ژوئن

آن بیوه‌زن زندگی سختی دارد؛‏ طوری که شاید نتواند حتی نیازهای اولیۀ زندگی‌اش را تأمین کند.‏ با این حال،‏ پای یکی از صندوق‌های اعانه می‌رود و دور از چشم دیگران،‏ دو سکۀ کم‌ارزش درون آن می‌اندازد؛‏ طوری که احتمالاً صدای آن‌ها هم شنیده نمی‌شود.‏ عیسی به‌خوبی می‌داند که آن بیوه‌زن دو لِپتُن اعانه داده است که کم‌ارزش‌ترین سکه در آن زمان بود.‏ دو لِپتُن حتی برای خرید یک گنجشک که یکی از ارزان‌ترین غذاها بود هم کافی نبود.‏ عیسی عمیقاً تحت تأثیر عمل آن بیوه‌زن قرار می‌گیرد.‏ بنابراین،‏ شاگردانش را صدا می‌زند،‏ توجه آنان را به آن بیوه‌زن جلب می‌کند و می‌گوید:‏ «این بیوه‌زن فقیر،‏ از همه .‏ .‏ .‏ بیشتر داد؛‏ زیرا همۀ آنان [به‌خصوص ثروتمندان،‏] از مازاد دارایی خود دادند،‏ اما او با این که نیازمند بود،‏ هر آنچه داشت،‏ داد؛‏ یعنی تمام دارایی خود را.‏» (‏مرق ۱۲:‏۴۳،‏ ۴۴‏)‏ وقتی آن بیوه‌زن وفادار،‏ تمام دارایی‌اش را اعانه داد،‏ نشان داد که کاملاً اعتماد دارد که یَهُوَه نیازهایش را برآورده می‌کند.‏—‏مز ۲۶:‏۳‏.‏ ب۲۱/‏۴ ص ۶ ¶۱۷-‏۱۸

وقتی عیسی روی زمین بود،‏ دیدگاه مثبتی به موعظه داشت.‏ او می‌خواهد که شاگردانش هم دیدگاه مشابهی به موعظه داشته باشند.‏ (‏یو ۴:‏۳۵،‏ ۳۶‏)‏ زمانی که عیسی کنار شاگردانش بود،‏ آن‌ها انگیزۀ زیادی برای موعظه داشتند.‏ (‏لو ۱۰:‏۱،‏ ۵-‏۱۱،‏ ۱۷‏)‏ اما وقتی عیسی دستگیر و کشته شد،‏ آن‌ها انگیزۀ موعظه کردن را از دست دادند.‏ (‏یو ۱۶:‏۳۲‏)‏ عیسی بعد از رستاخیزش،‏ شاگردانش را تشویق کرد که دوباره بر موعظه تمرکز کنند.‏ در نتیجه،‏ وقتی او به آسمان رفت،‏ شاگردانش طوری به موعظه ادامه دادند که دشمنانشان سخنانی را که در آیهٔ روز آمده است گفتند.‏ در قرن اول،‏ عیسی فعالیت موعظۀ مسیحیان را هدایت می‌کرد و یَهُوَه به موعظۀ آن‌ها برکت می‌داد.‏ به همین دلیل،‏ خیلی از مردم پیام آن‌ها را قبول کردند.‏ برای مثال،‏ در پِنتیکاست سال ۳۳ میلادی حدود ۳۰۰۰ نفر تعمید گرفتند.‏ (‏اعما ۲:‏۴۱‏)‏ بعد از آن هم تعداد شاگردان به طور چشمگیری زیاد شد.‏ (‏اعما ۶:‏۷‏)‏ با این حال،‏ عیسی پیشگویی کرد که در روزهای آخر،‏ مردم بیشتری پیام کتاب مقدّس را قبول می‌کنند.‏—‏یو ۱۴:‏۱۲؛‏ اعما ۱:‏۸‏.‏ ب۲۱/‏۵ ص ۱۴ ¶۱-‏۲

اولین باری را که با حقیقت آشنا شدی به یاد می‌آوری؟‏ فکر می‌کردی همه دوست دارند حقایق کتاب مقدّس را بشنوند.‏ کاملاً اطمینان داشتی که پیام کتاب مقدّس،‏ زندگی‌شان را شادتر می‌کند و امیدی فوق‌العاده به آن‌ها می‌دهد.‏ (‏مز ۱۱۹:‏۱۰۵‏)‏ بنابراین با شور و شوق با دوستان و نزدیکانت دربارۀ آن تعالیم صحبت کردی.‏ اما برخلاف انتظارت،‏ خیلی از آن‌ها حرف‌هایت را قبول نکردند.‏ اگر دیگران پیامی را که موعظه می‌کنیم قبول نکنند،‏ نباید تعجب کنیم.‏ عیسی با معجزاتش ثابت کرده بود خدا با اوست،‏ با این وجود خیلی از مردم او را رد کردند.‏ برای مثال،‏ عیسی ایلعازَر را رستاخیز داد؛‏ معجزه‌ای که حتی مخالفانش هم نتوانستند آن را انکار کنند.‏ اما رهبران مذهبی،‏ عیسی را به عنوان مسیح موعود قبول نداشتند.‏ حتی می‌خواستند عیسی و ایلعازَر را بکشند.‏—‏یو ۱۱:‏۴۷،‏ ۴۸،‏ ۵۳؛‏ ۱۲:‏۹-‏۱۱‏.‏ ب۲۱/‏۵ ص ۲ ¶۱-‏۲

سعی کنید تا جای ممکن در همۀ جلسات شرکت کنید.‏ چون هم از برنامۀ جلسات تشویق می‌شوید و هم برادران و خواهرانتان را بهتر می‌شناسید.‏ در جماعت با کسانی که می‌توانند الگوی خوبی برایتان باشند دوست شوید؛‏ حتی اگر سن و فرهنگشان با شما یکی نباشد.‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «حکمت نزد پیران است.‏» (‏ایو ۱۲:‏۱۲‏)‏ هم‌ایمانان مسن هم می‌توانند چیزهای زیادی از جوانان یاد بگیرند.‏ با این که داوود و یوناتان اختلاف سنی زیادی داشتند،‏ اما دوستانی صمیمی برای هم شدند.‏ (‏۱سمو ۱۸:‏۱‏)‏ آن‌ها با کمک هم توانستند در شرایط سخت وفادار بمانند.‏ (‏۱سمو ۲۳:‏۱۶-‏۱۸‏)‏ خواهری به نام آیرینا که تنها شاهد یَهُوَه در خانواده‌اش است می‌گوید:‏ «هم‌ایمانانمان می‌توانند پدر،‏ مادر و خواهر و برادرمان شوند.‏ یَهُوَه از طریق آن‌ها به ما کمک می‌کند.‏» دوستانتان می‌خواهند به شما کمک کنند،‏ اما شما اول باید به آنان بگویید که به چه کمکی نیاز دارید.‏ ب۲۱/‏۶ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۹-‏۱۱

عیسی در مَثَلی به یک ارباب و خادمش اشاره کرد.‏ آن ارباب بدهی خادمش را که خیلی زیاد بود بخشید،‏ چون او توانایی پرداختش را نداشت.‏ اما بعدها آن خادم حاضر نبود بدهی همکارش را که خیلی کمتر از بدهی خودش بود ببخشد.‏ به همین دلیل،‏ آن ارباب خادم بی‌رحمش را به زندان انداخت.‏ کار آن خادم،‏ هم به خودش صدمه زد،‏ هم به دیگران.‏ اول،‏ با بی‌رحمی دستور داد همکارش را به زندان بیندازند تا زمانی که بدهی‌اش را بپردازد.‏ دوم،‏ این کار او روی خادمان دیگر تأثیر بدی گذاشت.‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «وقتی همکاران دیگرش دیدند که چه اتفاقی افتاد،‏ بسیار ناراحت شدند.‏» (‏مت ۱۸:‏۳۰،‏ ۳۱‏)‏ کارهای ما هم روی دیگران تأثیر می‌گذارد.‏ اگر از کسی دلخور شویم و او را نبخشیم،‏ چه نتیجه‌ای می‌تواند داشته باشد؟‏ اول،‏ بی‌توجهی ما به او،‏ باعث ناراحتی‌اش می‌شود.‏ دوم،‏ وقتی برادران و خواهران می‌بینند که ما رابطۀ خوبی با آن شخص نداریم ناراحت می‌شوند.‏ ب۲۱/‏۶ ص ۲۲ ¶۱۱-‏۱۲

شیطان می‌خواهد انسان‌ها را که به صورت خدا آفریده شده‌اند،‏ به سمت غیراخلاقیات بکشد.‏ در زمان نوح،‏ وقتی «خداوند دید که شرارت انسان بر زمین بسیار است،‏ .‏ .‏ .‏ از این که انسان را بر زمین ساخته بود،‏ متأسف شد و در دل خود غمگین گشت.‏» (‏پیدا ۶:‏۵،‏ ۶،‏ ۱۱‏)‏ از آن زمان تا به حال،‏ وضعیت دنیا خیلی بدتر شده است.‏ شیطان از این که می‌بیند روابط نامشروع جنسی به شکل‌های مختلفی مثل همجنس‌گرایی زیاد شده است،‏ خیلی خوشحال است.‏ (‏افس ۴:‏۱۸،‏ ۱۹‏)‏ مخصوصاً وقتی یکی از پرستندگان یَهُوَه دست به چنین اعمالی می‌زند،‏ شیطان بیشتر خوشحال می‌شود.‏ انسان‌ها نه فقط به یکدیگر ضرر می‌رسانند،‏ بلکه به زمین و حیوانات هم که یَهُوَه به آن‌ها سپرده است آسیب می‌رسانند.‏ (‏جا ۸:‏۹؛‏ پیدا ۱:‏۲۸‏)‏ نتیچه چه بوده است؟‏ بعضی از دانشمندان به این نتیجه رسیده‌اند که تا چند سال آینده،‏ نسل بیشتر از یک میلیون گونه از موجودات زنده منقرض می‌شود.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۱۲ ¶۱۳-‏۱۴

بعضی از خادمان خدا هنوز به خاطر اشتباهات گذشته‌شان عذاب وجدان دارند؛‏ تا حدّی که حتی بعد از توبه هم حس می‌کنند که یَهُوَه هیچ‌وقت آن‌ها را نمی‌بخشد.‏ اگر شما هم چنین احساسی دارید،‏ تعمّق بر محبت پایدار یَهُوَه به شما کمک می‌کند تا با وجدانی پاک به یَهُوَه خدمت کنید؛‏ چون او از طریق «خون پسرش عیسی،‏ ما را از هر گناه پاک می‌سازد.‏» (‏۱یو ۱:‏۷‏)‏ وقتی مرتکب خطایی می‌شویم و توبه می‌کنیم،‏ باید مطمئن باشیم که یَهُوَه آمادۀ بخشش ماست.‏ داوود به رابطۀ بین محبت پایدار و بخشش اشاره کرد و گفت:‏ «به اندازه‌ای که آسمان از زمین فراتر است،‏ به همان اندازه نیز [محبت پایدار] خدا نسبت به ترسندگان او عظیم است!‏ به اندازه‌ای که مشرق از مغرب دور است به همان اندازه نیز نافرمانیهای ما را از ما دور کرده است.‏»—‏مز ۱۰۳:‏۱۱،‏ ۱۲‏.‏ ب۲۱/‏۱۱ ص ۵-‏۶ ¶۱۲-‏۱۳

یک شوهر مسیحی برای همسرش حرمت قائل می‌شود.‏ (‏۱پطر ۳:‏۷‏)‏ او به همسرش توجه می‌کند و به او احترام می‌گذارد.‏ چنین شوهری از همسرش توقع بیش از حد ندارد و هیچ‌وقت او را با زنان دیگر مقایسه نمی‌کند.‏ اگر شوهری این کار را بکند چه تأثیری می‌تواند روی همسرش بگذارد؟‏ نمونۀ رُزا را در نظر بگیرید.‏ شوهر او شاهد یَهُوَه نیست و مدام او را با زنان دیگر مقایسه می‌کند.‏ حرف‌های او باعث شده که رُزا اعتمادبه‌نَفْسش را از دست بدهد و احساس بی‌ارزشی کند.‏ رُزا می‌گوید:‏ «باید مدام به خودم یادآوری کنم که یَهُوَه برایم ارزش قائل است.‏» اما یک شوهر مسیحی برای همسرش حرمت قائل می‌شود و می‌داند که با این کار هم به همسرش نزدیک‌تر می‌شود،‏ هم به یَهُوَه.‏ شوهری که برای همسرش حرمت قائل می‌شود،‏ او را تحسین می‌کند،‏ به او اطمینان می‌دهد که دوستش دارد و به دیگران نشان می‌دهد که برای او ارزش قائل است.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۲۲ ¶۷-‏۸

تصوّر کنید کالایی را آنلاین خریده‌اید و در زمان وعده داده‌شده به دستتان نرسیده است.‏ در این صورت آیا احساس ناامیدی خواهید کرد؟‏ اما اگر متوجه شوید که دلیل موجهی برای این تأخیر وجود دارد چطور؟‏ احتمالاً حاضرید برای رسیدن آن،‏ بیشتر صبر کنید.‏ امثال ۱۳:‏۱۱ نشان می‌دهد که چرا باید صبور باشیم.‏ این آیه می‌گوید:‏ «ثروتِ بادآورده آسان بر باد می‌رود،‏ اما آن که اندک اندک اندوزد،‏ مالش افزون می‌شود.‏» چه اصلی در این آیه آمده است؟‏ شخص حکیم همۀ کارهایش را با صبر و حوصله انجام می‌دهد و بهترین نتایج را می‌گیرد.‏ در امثال ۴:‏۱۸ آمده است:‏ «طریق پارسایان همچون طلوع سپیده‌دمان است،‏ که تا روشنایی نیمروز،‏ نور آن هر دم فزونی می‌گیرد.‏» مطابق این آیه،‏ یَهُوَه به خادمانش کمک می‌کند تا به‌تدریج مقاصدش را درک کنند.‏ این آیه همچنین به پیشرفت روحانی‌مان اشاره می‌کند.‏ ما می‌دانیم که این پیشرفت،‏ زمان‌بر است و یک‌شبه اتفاق نمی‌افتد.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۸-‏۹ ¶۱،‏ ۳-‏۴

همچنان که به پایان نظام حاضر نزدیک‌تر می‌شویم،‏ به شکل‌های زیادی می‌توانیم به یَهُوَه خدمت کنیم.‏ (‏مت ۲۴:‏۱۴؛‏ لو ۱۰:‏۲؛‏ ۱پطر ۵:‏۲‏)‏ همۀ ما می‌خواهیم با تمام توان به او خدمت کنیم.‏ خیلی‌ها دوست دارند خدمتشان را افزایش دهند.‏ بعضی‌ها می‌خواهند پیشگام شوند.‏ بعضی‌ها هم دوست دارند در بیت‌ئیل خدمت کنند یا در پروژه‌های ساختمان‌سازی شرکت کنند.‏ برادران زیادی هم تلاش می‌کنند تا خادم یا پیر جماعت شوند.‏ (‏۱تیمو ۳:‏۱،‏ ۸‏)‏ وقتی یَهُوَه تلاش‌های خادمانش را می‌بیند،‏ از صمیم دل خوشحال می‌شود!‏ (‏مز ۱۱۰:‏۳‏)‏ آیا شما از این که به بعضی از اهداف روحانی‌تان دست نیافته‌اید دلسرد شده‌اید؟‏ در این صورت،‏ احساستان را به یَهُوَه بگویید.‏ (‏مز ۳۷:‏۵-‏۷‏)‏ همین طور برای پیشرفتتان،‏ با برادران باتجربه مشورت کنید و پندهای آن‌ها را به کار گیرید.‏ به این شکل،‏ شاید بتوانید به هدفی که دارید دست یابید.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۲۰ ¶۱؛‏ ص ۲۱ ¶۴

نبیه‌ای بیوه به نام حَنّا با وجود این که ۸۴ سال داشت،‏ «هرگز معبد را ترک نمی‌کرد.‏» یَهُوَه به خاطر حضور مرتب حَنّا در پرستش،‏ به او این افتخار را داد که عیسی را در زمان نوزادی ببیند.‏ (‏لو ۲:‏۳۶-‏۳۸‏)‏ هم‌ایمانان سالمند نمونۀ خوبی برای جوان‌ترها هستند.‏ اگر ما از آن‌ها سؤال بپرسیم و به تجربیاتشان خوب گوش دهیم،‏ خودمان هم خیلی تشویق می‌شویم.‏ برادران و خواهران سالمندمان نقش مهمی در سازمان یَهُوَه دارند.‏ آن‌ها شخصاً طعم برکات یَهُوَه را چشیده‌اند و دیده‌اند که او چطور از سازمانش پشتیبانی می‌کند.‏ همچنین از اشتباهاتشان درس‌های زیادی گرفته‌اند.‏ واقعاً که آن‌ها «چشمۀ حکمت» هستند.‏ (‏امث ۱۸:‏۴‏)‏ شما هر چه بیشتر با آن‌ها وقت بگذرانید،‏ ایمانتان قوی‌تر می‌شود.‏ ب۲۱/‏۹ ص ۳ ¶۴؛‏ ص ۴ ¶۷-‏۸؛‏ ص ۵ ¶۱۱،‏ ۱۳

سازمان یَهُوَه از مهارت‌ها و توانایی‌هایی که به «شیر قومها» تشبیه شده است،‏ استفاده می‌کند.‏ (‏اشع ۶۰:‏۵،‏ ۱۶‏)‏ با کمک این برادران و خواهران،‏ خبر خوش در ۲۴۰ کشور موعظه می‌شود و نشریاتمان به بیش از ۱۰۰۰ زبان در دسترس است.‏ به لرزه درآمدن قوم‌ها در این روزهای آخر،‏ همۀ مردم را با تصمیم مهمی روبرو کرده است؛‏ آیا آن‌ها از پادشاهی خدا حمایت می‌کنند یا به حکومت‌های انسانی تکیه می‌کنند؟‏ با این که خادمان یَهُوَه مطیع قوانین کشورشان هستند،‏ در امور سیاسی کاملاً بی‌طرفند.‏ (‏روم ۱۳:‏۱-‏۷‏)‏ آن‌ها به‌خوبی می‌دانند که فقط پادشاهی خدا می‌تواند همۀ مشکلاتمان را حل کند و این پادشاهی از این دنیا نیست.‏—‏یو ۱۸:‏۳۶،‏ ۳۷‏.‏ ب۲۱/‏۹ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۱۳-‏۱۴

وقتی یکی از عزیزانتان حقیقت را ترک می‌کند،‏ به طور مرتب در فعالیت‌های روحانی شرکت کنید.‏ تقویت ایمان خود و خانواده‌تان مهم‌ترین کاری است که باید انجام دهید.‏ با مطالعۀ مرتب کلام خدا و شرکت در جلسات می‌توانید قوّت لازم را از یَهُوَه بگیرید.‏ جوآنا که پدر و خواهرش حقیقت را ترک کرده‌اند می‌گوید:‏ «وقتی گزارشات کتاب مقدّس را دربارۀ اَبیجایِل،‏ اِستَر،‏ ایّوب،‏ یوسف و عیسی می‌خوانم،‏ بیشتر احساس آرامش می‌کنم.‏ این نمونه‌ها به من دلگرمی می‌دهد و کمکم می‌کند که طرز فکر مثبتی داشته باشم.‏» وقتی از لحاظ روحی تحت فشار هستید،‏ به یَهُوَه دعا کنید.‏ از او بخواهید شما را راهنمایی کند و کمکتان کند تا مثل او به شرایط نگاه کنید.‏ (‏مز ۳۲:‏۶-‏۸‏)‏ البته شاید بیان احساساتتان دردناک باشد.‏ اما یَهُوَه کاملاً درک می‌کند که چقدر تحت فشار هستید.‏ او از شما می‌خواهد که سفرۀ دلتان را برایش باز کنید.‏—‏خرو ۳۴:‏۶؛‏ مز ۶۲:‏۷‏.‏ ب۲۱/‏ ۹ ص ۲۸ ¶۹-‏۱۰

بعد از عید پِسَح ۳۲ میلادی،‏ پِطرُس،‏ یعقوب و یوحنا یک رؤیای باشکوه دیدند.‏ روی یک کوه بلند که احتمالاً حرمون بود،‏ ظاهر عیسی تغییر کرد.‏ «صورتش همچون خورشید درخشید و ردایش همچون نور به درخشش درآمد.‏» (‏مت ۱۷:‏۱-‏۴‏)‏ آن رسولان شنیدند که یَهُوَه گفت:‏ «این است پسر من،‏ محبوب من که از او خشنودم؛‏ به او گوش دهید.‏» پس از آن،‏ رسولان با روش زندگی‌شان نشان دادند که به عیسی گوش می‌دهند.‏ ما هم می‌خواهیم از آن‌ها سرمشق بگیریم.‏ ما از یَهُوَه قدردانیم که از طریق «سَرِ جماعت» یعنی عیسی مسیح،‏ ما را راهنمایی می‌کند.‏ (‏افس ۵:‏۲۳‏)‏ ما هم می‌خواهیم مثل پِطرُس،‏ یعقوب و یوحنای رسول مصمم باشیم که به عیسی ‹گوش دهیم.‏› به این شکل،‏ می‌توانیم در راه باریکی که به حیات می‌انجامد بمانیم و هم الآن و هم در آینده،‏ زندگی شاد و پربرکتی داشته باشیم.‏ ب۲۱/‏۱۲ ص ۲۲ ¶۱؛‏ ص ۲۷ ¶۱۹

یکی از مسیحیان قُرِنتُس با نامادری‌اش رابطۀ نامشروع جنسی برقرار می‌کرد.‏ پولُس به جماعت قُرِنتُس گفت که باید او را اخراج کنند.‏ عمل آن خطاکار روی جماعت تأثیر گذاشته بود؛‏ تا حدّی که بعضی از مسیحیان،‏ عمل او را خطایی جدّی نمی‌دانستند.‏ (‏۱قر ۵:‏۱،‏ ۲،‏ ۱۳‏)‏ بعدها پولُس متوجه شد که آن شخص خطاکار از صمیم دل توبه کرده است.‏ پولُس به پیران جماعت گفت:‏ «حال باید با بزرگواری او را ببخشید و دلگرمی دهید.‏» او در ادامه گفت:‏ «مبادا شدّت اندوه،‏ او را از پا درآورد.‏» پولُس دلش به حال آن شخص سوخت.‏ او نمی‌خواست که غم و اندوه زیاد باعث شود که آن شخص خود را لایق بخشش یَهُوَه نداند.‏ (‏۲قر ۲:‏۵-‏۸،‏ ۱۱‏)‏ پیران جماعت می‌خواهند مثل یَهُوَه از خود رحمت نشان دهند.‏ آن‌ها در صورت لزوم با قاطعیت شخص خطاکار را تأدیب می‌کنند و در صورت امکان از خود رحمت نشان می‌دهند.‏ آن‌ها می‌دانند که نادیده گرفتن خطای شخص،‏ نشانۀ رحمت نیست.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۲-‏۱۵

احساس رنجش و دلخوری را می‌توان به زخم‌های روی بدن تشبیه کرد.‏ بعضی از زخم‌ها سطحی و بعضی دیگر خیلی عمیقند.‏ برای مثال،‏ وقتی پاکت نامه را باز می‌کنیم،‏ شاید لبۀ کاغذ خراشی روی دستمان ایجاد کند.‏ در ابتدا خیلی دردناک است،‏ ولی زود خوب می‌شود و بعد از چند روز شاید حتی نتوانیم محل خراش را روی دستمان پیدا کنیم.‏ به طور مشابه،‏ بعضی از دلخوری‌ها سطحی است.‏ برای مثال،‏ شاید دوستی از روی بی‌فکری کاری کند یا حرفی بزند که ما را برنجاند،‏ اما سریع او را می‌بخشیم.‏ اما یک زخم عمیق،‏ شاید به بخیه و پانسمان نیاز داشته باشد.‏ در این صورت،‏ اگر مدام زخممان را دستکاری کنیم،‏ ممکن است بدتر شود.‏ متأسفانه شخصی که عمیقاً دلخور شده است هم شاید مدام بر افکار منفی و کاری که باعث رنجشش شده است تمرکز کند.‏ اما کسانی که به این شکل کینه به دل می‌گیرند،‏ در نهایت به خودشان صدمه می‌زنند.‏ بنابراین می‌بینیم که به‌کارگیری پند آیهٔ روز به نفع خودمان است!‏ ب۲۱/‏۱۲ ص ۱۲ ¶۱۵

فرض کنید از نظر پیر جماعتی ظاهر و شیوۀ لباس پوشیدن هم‌ایمانی مناسب نیست.‏ بجاست پیش از هر کاری از خود بپرسد:‏ ‹آیا بر مبنای آیات واقعاً دلیلی برای پند دادن وجود دارد؟‏› مسلّم است که نمی‌خواهد نظر شخصی خود را اِعمال کند،‏ پس لازم است با پیری دیگر یا مبشّری باتجربه که قوّۀ تشخیص خوبی دارد مشورت کند،‏ و با هم پند پولُس در مورد ظاهر و شیوۀ لباس پوشیدن را بررسی کنند.‏ (‏۱تیمو ۲:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ پولُس در این آیات فهرستی از بایدها و نبایدها نداده،‏ بلکه به اصولی کلّی اشاره کرده.‏ فرد مسیحی باید در انتخاب لباس به این اصول توجه کند و لباسی مناسب،‏ سنجیده و شایستۀ خادم یَهُوَه بپوشد.‏ گفتۀ پولُس نشان می‌دهد فرد مسیحی آزاد است در چهارچوب آیات،‏ لباسی مطابق سلیقۀ شخصی خود انتخاب کند.‏ پس پیران مسیحی باید توجه کنند که آیا انتخاب شخص بازتابی از نجابت و سنجیدگی است.‏ نباید فراموش کنیم که دو مسیحی بالغ ممکن است در چهارچوب اصول کتاب مقدّس،‏ دو تصمیم متفاوت بگیرند.‏ هیچ گاه نباید معیارهای شخصی خودمان از درست و نادرست را به دیگران تحمیل کنیم.‏ ب۲۲/‏۲ ص ۱۶ ¶۹-‏۱۰

ما دلایل خوبی داریم که به همدیگر محبت پایدار نشان دهیم.‏ این دلایل کدامند؟‏ بعضی از آیات کتاب امثال به این سؤال جواب می‌دهند:‏ «مگذار [محبت پایدار] و وفاداری هرگز ترکت کنند .‏ .‏ .‏ آنگاه در نظر خدا و انسان التفات و نیکنامی خواهی یافت.‏» «مرد مهربان به خویشتن نفع می‌رساند.‏» «هر آن که در پی پارسایی و [محبت پایدار] باشد،‏ به حیات .‏ .‏ .‏ دست می‌یابد.‏» (‏امث ۳:‏۳،‏ ۴؛‏ ۱۱:‏۱۷؛‏ ۲۱:‏۲۱‏)‏ در این آیات کتاب امثال به سه دلیل اشاره شده است که باید به همدیگر محبت پایدار نشان دهیم.‏ اول،‏ نشان دادن محبت پایدار ما را در چشم یَهُوَه باارزش می‌کند.‏ دوم،‏ نشان دادن محبت پایدار به نفع خودمان است.‏ برای مثال،‏ روابط دوستی‌مان را قوی‌تر می‌کند.‏ سوم،‏ با نشان دادن محبت پایدار،‏ به برکات زیادی از جمله حیات ابدی دست می‌یابیم.‏ بله،‏ ما می‌خواهیم در رفتار با دیگران گفتۀ یوناتان به داوود را به یاد داشته باشیم که گفت:‏ «[محبت پایدار] خداوند را در حق من به جای آور.‏»—‏۱سمو ۲۰:‏۱۴‏.‏ ب۲۱/‏۱۱ ص ۸ ¶۱-‏۲

اگر فکر می‌کنید ایمانتان در مشکلات به اندازۀ کافی قوی نیست،‏ دلسرد نشوید.‏ از این فرصت برای تقویت ایمانتان استفاده کنید.‏ از صمیم دل به یَهُوَه دعا کنید؛‏ مخصوصاً وقتی با یک مشکل بزرگ روبرویید.‏ همچنین هوشیار باشید،‏ شاید یَهُوَه از طریق اعضای خانواده و هم‌ایمانانتان به شما کمک کند.‏ وقتی می‌بینیم که یَهُوَه در مشکلات کمکمان می‌کند می‌توانیم مطمئن باشیم که در مشکلات آینده هم در کنارمان است.‏ عیسی به شاگردانش گفت که در چه زمینه‌هایی باید ایمانشان را قوی کنند.‏ با این حال مطمئن بود که یَهُوَه در مشکلات آینده به آن‌ها کمک می‌کند.‏ (‏یو ۱۴:‏۱؛‏ ۱۶:‏۳۳‏)‏ او مطمئن بود که گروهی عظیم که ایمانی قوی دارند از مصیبت عظیم نجات پیدا می‌کنند.‏ (‏مکا ۷:‏۹،‏ ۱۴‏)‏ اگر الآن ایمانتان را قوی کنید می‌توانید با کمک یَهُوَه شما هم در بین آن‌ها باشید!‏—‏عبر ۱۰:‏۳۹‏.‏ ب۲۱/‏۱۱ ص ۲۵ ¶۱۸-‏۱۹

امروزه ما انتظار نداریم که یَهُوَه به طور معجزه‌آسایی از ما محافظت کند.‏ اما می‌دانیم که اگر به یَهُوَه اعتماد کنیم هیچ کس نمی‌تواند صدمۀ جبران ناپذیری به ما وارد کند.‏ به‌زودی اعتماد ما به یَهُوَه مورد آزمایش قرار می‌گیرد.‏ وقتی جوج از ماجوج،‏ یعنی گروهی از حکومت‌ها به قوم خدا حمله کنند،‏ شاید فکر کنیم که جانمان در خطر است.‏ اما باید مطمئن باشیم که یَهُوَه ما را نجات می‌دهد.‏ ما در دید حکومت‌ها مثل گوسفندان بی‌دفاعی خواهیم بود که هیچ شبانی ندارند.‏ (‏حز ۳۸:‏۱۰-‏۱۲‏)‏ ما اسلحه‌ای نداریم و جنگیدن را یاد نگرفته‌ایم.‏ حکومت‌ها فکر می‌کنند که به راحتی می‌توانند ما را از بین ببرند.‏ اما ما با چشم ایمان چیزهایی می‌بینیم که آن‌ها قادر به دیدنش نیستند.‏ ما لشکر بزرگی از فرشتگان را می‌بینیم که اطراف قوم خدا اردو زده‌اند و آمادۀ دفاع از آن‌ها هستند.‏ وقتی لشکر فرشتگان برای دفاع از قوم خدا وارد عمل بشوند،‏ همۀ آن حکومت‌ها غافلگیر می‌شوند.‏—‏مکا ۱۹:‏۱۱،‏ ۱۴،‏ ۱۵‏.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۶ ¶۱۲-‏۱۳

تک‌تک برادران و خواهرانمان برای یَهُوَه ارزشمندند،‏ پس ما هم باید برای آن‌ها ارزش قائل شویم.‏ ما تمام تلاشمان را می‌کنیم تا به هم‌ایمانانمان نشان دهیم که به آن‌ها اهمیت می‌دهیم.‏ اگر متوجه شویم که کسی را دلخور کرده‌ایم،‏ نباید بی‌تفاوت باشیم و فکر کنیم که او بیش از حد حساس است.‏ چرا ممکن است بعضی‌ها دلخور یا رنجیده شوند؟‏ شاید بعضی‌ها به خاطر گذشته‌شان،‏ احساس بی‌ارزشی کنند.‏ بعضی‌ها هم تازه با حقیقت آشنا شده‌اند و هنوز یاد نگرفته‌اند که چطور با ناکاملی‌های دیگران کنار بیایند.‏ در هر صورت،‏ ما همیشه می‌خواهیم صلح را برقرار کنیم.‏ به علاوه،‏ شخصی که بیش از حد حساس و زودرنج است باید روی این ضعف خود کار کند.‏ به این شکل،‏ هم آرامش درونی‌اش بیشتر می‌شود و هم رابطه‌اش با دیگران بهتر می‌شود.‏ ب۲۱/‏۶ ص ۲۱ ¶۷

عیسی احساسات شما را کاملاً درک می‌کند.‏ وقتی کسی نگرانی‌های ما را درک می‌کند،‏ دلگرم می‌شویم؛‏ به‌خصوص اگر او خودش شرایط مشابهی را تجربه کرده باشد.‏ عیسی چنین شخصی است.‏ او خودش این شرایط را تجربه کرده و از ضعف‌های ما آگاه است.‏ برای همین،‏ اطمینان می‌یابد تا ما در «هنگام نیاز» کمک لازم را دریافت کنیم.‏ (‏عبر ۴:‏۱۵،‏ ۱۶‏)‏ همان طور که عیسی کمک یک فرشته را در باغ جِتسیمانی قبول کرد،‏ ما هم باید کمک‌های یَهُوَه را قبول کنیم.‏ او از طریق نشریات،‏ ویدیوها،‏ سخنرانی‌ها،‏ دیدار شبانی یا دوستان باتجربه به ما کمک می‌کند.‏ (‏لو ۲۲:‏۳۹-‏۴۴‏)‏ یَهُوَه به شما آرامش می‌دهد.‏ وقتی به یَهُوَه دعا می‌کنیم او از طریق «آرامش خدا که فراتر از درک بشر است» به ما قوّت می‌دهد.‏—‏فیلیپ ۴:‏۶،‏ ۷‏.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۷-‏۱۹

یَهُوَه خدا همیشه درست و عادلانه عمل می‌کند.‏ اما شاید گاه اعتماد به افرادی که او منصوب کرده برایمان دشوار باشد.‏ شاید مواردی پیش آید که با خود فکر کنیم،‏ ‹آیا تصمیمشان مطابق خواست یَهُوَه است؟‏› واقعیت این است که نمی‌توانیم بگوییم به یَهُوَه اعتماد داریم،‏ اما به کسانی که او منصوب کرده و به آنان اعتماد دارد،‏ اعتماد نداشته باشیم.‏ امروزه یَهُوَه قومش را از طریق «غلام امین و دانا» هدایت می‌کند.‏ (‏مت ۲۴:‏۴۵‏)‏ همان طور که در قرن اول هیئت اداره‌کننده راهنمایی لازم را به جماعات می‌داد،‏ امروزه غلام امین و دانا راهنمایی‌های لازم را به پیران جماعت می‌دهد و پیران آن‌ها را در جماعت به اجرا می‌گذارند.‏ ما با عمل کردن به این راهنمایی‌ها نشان می‌دهیم که به شیوۀ عمل یَهُوَه برای راهنمایی قومش اطمینان داریم.‏ ب۲۲/‏۲ ص ۴ ¶۷-‏۸

ما خوشحالیم که شاهد یَهُوَه هستیم!‏ همچنین خوشحالیم که می‌توانیم «کسانی که دلی پذیرا برای راه یافتن به حیات جاودان» دارند را با حقیقت آشنا کنیم.‏ (‏اعما ۱۳:‏۴۸‏)‏ عیسی هم وقتی که شاگردانش با موفقیت از موعظه برگشتند،‏ «از روح‌القدس به وجد آمد.‏» (‏لو ۱۰:‏۱،‏ ۱۷،‏ ۲۱‏)‏ پولُس به تیموتائوس گفت:‏ «همواره مراقب شیوۀ زندگی و تعلیم خود باش.‏ .‏ .‏ .‏ اگر چنین کنی،‏ هم خود و هم کسانی را که به تو گوش می‌دهند،‏ نجات خواهی داد.‏» ‏(‏۱تیمو ۴:‏۱۶‏)‏ بله،‏ زندگی دیگران به موعظۀ ما بستگی دارد.‏ ما به عنوان تابعین پادشاهی خدا می‌خواهیم همیشه مراقب شیوۀ زندگی‌مان باشیم.‏ همین طور همیشه می‌خواهیم با اعمالمان به یَهُوَه جلال دهیم و طبق چیزی که موعظه می‌کنیم زندگی کنیم.‏ (‏فیلیپ ۱:‏۲۷‏)‏ همچنین وقتی خودمان را از قبل برای موعظه آماده کنیم و به یَهُوَه دعا کنیم،‏ نشان می‌دهیم که ‹مراقب شیوۀ تعلیممان› هم هستیم.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۲۴ ¶۱-‏۲

‏«شخصیت نو» بازتاب شخصیت یَهُوَه است و کسی که شخصیت نو را به تن کرده در طرز فکر و اعمالش یَهُوَه را سرمشق قرار می‌دهد.‏ چطور می‌توان شخصیت نو را به تن کرد؟‏ با نشان دادن خصوصیات ثمرۀ روح و این که اجازه دهیم افکار،‏ احساسات و اعمالمان تحت تأثیر روح مقدّس خدا باشد.‏ کسی که شخصیت نو را به تن کرده یَهُوَه و پرستندگانش را دوست دارد.‏ (‏مت ۲۲:‏۳۶-‏۳۹‏)‏ حتی در زمان سختی شادی‌اش را حفظ می‌کند.‏ (‏یعقو ۱:‏۲-‏۴‏)‏ صلح‌جوست.‏ (‏مت ۵:‏۹‏)‏ در رفتار با دیگران صبور و مهربان است.‏ (‏کول ۳:‏۱۳‏)‏ دوستدار خوبی و نیکویی و درستکار است.‏ (‏لو ۶:‏۳۵‏)‏ اعمال و تصمیماتش نشان می‌دهد که به یَهُوَه خدا ایمانی قوی دارد.‏ (‏یعقو ۲:‏۱۸‏)‏ حتی وقتی دیگران می‌خواهند او را تحریک و عصبانی کنند یا با او مشاجره کنند،‏ از خود ملایمت نشان می‌دهد و همیشه خویشتندار است.‏ (‏۱قر ۹:‏۲۵،‏ ۲۷؛‏ تیت ۳:‏۲‏)‏ برای به تن کردن شخصیت نو باید تمامی خصوصیاتی که در غَلاطیان ۵:‏۲۲،‏ ۲۳ و دیگر بخش‌های کتاب مقدّس آمده،‏ در خود به وجود آوریم.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۸-‏۹ ¶۳-‏۴

پیران می‌توانند پولُس را سرمشق قرار دهند؛‏ هم خانه‌به‌خانه موعظه کنند و هم از هر فرصتی برای موعظه استفاده کنند.‏ (‏افس ۶:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ پیران می‌توانند مثل پولُس حین خدمت موعظه دیگران را نیز آموزش دهند،‏ از جمله خادمان جماعت را.‏ (‏۱پطر ۵:‏۱،‏ ۲‏)‏ پیر جماعت نباید چنان درگیر مسئولیت‌هایش شود که دیگر برایش وقتی برای خدمت موعظه باقی نماند.‏ (‏مت ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰‏)‏ برای حفظ تعادل گاه لازم است بعضی مسئولیت‌ها را نپذیرد.‏ بعد از تأمّل و دعا شاید به این نتیجه برسد که پذیرش آن مسئولیت می‌تواند به قیمت غفلت در انجام وظایف پراهمیت‌تر تمام شود،‏ مثل پرستش خانوادگی،‏ فعالیت موعظه یا آموزش موعظه به فرزندانش.‏ اگر آن‌ها می‌خواهند در انجام مسئولیت‌های مختلفشان معقول باشند،‏ بی‌تردید یَهُوَه کاملاً آن‌ها را درک می‌کند.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۲۷-‏۲۸ ¶۴،‏ ۷،‏ ۸

آیا شما از این که شاهد یَهُوَه شوید کمی می‌ترسیدید؟‏ شاید فکر می‌کردید که نمی‌توانید به موعظۀ خانه‌به‌خانه بروید.‏ یا شاید از این می‌ترسیدید که خانواده و دوستانتان با شما مخالفت کنند.‏ در این صورت،‏ می‌توانید احساسات شاگردتان را درک کنید.‏ عیسی هم می‌دانست که ممکن است پیروانش بترسند.‏ اما آن‌ها را ترغیب کرد که اجازه ندهند چنین احساسی مانع خدمتشان به یَهُوَه شود.‏ (‏مت ۱۰:‏۱۶،‏ ۱۷،‏ ۲۷‏)‏ موعظه کردن را به شاگردتان یاد دهید.‏ وقتی عیسی شاگردانش را به موعظه فرستاد،‏ احتمالاً آن‌ها استرس داشتند.‏ اما عیسی کمکشان کرد.‏ او به آن‌ها گفت که کجا موعظه کنند و چه بگویند.‏ (‏مت ۱۰:‏۵-‏۷‏)‏ شما هم به شاگردتان کمک کنید تا تشخیص دهد در چه موقعیت‌هایی می‌تواند موعظه کند.‏ برای مثال،‏ از او بپرسید که با کدام یک از تعالیم کتاب مقدّس می‌تواند به کسی کمک کند.‏ سپس با روشی ساده به شاگردتان نشان دهید که چگونه می‌تواند دربارۀ آن نکته صحبت کند.‏ ب۲۱/‏۶ ص ۶-‏۷ ¶۱۵-‏۱۶

‏«همۀ مغازه‌ها و ساختمان‌ها تنها در عرض یک دقیقه خراب شدند.‏» «همه وحشت کرده بودند .‏ .‏ .‏ همه می‌گفتند دو دقیقه بیشتر طول نکشید.‏ اما به نظر من خیلی طولانی‌تر بود.‏» این حرف‌ها را بعضی از کسانی گفتند که از زلزلۀ نپال در سال ۲۰۱۵،‏ جان سالم به در بردند.‏ الآن زلزله‌ای دیگر در حال وقوع است یَهُوَه به طور سمبولیک همۀ قوم‌های زمین را به لرزه درآورده است.‏ حَجَّی نبی این موضوع را پیشگویی کرد و گفت:‏ «خداوند لشکرها چنین می‌گوید:‏ یک بار دیگر،‏ پس از اندک زمانی،‏ آسمانها و زمین .‏ .‏ .‏ را به لرزه در خواهم آورد.‏» (‏حج ۲:‏۶‏)‏ به لرزه درآوردن قوم‌ها که حَجَّی آن را پیشگویی کرد،‏ مثل زلزله خرابی به بار نمی‌آورد،‏ بلکه نتایج خوبی دارد.‏ یَهُوَه خود در این باره گفت:‏ «همۀ قومها را خواهم لرزانید،‏ و گنجینه‌های تمامی قومها بدین‌جا در خواهد آمد.‏ و خداوند لشکرها می‌گوید:‏ من این خانه را از جلال پر خواهم ساخت.‏» ب۲۱/‏۹ ص ۱۴ ¶۱-‏۳

اگر بخواهیم با کسی صمیمی شویم،‏ باید به طور مرتب با او صحبت کنیم و احساساتمان را برایش ابراز کنیم.‏ این اصل دربارۀ دوستی با یَهُوَه نیز صدق می‌کند.‏ وقتی ما افکار،‏ احساسات و نگرانی‌هایمان را در دعا به یَهُوَه می‌گوییم،‏ نشان می‌دهیم که به او اعتماد داریم و می‌دانیم که دوستمان دارد.‏ (‏مز ۹۴:‏۱۷-‏۱۹؛‏ ۱یو ۵:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ با کسانی معاشرت کنید که دوستانی وفادارند.‏ آنان هدیه‌ای از طرف یَهُوَه هستند.‏ (‏یعقو ۱:‏۱۷‏)‏ یَهُوَه برای این که نشان دهد چقدر دوستمان دارد،‏ برادران و خواهرانی به ما داده است که ‹در همه حال محبت می‌کنند.‏› (‏امث ۱۷:‏۱۷‏)‏ پولُس در نامه‌اش به کولُسیان،‏ به مسیحیانی اشاره کرد که از او حمایت کرده بودند و ‹بسیار مایۀ دلگرمی‌اش› بودند.‏ (‏کول ۴:‏۱۰،‏ ۱۱‏)‏ حتی عیسی هم به حمایت دوستانش،‏ چه فرشتگان و چه انسان‌ها نیاز داشت و از حمایت آنان قدردان بود.‏ (‏لو ۲۲:‏ ۴۳‏)‏ در میان گذاشتن نگرانی‌هایمان با دوستی بالغ به ما کمک می‌کند و به هیچ وجه نشانهٔ ضعف نیست.‏ ب۲۱/‏۴ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۴-‏۱۶

اگر حرف یا عمل هم‌ایمانتان شما را شدیداً ناراحت کند،‏ چه باید بکنید؟‏ سعی کنید صلح را حفظ کنید.‏ احساستان را در دعا به یَهُوَه بگویید.‏ برای هم‌ایمانتان هم دعا کنید و از یَهُوَه بخواهید کمکتان کند تا خصوصیات خوب او را ببینید؛‏ خصوصیاتی که یَهُوَه هم آن‌ها را دوست دارد.‏ (‏لو ۶:‏۲۸‏)‏ اگر نمی‌توانید خطای هم‌ایمانتان را ببخشید،‏ باید با او صحبت کنید.‏ به این فکر کنید که او هیچ‌وقت عمداً شما را ناراحت نمی‌کند.‏ (‏مت ۵:‏۲۳،‏ ۲۴‏)‏ وقتی با او صحبت می‌کنید،‏ محکومش نکنید.‏ اما اگر او نخواست صلح کند چطور؟‏ صبور باشید و با او مدارا کنید.‏ (‏کول ۳:‏۱۳‏)‏ از همه مهم‌تر،‏ کینه به دل نگیرید چون به رابطه‌تان با یَهُوَه صدمه می‌زند.‏ هیچ‌وقت احساسات منفی را در دلتان نگه ندارید.‏ با این کار نشان می‌دهید که یَهُوَه را بیشتر از هر چیز دیگری دوست دارید.‏—‏مز ۱۱۹:‏۱۶۵‏.‏ ب۲۱/‏۶ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۵