اکتبر

هر چه با طرز فکر عیسی بهتر آشنا شویم و بیشتر او را الگوی خود قرار دهیم،‏ طرز فکر و اعمال او را سرمشق قرار می‌دهیم و رابطهٔ دوستی‌مان با او صمیمی‌تر می‌شود.‏ برای سرمشق گرفتن از عیسی به یک مثال توجه کنید.‏ در نظر عیسی،‏ کمک به دیگران بسیار مهم‌تر از خشنودی خودش بود.‏ (‏مت ۲۰:‏۲۸؛‏ روم ۱۵:‏۱-‏۳‏)‏ چنین طرز فکری او را ازخودگذشته و بخشنده کرده بود.‏ او از آنچه که دیگران درباره‌اش می‌گفتند دلخور نمی‌شد.‏ (‏یو ۱:‏۴۶،‏ ۴۷‏)‏ به علاوه،‏ اجازه نمی‌داد که اشتباهات گذشتهٔ دیگران،‏ دیدگاهش را نسبت به آنان تحت تأثیر قرار دهد.‏ (‏۱تیمو ۱:‏۱۲-‏۱۴‏)‏ او گفت:‏ «به این طریق است که همه خواهند دانست،‏ شاگردان من هستید–‏اگر به یکدیگر محبت کنید.‏» (‏یو ۱۳:‏۳۵‏)‏ بجاست که از خود بپرسیم:‏ «آیا تمام تلاشم را می‌کنم که همچون عیسی با برادران و خواهرانم در صلح بمانم؟‏» ب۲۰/‏۴ ص ۲۴ ¶۱۱

بسیاری در دنیای امروز کفرگو هستند و نام یَهُوَه را بی‌حرمت می‌سازند.‏ شما با وجود زندگی در بین چنین انسان‌هایی،‏ فرصت دارید که از نام یَهُوَه دفاع کرده،‏ به دیگران اعلام کنید که یَهُوَه خدایی عادل،‏ مهربان و مقدّس است.‏ شما می‌توانید نشان دهید که می‌خواهید تحت حکمرانی یَهُوَه زندگی کنید.‏ همچنین می‌توانید به دیگران کمک کنید دریابند که تنها یَهُوَه شایستهٔ حکمرانی است و صلح و شادی تنها تحت حکمرانی او امکان‌پذیر است.‏ (‏مز ۳۷:‏۹،‏ ۳۷؛‏ ۱۴۶:‏۵،‏ ۶،‏ ۱۰‏)‏ اغلب وقتی حقایق کتاب مقدّس را به دیگران تعلیم می‌دهیم،‏ روی بر حق بودن حاکمیت یَهُوَه تأکید می‌کنیم.‏ این امر کاملاً بجاست.‏ آشنا ساختن دیگران با معیارهای یَهُوَه بسیار اهمیت دارد،‏ اما هدف اصلی ما این است که به دیگران کمک کنیم تا به یَهُوَه پدر آسمانی‌مان محبت ورزند و به او وفادار باشند.‏ بدین منظور،‏ باید دیگران را با خصوصیات زیبای یَهُوَه و شخصیت او آشنا سازیم.‏ (‏اشع ۶۳:‏۷‏)‏ وقتی به این شکل به دیگران تعلیم دهیم،‏ آنان برانگیخته می‌شوند که به یَهُوَه محبت ورزند و با وفاداری از او اطاعت کنند.‏ ب۲۰/‏۶ ص ۶ ¶۱۶؛‏ ص ۷ ¶۱۹

مغز انسان به شکلی بی‌نظیر طراحی شده است.‏ زمانی که نطفه شکل می‌گیرد،‏ مغز مطابق برنامهٔ مشخصی شروع به رشد می‌کند و هر دقیقه هزاران سلول جدید در آن ساخته می‌شود!‏ محققان تخمین زده‌اند که مغز یک انسان بزرگسال حدوداً شامل ۱۰۰ میلیارد سلول ویژه به نام نورون است.‏ در واقع،‏ مجموعهٔ این نورون‌ها مغز انسان را که حدود ٫۵‏۱ کیلوگرم است تشکیل می‌دهد.‏ یکی از توانایی‌های فوق‌العادهٔ مغز سخن گفتن است.‏ هر کلمه‌ای که به زبان می‌آوریم حاصل حرکت حدود ۱۰۰ ماهیچه در زبان،‏ گلو،‏ لب‌ها،‏ فک و قفسهٔ سینه است.‏ این ماهیچه‌ها تحت فرمان مغز باید به ترتیب مشخصی حرکت کنند تا کلمه به شکلی صحیح تلفظ شود.‏ یک مقالهٔ علمی دربارهٔ توانایی یادگیری زبان در سال ۲۰۱۹ نشان می‌دهد که یک نوزاد قادر است برخی کلمات را تشخیص داده،‏ نسبت به آن‌ها واکنش نشان دهد.‏ در واقع،‏ این امر نظر بسیاری از محققان دیگر را تأیید می‌کند که معتقدند انسان‌ها با توانایی یادگیری زبان متولّد می‌شوند.‏ به راستی که سخن گفتن هدیه‌ای از یَهُوَه است.‏ ب۲۰/‏۵ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۸-‏۹

ابراهیم با میل و رغبت از زندگی راحت و مرفهی که در شهر اور داشت دست کشید.‏ چرا؟‏ زیرا در انتظار «شهری با بنیاد حقیقی» بود.‏ (‏عبر ۱۱:‏۸-‏۱۰،‏ ۱۶‏)‏ شهری که ابراهیم در انتظارش بود مظهر پادشاهی خداست.‏ این پادشاهی متشکل از عیسی مسیح و ۱۴۴٬۰۰۰ مسح‌شده است.‏ پولُس این پادشاهی را «شهر خدای زنده» یا «اورشلیم آسمانی» خواند.‏ (‏عبر ۱۲:‏۲۲؛‏ مکا ۵:‏۸-‏۱۰؛‏ ۱۴:‏۱‏)‏ عیسی به شاگردانش آموخت که برای آمدن پادشاهی خدا دعا کنند تا خواست خدا همان طور که در آسمان انجام می‌شود،‏ بر زمین نیز انجام شود.‏ (‏مت ۶:‏۱۰‏)‏ آیا ابراهیم با ترتیبات و جزئیات پادشاهی خدا آشنا بود؟‏ خیر!‏ این جزئیات برای قرن‌ها ‹رازی مقدّس› بود.‏ (‏افس ۱:‏۸-‏۱۰؛‏ کول ۱:‏۲۶،‏ ۲۷‏)‏ با این حال،‏ ابراهیم مطابق وعدهٔ یَهُوَه می‌دانست که برخی از نوادگانش به پادشاهی خواهند رسید.‏​—‏پیدا ۱۷:‏۱،‏ ۲،‏ ۶‏.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۲-‏۳ ¶۲-‏۴

ما باید از تعالیم مرتدان برحذر باشیم.‏ شیطان از قرن اول تلاش کرده است که ایمان مسیحیان را ضعیف کند.‏ بنابراین بسیار اهمیت دارد که تفاوت تعالیم حقیقی و تعالیم دروغین را تشخیص دهیم.‏ شاید مرتدان در اینترنت یا شبکه‌های اجتماعی دروغ‌هایی بگویند که ایمانمان را به یَهُوَه ضعیف سازد و محبتمان را به برادران و خواهران سرد کند.‏ ما هرگز نباید چنین دروغ‌هایی را باور کنیم،‏ چرا که می‌دانیم شیطان در پس همهٔ آن‌هاست.‏ (‏۱یو ۴:‏۱،‏ ۶؛‏ مکا ۱۲:‏۹‏)‏ برای مقاومت در برابر حملات شیطان،‏ باید ایمانمان را به عیسی و نقش او در مقصود یَهُوَه تقویت نماییم.‏ همچنین باید به «غلام امین و دانا» که یَهُوَه از طریق آن سازمانش را هدایت می‌کند کاملاً اعتماد داشته باشیم.‏ (‏مت ۲۴:‏۴۵-‏۴۷‏)‏ ما می‌توانیم با مطالعهٔ مرتب کلام خدا،‏ اعتمادمان را تقویت نماییم.‏ به این شکل،‏ ایمانمان همچون درختی مستحکم می‌شود که ریشه‌هایش در اعماق زمین فرو رفته است.‏ پولُس رسول هم به نکتهٔ مشابهی اشاره کرد که در آیهٔ روز آمده است.‏ ب۲۰/‏۷ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۱-‏۱۲

ما انسان‌های ناکامل تمایل داریم دیگران را بر اساس ظاهرشان قضاوت کنیم.‏ (‏یو ۷:‏۲۴‏)‏ اما با دیدن ظاهر دیگران نمی‌توانیم به اندازهٔ کافی آنان را بشناسیم.‏ مثالی را در نظر بگیرید.‏ یک دکتر هر چقدر هم که ماهر و باتجربه باشد نمی‌تواند تنها با نگاه کردن به شخص،‏ بیماری او را تشخیص دهد.‏ او باید با دقت به توضیحات بیمار گوش دهد تا بتواند از علائم بیماری،‏ سوابق پزشکی و وضعیت روحی او آگاه شود.‏ حتی برای پی بردن به وضعیت داخلی بدن بیمار،‏ شاید درخواست ایکس‌ری کند.‏ او بدون داشتن چنین اطلاعاتی،‏ ممکن است نتواند بیماری شخص را تشخیص دهد.‏ به طور مشابه،‏ ما نمی‌توانیم تنها از طریق ظاهر برادران و خواهرانمان،‏ آنان را کاملاً درک کنیم.‏ باید تلاش کنیم که فراتر از ظاهر آنان را ببینیم که همان شخصیت درونی‌شان است.‏ البته هرگز نمی‌توانیم مانند یَهُوَه آنان را درک کنیم،‏ زیرا تنها او از نیات دل انسان‌ها آگاه است.‏ اما می‌توانیم تمام تلاشمان را بکنیم که از یَهُوَه سرمشق گیریم.‏ یَهُوَه به آنان گوش می‌دهد،‏ پیشینه و شرایطشان را درک می‌کند و با آنان دلسوز است.‏ ب۲۰/‏۴ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۱-‏۳

ما می‌خواهیم خصوصیت فروتنی را در خود پرورش دهیم،‏ زیرا افراد مغرور و متکبّر ‹دیدی معقول نسبت به خود ندارند.‏› چنین افرادی ستیزه‌جو و خودپسند هستند.‏ آنان اغلب به خود یا دیگران صدمه می‌زنند.‏ اگر آنان طرز فکرشان را اصلاح نکنند،‏ شیطان ذهنشان را کور و افکارشان را فاسد می‌گرداند.‏ (‏۲قر ۴:‏۴؛‏ ۱۱:‏۳‏)‏ از طرف دیگر،‏ شخص فروتن دیدی معقول نسبت به خود دارد و می‌داند که دیگران از بسیاری جهات،‏ بهتر از او هستند.‏ (‏فیلیپ ۲:‏۳‏)‏ چنین شخصی به‌خوبی می‌داند که «خدا مخالف متکبّران است،‏ اما لطف خود را نصیب فروتنان می‌سازد.‏» (‏۱پطر ۵:‏۵‏)‏ افرادی که دیدی معقول نسبت به خود دارند،‏ همواره می‌خواهند مورد لطف یَهُوَه قرار گیرند.‏ ما برای حفظ فروتنی باید پند کتاب مقدّس را به کار گیریم که می‌گوید:‏ «شخصیت کهنه را با اعمال آن از تن به در آورید و شخصیت نو را در بر کنید.‏» ما باید با بررسی نمونهٔ عیسی تلاش کنیم که به‌دقت در جای پای او گام برداریم.‏​—‏کول ۳:‏۹،‏ ۱۰؛‏ ۱پطر ۲:‏۲۱‏.‏ ب۲۰/‏۷ ص ۷ ¶۱۶-‏۱۷

به راستی که بودن در جماعت یَهُوَه،‏ افتخار بزرگی برای ماست!‏ ما در بهشتی روحانی در کنار انسان‌هایی شاد و صلحجو به سر می‌بریم.‏ هر یک از ما در جماعت یَهُوَه چه نقشی داریم؟‏ پولُس جماعت را به بدن انسان و هر شخص را به عضوی از بدن تشبیه کرد.‏ (‏روم ۱۲:‏۴-‏۸؛‏ ۱قر ۱۲:‏۱۲-‏۲۷؛‏ افس ۴:‏۱۶‏)‏ اولین درسی که از تشبیه پولُس می‌آموزیم این است که هر یک از ما در خانوادهٔ یَهُوَه از نقش مهمی برخورداریم.‏ پولُس تشبیه‌اش را چنین آغاز کرد:‏ «همان طور که ما در یک بدن اعضای بسیار داریم و کار همهٔ این اعضا یکسان نیست،‏ ما نیز هرچند بسیاریم،‏ یک بدن را در اتحاد با مسیح تشکیل می‌دهیم و هر یک از ما عضوی از اعضای یکدیگریم.‏» (‏روم ۱۲:‏۴،‏ ۵‏)‏ منظور پولُس این بود که اگرچه هر یک از ما نقشی متفاوت در جماعت یَهُوَه بر عهده داریم،‏ اما تک‌تک ما برای او ارزشمندیم.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۱-‏۲،‏ ۴

اگر شما صاحب فرزند هستید،‏ چگونه می‌توانید یَهُوَه را در فروتنی سرمشق قرار دهید؟‏ شما می‌توانید دربارهٔ برخی تصمیمات،‏ نظر فرزندتان را بپرسید و در صورتی که نظرش بجا بود،‏ مطابق آن عمل نمایید.‏ وقتی خادمان یَهُوَه با احترام،‏ نگرانی خود را از بابت تصمیماتش ابراز می‌کنند،‏ او صبورانه به آنان گوش می‌دهد و به این شکل الگویی از صبر و بردباری از خود به جا می‌گذارد.‏ برای مثال،‏ وقتی ابراهیم نگرانی‌اش را دربارهٔ نابودی سُدوم و غَمورَه ابراز کرد،‏ یَهُوَه به او گوش داد.‏ (‏پیدا ۱۸:‏۲۲-‏۳۳‏)‏ همچنین وقتی سارا که پیر و سالخورده شده بود،‏ به وعدهٔ یَهُوَه دربارهٔ باردار شدنش خندید،‏ یَهُوَه عصبانی و ناراحت نشد و رفتاری محترمانه با او داشت.‏ (‏پیدا ۱۸:‏۱۰-‏۱۴‏)‏ شما والدین و پیران جماعت چگونه می‌توانید از یَهُوَه سرمشق گیرید؟‏ اگر آنانی که تحت سرپرستی‌تان هستند،‏ نگرانی خود را بابت تصمیمات شما ابراز کنند یا نظراتتان را زیر سؤال ببرند،‏ چه واکنشی از خود نشان می‌دهید؟‏ آیا فوراً بر آن می‌شوید که طرز فکرشان را اصلاح کنید؟‏ یا سعی می‌کنید خود را جای آنان بگذارید؟‏ وقتی آنانی که از اختیاراتی برخوردارند همچون یَهُوَه عمل نمایند،‏ فواید زیادی برای خانواده و جماعت به همراه خواهد داشت.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۱۰ ¶۷-‏۹

زمانی که برای اولین بار با شاهدان یَهُوَه آشنا شدیم،‏ احتمالاً همواره به دنبال کمک آنان بودیم؛‏ چرا که می‌دانستیم نوایمان هستیم و برای رشد روحانی باید مطالب زیادی بیاموزیم.‏ (‏۱قر ۳:‏۱،‏ ۲‏)‏ اما اکنون چطور؟‏ اگر سال‌هاست به یَهُوَه خدمت می‌کنیم و تجربیات زیادی کسب کرده‌ایم،‏ ممکن است پذیرفتن کمک دیگران برایمان راحت نباشد؛‏ به‌خصوص اگر شخصی که می‌خواهد کمکمان کند،‏ کم‌تجربه‌تر از ما باشد.‏ ما باید به یاد داشته باشیم که یَهُوَه اغلب از طریق هم‌ایمانانمان به ما قوّت لازم را می‌دهد.‏ (‏روم ۱:‏۱۱،‏ ۱۲‏)‏ بنابراین اگر می‌خواهیم از یَهُوَه قوّت یابیم،‏ باید کمک برادران و خواهرانمان را بپذیریم.‏ وضعیت مادی،‏ سلامتی،‏ پیشینه و تحصیلات عامل موفقیت نیست؛‏ بلکه با حفظ فروتنی و تکیه به یَهُوَه می‌توان موفق شد.‏ امیدواریم که همیشه،‏ ۱)‏ به یَهُوَه تکیه کنیم،‏ ۲)‏ از خادمان وفادار یَهُوَه در کتاب مقدّس سرمشق گیریم و ۳)‏ کمک برادران و خواهرانمان را بپذیریم.‏ به این شکل،‏ صرف‌نظر از ضعف‌ها و ناتوانی‌هایمان،‏ یَهُوَه قوّت لازم را در اختیارمان می‌گذارد!‏ ب۲۰/‏۷ ص ۱۴ ¶۲؛‏ ص ۱۹ ¶۱۸-‏۱۹

موعظه به اعضای غیرشاهد خانواده یکی از موقعیت‌هایی است که صبر ما را تحت آزمایش قرار می‌دهد.‏ در چنین شرایطی اصل کتاب مقدّس در جامعه ۳:‏۱،‏ ۷ کمکمان می‌کند که می‌گوید:‏ «برای هر چیز زمانی است .‏ .‏ .‏ وقتی برای سکوت و وقتی برای سخن گفتن.‏» ما می‌توانیم با رفتارمان اعضای غیرشاهد خانواده را برانگیزیم که به پیام پادشاهی خدا گوش دهند.‏ اما باید همواره آماده باشیم که دربارهٔ یَهُوَه با آنان صحبت کنیم.‏ (‏۱پطر ۳:‏۱،‏ ۲‏)‏ ما می‌خواهیم حقایق کلام خدا را غیورانه به دیگران تعلیم دهیم؛‏ بدین منظور باید با همه گونه افراد منجمله اعضای غیرشاهد خانواده‌مان صبور باشیم.‏ ما می‌توانیم از نمونهٔ خادمان یَهُوَه در کتاب مقدّس و همچنین در روزگار ما،‏ درس صبر و بردباری بیاموزیم.‏ حَبَقوق همچنان که در انتظار پایان یافتن شرارت بود،‏ صبورانه چنین گفت:‏ «بر دیدبانگاه خود می‌ایستم.‏» (‏حب ۲:‏۱‏)‏ خواست قلبی پولُس رسول نیز این بود که خدمتش را ‹به پایان رساند› و به پاداش آسمانی‌اش دست یابد.‏ اما همچنان صبورانه به دیگران موعظه می‌کرد.‏​—‏اعما ۲۰:‏۲۴‏.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۲-‏۱۴

با این که عیسی پس از یَهُوَه بالاترین مقام را در عالم هستی دارد،‏ هرگز خود را برتر از آنچه باید باشد نمی‌داند.‏ خادمان یَهُوَه با سرمشق قرار دادن فروتنی عیسی،‏ نقش بسزایی در ترویج محبت دارند؛‏ خصوصیتی که قوم یَهُوَه را از دیگر مردمان دنیا متمایز می‌سازد.‏ (‏لو ۹:‏۴۸؛‏ یو ۱۳:‏۳۵‏)‏ اگر به نظر شما مشکلاتی در جماعت وجود دارد که پیران جماعت به‌خوبی به آن رسیدگی نکرده‌اند چه باید بکنید؟‏ شما در چنین شرایطی بجای گله و شکایت می‌توانید با حمایت از سرپرستان جماعت،‏ فروتنی خود را نشان دهید.‏ (‏عبر ۱۳:‏۱۷‏)‏ بدین منظور می‌توانید از خود بپرسید،‏ ‹آیا این مشکلات به‌قدری جدّی است که باید اصلاح شود؟‏ آیا اکنون زمان مناسبی برای اصلاح آن است؟‏ آیا رسیدگی به این مشکلات وظیفهٔ من است؟‏ آیا هدفم واقعاً ترویج اتحاد در جماعت است یا می‌خواهم خود را شخصی مهم جلوه دهم؟‏› یَهُوَه برای فروتنی ما بیشتر از توانایی‌هایمان ارزش قائل است.‏ همچنین،‏ اتحاد ما بیشتر از نتیجهٔ خدمتمان برای او اهمیت دارد.‏ بنابراین،‏ همواره با فروتنی به او خدمت کنید.‏ به این شکل،‏ باعث ترویج اتحاد در جماعت نیز می‌شوید.‏​—‏افس ۴:‏۲،‏ ۳‏.‏ ب۲۰/‏۷ ص ۴-‏۵ ¶۹-‏۱۱

عیسی از زنان باایمانی که با «دارایی خود» به او خدمت می‌کردند،‏ بسیار قدردان بود.‏ (‏لو ۸:‏۱-‏۳‏)‏ او نه تنها فرصت چنین خدمتی را از آنان نمی‌گرفت،‏ بلکه حقایق عمیق روحانی را نیز به آنان تعلیم می‌داد.‏ برای مثال،‏ او آنان را از مرگ و رستاخیز خود مطلع ساخت.‏ (‏لو ۲۴:‏۵-‏۸‏)‏ عیسی آن زنان را همچون رسولانش برای آزمایش‌هایی که در آینده با آن روبرو می‌شدند،‏ آماده کرد.‏ (‏مرق ۹:‏۳۰-‏۳۲؛‏ ۱۰:‏۳۲-‏۳۴‏)‏ حتی وقتی عیسی دستگیر شد و رسولانش فرار کردند،‏ برخی از زنانی که از او حمایت کرده بودند تا زمانی که بر تیر شکنجه جان سپرد،‏ در کنارش بودند.‏ (‏مت ۲۶:‏۵۶؛‏ مرق ۱۵:‏۴۰،‏ ۴۱‏)‏ اولین کسانی که رستاخیز عیسی را دیدند،‏ زنانی باایمان و خداترس بودند.‏ او آنان را مأمور کرد که خبر رستاخیزش را به رسولان برسانند.‏ (‏مت ۲۸:‏۵،‏ ۹،‏ ۱۰‏)‏ همچنین در پِنتیکاست ۳۳ میلادی،‏ هنگامی که شاگردان عیسی با روح‌القدس مسح شدند،‏ احتمالاً زنانی نیز در آنجا حضور داشتند.‏ همهٔ آنان به طور معجزه‌آسایی می‌توانستند به زبان‌های دیگر صحبت کنند و «اعمال عظیم خدا» را به گوش دیگران برسانند.‏​—‏اعما ۱:‏۱۴؛‏ ۲:‏۲-‏۴،‏ ۱۱‏.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۲۳ ¶۱۱-‏۱۲

فعالیت شاگردسازی باعث نجات بسیاری از انسان‌ها می‌گردد.‏ عیسی در مَتّی ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰ به شاگردانش چنین فرمان داد:‏ ‹بروید شاگرد بسازید و آنان را تعمید دهید.‏› تعمید گرفتن تا چه حد اهمیت دارد؟‏ در واقع،‏ تنها از طریق تعمید می‌توان نجات پیدا کرد و به زندگی ابدی دست یافت.‏ شخصی که می‌خواهد تعمید بگیرد باید ایمان داشته باشد که عیسی با مرگ و رستاخیزش،‏ راه را برای نجات او باز کرده است.‏ پِطرُس رسول نیز به مسیحیان گفت:‏ ‹تعمید،‏ اکنون شما را به سبب ایمانی که به رستاخیز عیسی مسیح دارید،‏ نجات می‌دهد.‏› (‏۱پطر ۳:‏۲۱‏)‏ بنابراین،‏ وقتی شخصی تعمید می‌گیرد،‏ راه نجات و دستیابی به زندگی ابدی برایش باز می‌شود.‏ ما برای شاگردسازی باید «هنر تعلیم» را در خود پرورش دهیم.‏ (‏۲تیموتائوس ۴:‏۱،‏ ۲‏)‏ چرا؟‏ چون عیسی چنین فرمان داد:‏ ‹بروید شاگرد بسازید و به آنان تعلیم دهید.‏› پولُس رسول نیز اشاره کرد که باید در این کار «پشتکار» داشت؛‏ او در ادامه گفت:‏ «زیرا اگر چنین کنی،‏ هم خود و هم کسانی را که به تو گوش می‌دهند،‏ نجات خواهی داد.‏» ب۲۰/‏۱۰ ص ۱۴ ¶۱-‏۲

پِطرُس به صید انسان‌ها علاقهٔ زیادی پیدا کرد و با کمک یَهُوَه مهارت زیادی در این زمینه کسب کرد.‏ (‏اعما ۲:‏۱۴،‏ ۴۱‏)‏ مهم‌ترین انگیزهٔ ما از شرکت در فعالیت موعظه،‏ محبتمان به یَهُوَه است.‏ محبت به یَهُوَه کمکمان می‌کند که بر هر نوع حس بی‌لیاقتی و ناتوانی غلبه کنیم.‏ وقتی عیسی از پِطرُس دعوت کرد که صیاد انسان گردد،‏ به او گفت:‏ «مترس.‏» (‏لو ۵:‏۸-‏۱۱‏)‏ اما پِطرُس از این که شاگرد عیسی شود ترسی نداشت؛‏ بلکه با دیدن معجزهٔ عیسی در صید ماهی متحیّر بود و از این که بخواهد در کنار او موعظه کند،‏ احساس بی‌لیاقتی می‌کرد.‏ به طور مشابه،‏ شما نیز از این که بخواهید شاگرد عیسی شوید،‏ شاید مضطرب و نگران باشید.‏ در این صورت،‏ تلاش کنید که محبت به یَهُوَه،‏ عیسی و همنوعانتان را در خود پرورش دهید.‏ اینچنین برانگیخته می‌شوید که دعوت عیسی را بپذیرید و صیاد انسان شوید.‏​—‏مت ۲۲:‏۳۷،‏ ۳۹؛‏ یو ۱۴:‏۱۵‏.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۳-‏۴ ¶۴-‏۵

ما با میل و رغبت می‌خواهیم با استفاده از وقت،‏ انرژی و دارایی‌مان آنانی را که ‹دلی پذیرا برای راه یافتن به حیات جاودان دارند› بیابیم.‏ (‏اعما ۱۳:‏۴۸‏)‏ بدین شکل از عیسی سرمشق می‌گیریم که گفت:‏ «خوراک من این است که خواست او را که مرا فرستاده است،‏ به جا آورم و کار او را به پایان رسانم.‏» (‏یو ۴:‏۳۴؛‏ ۱۷:‏۴‏)‏ مطمئناً خواست قلبی همهٔ ما این است که کاری را که به ما واگذار شده است،‏ به پایان رسانیم.‏ (‏یو ۲۰:‏۲۱‏)‏ بی‌شک می‌خواهیم که دیگر هم‌ایمانانمان منجمله مبشّران غیرفعال نیز در این مسیر همچنان تا به آخر پایدار بمانند.‏ (‏مت ۲۴:‏۱۳‏)‏ مسلّماً اطاعت از فرمان عیسی برای ما آسان نیست.‏ اما ما در فعالیت موعظه و شاگردسازی تنها نیستیم!‏ عیسی خود وعده داده است که در کنارمان خواهد بود.‏ ما اطمینان داریم که می‌توانیم مسئولیتمان را به پایان رسانیم؛‏ چرا که «همکاران خداییم» و «در اتحاد با مسیح» آن را انجام می‌دهیم.‏ (‏۱قر ۳:‏۹؛‏ ۲قر ۲:‏۱۷‏)‏ به راستی که این مسئولیت و کمک به دیگران برای انجام آن،‏ افتخاری بسیار ارزشمند است!‏​—‏فیلیپ ۴:‏۱۳‏.‏ ب۲۰/‏۱۱ ص ۷ ¶۱۹-‏۲۰

اغلب تصمیماتی که والدین می‌گیرند برای سالیان سال روی فرزندانشان تأثیر می‌گذارد.‏ تصمیمات بد والدین مشکلات زیادی برای فرزندانشان به بار می‌آورد.‏ اما اگر تصمیماتی خوب بگیرند،‏ به فرزندانشان کمک می‌کنند تا زندگی‌ای شاد و رضایت‌بخش داشته باشند.‏ واضح است که فرزندان هم باید تصمیمات خوبی بگیرند.‏ بهترین تصمیمی که می‌توانند بگیرند،‏ این است که یَهُوَه پدر آسمانی و پرمهرمان را خدمت کنند.‏ (‏مز ۷۳:‏۲۸‏)‏ آرزوی والدین عیسی این بود که همهٔ فرزندانشان به یَهُوَه خدمت کنند،‏ و این را می‌توان به‌خوبی از تصمیماتی که گرفتند،‏ دید.‏ (‏لو ۲:‏۴۰،‏ ۴۱،‏ ۵۲‏)‏ عیسی هم با تصمیمات خوبی که گرفت،‏ توانست آنچه را که یَهُوَه از او می‌خواست،‏ به انجام برساند.‏ (‏مت ۴:‏۱-‏۱۰‏)‏ عیسی در بزرگسالی به مردی مهربان،‏ وفادار و شجاع مبدّل شد.‏ کدام پدر و مادر وفاداری است که به داشتن فرزندی همچون عیسی افتخار نکند!‏ ب۲۰/‏۱۰ ص ۲۶ ¶۱-‏۲

نمونه‌های زیر را در ذهن تجسّم کنید.‏ خواهری سالمند،‏ به خاطرات خوب دوران جوانی‌اش فکر می‌کند.‏ با این که اکنون مشکلاتش بیشتر شده است،‏ همچنان با تمام توان به یَهُوَه خدمت می‌کند.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۵۸‏)‏ او هر روز خود را با عزیزانش در دنیای جدید تجسّم می‌کند.‏ خواهری دیگر که از هم‌ایمانی رنجیده‌خاطر شده است،‏ از او کینه به دل نمی‌گیرد و دیگر به آن موضوع فکر نمی‌کند.‏ (‏کول ۳:‏۱۳‏)‏ برادری که خطاهای گذشته‌اش را به یاد دارد،‏ بر این تمرکز می‌کند که اکنون با وفاداری به خدمتش ادامه دهد.‏ (‏مز ۵۱:‏۱۰‏)‏ این سه خادم یَهُوَه،‏ چه وجه اشتراکی دارند؟‏ آنان اتفاقات گذشته را به یاد دارند،‏ اما بر آن تمرکز نمی‌کنند.‏ بلکه به آینده چشم دوخته‌اند.‏ (‏امث ۴:‏۲۵‏)‏ چرا اهمیت دارد که به آینده چشم بدوزیم؟‏ شخصی که مدام به پشت سرش نگاه می‌کند،‏ نمی‌تواند در مسیری مستقیم راه رود.‏ ما نیز اگر مدام بر گذشته‌مان تمرکز کنیم،‏ نمی‌توانیم در خدمت به یَهُوَه پیش رویم.‏​—‏لو ۹:‏۶۲‏.‏ ب۲۰/‏۱۱ ص ۲۴ ¶۱-‏۳

داوود در مقایسه با جُلیات غول‌پیکر،‏ بسیار ضعیف به نظر می‌رسید.‏ جُلیات جنگجویی آموزش‌دیده و کاملاً مجهز بود و جثه‌ای بسیار بزرگ‌تر از داوود داشت.‏ در حالی که داوود جوانی بی‌تجربه بود و برای جنگ آموزش ندیده بود.‏ اما او به یَهُوَه تکیه کرد و یَهُوَه نیز قوّت لازم را برای شکست دشمنش به او داد.‏ (‏۱سمو ۱۷:‏۴۱-‏۴۵،‏ ۵۰‏)‏ داوود با مشکل دیگری نیز روبرو بود که ممکن بود باعث شود احساس ضعف و ناتوانی کند.‏ او با وفاداری،‏ به شائول که پادشاه برگزیدهٔ یَهُوَه بود،‏ خدمت کرده بود.‏ شائول پادشاه ابتدا احترام زیادی برای داوود قائل بود،‏ اما بعدها غرورش باعث شد که به داوود حسادت کند.‏ او داوود را تهدید کرد و حتی سعی کرد او را بکشد.‏ (‏۱سمو ۱۸:‏۶-‏۹،‏ ۲۹؛‏ ۱۹:‏۹-‏۱۱‏)‏ علی‌رغم رفتار ناعادلانهٔ شائول،‏ داوود همچنان به او احترام می‌گذاشت؛‏ چرا که می‌دانست یَهُوَه شائول را برگزیده است.‏ (‏۱سمو ۲۴:‏۶‏)‏ او همواره به یَهُوَه تکیه می‌کرد تا قوّت لازم را برای پایداری در آن شرایط،‏ از او دریافت کند.‏​—‏مز ۱۸:‏۱،‏ سرآغاز‏.‏ ب۲۰/‏۷ ص ۱۷ ¶۱۱-‏۱۳

آنچه در کتاب مقدّس در رابطه با پادشاه شمال و پادشاه جنوب گفته شده تا کنون به تحقق رسیده است؛‏ از این رو،‏ اطمینان داریم که مابقی آن نیز در آینده به تحقق خواهد رسید.‏ برای درک صحیح پیشگویی باب ۱۱ کتاب دانیال باید به یاد داشته باشیم که در آن آیات تنها به حاکمان و دولت‌هایی اشاره شده است که تأثیر مستقیمی بر قوم خدا داشته‌اند.‏ اما با توجه به این که قوم یَهُوَه بخش کوچکی از جمعیت دنیا را تشکیل می‌دهند،‏ چرا اغلب مورد حملهٔ حکومت‌های سراسر دنیا قرار می‌گیرند؟‏ زیرا هدف اصلی شیطان و دنیایش این است که تمام خادمان یَهُوَه را از پای درآورد.‏ (‏پیدا ۳:‏۱۵؛‏ مکا ۱۱:‏۷؛‏ ۱۲:‏۱۷‏)‏ همچنین پیشگویی دانیال باید با دیگر پیشگویی‌های کتاب مقدّس هماهنگ باشد.‏ در واقع،‏ برای درک صحیح پیشگویی دانیال،‏ باید آن را با بخش‌های دیگر کتاب مقدّس مقایسه کنیم.‏ ب۲۰/‏۵ ص ۲ ¶۱-‏۲

امروزه دیدگاه‌های متفاوتی دربارهٔ آنچه پس از مرگ رخ می‌دهد وجود دارد.‏ اما کتاب مقدّس در این باره چه می‌گوید؟‏ وقتی شخص می‌میرد،‏ بدنش فاسد می‌شود.‏ اما کسی که تمام عالم هستی را از نیستی آفریده است می‌تواند او را با بدنی مناسب رستاخیز دهد.‏ (‏پیدا ۱:‏۱؛‏ ۲:‏۷‏)‏ پولُس رسول با مَثَلی نشان داد که خدا لزوماً نباید شخص را با همان بدنی که پیش از مرگ داشت،‏ رستاخیز دهد.‏ دانهٔ گیاه را در نظر بگیرید.‏ دانه‌ای که کاشته می‌شود،‏ رشد می‌کند و به گیاهی جدید تبدیل می‌شود.‏ گیاه جدید تفاوت زیادی با دانهٔ کاشته‌شده دارد.‏ در واقع،‏ پولُس با این مَثَل نشان داد که آفریدگارمان ‹بدنی را که خود برای شخص تعیین کرده است،‏› به او می‌دهد.‏ پولُس همچنین گفت:‏ «هم بدن‌های آسمانی وجود دارد و هم بدن‌های زمینی.‏» بله،‏ ما بر روی زمین بدن‌هایی جسمی داریم،‏ اما مسح‌شدگان در آسمان همچون فرشتگان بدن‌هایی روحی دارند.‏​—‏۱قر ۱۵:‏۳۶-‏۴۱‏.‏ ب۲۰/‏۱۲ ص ۹-‏۱۰ ¶۷-‏۹

همهٔ ما در زندگی به دنبال آرامش هستیم.‏ نگرانی و اضطراب برای هیچ یک از ما خوشایند نیست.‏ با این حال،‏ گاه مضطرب و نگران می‌شویم.‏ از این رو،‏ شاید همچون داوود پادشاه،‏ سؤالی را که در آیهٔ روز آمده است،‏ بپرسیم.‏ ما نمی‌توانیم برخی عواملی را که باعث نگرانی‌مان می‌شود کنترل کنیم.‏ برای مثال،‏ ما نمی‌توانیم جلوی افزایش قیمت خوراک،‏ پوشاک و خانه را بگیریم؛‏ یا نمی‌توانیم تعداد دفعاتی را که همکلاسی‌ها یا همکارانمان ما را وسوسه می‌کنند تا صداقت را زیر پا بگذاریم یا دست به اعمال غیراخلاقی بزنیم،‏ کنترل کنیم؛‏ همچنین نمی‌توانیم جلوی جرم و جنایت را در محدودهٔ زندگی‌مان بگیریم.‏ دلیل همهٔ این مشکلات این است که طرز فکر اکثر مردم دنیا با اصول کتاب مقدّس مغایرت دارد.‏ به علاوه،‏ شیطان،‏ خدای این دنیا،‏ به‌خوبی می‌داند که «نگرانی‌های این دنیا» می‌تواند بسیاری را از خدمت به یَهُوَه بازدارد.‏ (‏مت ۱۳:‏۲۲؛‏ ۱یو ۵:‏۱۹‏)‏ بنابراین جای تعجب نیست که دنیای امروز مملو از مشکلاتی است که باعث نگرانی مردم می‌شود!‏ ب۲۱/‏۱ ص ۲ ¶۱،‏ ۳

یوحنای رسول همچنین گفت که نباید از برادران و خواهرانمان نفرت داشته باشیم.‏ اگر ما در به‌کارگیری این پند کوتاهی کنیم،‏ تحت تأثیر شیطان قرار خواهیم گرفت.‏ (‏۱یو ۲:‏۱۱‏)‏ این اتفاق در اواخر قرن اول میلادی برای برخی از مسیحیان رخ داد.‏ در آن زمان شیطان تمام تلاشش را کرد تا بذر نفرت و تفرقه را در بین قوم خدا بپاشد.‏ زمانی که یوحنا نامه‌هایش را می‌نوشت،‏ برخی از آنانی که تحت تأثیر شیطان قرار گرفته بودند،‏ وارد جماعت مسیحی شده بودند.‏ برای مثال،‏ دیوتْرِفیس در پی آن بود که در یکی از جماعات دودستگی ایجاد کند.‏ (‏۳یو ۹،‏ ۱۰‏)‏ او برای نمایندگان هیئت اداره‌کننده احترامی قائل نبود و حتی تلاش می‌کرد تا آنانی را که میزبان این برادران می‌شدند،‏ از جماعت بیرون کند!‏ به راستی که این امر نشانهٔ تکبّر و غرور دیوتْرِفیس بود.‏ شیطان امروزه نیز همچنان در پی ایجاد تفرقه و دودستگی در بین قوم خداست.‏ اما ما مصممیم که هرگز اجازه ندهیم نفرت و تفرقه در روابطمان دیده شود.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۱۱ ¶۱۴

آلمان و بریتانیا در جنگ جهانی اول،‏ خادمان یَهُوَه را به دلیل این که در جنگ شرکت نمی‌کردند مورد آزار و اذیت قرار می‌دادند.‏ آمریکا نیز آنانی را که فعالیت موعظه را هدایت می‌کردند به زندان می‌انداخت.‏ در واقع،‏ این اتفاقات تحقق پیشگویی مکاشفه ۱۱:‏۷-‏۱۰ بود.‏ در دههٔ ۱۹۳۰ و به‌خصوص طی جنگ جهانی دوم،‏ پادشاه شمال با بی‌رحمی به قوم خدا حمله کرد.‏ پس از برقراری رژیم نازی در آلمان،‏ هیتلر و پیروانش فعالیت قوم یَهُوَه را ممنوع کردند.‏ پادشاه شمال صدها خادم یَهُوَه را قتل عام کرد و هزاران نفر را به اردوگاه‌های کار اجباری فرستاد.‏ در واقع،‏ پادشاه شمال با ممنوع کردن فعالیت موعظه،‏ ‹قُدس را نجس ساخت و قربانی دائمی را متوقف کرد.‏› (‏دان ۱۱:‏۳۰ب،‏ ۳۱الف‏)‏ هیتلر حتی وعده داد که هیچ یک از خادمان یَهُوَه را در آلمان زنده نخواهد گذاشت.‏ ب۲۰/‏۵ ص ۶ ¶۱۲-‏۱۳

وقتی ما از صمیم دل به برادران و خواهرانمان در جماعت محبت ورزیم،‏ دیگر آنان را رقیب خود نمی‌دانیم.‏ به یاد آورید که یوناتان با داوود رقابت نکرد و سعی نکرد که به جای او پادشاه شود.‏ (‏۱سمو ۲۰:‏۴۲‏)‏ همهٔ ما می‌توانیم از یوناتان سرمشق گیریم.‏ هرگز هم‌ایمانانتان را به دلیل توانایی‌هایشان،‏ رقیب خود ندانید،‏ «بلکه با فروتنی دیگران را از خود بهتر بدانید.‏» (‏فیلیپ ۲:‏۳‏)‏ به یاد داشته باشید که هر یک از مبشّران می‌تواند نقش مؤثری در جماعت ایفا کند.‏ ما با حفظ فروتنی می‌توانیم بر خصوصیات خوب برادران و خواهرانمان تمرکز کنیم و از وفاداری آنان درس بگیریم.‏ (‏۱قر ۱۲:‏۲۱-‏۲۵‏)‏ با ابراز محبت از صمیم دل به هم‌ایمانانمان اتحاد بین برادران و خواهرانمان را تقویت می‌کنیم.‏ ثابت می‌کنیم که شاگرد عیسی هستیم و این امر،‏ افراد صادق‌دل را جذب حقیقت می‌کند.‏ مهم‌تر از همه این که یَهُوَه،‏ «پدر رحمت‌ها و خدای همه گونه دلگرمی‌ها» را جلال می‌دهیم.‏​—‏۲قر ۱:‏۳‏.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۲۴ ¶۱۴؛‏ ص ۲۵ ¶۱۶

امروزه گاه مردم دیدگاهی منفی به شاهدان یَهُوَه دارند،‏ آنان را مورد تمسخر قرار می‌دهند و حقیر و ضعیف می‌شمارند.‏ چرا که طرز فکر ما با طرز فکر مردم دنیا متفاوت است.‏ ما همواره سعی می‌کنیم فروتن،‏ ملایم و مطیع باشیم.‏ در حالی که مردم دنیا مغرور،‏ خودپسند و نامطیع هستند.‏ به علاوه،‏ ما در سیاست دخالت نمی‌کنیم و به هیچ ارتشی ملحق نمی‌شویم.‏ از آنجایی که ما همرنگ این دنیا نمی‌شویم،‏ مردم دنیا با دیدهٔ حقارت به ما می‌نگرند.‏ ‏(‏روم ۱۲:‏۲‏)‏ صرف‌نظر از طرز فکر مردم دنیا نسبت به ما،‏ باید به یاد داشته باشیم که یَهُوَه از طریق ما کارهای فوق‌العاده‌ای انجام می‌دهد.‏ او امروزه فعالیت موعظه را به گسترده‌ترین شکل ممکن به انجام رسانده است.‏ امروزه خادمان یَهُوَه،‏ بالاترین آمار ترجمه و انتشار نشریات را در دنیا دارند و با استفاده از کتاب مقدّس به میلیون‌ها نفر کمک می‌کنند.‏ البته یَهُوَه در پس همهٔ این موفقیت‌ها بوده است.‏ ب۲۰/‏۷ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۵-‏۶

عیسی مطیع یَهُوَه است.‏ اما اطاعت او از یَهُوَه،‏ به این دلیل نیست که هوش و استعدادی ندارد.‏ تعالیم واضح و سادهٔ او ثابت می‌کند که او از هوش فوق‌العاده‌ای برخوردار است.‏ (‏یو ۷:‏۴۵،‏ ۴۶‏)‏ یَهُوَه به‌قدری عیسی را مستعد و توانا می‌دانست که اجازه داد در آفرینش عالم هستی با او همکاری کند.‏ (‏امث ۸:‏۳۰؛‏ عبر ۱:‏۲-‏۴‏)‏ یَهُوَه پس از رستاخیز عیسی نیز «تمامی اقتدار در آسمان و بر روی زمین» را به او داد.‏ (‏مت ۲۸:‏۱۸‏)‏ با این که عیسی هوش و استعداد بی‌نظیری دارد،‏ همواره به دنبال راهنمایی‌های یَهُوَه است.‏ چرا؟‏ زیرا پدرش را بسیار دوست می‌دارد.‏ شوهران باید بدانند دلیل این که یَهُوَه از زنان می‌خواهد مطیع شوهرشان باشند،‏ این نیست که آنان را کمتر از مردان می‌داند.‏ او خود نشان داده است که مردان و زنان با هم برابرند؛‏ چرا که زنان را نیز برای پادشاهی در کنار عیسی برگزیده است.‏ (‏غلا ۳:‏۲۶-‏۲۹‏)‏ از آنجایی که یَهُوَه به عیسی اعتماد دارد،‏ اختیاراتی به او واگذار کرده است.‏ به طور مشابه،‏ شوهری مسیحی با واگذار کردن برخی اختیارات به همسرش،‏ نشان می‌دهد که به او اعتماد دارد.‏ ب۲۱/‏۲ ص ۱۱ ¶۱۳-‏۱۴

کلام خدا همچون آینه‌ای است که به ما کمک می‌کند ضعف‌هایمان را تشخیص دهیم و نحوهٔ بر طرف کردن آن‌ها را به ما می‌آموزد.‏ (‏یعقو ۱:‏۲۳-‏۲۵‏)‏ برای مثال،‏ شاید پس از مطالعهٔ کلام خدا دریابیم که باید خشم خود را کنترل کنیم.‏ سپس با کمک یَهُوَه می‌آموزیم که هنگام رویارویی با شرایطی که ما را عصبانی می‌کند،‏ با ملایمت رفتار کنیم.‏ ملایمت باعث می‌شود بتوانیم بهتر فکر کنیم و تصمیمات بهتری بگیریم.‏ (‏یعقو ۳:‏۱۳‏)‏ بله،‏ بسیار اهمیت دارد که با کلام خدا به‌خوبی آشنا باشیم!‏ گاه پس از این که مرتکب اشتباه می‌شویم،‏ حکمت لازم را می‌آموزیم.‏ راه بهتر دریافت حکمت این است که بر اعمال خوب و بد دیگران تعمّق کنیم.‏ یعقوب نیز ما را ترغیب کرد که نمونهٔ خادمانی همچون ابراهیم،‏ راحاب،‏ ایّوب و ایلیّا را بررسی کنیم.‏ (‏یعقو ۲:‏۲۱-‏۲۶؛‏ ۵:‏۱۰،‏ ۱۱،‏ ۱۷،‏ ۱۸‏)‏ آن خادمان وفادار با سختی‌هایی روبرو بودند که می‌توانست شادی را از آنان بگیرد.‏ پایداری آنان ثابت کرد که ما نیز با کمک یَهُوَه می‌توانیم همچون آنان عمل کنیم.‏ ب۲۱/‏۲ ص ۲۹-‏۳۰ ¶۱۲-‏۱۳

در درجهٔ اول،‏ مسئولیت معلّم است که به شاگردش کمک کند تا کلام خدا را درک کند.‏ اگر مبشّری از شما دعوت کرد که در جلسهٔ مطالعه همراهی‌اش کنید،‏ باید به یاد داشته باشید که دستیار او هستید و برای کمک به او آنجا هستید.‏ (‏جا ۴:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ شما در چنین موقعیتی،‏ به‌خصوص با انجام چه کارهایی می‌توانید جلسهٔ مطالعه را پرثمرتر کنید؟‏ خود را برای جلسهٔ مطالعه آماده کنید.‏ از مبشّری که دعوتتان کرده است بخواهید تا اطلاعاتی دربارهٔ شاگردش در اختیارتان بگذارد.‏ برای مثال،‏ می‌توانید از او بپرسید:‏ «شاگردت چه پیشینه‌ای دارد؟‏ چه موضوعی را با او مطالعه می‌کنی؟‏ در این جلسه می‌خواهی بر چه نکته‌ای تأکید کنی؟‏ آیا باید از مطرح کردن موضوعی خاص و انجام کاری خودداری کنم یا باید نکتهٔ خاصّی را مطرح کنم؟‏ فکر می‌کنی چطور می‌توانم به پیشرفت شاگردت کمک کنم؟‏» هر آنچه که مبشّر دربارهٔ شاگردش به شما بگوید می‌تواند برایتان مفید باشد؛‏ البته او اطلاعات خصوصی شاگردش را در اختیارتان نمی‌گذارد.‏ میسیونری به نام جوی می‌گوید:‏ «پاسخ چنین سؤالاتی،‏ به مبشّری که با من به جلسهٔ مطالعه می‌آید کمک می‌کند تا سنجیده‌تر و بهتر به شاگردم کمک کند.‏» ب۲۱/‏۳ ص ۹ ¶۵-‏۶

گاه دلیل دیگری که ما مورد نفرت قرار می‌گیریم این است که مطابق با معیارهای خدا زندگی می‌کنیم؛‏ معیارهایی که با معیارهای دنیا کاملاً فرق دارد.‏ به عنوان مثال،‏ امروزه بسیاری از مردم صریحاً اعمال غیراخلاقی را تأیید می‌کنند؛‏ اعمالی مشابه آنچه که خدا را بر آن داشت تا سُدوم و غَمورَه را نابود کند!‏ (‏یهو ۷‏)‏ ما در رابطه با اعمال غیراخلاقی از معیارهای کتاب مقدّس پیروی می‌کنیم؛‏ از این رو بسیاری از مردم ما را مسخره می‌کنند و متعصب می‌نامند!‏ (‏۱پطر ۴:‏۳،‏ ۴‏)‏ وقتی مورد نفرت دیگران قرار می‌گیریم و به ما توهین می‌شود،‏ چه چیز کمکمان می‌کند که پایدار بمانیم؟‏ باید ایمانی مستحکم داشته باشیم که یَهُوَه به ما کمک می‌کند.‏ ایمانمان می‌تواند مثل یک سپر ‹تمام تیرهای آتشین آن شریر را خاموش کند.‏› (‏افس ۶:‏۱۶‏)‏ اما علاوه بر ایمان،‏ به محبت هم نیاز داریم.‏ زیرا محبت ‹به‌راحتی خشمگین نمی‌شود،‏ با همه چیز مدارا می‌کند و در همه چیز پایداری می‌کند.‏› (‏۱قر ۱۳:‏۴-‏۷،‏ ۱۳‏)‏ محبت به یَهُوَه،‏ به هم‌ایمانانمان و حتی به دشمنانمان کمکمان می‌کند که در برابر نفرت پایداری کنیم.‏ ب۲۱/‏۳ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۳-‏۴

گاه برای ابراز محبت به برادران و خواهرانمان باید از انجام برخی کارها خودداری کنیم.‏ برای مثال،‏ نباید سریع از سخنان آنان دلخور شویم.‏ آنچه در روزهای آخر زندگی عیسی بر روی زمین رخ داد را در نظر بگیرید.‏ او به شاگردانش گفت که برای دست یافتن به زندگی جاودان باید از بدن او بخورند و خون او را بنوشند.‏ (‏یو ۶:‏۵۳-‏۵۷‏)‏ این گفتهٔ عیسی برای بسیاری از شاگردان به‌قدری ناخوشایند بود که او را ترک کردند.‏ اما دوستان واقعی او همچنان با وفاداری در کنار او ماندند.‏ البته آنان نیز مفهوم گفتهٔ عیسی را درک نکرده بودند و احتمالاً از شنیدن آن متعجب شده بودند.‏ اما آن دوستان وفادار،‏ عیسی را قضاوت نکردند و از گفتهٔ او دلخور نشدند،‏ بلکه به عیسی اعتماد کردند؛‏ زیرا می‌دانستند که او همیشه حقیقت را بیان می‌کند.‏ (‏یو ۶:‏۶۰،‏ ۶۶-‏۶۹‏)‏ بسیار اهمیت دارد که ما سریع از سخنان دوستانمان دلخور نشویم.‏ بلکه می‌خواهیم به آنان فرصت دهیم تا منظورشان را برایمان توضیح دهند.‏​—‏امث ۱۸:‏۱۳‏.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۱۱ ¶۱۳