مه

یَهُوَه برای این که کمکمان کند پسرش را بشناسیم،‏ چهار انجیل را در کلامش گنجانده است.‏ این انجیل‌ها شامل گزارشاتی مربوط به زندگی و خدمت زمینی عیساست.‏ این گزارشات سخنان،‏ اعمال و احساسات عیسی را در بر می‌گیرد.‏ این چهار انجیل کمکمان می‌کند که بر نمونۀ عیسی تعمّق کنیم.‏ در واقع،‏ این انجیل‌ها شامل مسیر و روش زندگی عیساست.‏ بنابراین،‏ با بررسی آن‌ها می‌توانیم عیسی را بهتر بشناسیم و به‌دقت در جای پای او گام برداریم.‏ برای این که از انجیل‌ها نهایت فایده را ببریم،‏ نباید تنها به خواندن آن‌ها اکتفا کنیم.‏ بلکه باید آن‌ها را به‌دقت مطالعه و بر آن‌ها تعمّق کنیم.‏ (‏با یوشَع ۱:‏۸ مقایسه شود.‏)‏ گزارشات انجیل‌ها را در ذهن خود زنده کنید.‏ آنچه را که شخصیت‌های هر گزارش می‌دیدند،‏ می‌شنیدند و احساس می‌کردند،‏ در ذهن خود تجسّم کنید.‏ در نشریات سازمان تحقیق کنید.‏ ب۲۱/‏۴ ص ۵ ¶۱۱-‏۱۳

چند قرن قبل از این که عیسی به زمین بیاید،‏ یَهُوَه پیشگویی کرده بود که یکی از دوستان نزدیک مسیح،‏ بابت ۳۰ سکۀ نقره به او خیانت می‌کند.‏ (‏زکر ۱۱:‏۱۲،‏ ۱۳؛‏ مز ۴۱:‏۹‏)‏ زَکَریای نبی هم پیشگویی کرده بود:‏ «شبان را بزن و گوسفندان پراکنده خواهند شد.‏» (‏زکر ۱۳:‏۷‏)‏ پس اتفاقات قبل از مرگ عیسی،‏ تحقق پیشگویی‌های کتاب مقدّس بود و افراد فروتن با دیدن این اتفاقات باید به عیسی ایمان می‌آوردند،‏ نه این که او را رد می‌کردند.‏ آیا ما هم امروزه با این مشکل روبروییم؟‏ بله.‏ امروزه بعضی از خادمان باتجربۀ یَهُوَه،‏ حقیقت را ترک کرده‌اند،‏ مرتد شده‌اند و سعی کرده‌اند دیگران را هم گمراه کنند.‏ آن‌ها در رسانه‌ها و اینترنت،‏ اخبار منفی و دروغ‌هایی دربارۀ شاهدان یَهُوَه پخش کرده‌اند.‏ اما افراد فروتن نه تنها گمراه نمی‌شنود،‏ بلکه تشخیص می‌دهند که این اتفاقات تحقق پیشگویی‌های کتاب مقدّس است.‏—‏مت ۲۴:‏۲۴؛‏ ۲پطر ۲:‏۱۸-‏۲۲‏.‏ ب۲۱/‏۵ ص ۱۱ ¶۱۲؛‏ ص ۱۲ ¶۱۸-‏۱۹

کتاب مقدّس می‌گوید که با گذشت زمان،‏ درکمان از تعالیم آن بیشتر می‌شود.‏ (‏کول ۱:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ یَهُوَه حقایق کلامش را به‌تدریج آشکار می‌کند.‏ ما باید از خود صبر نشان دهیم تا آن‌ها را بهتر درک کنیم.‏ وقتی هیئت اداره‌کننده متوجه می‌شود که نکته‌ای نیاز به اصلاح دارد،‏ فوراً تغییرات لازم را ایجاد می‌کند.‏ هدف خیلی از فرقه‌های مسیحی از ایجاد تغییرات در تعالیمشان این است که پیروانشان را خشنود کنند و همرنگ دنیا شوند.‏ اما هدف سازمان یَهُوَه از ایجاد تغییرات این است که ما به یَهُوَه نزدیک‌تر شویم و مثل عیسی او را بپرستیم.‏ (‏یعقو ۴:‏۴‏)‏ اصلاحاتی که ما در تعالیممان ایجاد می‌کنیم بر اساس طرز فکر مردم دنیا نیست،‏ بلکه طبق درک بهترمان از کتاب مقدّس است.‏ بله،‏ ما شاهدان یَهُوَه حقیقت را خیلی دوست داریم!‏—‏۱تسا ۲:‏۳،‏ ۴‏.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۲۲ ¶۱۲

وقتی احساس تنهایی می‌کنید چه کاری می‌توانید انجام دهید؟‏ بر کمک‌هایی که یَهُوَه به شما کرده است تمرکز کنید.‏ (‏مز ۵۵:‏۲۲‏)‏ این کار کمکتان می‌کند که بدانید تنها نیستید.‏ به این فکر کنید که یَهُوَه چگونه به هم‌ایمانانی که احساس تنهایی می‌کنند کمک می‌کند.‏ (‏۱پطر ۵:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ برادری به نام هیروشی که تنها شاهد یَهُوَه در خانواده‌اش است می‌گوید:‏ «همۀ برادران و خواهران سخت تلاش می‌کنند تا به یَهُوَه خدمت کنند.‏ من که تنها شاهد یَهُوَه در خانواده‌ام هستم با دیدن آن‌ها تشویق می‌شوم.‏» همچنین به طور مرتب دعا کنید،‏ کتاب مقدّس را بخوانید و در جلسات شرکت کنید.‏ به یَهُوَه بگویید که چه احساسی دارید.‏ بسیار مهم است که کلام خدا را به طور مرتب بخوانید.‏ بر گزارشاتی که نشان می‌دهد یَهُوَه دوستتان دارد تعمّق کنید.‏ بعضی از برادران و خواهران،‏ آیات دلگرم‌کننده‌ای مثل مزمور ۲۷:‏۱۰ و اِشَعْیا ۴۱:‏۱۰ را به خاطر می‌سپارند.‏ بعضی‌ها هم هنگام آماده کردن برای جلسات و خواندن کتاب مقدّس به فایل‌های صوتی گوش می‌دهند و به این شکل،‏ کمتر احساس تنهایی می‌کنند.‏ ب۲۱/‏۶ ص ۹-‏۱۰ ¶۵-‏۸

شاید یکی از عزیزانتان را از دست داده‌اید؛‏ در این صورت روی گزارشات کتاب مقدّس دربارۀ رستاخیز تعمّق کنید و ایمانتان را به این موضوع تقویت کنید.‏ یا شاید یکی از اعضای خانواده‌تان از جماعت اخراج شده است؛‏ در این صورت روی این موضوع تعمّق کنید که تأدیب یَهُوَه همیشه بهترین نتیجه را دارد.‏ هر مشکلی که با آن روبرویید فرصتی است که بتوانید ایمانتان را تقویت کنید.‏ سفرۀ دلتان را در دعا برای یَهُوَه باز کنید.‏ خودتان را از دیگران دور نکنید و به برادران و خواهرانتان نزدیک بمانید.‏ (‏امث ۱۸:‏۱‏)‏ حتی اگر از لحاظ روحی تحت فشار هستید،‏ در فعالیت‌هایی شرکت کنید که کمکتان می‌کند پایدار بمانید.‏ (‏مز ۱۲۶:‏۵،‏ ۶‏)‏ سعی کنید در جلسات و خدمت موعظه فعال بمانید و برنامۀ مرتبی برای خواندن کتاب مقدّس داشته باشید.‏ همین طور سعی کنید روی برکات فوق‌العاده‌ای که یَهُوَه در آینده به شما می‌دهد تمرکز کنید.‏ هر چه بیشتر کمک‌های یَهُوَه را ببینید ایمانتان به او قوی‌تر می‌شود.‏ ب۲۱/‏۱۱ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۱۱؛‏ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۷

شاگردان عیسی از چه لحاظ مثل «کوچکان» هستند؟‏ افرادی که ثروتمند و سرشناس نیستند،‏ از دید دنیا بی‌اهمیت و حقیرند.‏ برای همین،‏ شاگردان عیسی در دید دیگران ‹کوچک› و کم‌اهمیت هستند.‏ (‏۱قر ۱:‏۲۶-‏۲۹‏)‏ اما یَهُوَه چنین دیدگاهی نسبت به آنان ندارد.‏ چرا عیسی به «کوچکان» اشاره کرد؟‏ چون شاگردانش از او پرسیده بودند:‏ «در پادشاهی آسمان‌ها چه کسی بزرگ‌ترین است؟‏» (‏مت ۱۸:‏۱‏)‏ در آن زمان،‏ برای خیلی از یهودیان،‏ شهرت و مقام مهم بود.‏ طوری که یک محقق می‌گوید:‏ «مردم تمام زندگی‌شان را صرف به دست آوردن شهرت و مقام می‌کردند.‏» خیلی از یهودیان می‌خواستند برتر از دیگران باشند.‏ عیسی می‌دانست که شاگردانش باید سخت تلاش می‌کردند تا این طرز فکرشان را تغییر دهند.‏ ب۲۱/‏۶ ص ۲۰ ¶۲؛‏ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۶،‏ ۸،‏۹

پولُس رسول نمونهٔ خوبی از یک پیر مسیحی بود.‏ مثلاً زمانی که در تِسالونیکی برادران نیاز به پند داشتند،‏ پولُس تردید نکرد؟‏ چگونه عمل کرد؟‏ در نامه‌اش،‏ اول آن‌ها را به خاطر وفاداری‌شان در خدمت،‏ تلاش،‏ زحمات و پایداری‌شان تحسین کرد.‏ بعد به آنچه بر سرشان آمده بود فکر کرد که چه آزارها دیده و چه سختی‌ها کشیده بودند.‏ (‏۱تسا ۱:‏۳؛‏ ۲تسا ۱:‏۴‏)‏ در ضمن به آن‌ها یادآور شد که برای مسیحیان دیگر نمونه بوده‌اند.‏ (‏۱تسا ۱:‏۸،‏ ۹‏)‏ حتماً این گفته‌های صمیمی و خالصانۀ پولُس،‏ دل برادران تِسالونیکی را بسیار شاد کرد!‏ شکی برای آن‌ها نبود که پولُس از صمیم قلب دوستشان دارد.‏ برای همین پولُس توانست در هر دو نامه‌اش به آن‌ها پندهای مؤثر و مفید دهد.‏—‏۱تسا ۴:‏۱،‏ ۳-‏۵،‏ ۱۱؛‏ ۲تسا ۳:‏۱۱،‏ ۱۲‏.‏ ب۲۲/‏۲ ص ۱۵ ¶۶

شیطان از طریق ادیان کاذب به مردم یاد داده است که خدا بی‌رحم است و عامل درد و رنج انسان‌هاست.‏ حتی بعضی از ادیان می‌گویند که دلیل مرگ بچه‌ها این است که خدا به فرشتگان بیشتری در آسمان نیاز دارد.‏ واقعاً که این تعلیم،‏ یک نوع بی‌احترامی به خداست!‏ ما می‌دانیم که یَهُوَه خدای بامحبتی است و هیچ‌وقت او را عامل بیماری‌ها و مرگ عزیزانمان نمی‌دانیم.‏ برعکس،‏ می‌دانیم که یَهُوَه یک روز به همۀ بیماری‌ها پایان می‌دهد و عزیزانمان را رستاخیز می‌دهد.‏ ما به دیگران هم می‌گوییم که یَهُوَه خدای مهربانی است.‏ به این شکل،‏ یَهُوَه می‌تواند جواب خوبی به شیطان بدهد.‏ (‏امث ۲۷:‏۱۱‏)‏ یَهُوَه خدایی دلسوز است.‏ او دوست ندارد که ما به خاطر ناکاملی،‏ بیماری،‏ آزار و اذیت یا هر دلیل دیگری،‏ درد و رنج بکشیم.‏ (‏مز ۲۲:‏۲۳،‏ ۲۴‏)‏ یَهُوَه دردهای ما را حس می‌کند و یک روز همۀ آن‌ها را از بین می‌برد.‏—‏با خروج ۳:‏۷،‏ ۸؛‏ اِشَعْیا ۶۳:‏۹ مقایسه شود.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۹-‏۱۰ ¶۹-‏۱۰

بزرگ‌ترین برکتی که انسان‌های مطیع به دست می‌آورند این است که می‌توانند تا ابد به یَهُوَه محبت کنند و او را بپرستند.‏ به‌زودی پادشاهی یَهُوَه روی زمین برقرار می‌شود و تمام زمین را به بهشت تبدیل می‌کند.‏ عیسی همۀ مشکلاتی را که به خاطر نافرمانی آدم و حوّا به وجود آمده،‏ از بین می‌برد.‏ یَهُوَه میلیون‌ها نفر را رستاخیز می‌دهد و آن‌ها می‌توانند تا ابد در بهشت روی زمین زندگی کنند.‏ (‏لو ۲۳:‏۴۲،‏ ۴۳‏)‏ وقتی خانوادۀ یَهُوَه روی زمین به کاملیت برسند،‏ همان ‹جلال و اکرامی› را خواهند داشت که داوود به آن اشاره کرد.‏ اگر شما جزوی از ‹گروه عظیم› هستید،‏ امید فوق‌العاده‌ای دارید.‏ (‏مکا ۷:‏۹‏)‏ یادتان باشد که یَهُوَه خیلی دوستتان دارد و می‌خواهد که شما عضو خانواده‌اش باشید.‏ پس سعی کنید یَهُوَه را خشنود کنید.‏ هر روز وعده‌های او را در فکر و دلتان زنده نگه دارید.‏ قدر فرصتی را که الآن و تا ابد برای پرستش یَهُوَه دارید بدانید و برای آن ارزش قائل شوید!‏ ب۲۱/‏۸ ص ۷ ¶۱۸-‏۱۹

اِرْمیای نبی با وجود بی‌توجهی و مخالفت مردم،‏ بیشتر از ۴۰ سال به آن‌ها موعظه کرد.‏ او مورد «تمسخر» مخالفان قرار گرفته بود و خیلی دلسرد شده بود.‏ (‏ار ۲۰:‏۸،‏ ۹‏)‏ اما اِرْمیا دست از تلاش نکشید!‏ چه چیز به اِرْمیا کمک کرد که افکار منفی را کنار بگذارد و با شادی موعظه کند؟‏ او روی دو نکته تمرکز کرد.‏ اول،‏ پیامی که موعظه می‌کرد،‏ به مردم «امید» آینده‌ای بهتر می‌داد.‏ (‏ار ۲۹:‏۱۱‏)‏ دوم،‏ یَهُوَه از طریق او پیامش را به مردم می‌رساند.‏ (‏ار ۱۵:‏۱۶‏)‏ ما هم در این دنیای تاریک به مردم امید می‌دهیم و پیام یَهُوَه را به گوش آنان می‌رسانیم.‏ اگر روی این نکات تمرکز کنیم،‏ با شادی موعظه می‌کنیم؛‏ حتی اگر مردم به پیاممان علاقه‌ای نشان ندهند.‏ اگر شاگردمان مطابق با انتظارمان پیشرفت نمی‌کند نباید دلسرد شویم.‏ برای شاگردسازی نیاز به صبر و حوصله است.‏—‏یعقو ۵:‏۷،‏ ۸‏.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۲۷ ¶۱۲-‏۱۳

حتی اگر سال‌هاست که به یَهُوَه خدمت می‌کنیم،‏ باید ایمانمان را به او قوی نگه داریم.‏ چرا؟‏ چون اگر مراقب نباشیم ایمانمان ضعیف می‌شود.‏ همان طور که دیدیم ما به حقایقی ایمان داریم که دیده نمی‌شود.‏ ممکن است چیزی را که نمی‌بینیم به‌راحتی فراموش کنیم.‏ برای همین پولُس گفت بی‌ایمانی ‹گناهی است که به‌راحتی به دست و پای ما می‌پیچد.‏› ما چطور می‌توانیم ایمانمان را قوی نگه داریم؟‏ (‏۲تسا ۱:‏۳‏)‏ مدام از یَهُوَه روح مقدّسش را درخواست کنید.‏ ایمان یکی از خصوصیات ثمرۀ روح‌القدس است.‏ (‏غلا ۵:‏۲۲،‏ ۲۳‏)‏ بدون کمک روح‌القدس نمی‌توانیم به وجود آفریدگار ایمان داشته باشیم و ایمانمان را قوی نگه داریم.‏ اگر مدام از یَهُوَه روح مقدّسش را درخواست کنیم،‏ آن را به ما می‌دهد.‏ (‏لو ۱۱:‏۱۳‏)‏ حتی می‌توانیم در دعا به یَهُوَه بگوییم:‏ «به ایمان ما بیفزا.‏» (‏لو ۱۷:‏۵‏)‏ به علاوه،‏ می‌توانیم به طور مرتب کتاب مقدّس را مطالعه کنیم.‏—‏مز ۱:‏۲،‏ ۳‏.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۶-‏۱۸

برادران و خواهران سالمند نقش مهمی در سازمان یَهُوَه دارند.‏ اگرچه آن‌ها قوّت و انرژی قبل را ندارند،‏ اما طی سال‌ها تجربیات زیادی به دست آورده‌اند.‏ این خادمان سالمند یَهُوَه می‌توانند به شکل‌های مختلف به او خدمت کنند.‏ برای مثال،‏ در کتاب مقدّس می‌خوانیم که موسی حدوداً ۸۰ سال داشت که به عنوان پیامبر و رهبر قوم اسرائیل انتخاب شد.‏ دانیال هم احتمالاً بالای ۹۰ سال داشت که به عنوان نبی یَهُوَه خدمت می‌کرد.‏ احتمالاً یوحنای رسول هم در همان سن،‏ کتاب مکاشفه را نوشت.‏ شَمعون یک مرد «درستکار و خداترس» بود،‏ ولی در کتاب مقدّس جزئیات زیادی دربارۀ او نیامده است.‏ اما یَهُوَه او را می‌شناخت و به او این افتخار را داد که عیسی را در زمان نوزادی ببیند و دربارۀ او و مادرش پیشگویی کند.‏—‏لو ۲:‏۲۲،‏ ۲۵-‏۳۵‏.‏ ب۲۱/‏۹ ص ۳-‏۴ ¶۵-‏۷

والدین نباید فرزندانشان را با هم مقایسه کنند یا از آن‌ها چیزی بخواهند که از توانشان خارج باشد.‏ این کار می‌تواند فرزندانشان را دلسرد و ناامید کند.‏ (‏افس ۶:‏۴‏)‏ یک خواهر به نام ساچیکو می‌گوید:‏ «مادرم توقع داشت که همۀ نمره‌های امتحانات مدرسه‌ام ۲۰ باشد.‏ الآن سال‌ها از دوران مدرسه می‌گذرد و با این که با تمام تلاش به یَهُوَه خدمت می‌کنم،‏ بعضی وقت‌ها حس می‌کنم که یَهُوَه از من راضی نیست.‏» داوود گفت که ‹خودش را به کارهای بزرگ و اموری که فراتر از حدّ اوست؛‏ مشغول نمی‌سازد.‏› فروتنی داوود باعث شده بود که قانع باشد و آرامشش را حفظ کند.‏ (‏مز ۱۳۱:‏۲‏)‏ والدین از داوود چه یاد می‌گیرند؟‏ والدین نباید از خودشان و فرزندشان انتظار بیش از حد داشته باشند.‏ آن‌ها باید با فروتنی نقاط قوّت و ضعف فرزندشان را در نظر بگیرند تا بتوانند به او کمک کنند که اهداف معقولی برای خودش تعیین کند.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۵-‏۶

یَهُوَه به هر یک از ما حق انتخاب داده است.‏ این تصمیم خودمان است که آیا می‌خواهیم به او خدمت کنیم یا خیر.‏ با این که بعضی‌ها والدین خوبی نداشته‌اند،‏ تصمیم گرفتند به یَهُوَه خدمت کنند و به او وفادار بمانند.‏ بعضی‌ها هم که والدینشان مطابق اصول یَهُوَه تربیتشان کرده بودند،‏ وقتی بزرگ شدند حقیقت را ترک کردند.‏ بله،‏ خدمت به یَهُوَه تصمیمی کاملاً شخصی است.‏ (‏یوش ۲۴:‏۱۵‏)‏ بنابراین،‏ اگر فرزندتان یَهُوَه را ترک کرده است،‏ هرگز خودتان را مقصر ندانید!‏ بعضی وقت‌ها هم ممکن است پدر یا مادر،‏ یَهُوَه و حتی خانوادۀ خود را ترک کند.‏ (‏مز ۲۷:‏۱۰‏)‏ این اتفاق برای فرزندانی که پدر و مادرشان را الگوی خود می‌دانستند،‏ خیلی دردناک است.‏ اگر پدر یا مادر شما حقیقت را ترک کرده است،‏ مطمئن باشید که یَهُوَه کاملاً احساستان را درک می‌کند.‏ یَهُوَه دوستتان دارد و از وفاداری شما قدردان است.‏ به یاد داشته باشید که شما نباید بابت تصمیم پدر یا مادرتان،‏ خود را مقصر بدانید.‏ ب۲۱/‏۹ ص ۲۷ ¶۵-‏۷

باید شخصی را که از جماعت اخراج می‌شود،‏ همچون گوسفندی بدانیم که بیماری واگیردار دارد.‏ (‏یعقو ۵:‏۱۴‏)‏ او از لحاظ روحانی بیمار است و به این دلیل از جماعت اخراج می‌شود که بیماری‌اش به دیگران سرایت نکند.‏ اخراج شخص خطاکار،‏ نشانۀ محبت یَهُوَه به برادران و خواهران در جماعت است و همچنین می‌تواند باعث شود که شخص توبه کند.‏ شخص اخراج‌شده می‌تواند با شرکت در جلسات،‏ غذای روحانی لازم را دریافت کند.‏ همین طور می‌تواند نشریات سازمان را بخواند و برنامه‌های شبکۀ تلویزیونی شاهدان یَهُوَه را تماشا کند.‏ وقتی پیران جماعت تغییرات مثبتی در شخص ببینند می‌توانند چند وقت یک بار با او صحبت کنند و کمکش کنند که دوباره به یَهُوَه نزدیک شود و در جماعت پذیرفته شود.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۹،‏ ۱۱

امروزه،‏ ما مثل مسیحیان قرن اول یَهُوَه را می‌پرستیم.‏ برای مثال،‏ ترتیبات سازمان یَهُوَه که شامل سرپرستان حوزه،‏ خادمان و پیران جماعت می‌شود،‏ دقیقاً مثل ترتیباتی است که رسولان در قرن اول پایه‌گذاری کردند.‏ (‏فیلیپ ۱:‏۱؛‏ تیت ۱:‏۵‏)‏ همین طور دیدگاهمان دربارۀ روابط جنسی،‏ ازدواج،‏ خون و برخورد با شخص خطاکار در جماعت،‏ دقیقاً طبق همان اصولی است که مسیحیان قرن اول دنبال می‌کردند.‏ (‏اعما ۱۵:‏۲۸،‏ ۲۹؛‏ ۱قر ۵:‏۱۱-‏۱۳؛‏ ۶:‏۹،‏ ۱۰؛‏ عبر ۱۳:‏۴‏)‏ کلام خدا نشان می‌دهد که تنها «یک ایمان» مورد قبول یَهُوَه است.‏ (‏افس ۴:‏۴-‏۶‏)‏ چه افتخار بزرگی است که ما شاهد یَهُوَه هستیم و با یَهُوَه و مقاصدش آشناییم!‏ ما اطمینان داریم که حقیقت را یافته‌ایم و نمی‌خواهیم آن را از دست بدهیم.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۱۵-‏۱۷

لشکر بزرگی از موآبیان،‏ عَمّونیان و ساکنین کوه سِعیر قصد داشتند به یِهوشافاط،‏ خانوادۀ او و قومش حمله کنند.‏ (‏۲توا ۲۰:‏۱،‏ ۲‏)‏ یِهوشافاط در آن شرایط چه کار کرد؟‏ دعای یِهوشافاط در دوم تواریخ ۲۰:‏۵-‏۱۲‏،‏ نشان می‌دهد که او چقدر به یَهُوَه اعتماد داشت.‏ یَهُوَه از طریق یک لاوی به نام یَحَزیئیل به یِهوشافاط سخنان آیهٔ روز را گفت.‏ یِهوشافاط کاملاً به یَهُوَه اعتماد کرد و فرمانش را انجام داد.‏ وقتی یِهوشافاط و لشکرش به میدان نبرد رفتند،‏ او در ردیف اول به جای جنگجویان ماهر،‏ افراد غیرمسلّحی را گذاشت که برای یَهُوَه سرود بخوانند.‏ یَهُوَه هم همان طور که به یِهوشافاط قول داده بود،‏ لشکر دشمن را شکست داد.‏—‏۲توا ۲۰:‏۱۸-‏۲۳‏.‏ ب۲۱/‏۱۱ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۶-‏۷

یَهُوَه در سختی‌ها کمکمان می‌کند که به او وفادار بمانیم.‏ (‏۲قر ۴:‏۷-‏۹‏)‏ مزمورنویس هم به ما اطمینان داد که محبت پایدار یَهُوَه همیشه شامل حالمان می‌شود؛‏ او گفت:‏ «چشمان خداوند بر ترسندگان اوست،‏ بر آنان که به [محبت پایدار] او امیدوارند.‏» (‏مز ۳۳:‏۱۸-‏۲۲‏)‏ ما می‌خواهیم به یاد داشته باشیم که یَهُوَه به همۀ انسان‌ها محبت نشان داده است.‏ اما محبت پایدارش را تنها به کسانی ابراز می‌کند که خادم او می‌شوند.‏ او از روی محبت پایدار از ما محافظت می‌کند،‏ ترکمان نمی‌کند و به وعده‌هایش عمل می‌کند.‏ او می‌خواهد که ما همیشه دوست او باشیم!‏ (‏مز ۴۶:‏۱،‏ ۲،‏ ۷‏)‏ بنابراین،‏ با هر سختی و مشکلی که روبرو باشیم،‏ یَهُوَه به ما قوّت می‌دهد تا به او وفادار بمانیم.‏ ب۲۱/‏۱۱ ص ۶-‏۷ ¶۱۷-‏۱۸

شاید ما کسانی را دیده باشیم که برای سال‌ها از همکار،‏ همکلاسی یا اعضای خانواده‌شان کینه به دل دارند!‏ ده برادر ناتنی یوسف هم از او کینه به دل داشتند و در نهایت دست به کاری زدند که نشانۀ نفرتشان از او بود.‏ (‏پیدا ۳۷:‏۲-‏۸،‏ ۲۵-‏۲۸‏)‏ واکنش یوسف چه بود؟‏ وقتی او به قدرت رسید و می‌توانست به‌راحتی از برادرانش انتقام بگیرد،‏ آن‌ها را بخشید.‏ او از آن‌ها کینه به دل نگرفته بود،‏ بلکه مطابق اصلی عمل کرد که بعدها در لاویان ۱۹:‏۱۸ نوشته شد.‏ (‏پیدا ۵۰:‏۱۹-‏۲۱‏)‏ مسیحیانی که می‌خواهند خدا را خشنود کنند باید از نمونۀ یوسف سرمشق گیرند؛‏ او به جای این که از برادرانش انتقام بگیرد،‏ آن‌ها را بخشید.‏ عیسی هم در دعای نمونه،‏ ما را ترغیب کرد که دیگران را ببخشیم.‏ (‏مت ۶:‏۹،‏ ۱۲‏)‏ همچنین پولُس رسول به مسیحیان گفت:‏ «ای عزیزان،‏ انتقام مگیرید.‏»—‏روم ۱۲:‏۱۹‏.‏ ب۲۱/‏۱۲ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۳-‏۱۴

شب ۱۴ نیسان ۳۳ میلادی،‏ عیسی به باغ جِتسیمانی رفت تا سفرۀ دلش را پیش یَهُوَه باز کند.‏ (‏لو ۲۲:‏۳۹-‏۴۴‏)‏ در آن شب،‏ عیسی ‹دعاهای التماس‌آمیزش را با فریادهای بلند و اشک› به یَهُوَه تقدیم کرد.‏ (‏عبر ۵:‏۷‏)‏ عیسی شب قبل از مرگش دربارۀ چه چیزی دعا کرد؟‏ او از یَهُوَه خواست قوّت لازم را به او بدهد تا بتواند وفادار بماند و خواست او را انجام بدهد.‏ یَهُوَه هم دعای پسرش را شنید و از طریق یک فرشته به او قوّت داد.‏ عیسی می‌دانست که حفظ وفاداری و دفاع از نام یَهُوَه چقدر اهمیت دارد.‏ یَهُوَه به درخواست عیسی هم گوش داد.‏ چرا؟‏ چون اولویت زندگی عیسی،‏ وفاداری به یَهُوَه و دفاع از نام او بود.‏ اگر ما هم مثل عیسی عمل کنیم یَهُوَه به دعاهایمان گوش می‌دهد و کمکمان می‌کند.‏—‏مز ۱۴۵:‏۱۸‏.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۱۸ ¶۱۵-‏۱۷

ما از نظر سیاسی بی‌طرف هستیم،‏ به همین دلیل خیلی از مردم ما را قبول نمی‌کنند.‏ آن‌ها توقع دارند که ما در انتخابات شرکت کنیم.‏ اما ما می‌دانیم که اگر یک انسان را به عنوان حاکم انتخاب کنیم،‏ در واقع یَهُوَه را رد می‌کنیم.‏ (‏۱سمو ۸:‏۴-‏۷‏)‏ همین طور شاید مردم انتظار داشته باشند که ما مدرسه و بیمارستان بسازیم و کارهای خیریه انجام دهیم.‏ اما تمرکز ما روی خدمت موعظه است و به دنبال یک راه‌حل فوری برای مشکلات بشر نیستیم؛‏ به همین دلیل خیلی از مردم ما را رد می‌کنند.‏ چگونه می‌توانیم ایمانمان را حفظ کنیم؟‏ (‏مت ۷:‏۲۱-‏۲۳‏)‏ تمرکز اصلی ما باید روی کاری باشد که عیسی از ما خواسته است.‏ هیچ وقت نباید خودمان را درگیر مشکلات سیاسی و اجتماعی این دنیا کنیم.‏ ما مردم را دوست داریم و به مشکلاتشان اهمیت می‌دهیم،‏ اما می‌دانیم که تنها راه‌حل مشکلاتشان این است که با پادشاهی خدا آشنا شوند و یک رابطۀ نزدیک با یَهُوَه داشته باشند.‏ ب۲۱/‏۵ ص ۷ ¶۱۹-‏۲۰

خیلی از حکومت‌ها که ادعای خداپرستی می‌کنند،‏ حاضر نیستند از قدرتشان دل بکنند.‏ امروزه هم مثل قرن اول،‏ دولت‌ها خادمان یَهُوَه را مورد آزار و اذیت قرار می‌دهند و به این شکل مخالفتشان را با یَهُوَه و عیسی نشان می‌دهند.‏ (‏اعما ۴:‏۲۵-‏۲۸‏)‏ یَهُوَه چه می‌کند؟‏ مزمور ۲:‏۱۰-‏۱۲ می‌گوید:‏ «پس حال خردمند باشید،‏ ای شاهان،‏ و ادب شوید،‏ ای فرمانداران جهان.‏ خداوند را با ترس عبادت کنید و با لرز به وجد آیید.‏ پسر را ببوسید،‏ مبادا به خشم آید،‏ و در راه هلاک شوید،‏ زیرا خشم او به دمی افروخته می‌شود.‏ خوشا به حال همۀ آنان که به او پناه می‌برند.‏» بله،‏ یَهُوَه از روی محبت،‏ به مخالفان فرصت داده است تا طرز فکرشان را اصلاح کنند و پادشاهی خدا را بپذیرند.‏ اما زمان زیادی برای این کار ندارند.‏ فرصت زیادی برای شناخت یَهُوَه باقی نمانده است.‏—‏ اشع ۶۱:‏۲‏.‏ ب۲۱/‏۹ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۸-‏۹

منظور پولُس این بود که به هر چیزی که داریم قانع باشیم.‏ (‏فیلیپ ۴:‏۱۲‏)‏ با ارزش‌ترین دارایی ما رابطه‌مان با یَهُوَه خداست نه مادیات.‏ (‏حب ۳:‏۱۷،‏ ۱۸‏)‏ بعد از این که اسرائیلیان ۴۰ سال در بیابان زندگی کرده بودند،‏ موسی به آن‌ها گفت:‏ «یهوه خدایتان شما را در همۀ کارهای دستتان برکت داده است‏.‏ در این چهل سال یهوه خدایتان با شما بوده است و چیزی کم نداشته‌اید.‏» (‏تث ۲:‏۷‏)‏ طی آن ۴۰ سال یَهُوَه به آن‌ها مَنّا برای خوردن داد و اجازه نداد لباس‌هایی که هنگام خروج از مصر به تن داشتند کهنه و پاره شود.‏ (‏تث ۸:‏۳،‏ ۴‏)‏ اگر یاد بگیریم به آنچه داریم قانع باشیم یَهُوَه خوشحال می‌شود.‏ او می‌خواهد که ما هر چه داریم،‏ برکتی از طرف او بدانیم و قدردان باشیم.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۵،‏ ۶ ¶۱۰-‏۱۱

شما شوهران مسئول مراقبت از خانواده‌تان هستید.‏ برای همین سخت کار می‌کنید تا از آن‌ها حمایت کنید.‏ وقتی با مشکلی روبرو می‌شوید،‏ ممکن است فکر کنید که خودتان به‌تنهایی می‌توانید آن مشکل را حل کنید.‏ اما بر این احساستان غلبه کنید.‏ به جای این که بر خودتان تکیه کنید،‏ در دعاهای شخصی از یَهُوَه کمک بخواهید.‏ همین طور با همسرتان دعا کنید.‏ راهنمایی‌های کتاب مقدّس و نشریاتمان را به کار ببرید.‏ شاید تصمیماتی که بر اساس اصول کتاب مقدّس می‌گیرید،‏ از نظر دیگران عاقلانه نباشد.‏ آن‌ها ممکن است بگویند که پول و مادیات،‏ به بهترین شکل می‌تواند از خانواده‌تان محافظت کند.‏ اما نمونۀ یِهوشافاط پادشاه را به یاد داشته باشید.‏ (‏۲توا ۲۰:‏۱-‏۳۰‏)‏ او در عمل نشان داد که به یَهُوَه اعتماد دارد.‏ همان طور که یَهُوَه او را تنها نگذاشت،‏ شما را هم تنها نمی‌گذارد.‏—‏مز ۳۷:‏۲۸؛‏ عبر ۱۳:‏۵‏.‏ ب۲۱/‏۱۱ ص ۱۵ ¶۶؛‏ ص ۱۶ ¶۸

عدالت‌خواهی ما تحت تأثیر ناکاملی‌مان است.‏ یَهُوَه خدا انسان را شبیه خود آفریده،‏ به این خاطر ما انصاف و عدالت را دوست داریم.‏ (‏پیدا ۱:‏۲۶‏)‏ در عین حال،‏ ما انسان‌ها ناکاملیم و حتی وقتی فکر می‌کنیم تمامی جوانب موضوعی را در نظر گرفته‌ایم،‏ باز هم ممکن است در قضاوت خطا کنیم.‏ نمونۀ آن قضاوت یونس پیامبر در مورد مردم نِینَواست.‏ زمانی که یَهُوَه خدا مردم نِینَوا را بخشید،‏ یونس از این تصمیم یَهُوَه راضی نبود و ناراحت شد.‏ (‏یون ۳:‏۱۰–‏۴:‏۱‏)‏ اما تصمیم یَهُوَه باعث نجات بیش از ۱۲۰٬۰۰۰ نفر از مردم توبه‌کار نِینَوا شد.‏ واضح است که یونس بود که مردم نِینَوا را ناعادلانه قضاوت کرده بود و باید طرز فکرش را عوض می‌کرد،‏ نه یَهُوَه.‏ یَهُوَه نباید لزوماً تصمیماتش را برای ما توضیح دهد.‏ درست است که در گذشته یَهُوَه به خادمانش اجازه داده نظرشان را در مورد تصمیمات او بگویند.‏ (‏پیدا ۱۸:‏۲۵؛‏ یون ۴:‏۲،‏ ۳‏)‏ گاه توضیحاتی نیز به آنان داده است.‏ (‏یون ۴:‏۱۰،‏ ۱۱‏)‏ اما مسلّم است که یَهُوَه خدا نیازی به مشورت یا تأیید ما ندارد.‏—‏اشع ۴۰:‏۱۳،‏ ۱۴؛‏ ۵۵:‏۹‏.‏ ب۲۲/‏۲ ص ۳-‏۴ ¶۵-‏۶

ما هم می‌خواهیم «کوچک‌ترین» باشیم و ‹دیگران را از خود بهتر بدانیم.‏› (‏فیلیپ ۲:‏۳‏)‏ هر چه بیشتر این طرز فکر را در خود پرورش دهیم،‏ کمتر باعث دلخوری دیگران می‌شویم.‏ اگر بر خصوصیات مثبت برادران و خواهرانمان تمرکز کنیم،‏ متوجه می‌شویم که آن‌ها در بعضی زمینه‌ها،‏ بهتر از ما هستند.‏ پولُس به مسیحیان قُرِنتُس گفت:‏ «چه کسی تو را از دیگری متفاوت ساخته است؟‏ به‌راستی،‏ چه داری که به تو عطا نشده باشد؟‏ پس حال که به تو عطا شده است،‏ چرا به گونه‌ای فخر می‌کنی که گویی به تو عطا نشده است؟‏» (‏۱قر ۴:‏۷‏)‏ ما هیچ‌وقت نمی‌خواهیم توجه دیگران را به خودمان جلب کنیم یا خود را بهتر از دیگران بدانیم.‏ برای مثال،‏ اگر برادری سخنران خوبی است یا خواهری در شروع کردن مطالعۀ کتاب مقدّس با دیگران مهارت دارد،‏ باید بابت آن‌ها یَهُوَه را جلال دهند.‏ ب۲۱/‏۶ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۹-‏۱۰

امروزه موعظه کردن برای خیلی از شاهدان یَهُوَه سخت‌تر شده است.‏ در بعضی از مناطق،‏ مبشّران نمی‌توانند به‌راحتی در مجتمع‌های مسکونی موعظه کنند؛‏ چون نگهبان آن مجتمع‌ها به افراد ناشناس اجازۀ ورود نمی‌دهد.‏ در بعضی از محدوده‌ها هم مبشّران مردم را به‌ندرت در خانه می‌یابند یا در محدوده‌های کم‌جمعیت موعظه می‌کنند.‏ آن‌ها باید مسافت‌های طولانی طی کنند و شاید اصلاً نتوانند با کسی صحبت کنند.‏ اگر ما هم در موعظه چنین مشکلاتی داریم،‏ نباید ناامید شویم.‏ سعی کنید در زمانی دیگر به موعظه بروید.‏ اگر زمانی موعظه کنیم که مردم خانه هستند می‌توانیم با افراد بیشتری صحبت کنیم.‏ از آنجایی که هیچ جا خانۀ آدم نمی‌شود،‏ مردم دیر یا زود به خانه برمی‌گردند!‏ خیلی از مبشّران ترجیح می‌دهند که عصرها یا شب‌ها موعظه کنند،‏ چون می‌توانند با افراد بیشتری صحبت کنند.‏ به علاوه،‏ مردم در این ساعت‌ها وقت بیشتری برای صحبت کردن دارند.‏ ب۲۱/‏۵ ص ۱۵ ¶۵،‏ ۷

آیا ما هم امروزه با این مشکل روبروییم؟‏ بله.‏ شاهدان یَهُوَه در جشن‌هایی مثل جشن تولّد و سال نو یا رسوم ملی و مراسم خاکسپاری‌ای که برخلاف کتاب مقدّس است شرکت نمی‌کنند.‏ این موضوع بیشتر مردم را ناراحت می‌کند.‏ مردم شاید واقعاً فکر می‌کنند که این رسوم برای خدا قابل قبول است.‏ اما اگر به جای تعالیم کتاب مقدّس،‏ این رسوم را انجام دهند،‏ هیچ وقت نمی‌توانند خدا را خشنود کنند.‏ (‏مرق ۷:‏۸-‏۹‏)‏ چگونه می‌توانیم ایمانمان را حفظ کنیم؟‏ باید قوانین و اصول یَهُوَه را از ته دل دوست داشته باشیم.‏ (‏مز ۱۱۹:‏۹۷،‏ ۱۱۳،‏ ۱۶۳-‏۱۶۵‏)‏ وقتی یَهُوَه را دوست داشته باشیم،‏ رسومی را که باعث ناراحتی‌اش می‌شود کنار می‌گذاریم و اجازه نمی‌دهیم که هیچ چیز محبتمان را به او کم کند.‏ ب۲۱/‏۵ ص ۶ ¶۱۵-‏۱۶

چگونه می‌توانیم پند پولُس رسول را به کار گیریم؟‏ ما باید با مطالعۀ مرتب کلام خدا،‏ پشتکار در دعا و تمرکز بر خدمتمان،‏ همیشه ایمانمان را قوی نگه داریم.‏ (‏۲تیمو ۴:‏۴‏)‏ در این صورت،‏ شنیدن اخبار منفی دربارۀ شاهدان یَهُوَه نگرانمان نمی‌کند.‏ (‏اشع ۲۸:‏۱۶‏)‏ محبت ما به یَهُوَه،‏ کلامش و هم‌ایمانانمان به ما کمک می‌کند تا تحت تأثیر کسانی که حقیقت را ترک کرده‌اند قرار نگیریم و گمراه نشویم.‏ در قرن اول،‏ خیلی از مردم گمراه شدند و عیسی را رد کردند.‏ اما بسیاری هم،‏ از جمله یکی از اعضای سَنهِدرین و تعداد زیادی از کاهنان به او ایمان آوردند.‏ (‏اعما ۶:‏۷؛‏ مت ۲۷:‏۵۷-‏۶۰؛‏ مرق ۱۵:‏۴۳‏)‏ امروزه هم میلیون‌ها نفر به عیسی ایمان آورده‌اند؛‏ چون حقایق کلام خدا را دوست دارند و به آن ایمان دارند.‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «دوستداران شریعت تو را سلامتی بسیار است،‏ و هیچ چیز سبب لغزش آنان نمی‌شود.‏»—‏مز ۱۱۹:‏۱۶۵‏.‏ ب۲۱/‏۵ ص ۱۳ ¶۲۰-‏۲۱

پولُس رسول می‌دانست هر کاری که انجام می‌داد،‏ تنها با قدرت یَهُوَه بود،‏ نه با قدرت خودش.‏ یَهُوَه با روح مقدّسش به او کمک کرد تا با وجود آزار و اذیت‌ها،‏ سختی‌ها و زندانی شدن،‏ تا جای ممکن موعظه کند.‏ تیموتائوس هم مثل پولُس،‏ باید برای خدمتش به قدرت یَهُوَه تکیه می‌کرد.‏ او با پولُس به سفرهای میسیونری می‌رفت.‏ به علاوه،‏ پولُس او را به جماعت‌های مختلف می‌فرستاد تا آن‌ها را تشویق کند.‏ (‏۱قر ۴:‏۱۷‏)‏ شاید تیموتائوس فکر می‌کرد که برای این مسئولیت‌ها صلاحیت ندارد.‏ احتمالاً به همین دلیل،‏ پولُس به او گفت:‏ «هرگز مگذار کسی تو را به دلیل جوانی‌ات تحقیر کند.‏» (‏۱تیمو ۴:‏۱۲‏)‏ همچنین،‏ تیموتائوس اغلب بیمار بود.‏ (‏۱تیمو ۵:‏۲۳‏)‏ با این حال،‏ او می‌دانست که با کمک روح مقدّس یَهُوَه می‌تواند به موعظه ادامه دهد و به هم‌ایمانانش خدمت کند.‏—‏۲تیمو ۱:‏۷‏.‏ ب۲۱/‏۵ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۶-‏۷

اصلی که در یعقوب ۱:‏۱۹ آمده برای پنددهنده بسیار مهم است.‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «هر کس باید در شنیدن تند،‏ در گفتن کُند و در خشم آهسته باشد.‏» شاید پیر جماعت تصوّر کند که از تمامی جوانب موضوع با خبر است،‏ اما آیا واقعاً چنین است؟‏ امثال ۱۸:‏۱۳ نکتۀ مهمی را یادآور می‌شود:‏ «پاسخ دادن پیش از شنیدن،‏ نادانی است و شرمساری.‏» بهترین کار این است که پنددهنده مستقیم از هم‌ایمانش بخواهد که موقعیتش را توضیح دهد و پیش از گفتن هر چیز،‏ اول بشنود.‏ اول می‌بایست بپرسد:‏ «چه پیش آمده؟‏» «چطور می‌توانم کمک کنم؟‏» اگر پیران جماعت وقت بگذارند و از موقعیت و مشکلات هم‌ایمانمان آگاه شوند،‏ بهتر می‌توانند به او کمک کنند.‏ پند مؤثر خواندن چند آیه و دادن چند پیشنهاد نیست.‏ برادران و خواهرانمان باید حس کنند که برای پیران جماعت اهمیت دارند،‏ پیران درکشان می‌کنند و می‌خواهند کمکشان کنند.‏ ب۲۲/‏۲ ص ۱۷ ¶۱۴-‏۱۵