶۲۰

از آیهٔ روز یاد می‌گیریم که ما می‌توانیم از یَهُوَه که بهترین نمونه در این زمینه است سرمشق بگیریم.‏ ما باید در تمام رفتارمان مقدّس باشیم.‏ اما چون ناکاملیم شاید این کار غیرممکن به نظر برسد.‏ پِطرُس رسول هم مرتکب اشتباهاتی شد،‏ اما نمونۀ او نشان می‌دهد که می‌توانیم ‹مقدّس باشیم.‏› خیلی از مردم فکر می‌کنند که یک شخص مقدّس باید لباس‌های مذهبی بپوشد و چهره‌ای غمگین و جدّی داشته باشد.‏ اما این طرز فکر درست نیست؛‏ چون یَهُوَه مقدّس است و در کلامش «خدای شاد» خوانده شده است.‏ (‏۱تیمو ۱:‏۱۱‏)‏ پرستندگانش هم انسان‌هایی شاد هستند.‏ (‏مز ۱۴۴:‏۱۵‏)‏ عیسی کسانی را که لباس‌های مذهبی می‌پوشیدند و جلوی دیگران تظاهر به درستکاری می‌کردند،‏ محکوم کرد.‏ (‏مت ۶:‏۱؛‏ مرق ۱۲:‏۳۸‏)‏ کتاب مقدّس به ما مسیحیان کمک می‌کند که به مفهوم مقدّس بودن پی ببریم.‏ از آنجایی که یَهُوَه دوستمان دارد،‏ از ما انتظاری ندارد که از توانمان خارج باشد.‏ ب۲۱/‏۱۲ ص ۲-‏۳ ¶۱،‏ ۳

یَهُوَه هدایای زیادی به ما داده است.‏ یکی از باارزش‌ترین آن‌ها این است که می‌توانیم او را بپرستیم.‏ ما با ‹اطاعت از احکام یَهُوَه› به او نشان می‌دهیم که دوستش داریم.‏ (‏۱یو ۵:‏۳‏)‏ یکی از این احکام،‏ شاگردسازی است.‏ (‏مت ۲۸:‏۱۹‏)‏ همین طور ما باید به یکدیگر محبت کنیم.‏ (‏یو ۱۳:‏۳۵‏)‏ کسانی که از یَهُوَه اطاعت می‌کنند،‏ عضو خانوادۀ او می‌شوند.‏ (‏مز ۱۵:‏۱،‏ ۲‏)‏ ما باید به دیگران محبت کنیم.‏ محبت مهم‌ترین خصوصیت یَهُوَه است.‏ (‏۱یو ۴:‏۸‏)‏ حتی قبل از این که ما یَهُوَه را بشناسیم،‏ او به ما محبت نشان داد.‏ (‏۱یو ۴:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ وقتی ما هم به دیگران محبت می‌کنیم،‏ از یَهُوَه سرمشق می‌گیریم.‏ (‏افس ۵:‏۱‏)‏ یکی از بهترین راه‌هایی که می‌توانیم محبتمان را به دیگران نشان دهیم این است که در فرصت باقی‌مانده،‏ آن‌ها را با یَهُوَه آشنا کنیم.‏ (‏مت ۹:‏۳۶-‏۳۸‏)‏ به این شکل،‏ به آن‌ها امید می‌دهیم که می‌توانند عضو خانوادۀ یَهُوَه شوند.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۵-‏۶ ¶۱۳-‏۱۴

محبت و عشق عمیق عیسی به یَهُوَه او را بر آن داشت که هم برای یَهُوَه و هم برای ما ازخودگذشتگی کند.‏ (‏یو ۱۴:‏۳۱‏)‏ او محبتِ عمیقش به ما انسان‌ها را با شیوۀ زندگی‌اش بر زمین ثابت کرد.‏ عیسی همیشه و هر روز،‏ حتی وقتی با او مخالفت و دشمنی می‌شد،‏ با مردم مهربان و دلسوز بود.‏ عیسی بیش از هر چیز با تعلیم در مورد پادشاهی خدا محبتش را به مردم نشان می‌داد.‏ (‏لو ۴:‏۴۳،‏ ۴۴‏)‏ او با رنجی که کشید و مرگ جانگدازش فداکاری و محبتش را به یَهُوَه خدا و ما انسان‌ها ثابت کرد.‏ از این طریق راه زندگی ابدی را نیز پیش پایمان گذاشت.‏ ما از روی محبتمان به یَهُوَه خدا،‏ خود را به او وقف می‌کنیم و تعمید می‌گیریم.‏ حال می‌توانیم همچون عیسی با رفتارمان با دیگران،‏ محبتمان را به پدر آسمانی‌مان ثابت کنیم.‏ یوحنای رسول نوشت:‏ «هر که برادر خود را که دیده است دوست نداشته باشد،‏ نمی‌تواند خدایی را که ندیده است دوست داشته باشد.‏»—‏۱یو ۴:‏۲۰‏.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۱۰ ¶۸-‏۹

وقت گذراندن با یَهُوَه برای ما لذّت‌بخش است،‏ اما همیشه آسان نیست.‏ شاید در زندگی پرمشغلۀ امروز نتوانیم به راحتی وقتی را برای فعالیت‌های روحانی کنار بگذاریم.‏ ما آنقدر با شغل و مسئولیت‌های خانوادگی و فعالیت‌های روزمره مشغولیم که شاید فکر کنیم دیگر وقتی برای دعا و مطالعه و تعمّق نمی‌ماند.‏ مورد دیگری وجود دارد که ممکن است وقت زیادی از ما بگیرد.‏ اگر مراقب نباشیم،‏ حتی فعالیت‌هایی که اشتباه نیستند هم ممکن است به‌قدری وقتمان را بگیرند که دیگر نتوانیم با یَهُوَه به اندازۀ کافی وقت بگذرانیم.‏ برای مثال،‏ همۀ ما به تفریح،‏ سرگرمی و استراحت نیاز داریم.‏ اما تفریح می‌تواند به‌قدری وقتمان را بگیرد که دیگر زمانی برای فعالیت روحانی باقی نماند.‏ ما همیشه باید برای تفریح و سرگرمی حد و مرزی بگذاریم.‏—‏امث ۲۵:‏۲۷؛‏ ۱تیمو ۴:‏۸‏.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۲۶-‏۲۷ ¶۲-‏۳

وقتی یَهُوَه به اسرائیلیان گفت که به همسایۀ خود محبت کنند،‏ منظورش فقط محبت کردن به دیگر اسرائیلیان نبود.‏ یَهُوَه در لاویان ۱۹:‏۳۳،‏ ۳۴ به آن‌ها گفت که باید به غیراسرائیلیان هم محبت کنند.‏ اسرائیلیان باید با آن‌ها مثل افراد «بومی» رفتار می‌کردند و به آن‌ها ‹همچون خویشتن محبت می‌کردند.‏› برای مثال،‏ اسرائیلیان باید اجازه می‌دادند که غریبه‌ها و فقیران از قانون خوشه‌چینی فایده ببرند.‏ (‏لاو ۱۹:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ ما مسیحیان هم باید این اصل را به کار بگیریم.‏ (‏لو ۱۰:‏۳۰-‏۳۷‏)‏ چگونه؟‏ امروزه میلیون‌ها نفر به کشورهای دیگر مهاجرت می‌کنند.‏ شاید بعضی از این مهاجران در منطقۀ شما باشند.‏ مطمئناً ما می‌خواهیم با تک‌تک آن‌ها با احترام رفتار کنیم.‏ ب۲۱/‏۱۲ ص ۱۲ ¶۱۶

هر چه بیشتر به دنبال راهنمایی‌های یَهُوَه باشیم،‏ بیشتر اطمینان می‌یابیم که او در آینده می‌تواند نجاتمان دهد.‏ ما باید با ایمان و خواست قلبی خودمان به یَهُوَه تکیه کنیم.‏ برای مثال،‏ شاید لازم باشد برای شرکت در مجمع یا کنگره مرخصی بگیریم یا برنامۀ کاری‌مان را طوری تغییر دهیم تا بتوانیم در همۀ جلسات شرکت کنیم و بیشتر در موعظه فعال باشیم.‏ اما اگر کارفرمایمان با درخواستمان موافقت نکند و شغلمان را از دست دهیم چطور؟‏ آیا اطمینان داریم که یَهُوَه همیشه در کنارمان است و به نیازهای اولیۀ ما رسیدگی می‌کند؟‏ (‏عبر ۱۳:‏۵‏)‏ تجربۀ خیلی از خادمان تمام‌وقت نشان داده که یَهُوَه همیشه در هنگام نیاز آمادۀ کمک به ما است.‏ به راستی که یَهُوَه وفادار است.‏ یَهُوَه در کنارمان است و نباید از اتفاقات آینده بترسیم.‏ تا وقتی به پادشاهی خدا اولویت بدهیم،‏ یَهُوَه ما را ترک نمی‌کند.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۷ ¶۱۶-‏۱۷

یکی از مواردی که می‌تواند اعتماد ما را به پیران محک زند،‏ چیست؟‏ فرض کنید فردی اخراج شده که رابطۀ نزدیکی با او داریم.‏ شاید فکر کنیم،‏ ‹آیا پیران همۀ جوانب را در نظر گرفته‌اند؟‏ آیا قضاوتشان مطابق خواست خداست؟‏› در چنین موقعیتی چطور می‌توانیم طرز فکری درست داشته باشیم؟‏ نباید فراموش کنیم که یَهُوَه است که می‌خواهد جماعتش پاک بماند.‏ این کار به نفع جماعت است و حتی شخص گناهکار هم می‌تواند از آن فایده برد.‏ فکرش را بکنید ماندن گناهکار در جماعت چه آسیبی به آن می‌رساند،‏ می‌تواند جماعت را به فساد بکشد.‏ (‏غلا ۵:‏۹‏)‏ همین طور اگر گناهکار اخراج نشود،‏ ممکن است هیچ وقت متوجه جدّیت گناهش نشود.‏ نباید فراموش کنیم که او تنها در صورتی می‌تواند رابطه‌اش را با یَهُوَه برقرار کند که رویه و طرز فکرش را تغییر دهد.‏ (‏جا ۸:‏۱۱‏)‏ پیران به خوبی آگاهند که تصمیم‌گیری در مورد اخراج یک نفر مسئولیت سنگینی است که یَهُوَه به آن‌ها سپرده.‏ پس آن را جدّی می‌گیرند.‏ ب۲۲/‏۲ ص ۵-‏۶ ¶۱۳-‏۱۴

ممکن است پندگیرنده ابتدا واکنش مثبتی در مقابل پندی بر مبنای کتاب مقدّس نشان ندهد.‏ در چنین شرایطی به‌خصوص باید صبور و مهربان بود.‏ پیران جماعت باید مراقب باشند که اگر فوراً پندشان پذیرفته نشد یا به آن عمل نشد دلخور و ناراحت نشوند.‏ پس پیر جماعت می‌تواند در دعایی شخصی از یَهُوَه خدا بخواهد پندگیرنده اهمیت به کار بستن آن پند را متوجه شود.‏ شاید او نیاز به وقت دارد تا به آنچه گفته شده فکر کند.‏ اگر پیران صبور و مهربان باشند،‏ پندگیرنده می‌تواند به محتوا و پیام پند تمرکز کند و ذهنش درگیر برخورد پیران نشود.‏ مسلّم است که پند باید همیشه بر مبنای کتاب مقدّس باشد.‏ هدف این است که پند مؤثر باشد،‏ فایده رساند و در عین حال ‹دل را شاد سازد.‏›—‏امث ۲۷:‏۹‏.‏ ب۲۲/‏۲ ص ۱۸ ¶۱۷؛‏ ص ۱۹ ¶۱۹

شاید برای مقابله با مشکلات یا غلبه بر نقاط ضعفمان،‏ در دعا از یَهُوَه کمک خواسته باشیم.‏ اما الآن مدتی گذشته است و یَهُوَه هنوز قوّت لازم را به ما نداده است.‏ شاید از خود بپرسیم،‏ ‹چرا او فوراً به دعاهایم جواب نمی‌دهد؟‏› (‏عبر ۱۱:‏۶‏)‏ وقتی برای انجام خواست یَهُوَه،‏ در دعا از او کمک می‌خواهیم،‏ او دوست دارد ببیند که چقدر هماهنگ با دعایمان تلاش می‌کنیم.‏ (‏۱یو ۳:‏۲۲‏)‏ پس باید از خود صبر نشان دهیم و برای مقابله با مشکلات و نقاط ضعفمان تلاش کنیم.‏ عیسی هم غیرمستقیم نشان داد که شاید جواب بعضی از دعاهایمان را فوراً نگیریم.‏ او گفت:‏ «پیوسته بطلبید که به شما داده خواهد شد؛‏ پیوسته بجویید که خواهید یافت؛‏ پیوسته بکوبید که در به رویتان باز خواهد شد؛‏ زیرا هر که بطلبد،‏ دریافت می‌کند؛‏ هر که بجوید،‏ می‌یابد و هر که بکوبد،‏ در به رویش باز خواهد شد.‏»—‏مت ۷:‏۷،‏ ۸‏.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۸ ¶۱؛‏ ص ۱۰ ¶۹-‏۱۰

برای ایمان به وجود آفریدگار باید به مطالعۀ کتاب مقدّس ادامه دهید.‏ (‏یوش ۱:‏۸‏)‏ به پیشگویی‌ها و هماهنگی آیات توجه کنید.‏ به این شکل،‏ ایمان می‌آورید که خدایی مهربان و حکیم ما را آفریده است و کتاب مقدّس،‏ پیام او به ماست.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱۴؛‏ ۲پطر ۱:‏۲۱‏)‏ هنگام مطالعۀ کتاب مقدّس به پندهای مفید آن توجه کنید.‏ برای مثال،‏ کتاب مقدّس قرن‌ها قبل دربارۀ خطرات پول‌دوستی هشدار داده و آن را عامل «دردهای بسیار» دانسته است.‏ (‏۱تیمو ۶:‏۹،‏ ۱۰؛‏ امث ۲۸:‏۲۰؛‏ مت ۶:‏۲۴‏)‏ بله،‏ این هشدار امروزه هم جدّی است.‏ وقتی به پندهای مفید کتاب مقدّس فکر می‌کنیم،‏ متوجه می‌شویم که آفریدگار مهربانمان می‌داند که چه چیز به نفع ماست.‏ پس همیشه به دنبال راهنمایی‌های او خواهیم بود.‏ (‏یعقو ۱:‏۵‏)‏ در نتیجه،‏ از زندگی بیشتر لذّت می‌بریم.‏—‏اشع ۴۸:‏۱۷،‏ ۱۸‏.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۱۲-‏۱۳

اگر پا به سن گذاشته‌اید،‏ مطمئن باشید که یَهُوَه خدمتتان را فراموش نمی‌کند.‏ شما از فعالیت موعظه حمایت کرده‌اید.‏ همچنین در سخت‌ترین مشکلات پایدار مانده‌اید.‏ همیشه مطابق معیارهای کتاب مقدّس زندگی کرده‌اید،‏ مسئولیت‌های سنگینی را در سازمان یَهُوَه به عهده گرفته‌اید و به دیگران آموزش داده‌اید.‏ همیشه خودتان را با تغییرات سازمان تطبیق داده‌اید و خادمان تمام‌وقت را تشویق کرده‌اید.‏ شما به یَهُوَه وفادار مانده‌اید و او شما را خیلی دوست دارد.‏ یَهُوَه وعده داده که هیچ وقت خادمان وفادارش را «ترک نخواهد کرد»!‏ (‏مز ۳۷:‏۲۸‏)‏ او به شما اطمینان می‌دهد که وقتی پا به سن می‌گذارید،‏ از شما مراقبت می‌کند.‏ (‏اشع ۴۶:‏۴‏)‏ هیچ وقت فکر نکنید که چون سنتان بالا رفته،‏ دیگر نقش مهمی در سازمان یَهُوَه ندارید.‏ شما در چشم یَهُوَه خیلی ارزشمندید!‏ ب۲۱/‏۹ ص ۳ ¶۴

یَهُوَه رحمت نشان می‌دهد چون حکمتی بی‌نظیر دارد.‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ ‹حکمتی که از بالاست،‏ پر از رحمت و سرشار از ثمرات نیکوست.‏› (‏یعقو ۳:‏۱۷‏)‏ یَهُوَه مثل پدری مهربان می‌داند که رحمت نشان دادن به فرزندانش،‏ به نفع آن‌هاست.‏ (‏اشع ۴۹:‏۱۵‏)‏ ما انسان‌های ناکامل به خاطر رحمت یَهُوَه می‌توانیم به آینده امیدوار باشیم.‏ در واقع،‏ حکمت یَهُوَه باعث می‌شود که او در صورت امکان به ما رحمت نشان دهد.‏ با این حال،‏ او هیچ وقت به خاطر رحمتش خطاهایمان را نادیده نمی‌گیرد.‏ فرض کنید برادر یا خواهری عمداً مرتکب خطایی جدّی شود.‏ پولُس می‌گوید که با چنین شخصی «معاشرت مکنید.‏» (‏۱قر ۵:‏۱۱‏)‏ خطاکارانی که توبه نمی‌کنند از جماعت اخراج می‌شوند.‏ با این کار برادران و خواهران دیگر محفوظ می‌مانند و جماعت یَهُوَه پاک می‌ماند.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۹-‏۱۰ ¶۷-‏۸

ما می‌توانیم با اعانه دادن برای پیشبرد فعالیت پادشاهی خدا،‏ یَهُوَه را پرستش کنیم.‏ اسرائیلیان دست خالی به حضور یَهُوَه نمی‌رفتند.‏ (‏تث ۱۶:‏۱۶‏)‏ باید هدیه‌ای به نشان قدردانی می‌بردند؛‏ هدیه‌ای در وُسع و توانشان برای تشکر از تدارکات روحانی که یَهُوَه برایشان مهیا کرده بود.‏ ما چگونه می‌توانیم عشق و محبتمان را به یَهُوَه و قدردانی‌مان را از تدارکات روحانی نشان دهیم؟‏ یک راه پشتیبانی مالی از جماعت و فعالیت جهانی است،‏ در حد وُسع و توانمان.‏ پولُس رسول این نکته را روشن کرده،‏ می‌گوید:‏ «هدیه به ویژه زمانی نزد خدا مقبول است که با میل و رغبت داده شود،‏ چون خدا انتظار ندارد که شخص بیش از توانایی خود بدهد،‏ بلکه تا آن حد که در توان دارد.‏» (‏۲قر ۸:‏۴،‏ ۱۲‏)‏ هر اعانه‌ای که از دل داده شود،‏ هر چقدر هم کوچک و کم باشد،‏ در چشم یَهُوَه پرارزش و گرانبهاست.‏—‏مرق ۱۲:‏۴۲-‏۴۴‏.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۲۴ ¶۱۳

پیران نمی‌توانند جماعت را از هر مشکلی حفظ کنند.‏ با این حال یَهُوَه از آن‌ها می‌خواهد برای تشویق و حفظ خادمینش آنچه می‌توانند انجام دهند.‏ پیران جماعت با وجود مشغلۀ زیاد چطور می‌توانند وقتی را برای کمک به هم‌ایمانانشان کنار بگذراند؟‏ پولُس به دنبال راه‌هایی بود تا برادران و خواهرانش را تحسین کند.‏ پیران جماعت نیز باید با مهربانی و ملایمت با هم‌ایمانانشان رفتار کنند.‏ (‏۱تسا ۲:‏۷‏)‏ پولُس عمق محبتش را به هم‌ایمانانش نشان می‌داد و آن‌ها را از محبت عظیم یَهُوَه مطمئن می‌کرد.‏ (‏۲قر ۲:‏۴؛‏ افس ۲:‏۴،‏ ۵‏)‏ او برای جماعت وقت می‌گذاشت و آن‌ها را دوستان خود می‌دانست.‏ به آن‌ها اعتماد داشت،‏ طوری که اِبایی نداشت از ضعف‌ها و ترس‌هایش به آن‌ها بگوید.‏ (‏۲قر ۷:‏۵؛‏ ۱تیمو ۱:‏۱۵‏)‏ پولُس بر مشکلات خودش تمرکز نمی‌کرد،‏ تمام هم‌وغَمش این بود که به هم‌ایمانانش کمک کند.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۲۸ ¶۹-‏۱۰