نوامبر

اگر بخواهیم با دیدگاه محدود انسانی،‏ یونُس را قضاوت کنیم،‏ شاید او را شخصی غیر قابل اعتماد و حتی سرکش بدانیم.‏ یَهُوَه مستقیماً به او فرمان داده بود که پیام داوری را به اهالی نِینَوا اعلام کند.‏ اما او بجای اطاعت از یَهُوَه،‏ بر کشتی‌ای سوار شد تا ‹از حضور خداوند بگریزد.‏› (‏یون ۱:‏۱-‏۳‏)‏ آیا شما حاضر بودید به چنین شخصی یک فرصت دیگر بدهید؟‏ احتمالاً خیر!‏ اما یَهُوَه دلایل خوبی داشت که به یونُس این فرصت را بدهد.‏ (‏یون ۳:‏۱،‏ ۲‏)‏ بدون شک،‏ یونُس بارها به یَهُوَه دعا کرده بود.‏ او در یکی از دعاهایش در شکم ماهی،‏ شخصیت درونی خود را آشکار ساخت.‏ (‏یون ۲:‏۱،‏ ۲،‏ ۹‏)‏ این دعا نشان می‌دهد که او واقعاً شخصی نبود که بخواهد از مأموریتش فرار کند؛‏ بلکه شخصی فروتن و سپاسگزار بود و مصمم بود که از یَهُوَه اطاعت کند.‏ بنابراین جای تعجب نیست که یَهُوَه،‏ یونُس را بر اساس خطایش قضاوت نکرد.‏ او به دعای یونُس پاسخ داد و همچنان از او به عنوان نبی خود استفاده کرد!‏ بسیار اهمیت دارد که پیران جماعت پیش از پند دادن،‏ همهٔ جوانب را با دقت ‹بشنوند.‏› ب۲۰/‏۴ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۴-‏۶

مسیحیان قرن اول تعالیم مسیحی را پذیرفتند و کمک روح‌القدس را طلبیدند تا بتوانند کلام خدا را درک کنند.‏ آنان نوشته‌های مقدّس را بررسی می‌کردند تا از درستیِ این تعالیم کاملاً اطمینان یابند.‏ (‏اعما ۱۷:‏۱۱،‏ ۱۲؛‏ عبر ۵:‏۱۴‏)‏ ایمان آنان تنها بر پایهٔ احساسات بنا نشده بود.‏ به علاوه،‏ انگیزهٔ آنان از خدمت به یَهُوَه این نبود که معاشرت با هم‌ایمانانشان را دوست داشتند.‏ بلکه ایمانشان بر پایهٔ ‹شناخت دقیق خدا› بنا شده بود.‏ (‏کول ۱:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ حقایق کلام خدا هرگز تغییر نمی‌کند.‏ (‏مز ۱۱۹:‏۱۶۰‏)‏ برای مثال،‏ اگر هم‌ایمانی ما را آزرده‌خاطر کند یا مرتکب گناهی جدّی شود،‏ یا اگر ما با سختی‌ها و مشکلات روبرو شویم،‏ این حقایق همچنان ثابت می‌ماند.‏ بنابراین باید با حقایق کلام خدا کاملاً آشنا باشیم و از درستیِ آن اطمینان داشته باشیم.‏ اگر ایمانی مستحکم بر پایهٔ این حقایق بنا کنیم،‏ هنگام رویارویی با سختی‌ها و مشکلات،‏ ایمانمان از ما محافظت می‌کند؛‏ درست مانند لنگری که یک کشتی را در دریایی توفانی محفوظ نگاه می‌دارد.‏ ب۲۰/‏۷ ص ۹-‏۱۰ ¶۶-‏۷

در دید عیسی،‏ حمایت ما از مسح‌شدگان،‏ حمایت از خود اوست.‏ (‏مت ۲۵:‏۳۴-‏۴۰‏)‏ مهم‌ترین راه حمایت از مسح‌شدگان این است که مطابق فرمان عیسی با تمام توان در شاگردسازی شرکت نماییم.‏ (‏مت ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰‏)‏ مسح‌شدگان تنها با کمک دیگر شاهدان یَهُوَه که کتاب مقدّس آنان را ‹گوسفندان دیگر› می‌خواند،‏ قادرند فعالیت موعظهٔ جهانی را به انجام رسانند.‏ (‏یو ۱۰:‏۱۶‏)‏ اگر شما یکی از این شاهدان هستید،‏ هر بار که در فعالیت موعظه شرکت می‌کنید،‏ دلبستگی و محبت خود را نه تنها به مسح‌شدگان بلکه به عیسی نیز نشان می‌دهید.‏ ما همچنین می‌توانیم با حمایت مالی از فعالیتی که یَهُوَه و عیسی هدایت می‌کنند،‏ دوست آنان شویم.‏ (‏لو ۱۶:‏۹‏)‏ به عنوان مثال،‏ می‌توانیم برای حمایت از فعالیت جهانی اعانه دهیم.‏ این اعانات جهت موعظه در محدوده‌های دورافتاده،‏ ساخت و نگهداری اماکن پرستش و امدادرسانی به مصیبت‌زدگان صرف می‌شود.‏ همچنین می‌توانیم برای تأمین هزینه‌های جماعتمان اعانه دهیم و به هم‌ایمانان نیازمند کمک کنیم.‏​—‏امث ۱۹:‏۱۷‏.‏ ب۲۰/‏۴ ص ۲۴ ¶۱۲-‏۱۳

مطابق این پیشگویی،‏ پادشاه شمال چگونه ‹به خدایان پدرانش اعتنا نکرد؟‏› دولت شوروی با هدف برکناری ادیان،‏ بر آن شد که قدرت را از تمام ارگان‌های مذهبی بگیرد.‏ حتی از سال ۱۹۱۸ به مدارس دستور داده بود که به دانش‌آموزان تعلیم دهند که خدا وجود ندارد.‏ حال،‏ پادشاه شمال چگونه «خدای دژها را حرمت خواهد نهاد؟‏» دولت شوروی بودجهٔ بسیار بالایی را به مجهز ساختن ارتش و تولید هزاران سلاح هسته‌ای اختصاص داد تا قدرتش را افزایش دهد.‏ پادشاه شمال و پادشاه جنوب به‌قدری خود را از لحاظ نظامی مجهز کردند که بتوانند میلیاردها نفر را قتل عام کنند!‏ پادشاه شمال برای دستیابی به مقصودی مهم،‏ با پادشاه جنوب شروع به همکاری کرد.‏ هدف آنان این بود که ‹مکروهِ ویرانگر را بر پا کنند.‏› منظور همان سازمان ملل متحد است.‏​—‏دان ۱۱:‏۳۱‏.‏ ب۲۰/‏۵ ص ۶-‏۷ ¶۱۶-‏۱۷

چه کسانی می‌توانند در یافتن مبشّران غیرفعال کمک کنند؟‏ همهٔ ما از جمله پیران مسیحی،‏ پیشگامان،‏ اعضای خانوادهٔ شخص و دیگر هم‌ایمانانمان در جماعت در این کار نقش داریم.‏ آیا یکی از دوستان یا خویشاوندان شما غیرفعال شده است؟‏ آیا هنگام موعظهٔ خانه‌به‌خانه یا موعظه در اماکن عمومی با مبشّری غیرفعال برخورد کرده‌اید؟‏ در این صورت،‏ اگر او شمارهٔ تلفن یا آدرسش را به شما داد،‏ می‌توانید آن را به پیران جماعتتان بدهید.‏ پیر جماعتی به نام توماس می‌گوید:‏ «ابتدا از برادران و خواهران می‌پرسم که آیا آدرسی از مبشّران غیرفعال دارند.‏ یا از آنان می‌پرسم که آیا مبشّری را می‌شناسند که دیگر در جلسات شرکت نمی‌کند.‏ سپس،‏ وقتی به دیدن مبشّران غیرفعال می‌روم،‏ حال فرزندان و خویشاوندانشان را نیز جویا می‌شوم.‏ برخی از آنان فرزندانشان را با خود به جلسات می‌آوردند.‏ شاید این فرزندان نیز مبشّر غیرفعال باشند.‏ بنابراین،‏ می‌توان به آنان نیز کمک کرد که نزد یَهُوَه بازگردند.‏» ب۲۰/‏۶ ص ۲۴ ¶۱؛‏ ص ۲۵ ¶۶-‏۷

در بین تمام آفریده‌های یَهُوَه،‏ تنها ما انسان‌ها قادریم با به خاطر سپردن اتفاقات گذشته،‏ از آن‌ها درس بگیریم.‏ به این شکل،‏ می‌توانیم معیارهای بهتری را دنبال کنیم و طرز فکر و روش زندگی‌مان را تغییر دهیم.‏ (‏۱قر ۶:‏۹-‏۱۱؛‏ کول ۳:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ همچنین می‌توانیم وجدانمان را طوری تربیت کنیم که خوب را از بد تشخیص دهد.‏ (‏عبر ۵:‏۱۴‏)‏ به علاوه،‏ قادریم خصوصیاتی همچون محبت،‏ همدردی و رحمت را از خود نشان دهیم و همچون یَهُوَه عادلانه عمل نماییم.‏ به راستی که توانایی به خاطر سپردن،‏ هدیه‌ای از طرف یَهُوَه است.‏ یک راه قدردانی از این هدیه این است که کمک‌ها و دلگرمی‌های یَهُوَه را همیشه به یاد داشته باشیم.‏ به این شکل،‏ اطمینان می‌یابیم که او در آینده نیز کمکمان خواهد کرد.‏ (‏مز ۷۷:‏۱۲؛‏ ۷۸:‏۴،‏ ۷‏)‏ راه دیگر،‏ به خاطر سپردن اعمال نیکوی دیگران و قدردانی از آنان است.‏ محققان به این نتیجه رسیده‌اند که افراد قدردان شادتر از دیگرانند.‏ ب۲۰/‏۵ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۲-‏۱۳

به زمانی فکر کنید که موسی در شکاف صخره‌ای بود و در رؤیایی جلال یَهُوَه را دید.‏ در کتاب «بینش بر نوشته‌های مقدّس» در این باره آمده است:‏ «احتمالاً این حیرت‌انگیزترین واقعه‌ای بود که پیش از آمدن عیسی بر روی زمین،‏ می‌توانست برای یک نفر رخ دهد!‏» موسی سخنانی شنید که به احتمال زیاد فرشتهٔ یَهُوَه به زبان می‌آورد:‏ «یهوه،‏ یهوه،‏ خدای رحیم و فیّاض،‏ دیر خشم،‏ و آکنده از محبت و وفا،‏ پایدار در محبت برای هزار پشت،‏ و آمرزندهٔ تقصیر و نافرمانی و گناه.‏» (‏خرو ۳۳:‏۱۷-‏۲۳؛‏ ۳۴:‏۵-‏۷‏)‏ پس از آن،‏ وقتی موسی نام یَهُوَه را همان طور که در آیهٔ امروز آمده،‏ به کار می‌برد احتمالاً آن واقعه در ذهنش زنده می‌شد.‏ وقتی ما به نام یَهُوَه فکر می‌کنیم،‏ بجاست که بر شخصیت او نیز تعمّق کنیم.‏ ما باید بر خصوصیات او منجمله قدرت،‏ حکمت،‏ عدالت و محبتش تأمّل کنیم.‏ فکر کردن به خصوصیات یَهُوَه ما را برمی‌انگیزد که بیش از پیش برای او احترام قائل شویم.‏​—‏مز ۷۷:‏۱۱-‏۱۵‏.‏ ب۲۰/‏۶ ص ۸-‏۹ ¶۳-‏۴

عیسی گفت که مشخصهٔ اصلی شاگردانش،‏ محبت بین آنان است.‏ (‏یو ۱۳:‏۳۴،‏ ۳۵‏)‏ با این حال،‏ برای داشتن ایمانی قوی باید قدم‌هایی برداریم.‏ ایمان ما نباید تنها بر پایهٔ محبت برادران و خواهران باشد.‏ چرا؟‏ زیرا در این صورت ممکن است به دلایل مختلف ایمانمان را به‌راحتی از دست بدهیم.‏ برای مثال،‏ تصوّر کنید که هم‌ایمانی که حتی شاید پیر جماعت یا پیشگام است،‏ مرتکب گناهی جدّی شود؛‏ یا ممکن است برادر یا خواهری شما را آزرده‌خاطر سازد و یا مرتد شود و ادعا کند که آنچه بدان معتقدید حقیقت ندارد.‏ آیا چنین موقعیت‌هایی باعث لغزش شما می‌شود؟‏ شما باید ایمانتان را بر اساس رابطه‌تان با یَهُوَه بنا کنید؛‏ اگر آن را بر اساس اعمال دیگران بنا کنید،‏ ایمانتان مستحکم و استوار نخواهد بود.‏ شما برای بنای یک خانه،‏ علاوه بر دکوراسیون داخلی به مصالح مستحکم نیاز دارید.‏ به طور مشابه،‏ برای بنای ایمانتان،‏ علاوه بر احساسات،‏ به دلایل مستحکم و منطقی نیاز دارید.‏ شما باید اطمینان یابید که آنچه کتاب مقدّس دربارهٔ یَهُوَه می‌گوید،‏ حقیقت است.‏​—‏روم ۱۲:‏۲‏.‏ ب۲۰/‏۷ ص ۸-‏۹ ¶۲-‏۳

تجربیات بسیاری نشان می‌دهد که فرشتگان در یافتن مبشّران غیرفعالی که می‌خواهند نزد یَهُوَه بازگردند،‏ کمکمان می‌کنند.‏ (‏مکا ۱۴:‏۶‏)‏ برای مثال،‏ سیلویو از اکوادور از صمیم دل به یَهُوَه دعا کرد تا دوباره به او نزدیک شود.‏ هنوز دعای او به پایان نرسیده بود که دو پیر مسیحی درب خانه‌اش را زدند.‏ آنان با میل و رغبت آمادهٔ هر کمکی بودند تا سیلویو بتواند نزد یَهُوَه بازگردد.‏ کمک به آنانی که از لحاظ روحانی ضعیف شده‌اند،‏ شادی بسیاری نصیبمان می‌کند.‏ پیشگامی به نام سالوادور که توجه زیادی به مبشّران غیرفعال دارد می‌گوید:‏ «گاه از شدّت خوشحالی نمی‌توانم جلوی گریه‌ام را بگیرم.‏ وقتی می‌بینم یَهُوَه یکی از خادمانش را از دنیای شیطان نجات داده است برایم بسیار شادی‌بخش است؛‏ به‌خصوص که من افتخار همکاری با یَهُوَه را داشته‌ام.‏» اگر شما از خدمت به یَهُوَه دست کشیده‌اید،‏ اطمینان داشته باشید که یَهُوَه هنوز دوستتان دارد.‏ یَهُوَه همچون پدری که در حکایت پسر گم‌شده آمده است،‏ با آغوش باز چشم‌انتظار بازگشت شماست.‏ ب۲۰/‏۶ ص ۲۹ ¶۱۶-‏۱۸

از آنجا که یَهُوَه ‹راهنمای› ماست،‏ گزارشاتی را در کلامش گنجانده است تا از طریق آن‌ها به ما تعلیم دهد.‏ (‏اشع ۳۰:‏۲۱‏)‏ ما با تعمّق بر این گزارشات از آنانی که خصوصیات یَهُوَه را از خود نشان داده‌اند،‏ درس‌هایی ارزشمند می‌آموزیم.‏ همچنین خواهیم دید که چه عاقبتی نصیب آنانی شد که این خصوصیات را از خود نشان ندادند.‏ (‏مز ۳۷:‏۳۷؛‏ ۱قر ۱۰:‏۱۱‏)‏ نمونهٔ شائول پادشاه را در نظر بگیرید.‏ او در ابتدا جوانی فروتن بود و محدودیت‌هایش را در نظر می‌گرفت؛‏ تا حدّی که خود را شایستهٔ دریافت مسئولیت‌های بیشتر نمی‌دانست.‏ (‏۱سمو ۹:‏۲۱؛‏ ۱۰:‏۲۰-‏۲۲‏)‏ اما با گذشت زمان،‏ روحیهٔ گستاخی در شائول رخنه کرد.‏ کمی پس از این که به عنوان پادشاه برگزیده شد،‏ این خصوصیت او آشکار شد.‏ یک بار که او منتظر سموئیل نبی بود،‏ صبرش لبریز شد و بجای تکیه بر یَهُوَه،‏ خودش دست به کار شد و قربانی تمام‌سوز را تقدیم کرد؛‏ در حالی که او اجازهٔ چنین کاری را نداشت!‏ از این رو،‏ دیگر مورد تأیید یَهُوَه نبود و در نهایت،‏ پادشاهی از او گرفته شد.‏ (‏۱سمو ۱۳:‏۸-‏۱۴‏)‏ به راستی که باید از نمونهٔ شائول عبرت گیریم و هرگز گستاخانه عمل نکنیم.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۱۰-‏۱۱

یَهُوَه از طریق مسیح «انسان‌هایی را همچون عطایا» به جماعتش بخشیده است.‏ (‏افس ۴:‏۸‏)‏ این «عطایا» شامل اعضای هیئت اداره‌کننده و دستیارانشان،‏ اعضای کمیتهٔ شعبه،‏ سرپرستان حوزه،‏ مدرسان دوره‌های آموزشی،‏ پیران و خادمان جماعت است.‏ همهٔ این برادران توسط روح‌القدس منصوب شده‌اند تا از خادمان ارزشمند یَهُوَه مراقبت کنند و جماعت را تقویت نمایند.‏ (‏۱پطر ۵:‏۲،‏ ۳‏)‏ این برادران توسط روح‌القدس منصوب شده‌اند تا مسئولیت‌های مختلفی را به انجام رسانند.‏ درست همان طور که عملکرد دست و پا،‏ به کل بدن فایده می‌رساند،‏ برادرانی که توسط روح‌القدس منصوب شده‌اند نیز تلاش می‌کنند که به کل جماعت فایده رسانند.‏ آنان در پی شهرت و جلال خود نیستند؛‏ بلکه تلاش می‌کنند که برادران و خواهرانشان را تقویت و بنا کنند.‏ (‏۱تسا ۲:‏۶-‏۸‏)‏ ما از یَهُوَه قدردانیم که چنین برادران واجد شرایط و ازخودگذشته‌ای داریم!‏ ب۲۰/‏۸ ص ۲۱ ¶۵-‏۶

آنچه ما را ترغیب می‌کند خبر خوش را اعلام کنیم این است که مردم دنیای امروز «رنج‌دیده و سرگشته» هستند.‏ آنان شدیداً نیاز دارند که خبر خوش پادشاهی خدا را بشنوند.‏ (‏مت ۹:‏۳۶‏)‏ این خواست یَهُوَه است که همه گونه افراد به شناخت دقیقی از حقیقت برسند و نجات یابند.‏ (‏۱تیمو ۲:‏۴‏)‏ عامل دیگری که به ما انگیزه می‌دهد به فعالیت موعظه بپردازیم،‏ تأثیر این فعالیت بر زندگی مردم است چرا که زندگی انسان‌ها را نجات می‌دهیم.‏ (‏روم ۱۰:‏۱۳-‏۱۵؛‏ ۱تیمو ۴:‏۱۶‏)‏ ما نیز باید برای فعالیت موعظه و اعلام خبر خوش کاملاً مجهز باشیم.‏ عیسی برای فعالیت موعظه،‏ دستورالعمل‌های روشنی به شاگردانش داد.‏ او به آنان گفت که چه چیز همراه خود ببرند،‏ کجا موعظه کنند و چه بگویند.‏ (‏مت ۱۰:‏۵-‏۷؛‏ لو ۱۰:‏۱-‏۱۱‏)‏ امروزه نیز یَهُوَه از طریق سازمانش ابزارهای مؤثری برای اعلام خبر خوش در اختیارمان گذاشته است که «ابزارهای اساسی ما برای تعلیم» نامیده می‌شود.‏ او نحوهٔ استفاده از این ابزارها را نیز به ما آموزش می‌دهد.‏ این آموزش‌ها کمکمان می‌کند که با اعتمادبه‌نَفْس و مهارت بیشتری حقایق کتاب مقدّس را به دیگران تعلیم دهیم.‏​—‏۲تیمو ۲:‏۱۵‏.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۴ ¶۶-‏۷‏؛‏ ۱۰

مطمئناً وقتی یوحنا شنید که شاگردانش در حقیقت پیشرفت کرده‌اند و با وفاداری به یَهُوَه خدمت می‌کنند،‏ بسیار شاد شد.‏ آنان با مشکلات زیادی روبرو بودند و یوحنا سخت تلاش می‌کرد تا به آنان که همچون فرزندانش بودند کمک کند و ایمانشان را تقویت نماید.‏ به طور مشابه،‏ زمانی که فرزندان یا شاگردان ما خود را به یَهُوَه وقف می‌کنند و با وفاداری به او خدمت می‌کنند،‏ بسیار شاد می‌شویم.‏ (‏۳یو ۳‏)‏ در سال ۹۸ میلادی،‏ روح‌القدس یَهُوَه،‏ یوحنا را بر آن داشت تا سه نامه بنویسد.‏ هدف از آن نامه‌ها این بود که مسیحیان وفادار ترغیب شوند تا ایمانشان را به عیسی حفظ کنند و همچنان در حقیقت گام بردارند.‏ یوحنا نگران بود که معلّمان دروغین تأثیری منفی بر جماعات مسیحی بگذارند.‏ (‏۱یو ۲:‏۱۸،‏ ۱۹،‏ ۲۶‏)‏ آن مرتدان ادعای خداشناسی می‌کردند،‏ اما مطیع فرامین یَهُوَه نبودند.‏ ب۲۰/‏۷ ص ۲۰ ¶۱-‏۳

ما به پیامی که موعظه می‌کنیم کاملاً ایمان داریم.‏ زیرا اطمینان داریم که وعده‌های کلام خدا تحقق می‌یابد.‏ (‏مز ۱۱۹:‏۴۲؛‏ اشع ۴۰:‏۸‏)‏ ما در حال حاضر شاهد تحقق برخی پیشگویی‌های کتاب مقدّس هستیم.‏ همچنین می‌بینیم که چگونه برخی با به‌کارگیری اصول کتاب مقدّس،‏ تغییرات مثبتی در زندگی خود ایجاد کرده‌اند.‏ بنابراین این شواهد ایمانمان را تقویت می‌کند و ما را برمی‌انگیزد که با انسان‌های بیشتری دربارهٔ پیام پادشاهی خدا صحبت کنیم.‏ به علاوه،‏ ما به یَهُوَه که پیام موعظه‌مان از طرف اوست و همچنین به عیسی مسیح،‏ پادشاه برگزیدهٔ او،‏ ایمان داریم.‏ ما با هر مشکلی که روبرو شویم،‏ یَهُوَه به ما پناه می‌دهد و قوّت لازم را در اختیارمان می‌گذارد.‏ (‏مز ۴۶:‏۱-‏۳‏)‏ به علاوه،‏ اطمینان داریم که عیسی از طریق قدرت و اختیاراتی که یَهُوَه به او داده است،‏ فعالیت موعظه را از آسمان هدایت می‌کند.‏ (‏مت ۲۸:‏۱۸-‏۲۰‏)‏ ایمان،‏ ما را مطمئن می‌سازد که یَهُوَه به تلاش‌هایمان برکت می‌دهد.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۵-‏۱۷

گاه خواهران با مشکلی روبرو می‌شوند و شاید نیاز داشته باشند که کسی به آنان یاری رساند یا از آنان دفاع کند.‏ (‏اشع ۱:‏۱۷‏)‏ برای مثال،‏ خواهری که طلاق گرفته است یا بیوه شده است،‏ شاید به شخصی نیاز داشته باشد تا در انجام اموری که قبلاً بر عهدهٔ شوهرش بوده است،‏ به او کمک کند.‏ یا شاید خواهری سالمند برای صحبت با پزشکان نیاز به کمک داشته باشد.‏ همچنین ممکن است خواهری پیشگام بخشی از زمانش را صرف انجام پروژه‌های دیگر در سازمان یَهُوَه کند و به دلیل این که کمتر از گذشته در موعظه دیده می‌شود،‏ مورد انتقاد دیگران قرار گیرد.‏ نمونهٔ عیسی را در نظر بگیریم.‏ وقتی زنان مسیحی قرن اول مورد قضاوت قرار می‌گرفتند،‏ عیسی فوراً از آنان دفاع می‌کرد.‏ برای مثال،‏ عیسی از مریم در برابر انتقاد مارتا دفاع کرد.‏ (‏لو ۱۰:‏۳۸-‏۴۲‏)‏ همچنین وقتی دیگران به دلیل این که فکر می‌کردند مریم تصمیمی اشتباه گرفته است،‏ او را سرزنش کردند،‏ عیسی بار دیگر از او دفاع کرد.‏ (‏مرق ۱۴:‏۳-‏۹‏)‏ عیسی انگیزهٔ مریم را درک کرد و او را تحسین نمود.‏ عیسی حتی پیشگویی کرد که «در سراسر دنیا هر جا که بشارت موعظه شود،‏» به این عمل فروتنانه و محبت‌آمیز مریم نیز اشاره خواهد شد.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۲۴ ¶۱۵-‏۱۶

یک شبان خوب می‌دانست که ممکن است گوسفندانش گم شوند.‏ از این رو،‏ اگر گوسفندی از گله دور می‌شد،‏ آن را مجازات نمی‌کرد.‏ در ادامه خواهیم دید که یَهُوَه در برخورد با آنانی که برای مدتی از او دور شده بودند،‏ چه نمونه‌ای برایمان بجا گذاشته است.‏ یونُس نبی از فرمان یَهُوَه سرپیچی کرد و به نِینَوا نرفت.‏ با این حال،‏ یَهُوَه او را به حال خود رها نکرد.‏ یَهُوَه همچون شبانی خوب به او کمک کرد و قدرت لازم را به او داد تا مأموریتش را به انجام رساند.‏ (‏یون ۲:‏۷؛‏ ۳:‏۱،‏ ۲‏)‏ بعدها،‏ یَهُوَه از طریق بوتهٔ کدویی به یونُس کمک کرد تا به ارزش زندگی هر انسان پی ببرد.‏ (‏یون ۴:‏۱۰،‏ ۱۱‏)‏ ما از این گزارش چه می‌آموزیم؟‏ پیران مسیحی نباید آنانی را که غیرفعال می‌شوند،‏ فراموش کرده و به حال خود رها کنند.‏ بلکه باید سعی کنند دریابند که چرا آنان از گلهٔ خدا دور شده‌اند.‏ زمانی که شخص غیرفعال به جماعت یَهُوَه بازمی‌گردد پیران مسیحی باید همواره با مهر و محبت به او کمک کنند.‏ ب۲۰/‏۶ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۱۰-‏۱۲

پس از در هم پاشیدن دولت شوروی در سال ۱۹۹۱،‏ آن دسته از خادمان یَهُوَه که تحت سلطهٔ آن حکومت بودند برای مدتی به آزادی دست یافتند.‏ از این رو،‏ آنان قادر بودند آزادانه موعظه کنند و چیزی نگذشت که تعداد مبشّران در سرزمین‌هایی که در گذشته بخشی از کشور شوروی بودند،‏ به صدها هزار نفر رسید.‏ چند سال بعد از آن،‏ روسیه و هم‌پیمانانش در نقش پادشاه شمال قدرت را به دست گرفتند.‏ حکومت‌هایی که در نقش پادشاه شمال یا پادشاه جنوب بر کرسی قدرت نشسته‌اند،‏ سه مشخصهٔ اصلی دارند.‏ ۱)‏ همواره بر ضدّ قوم یَهُوَه عمل می‌کنند.‏ ۲)‏ عملکردشان نشانگر نفرت آنان از یَهُوَه و قوم اوست.‏ ۳)‏ برای رسیدن به قدرت بیشتر همواره در حال رقابت با یکدیگرند.‏ روسیه و هم‌پیمانانش،‏ بر ضدّ قوم یَهُوَه عمل کرده‌اند.‏ زیرا فعالیت موعظه را در مناطق تحت کنترل خود ممنوع کرده‌اند و صدها هزار برادر و خواهر را مورد آزار و اذیت قرار داده‌اند.‏ چنین اعمالی نشانگر نفرت آنان از یَهُوَه و قومش بوده است.‏ آنان با پادشاه جنوب یعنی قدرت جهانی انگلیس و آمریکا همواره در حال رقابتند.‏ ب۲۰/‏۵ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۳-‏۴

از آنجایی که نحوهٔ تعلیم دادن تأثیر مستقیمی بر فعالیت شاگردسازی دارد،‏ ما می‌خواهیم به بهترین شکل ممکن به دیگران تعلیم دهیم.‏ ما به طور مرتب حقایق کلام خدا را به بسیاری از انسان‌ها تعلیم می‌دهیم.‏ به علاوه،‏ حقایقی را که از کتاب مقدّس تعلیم می‌دهیم دوست داریم.‏ از این رو،‏ شاید بخواهیم هر آنچه را که دربارهٔ یک موضوع می‌دانیم بیان کنیم.‏ با این همه اگر شما ادارهٔ مطالعهٔ برج دیده‌بانی،‏ مطالعهٔ کتاب مقدّس در جماعت یا مطالعه با شاگردتان را بر عهده دارید؛‏ باید مراقب باشید که بیش از حد صحبت نکنید.‏ معلّمی که می‌خواهد از طریق کتاب مقدّس به شکلی مؤثر تعلیم دهد،‏ باید خویشتندار باشد و تمام نکاتی را که دربارهٔ یک آیه یا موضوع می‌داند مطرح نکند.‏ (‏یو ۱۶:‏۱۲‏)‏ دانشی را که در زمان تعمیدتان از کتاب مقدّس داشتید،‏ با دانشی که اکنون دارید مقایسه کنید.‏ احتمالاً در آن زمان،‏ تنها با تعالیم پایه‌ای کتاب مقدّس آشنا بودید.‏ (‏عبر ۶:‏۱‏)‏ در واقع،‏ باید سال‌ها می‌گذشت تا به دانشی که اکنون دارید دست یابید؛‏ بنابراین سعی نکنید تمام این دانش را یک‌شبه به شاگردتان انتقال دهید.‏ ب۲۰/‏۱۰ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۲-‏۴

یَهُوَه برای عیسی والدین بسیار خوبی انتخاب کرد.‏ (‏مت ۱:‏۱۸-‏۲۳؛‏ لو ۱:‏۲۶-‏۳۸‏)‏ سخنان صمیمانهٔ مریم در کتاب مقدّس بیانگر عشق و محبت عمیق او به یَهُوَه و کلامش بود.‏ (‏لو ۱:‏۴۶-‏۵۵‏)‏ همچنین عکس‌العمل یوسف به راهنمایی یَهُوَه نشان می‌دهد که خدا را دوست داشت و می‌خواست او را خشنود کند.‏ (‏مت ۱:‏۲۴‏)‏ قابل توجه است که یَهُوَه والدینی ثروتمند برای عیسی انتخاب نکرد.‏ از قربانی‌ای که یوسف و مریم بعد از تولّد عیسی اهدا کردند،‏ می‌توان دید که آنان فقیر بودند.‏ (‏لو ۲:‏۲۴‏)‏ احتمالاً یوسف کارگاه نجّاری کوچکی در کنار خانه‌شان در ناصره داشت.‏ آنان هیچ‌وقت زندگی مرفهی نداشتند،‏ چون بعدها حداقل شش فرزند دیگر به خانواده اضافه شد و یوسف باید مخارج آن‌ها را نیز تأمین می‌کرد.‏ (‏مت ۱۳:‏۵۵،‏ ۵۶‏)‏ یَهُوَه عیسی را در مقابل برخی خطرها محافظت کرد،‏ اما همهٔ مشکلات را از سر راه او برنداشت.‏ (‏مت ۲:‏۱۳-‏۱۵‏)‏ برای مثال،‏ بعضی از اعضای خانوادهٔ عیسی در ابتدا باور نداشتند که او مسیح موعود است.‏ این مسلّماً برای عیسی دلسردکننده بود.‏ (‏مرق ۳:‏۲۱؛‏ یو ۷:‏۵‏)‏ همچنین عیسی در دوران جوانی احتمالاً پدرش یوسف را از دست داد.‏ این هم برای او بی‌شک دردناک بود.‏ ب۲۰/‏۱۰ ص ۲۶-‏۲۷ ¶۴-‏۶

آیا تا به حال هنگام رویارویی با مشکلات،‏ به‌قدری احساس تنهایی کرده‌اید که گویی هیچ یاوری در کنارتان نیست؟‏ بسیاری افراد منجمله خادمان وفادار یَهُوَه نیز چنین احساسی داشته‌اند.‏ (‏۱پاد ۱۹:‏۱۴‏)‏ اگر چنین احساسی به شما دست داد،‏ به یاد آورید که یَهُوَه چنین وعده داده است:‏ «من هرگز تو را ترک نخواهم کرد و هرگز تو را تنها نخواهم گذاشت.‏» بنابراین می‌توان با اطمینان گفت:‏ «یَهُوَه یاور من است؛‏ پس نخواهم ترسید.‏» (‏عبر ۱۳:‏۵،‏ ۶‏)‏ پولُس این سخنان را حدود سال ۶۱ میلادی به هم‌ایمانانش در یهودیه نوشت.‏ سخنان پولُس گفته‌های مزمورنویس را در مزمور ۱۱۸:‏۵-‏۷ به یادمان می‌آورد.‏ پولُس نیز همچون مزمورنویس به‌خوبی می‌دانست که یَهُوَه آمادهٔ کمک به اوست؛‏ چرا که در گذشته به شکل‌های مختلفی آن را تجربه کرده بود.‏ برای مثال،‏ بیش از دو سال قبل از این که پولُس نامه‌اش را به عبرانیان بنویسد،‏ در یک سفر از توفانی هولناک در دریا جان سالم به در برد.‏ (‏اعما ۲۷:‏۴،‏ ۱۵،‏ ۲۰‏)‏ طی آن سفر و حتی پیش از آن،‏ یَهُوَه به شکل‌های مختلفی به پولُس کمک کرده بود.‏ ب۲۰/‏۱۱ ص ۱۲ ¶۱-‏۲

چرا حکیمانه نیست که حسرت روزهای خوب گذشته را بخوریم؟‏ زیرا وقتی حسرت گذشته را می‌خوریم،‏ ممکن است تنها شرایط خوب را به یاد آوریم و به سختی‌های گذشته فکر نکنیم.‏ برای مثال،‏ نمونهٔ اسرائیلیان را در نظر بگیرید.‏ آنان پس از رهایی از مصر،‏ فوراً فراموش کردند که چقدر زندگی‌شان در آنجا سخت بود.‏ آنان به غذاهای خوبی که در مصر می‌خوردند فکر می‌کردند و می‌گفتند:‏ «یادِ آن ماهیها که در مصر مفت می‌خوردیم،‏ و یادِ آن خیارها و خربزه‌ها،‏ و تره‌ها و پیازها و سیرها به خیر!‏» (‏اعد ۱۱:‏۵‏)‏ اما آیا واقعاً آن غذاها برایشان «مفت» تمام می‌شد؟‏ خیر!‏ آنان بابت آن غذاها بهای بسیار سنگینی می‌دادند؛‏ آنان بردگانی ستمدیده بودند که در مصر بیگاری می‌کردند.‏ (‏خرو ۱:‏۱۳،‏ ۱۴؛‏ ۳:‏۶-‏۹‏)‏ اما این سختی‌ها را فراموش کرده بودند و حسرت گذشته را می‌خوردند.‏ آنان به جای فکر کردن به آنچه یَهُوَه برایشان انجام می‌داد،‏ بر گذشته تمرکز کرده بودند.‏ از این رو،‏ یَهُوَه از آنان خشمگین شد.‏​—‏اعد ۱۱:‏۱۰‏.‏ ب۲۰/‏۱۱ ص ۲۵ ¶۵-‏۶

شاید گاه با خود فکر کنیم که طی عمر کوتاه‌مان با مشکلات فراوانی روبرو می‌شویم.‏ (‏ایو ۱۴:‏۱‏)‏ بنابراین کاملاً طبیعی است که گاه احساس دلسردی و ناامیدی کنیم.‏ بسیاری از خادمان یَهُوَه در گذشته نیز چنین احساسی داشتند.‏ برخی حتی آرزوی مرگ می‌کردند.‏ (‏۱پاد ۱۹:‏۲-‏۴؛‏ ایو ۳:‏۱-‏۳،‏ ۱۱؛‏ ۷:‏۱۵،‏ ۱۶‏)‏ اما همواره از یَهُوَه اطمینان‌خاطر و قوّت لازم را دریافت می‌کردند؛‏ چرا که به او تکیه کرده بودند.‏ گزارش این خادمان وفادار در کلام خدا آمده است تا ما از آن دلگرمی یابیم و درس بیاموزیم.‏ (‏روم ۱۵:‏۴‏)‏ نمونهٔ یوسف پسر یعقوب را در نظر بگیریم.‏ یوسف در مدتی کوتاه از فرزند محبوب پدرش به غلامی حقیر تبدیل شد و باید در مصر به اربابی خدمت می‌کرد که پرستندهٔ یَهُوَه نبود.‏ (‏پیدا ۳۷:‏۳،‏ ۴،‏ ۲۱-‏۲۸؛‏ ۳۹:‏۱‏)‏ پس از آن،‏ همسر فوتیفار،‏ یوسف را متهم کرد که قصد تجاوز به او را داشته است.‏ فوتیفار نیز بدون بررسی موضوع،‏ یوسف را به زندان انداخت و او را با غُل و زنجیر بست.‏ (‏پیدا ۳۹:‏۱۴-‏۲۰؛‏ مز ۱۰۵:‏۱۷،‏ ۱۸‏)‏ مطمئناً چنین شرایطی می‌توانست باعث دلسردی و ناامیدی او شود!‏ ب۲۰/‏۱۲ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۱-‏۴

مطابق دعای نمونهٔ عیسی،‏ تقدّس نام یَهُوَه یکی از مهم‌ترین موضوعاتی است که باید برای آن دعا کنیم.‏ منظور عیسی از این گفته چه بود؟‏ برای تقدیس چیزی باید آن را پاک سازیم.‏ شاید برخی با خود بگویند،‏ ‹مگر نام یَهُوَه پاک نیست؟‏› برای پاسخ به این سؤال،‏ ابتدا باید جنبه‌هایی را که یک نام در بر می‌گیرد بررسی کنیم.‏ یک نام،‏ کلمه‌ای نیست که تنها بر روی کاغذ نوشته شود یا برای صدا کردن شخص به کار رود.‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «نیکنامی از ثروتِ عظیم برتر است.‏» (‏امث ۲۲:‏۱؛‏ جا ۷:‏۱‏)‏ چرا یک نام چنین ارزشی دارد؟‏ زیرا نام شخص،‏ وجههٔ او را در ذهن دیگران به تصویر می‌کشد.‏ بنابراین آنچه بیش از نوشتن یا نحوهٔ تلفظ یک نام اهمیت دارد،‏ تصویری است که آن نام در ذهن و دل دیگران ایجاد می‌کند.‏ مردم با دروغ‌هایشان دربارهٔ یَهُوَه،‏ وجههٔ او را خدشه‌دار می‌سازند.‏ به این شکل،‏ یَهُوَه و نامش را مورد اتهام قرار می‌دهند.‏ ب۲۰/‏۶ ص ۲-‏۳ ¶۵-‏۷

نگرانی‌های زندگی می‌تواند تمام فکرمان را به خود مشغول کند.‏ برای مثال،‏ شاید نگران باشیم که درآمدمان برای تأمین نیازهای زندگی کافی نباشد؛‏ یا شاید نگرانیم که به دلیل بیماری دیگر نتوانیم کار کنیم و یا حتی شغلمان را از دست بدهیم.‏ حتی شاید نگران باشیم که وسوسه شویم و اصول یَهُوَه را زیر پا بگذاریم.‏ همچنین در آینده‌ای نزدیک،‏ شیطان از طریق قدرت‌های تحت کنترلش به قوم خدا حمله می‌کند؛‏ این امر نیز ممکن است باعث نگرانی ما شود.‏ از این رو،‏ شاید از خود بپرسیم،‏ ‹آیا نگرانی دربارهٔ چنین مواردی اشتباه است؟‏› عیسی به پیروانش گفت:‏ ‹دیگر نگران مباشید.‏› (‏مت ۶:‏۲۵‏)‏ آیا منظور عیسی این بود که هرگز نباید نگران شویم؟‏ خیر!‏ به یاد داشته باشید که برخی خادمان وفادار یَهُوَه نیز در گذشته دچار نگرانی شدند.‏ اما همچنان مورد تأیید یَهُوَه بودند.‏ (‏۱پاد ۱۹:‏۴‏)‏ هدف عیسی این بود که به ما دلگرمی دهد.‏ او نمی‌خواست ما به‌قدری نگران امور زندگی شویم که این نگرانی‌ها بر خدمتمان به یَهُوَه تأثیر بگذارد.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۳ ¶۴-‏۵

شوهران بابت نحوهٔ رفتارشان با خانوادهٔ خود،‏ نزد یَهُوَه و عیسی جوابگو هستند.‏ (‏۱پطر ۳:‏۷‏)‏ یَهُوَه به عنوان سر تمام عالم هستی،‏ حق دارد که قوانینی برای خانواده‌اش وضع کند و آن‌ها را به اجرا بگذارد.‏ (‏اشع ۳۳:‏۲۲‏)‏ عیسی نیز به عنوان سر جماعت مسیحی،‏ اختیار دارد که قوانینی وضع کند و آن‌ها را به اجرا بگذارد.‏ (‏غلا ۶:‏۲؛‏ کول ۱:‏۱۸-‏۲۰‏)‏ مطابق الگوی یَهُوَه و عیسی،‏ سرپرست یک خانوادهٔ مسیحی نیز اختیار دارد که برای خانوادهٔ خود قوانینی وضع کند و تصمیماتی بگیرد.‏ (‏روم ۷:‏۲؛‏ افس ۶:‏۴‏)‏ با این حال،‏ اختیارات او محدود است.‏ برای مثال،‏ قوانینی که او وضع می‌کند باید با اصول کلام خدا هماهنگ باشد.‏ (‏امث ۳:‏۵،‏ ۶‏)‏ او نمی‌تواند برای آنانی که عضو خانواده‌اش نیستند،‏ قانون وضع کند.‏ (‏روم ۱۴:‏۴‏)‏ به علاوه،‏ وقتی فرزندان بزرگ می‌شوند و از خانواده جدا می‌شوند،‏ همچنان به پدرشان احترام می‌گذارند؛‏ اما دیگر تحت سرپرستی و قوانین او نیستند.‏​—‏مت ۱۹:‏۵‏.‏ ب۲۱/‏۲ ص ۲-‏۳ ¶۳-‏۵

یکی از راه‌هایی که سرپرست خانواده می‌تواند محبت خود را به خانواده‌اش نشان دهد،‏ برطرف کردن نیازهای مادی آنان است.‏ با این حال،‏ او باید به یاد داشته باشد که برطرف کردن نیازهای روحانی آنان به‌مراتب مهم‌تر است.‏ (‏مت ۵:‏۳‏)‏ وقتی عیسی به تیر میخکوب شده بود و با وجود درد زیادی که می‌کشید،‏ از یوحنا خواست که از مریم مراقبت کند.‏ (‏یو ۱۹:‏۲۶،‏ ۲۷‏)‏ برادری که سرپرست خانواده است،‏ احتمالاً مسئولیت‌های سنگینی بر عهده دارد.‏ برای مثال،‏ در محل کار باید سخت‌کوش باشد و با نحوهٔ کار کردنش یَهُوَه را جلال دهد.‏ (‏افس ۶:‏۵،‏ ۶؛‏ تیت ۲:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ همچنین شاید در جماعت،‏ مسئولیت‌هایی همچون شبانی و هدایت فعالیت موعظه را بر عهده داشته باشد.‏ به علاوه،‏ بسیار اهمیت دارد که به طور مرتب کتاب مقدّس را با همسر و فرزندانش مطالعه کند.‏ مطمئناً آنان از این که می‌بینند او سخت تلاش می‌کند تا نیازهای مادی،‏ عاطفی و روحانی‌شان را برآورده کند،‏ بسیار قدردان خواهند بود.‏​—‏افس ۵:‏۲۸،‏ ۲۹؛‏ ۶:‏۴‏.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۵،‏ ۱۷

کتاب مقدّس می‌گوید که زنی شایسته می‌تواند بر امور خانه،‏ خرید و فروش ملک و همچنین دخل و خرج نظارت داشته باشد.‏ (‏امث ۳۱:‏۱۵،‏ ۱۶،‏ ۱۸‏)‏ زن همچون برده‌ای نیست که حق اظهار نظر نداشته باشد؛‏ بلکه شوهرش باید به او اعتماد کند و برای نظراتش ارزش قائل شود.‏ (‏امث ۳۱:‏۱۱،‏ ۲۶‏)‏ وقتی شوهری اینچنین به همسرش احترام بگذارد،‏ او نیز با میل و رغبت از شوهرش اطاعت می‌کند.‏ عیسی با وجود این که کارهای فوق‌العاده‌ای انجام داده است،‏ هرگز اطاعت از یَهُوَه را عملی تحقیرآمیز نمی‌داند.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۲۸؛‏ فیلیپ ۲:‏۵،‏ ۶‏)‏ به طور مشابه،‏ زنی شایسته که از عیسی سرمشق می‌گیرد،‏ اطاعت از شوهر را عملی تحقیرآمیز نمی‌داند.‏ او همواره از شوهرش حمایت می‌کند؛‏ زیرا او را دوست دارد.‏ اما انگیزهٔ اصلی او،‏ محبتش به یَهُوَه و احترامی است که برای او قائل است.‏ یک زن مسیحی،‏ در صورتی که شوهرش از او بخواهد برخلاف اصول کتاب مقدّس عمل کند،‏ از او اطاعت نمی‌کند.‏ ب۲۱/‏۲ ص ۱۱ ¶۱۴-‏۱۵؛‏ ص ۱۲ ¶۱۹

محبت به یَهُوَه همیشه به خادمان او کمک کرده است تا تحت آزار و اذیت‌ها پایدار بمانند.‏ به عنوان مثال،‏ وقتی دادگاه عالی یهود از رسولان خواست که فعالیت موعظه را متوقف کنند،‏ محبت به یَهُوَه آنان را بر آن داشت تا ‹از خدا اطاعت کنند،‏ نه از انسان.‏› (‏اعما ۵:‏۲۹؛‏ ۱یو ۵:‏۳‏)‏ چنین محبت عمیقی به بسیاری از هم ایمانانمان کمک کرده است تا تحت آزار و اذیت حکومت‌های بی‌رحم و قدرتمند،‏ وفادار بمانند.‏ بله،‏ وقتی مورد نفرت قرار می‌گیریم نباید دلسرد شویم بلکه باید شاد باشیم.‏ (‏اعما ۵:‏۴۱؛‏ روم ۵:‏۴،‏ ۵‏)‏ احتمالاً یکی از سخت‌ترین شرایطی که پایداری ما را مورد آزمایش قرار می‌دهد،‏ زمانی است که با مخالفت اعضای خانواده روبرو می‌شویم.‏ وقتی آنان به علاقهٔ ما به حقیقت پی می‌برند،‏ شاید فکر کنند که گمراه شده‌ایم یا عقلمان را از دست داده‌ایم.‏ (‏با مَرقُس ۳:‏۲۱ مقایسه شود.‏)‏ آنان ممکن است شدیداً با ما مخالفت کنند.‏ این مخالفت‌ها نباید باعث تعجب ما شود.‏ عیسی گفت:‏ «دشمنان شخص،‏ اعضای خانوادهٔ خود او خواهند بود.‏»​—‏مت ۱۰:‏۳۶‏.‏ ب۲۱/‏۳ ص ۲۱ ¶۶-‏۷

اگر در آموزش تعالیم کتاب مقدّس با مبشّری همکاری می‌کنید به دقت به گفتگوی معلّم و شاگرد گوش دهید.‏ تنها به این شکل می‌توانید در زمان مناسب نظرتان را بیان کنید.‏ البته باید از قدرت تشخیصتان استفاده کنید.‏ برای مثال،‏ نباید بیش از حد صحبت کنید،‏ مسیر فکری معلّم را عوض کنید یا موضوعی کاملاً متفاوت مطرح کنید.‏ شما می‌توانید با یک جملهٔ کوتاه،‏ مثال یا سؤال،‏ نکته را برای شاگرد واضح‌تر کنید.‏ شاید گاه فکر کنید که حرف خاصّی برای گفتن ندارید؛‏ در این صورت می‌توانید با تشویق شاگرد،‏ نقش مهمی در پیشرفت او داشته باشید.‏ تجربیاتتان را برای شاگرد تعریف کنید.‏ اگر بجاست می‌توانید دربارهٔ نحوهٔ آشنایی‌تان با حقیقت،‏ غلبه بر مشکلی که در گذشته داشتید یا کمک‌هایی که از یَهُوَه دریافت کرده‌اید،‏ مختصراً با شاگرد صحبت کنید.‏ (‏مز ۷۸:‏۴،‏ ۷‏)‏ شاید تجربیات شما دقیقاً همان چیزی باشد که شاگرد برای پیشرفت نیاز دارد.‏ شاید باعث تقویت ایمانش گردد یا تشویقش کند که همچنان پیشرفت کند و آمادهٔ تعمید شود.‏ ب۲۱/‏۳ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۹-‏۱۰

اگر در خدمت موعظه‌مان نتیجهٔ خوبی حاصل شود،‏ چه کسی عامل آن است؟‏ پولُس در نامه‌اش به جماعت قُرِنتُس به این سؤال چنین پاسخ داد:‏ «من کاشتم،‏ آپولُس آبیاری کرد،‏ اما خدا بود که آن را رشد و نموّ بخشید؛‏ پس نه آن که می‌کارد کسی است نه آن که آبیاری می‌کند،‏ بلکه خدا که رشد و نموّ می‌بخشد.‏» (‏۱قر ۳:‏۶،‏ ۷‏)‏ اگر ما نیز نتایج خوبی در خدمت موعظه به دست آوریم،‏ باید همچون پولُس یَهُوَه را عامل آن بدانیم.‏ ما چگونه می‌توانیم نشان دهیم که از همکاری با یَهُوَه،‏ عیسی و فرشتگان قدردانیم؟‏ (‏۲قر ۶:‏۱‏)‏ بدین منظور باید از هر فرصتی برای اعلام خبر خوش استفاده کنیم.‏ باید پس از کاشتن بذر حقیقت،‏ آن را آبیاری کنیم.‏ وقتی شخصی به پیام پادشاهی خدا علاقه نشان می‌دهد،‏ ما تمام تلاشمان را می‌کنیم که یا خود از او بازدید کنیم یا از هم‌ایمانی بخواهیم از او بازدید کند.‏ هدف از بازدید شخص علاقه‌مند باید شروع مطالعهٔ کتاب مقدّس باشد.‏ وقتی می‌بینیم که یَهُوَه به او کمک می‌کند به‌تدریج افکار و احساساتش را اصلاح کند،‏ شادی زیادی نصیبمان می‌شود.‏ ب۲۰/‏۵ ص ۳۰-‏۳۱ ¶۱۴،‏ ۱۶-‏۱۸