دسامبر

گاه درک برخی موضوعات کلام خدا مشکل است؛‏ یا شاید طوری که انتظار داریم،‏ یَهُوَه به دعاهایمان پاسخ ندهد.‏ این موارد ممکن است ما را نسبت به اعتقاداتمان مردد سازد.‏ اگر به چنین شک و تردیدی اهمیت ندهیم،‏ می‌تواند ایمانمان را تضعیف کند و بر رابطه‌مان با یَهُوَه تأثیر بگذارد.‏ (‏یعقو ۱:‏۷،‏ ۸‏)‏ حتی می‌تواند امیدمان را تیره و تار کند.‏ پولُس رسول امیدمان به آینده را به یک لنگر تشبیه کرد.‏ (‏عبر ۶:‏۱۹‏)‏ یک لنگر،‏ کشتی را در دریایی توفانی ثابت نگاه می‌دارد و از برخورد آن به صخره‌ها جلوگیری می‌کند.‏ اما یک لنگر تنها در صورتی مفید است که تمام حلقه‌های زنجیر آن به هم متصل باشد.‏ همان طور که زنگ‌زدگی،‏ استحکام حلقه‌ها را کاهش می‌دهد،‏ شک و تردید نیز باعث تضعیف ایمان می‌گردد.‏ به این شکل،‏ شخص هنگام رویارویی با سختی‌ها و مخالفت‌ها ممکن است ایمانش را به تحقق وعده‌های یَهُوَه از دست بدهد و دیگر امیدی به آینده نداشته باشد.‏ چنین شخصی،‏ احتمالاً هرگز احساس شادی نمی‌کند!‏ ب۲۱/‏۲ ص ۳۰ ¶۱۴-‏۱۵

هنگامی که ابراهیم به همراه خانواده‌اش شهر اور را ترک کرد،‏ احتمالاً بیش از ۷۰ سال داشت.‏ (‏پیدا ۱۱:‏۳۱–‏۱۲:‏۴‏)‏ به علاوه،‏ حدود صد سال در نقاط مختلف سرزمین کنعان،‏ چادرنشین بود.‏ او در ۱۷۵ سالگی درگذشت.‏ (‏پیدا ۲۵:‏۷‏)‏ یَهُوَه وعده داده بود که سرزمین کنعان را به نسل ابراهیم می‌دهد،‏ اما ابراهیم هرگز تحقق این وعده را به چشم ندید.‏ همچنین عمرش کفاف نداد که آن شهر یا همان پادشاهی خدا را ببیند.‏ با این حال،‏ کتاب مقدّس نشان می‌دهد که ابراهیم در زمان مرگش احساس رضایت داشت.‏ (‏پیدا ۲۵:‏۸‏)‏ او علی‌رغم مشکلات،‏ همواره ایمانش را استوار نگاه داشت و با میل و رغبت منتظر یَهُوَه بود.‏ چرا ابراهیم توانست پایدار بماند؟‏ زیرا یَهُوَه او را دوست خود می‌دانست و همواره از او محافظت می‌کرد.‏ (‏پیدا ۱۵:‏۱؛‏ اشع ۴۱:‏۸؛‏ یعقو ۲:‏۲۲،‏ ۲۳‏)‏ ما نیز همچون ابراهیم در انتظار «شهری با بنیاد حقیقی» هستیم.‏ (‏عبر ۱۱:‏۱۰‏)‏ البته ما دیگر منتظر ساخته شدن این شهر نیستیم.‏ زیرا این شهر که همان پادشاهی خداست از سال ۱۹۱۴ برقرار شده است و در آسمان حکمرانی می‌کند.‏ (‏مکا ۱۲:‏۷-‏۱۰‏)‏ اما منتظریم که این پادشاهی،‏ زمین را نیز تحت کنترل خود درآورد.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۴-‏۵ ¶۱۱-‏۱۳

اگر بخواهیم با دقت به دیگران گوش دهیم باید فروتن و صبور باشیم.‏ برای انجام چنین کاری حداقل سه دلیل وجود دارد.‏ اول،‏ فوراً دیگران را به اشتباه قضاوت نخواهیم کرد.‏ دوم،‏ به احساسات و نیات هم‌ایمانمان پی می‌بریم و این امر کمکمان می‌کند که بهتر با او همدردی کنیم.‏ سوم،‏ وقتی به هم‌ایمانمان زمان کافی برای صحبت بدهیم،‏ شاید او به نکته‌ای دربارهٔ خودش پی ببرد که قبلاً از آن آگاه نبوده است.‏ ما حتی گاه احساسات خودمان را تنها زمانی کاملاً درک می‌کنیم که آن‌ها را به زبان آوریم.‏ برخی از برادران و خواهران به دلیل پیشینه،‏ فرهنگ یا شخصیتشان به‌راحتی نمی‌توانند دربارهٔ احساساتشان صحبت کنند.‏ برادران و خواهرانمان به زمان نیاز دارند تا به‌راحتی احساساتشان را برایمان بیان کنند.‏ وقتی همچون یَهُوَه از خود صبر و حوصله نشان دهیم،‏ آنان به ما اعتماد خواهند کرد.‏ وقتی احساساتشان را برایمان بیان می‌کنند باید با دقت به آنان گوش دهیم.‏ ب۲۰/‏۴ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۶-‏۷

ماهی‌ها معمولاً در قسمت‌هایی از آب زندگی می‌کنند که شرایط مطلوب و غذای کافی داشته باشند.‏ در مورد زمان ماهیگیری چه می‌توان گفت؟‏ تجربهٔ برادری را از یکی از جزایر اقیانوس آرام در نظر بگیرید.‏ او از میسیونری دعوت کرد تا با هم به ماهیگیری بروند.‏ آن میسیونر به او گفت:‏ «من فردا صبح ساعت نه آماده‌ام.‏» برادرمان در پاسخ گفت:‏ «ما باید زمانی به ماهیگیری برویم که احتمال صید ماهی‌های بیشتری وجود دارد،‏ نه زمانی که برای خودمان مناسب است.‏» به طور مشابه،‏ شاگردان عیسی که صیاد انسان شده بودند،‏ در مکان‌ها و زمان‌هایی به موعظه می‌رفتند که احتمال یافتن انسان‌های بیشتری وجود داشت.‏ برای مثال،‏ پیروان عیسی در معبد،‏ کنیسه‌ها و بازارها موعظه می‌کردند و در موعظهٔ خانه‌به‌خانه نیز شرکت داشتند.‏ (‏اعما ۵:‏۴۲؛‏ ۱۷:‏۱۷؛‏ ۱۸:‏۴‏)‏ ما نیز باید با محدوده‌مان آشنا باشیم تا بدانیم که در چه مکان‌ها و زمان‌هایی می‌توانیم با مردم بیشتری صحبت کنیم.‏ همچنین باید همواره آماده باشیم تا مکان و زمان موعظه‌مان را متناسب با شرایط مردم محدوده‌مان تغییر دهیم.‏​—‏۱قر ۹:‏۱۹-‏۲۳‏.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۴ ¶۸-‏۹

یک راهی که می‌توانیم با عیسی دوست شویم حمایت کردن از ترتیبات سازمان یَهُوَه است.‏ اگر ما با سرپرستانی که در سازمان منصوب شده‌اند همکاری کنیم،‏ به عیسی،‏ سرِ جماعت مسیحی نزدیک‌تر می‌شویم.‏ (‏افس ۴:‏۱۶‏)‏ برای مثال،‏ اکنون در تلاشیم تا از سالن‌های جماعت به بهترین شکل استفاده کنیم.‏ بدین منظور،‏ برخی جماعات با هم یکی شده‌اند.‏ به این شکل،‏ به طور قابل‌توجهی در مصرف اعانات صرفه‌جویی شده است.‏ البته لازم بود برخی از مبشّران خود را با شرایط جدید تطبیق دهند.‏ این برادران و خواهران وفادار شاید سال‌ها در جماعتشان خدمت می‌کردند و رابطه‌ای بسیار نزدیک با مبشّران آن جماعت داشتند.‏ اما باید جماعتشان را عوض می‌کردند.‏ مطمئناً همکاری این برادران و خواهران با ترتیبات سازمان یَهُوَه باعث شادی عیسی می‌شود!‏ ب۲۰/‏۴ ص ۲۴ ¶۱۴

پادشاه شمال و پادشاه جنوب همچنان برای کسب قدرت بیشتر با یکدیگر رقابت می‌کنند.‏ برای مثال،‏ دولت شوروی پس از جنگ جهانی دوم،‏ بخش وسیعی از اروپا را تحت سلطهٔ خود درآورده بود.‏ بنابراین پادشاه جنوب بر آن شد تا از طریق پیمان ناتو،‏ از لحاظ نظامی با دیگر کشورها متحد شود.‏ به علاوه،‏ پادشاه شمال و پادشاه جنوب بودجهٔ زیادی را صرف تقویت قدرت نظامی خود می‌کنند تا اولین قدرت نظامی جهان را از آن خود سازند.‏ آنان با حمایت از دشمنان یکدیگر در آفریقا،‏ آسیا و آمریکای لاتین به طور غیرمستقیم با یکدیگر جنگیده‌اند.‏ طی سال‌های اخیر،‏ روسیه و هم‌پیمانانش قدرت زیادی در سطح جهان کسب کرده‌اند.‏ آنان با جنگ‌های سایبری نیز پادشاه جنوب را مورد حمله قرار داده‌اند.‏ این دو پادشاه یکدیگر را به استفاده از برنامه‌های مخرّب کامپیوتری که به نظام اقتصادی و سیاسی‌شان صدمه می‌زند متهم کرده‌اند.‏ علاوه بر این،‏ مطابق پیشگویی دانیال،‏ پادشاه شمال همچنان بر ضدّ قوم یَهُوَه عمل می‌کند.‏​—‏دان ۱۱:‏۴۱‏.‏ ب۲۰/‏۵ ص ۱۳ ¶۵-‏۶

یَهُوَه در زمان اِشَعْیا از قومش چنین پرسید:‏ «آیا ممکن است مادر کودک شیرخوارهٔ خود را فراموش کند؟‏» سپس به آنان گفت:‏ «اینان ممکن است فراموش کنند،‏ اما من هرگز تو را فراموش نخواهم کرد.‏» (‏اشع ۴۹:‏۱۵‏)‏ با این که یَهُوَه معمولاً خود را به مادر تشبیه نمی‌کند،‏ در اینجا از چنین تشبیهی استفاده کرد تا به خادمانش نشان دهد که محبتش به آنان همچون محبت عمیق مادر به فرزندش است.‏ احساس اکثر مادران مشابه احساس خواهری به نام هاسمین است که می‌گوید:‏ «وقتی مادری به کودکش شیر می‌دهد،‏ یک پیوند عاطفی قوی و مادام‌العمر بین آنان شکل می‌گیرد.‏» وقتی یَهُوَه می‌بیند که یکی از فرزندانش دیگر به جلسات و موعظه نمی‌رود،‏ ناراحت می‌شود.‏ بنابراین تصوّر کنید که دیدن هزاران خادمی که هر ساله غیرفعال می‌شوند،‏ چقدر برایش دردناک است.‏ بسیاری از برادران و خواهران غیرفعال پس از مدتی دوباره به جماعت باز می‌گردند.‏ خواست یَهُوَه نیز این است که آنان به جماعت بازگردند.‏​—‏۱پطر ۲:‏۲۵‏.‏ ب۲۰/‏۶ ص ۱۸ ¶۱-‏۳

همهٔ چیزهای باارزش قابل دیدن نیستند.‏ در واقع،‏ باارزش‌ترین چیزها را نمی‌توان به چشم دید.‏ عیسی در موعظهٔ بالای کوه به گنج‌هایی در آسمان اشاره کرد که از ثروت و دارایی‌های مادی،‏ بسیار باارزش‌تر است.‏ او همچنین گفت:‏ «هر جا که گنج توست،‏ دل تو نیز آنجا خواهد بود.‏» (‏مت ۶:‏۱۹-‏۲۱‏)‏ اگر چیزی برایمان بسیار ارزشمند باشد،‏ برای دستیابی به آن تلاش زیادی می‌کنیم.‏ داشتن وجههٔ خوب نزد یَهُوَه،‏ گنجی است که می‌توانیم در آسمان برای خود بیندوزیم.‏ مطابق گفتهٔ عیسی،‏ چنین گنجی هرگز از بین نمی‌رود و کسی نمی‌تواند آن را برباید.‏ پولُس رسول ما را ترغیب می‌کند که بر «چیزهای نادیدنی» چشم بدوزیم.‏ (‏۲قر ۴:‏۱۷،‏ ۱۸‏)‏ این چیزهای نادیدنی،‏ برکاتی را که در دنیای جدید نصیبمان می‌شود نیز در بر می‌گیرد.‏ آیا بابت این هدایای نادیدنی قدردانی می‌کنیم؟‏ ب۲۰/‏۵ ص ۲۶ ¶۱-‏۲

تعالیم موسی،‏ ایمان اسرائیلیان را تقویت کرد و به آنان نیرویی تازه بخشید؛‏ همچون نم نم باران که به گیاهان طراوت می‌بخشد.‏ ما چگونه می‌توانیم به طور مشابه،‏ به دیگران تعلیم دهیم؟‏ ما می‌توانیم در موعظهٔ خانه‌به‌خانه یا موعظه در اماکن عمومی،‏ نام شخصی خدا را در کتاب مقدّس به دیگران نشان دهیم.‏ همچنین می‌توانیم با عرضهٔ نشریات،‏ ویدیوها و مطالب موجود در وب‌سایتمان،‏ نام یَهُوَه را جلال دهیم.‏ به علاوه،‏ شاید بتوانیم در محل کار،‏ مدرسه یا طی سفر،‏ راجع به خدای پرمحبتمان و خصوصیاتش با دیگران صحبت کنیم.‏ وقتی ما دربارهٔ مقصود شگفت‌انگیز یَهُوَه برای انسان‌ها و زمین با دیگران صحبت کنیم،‏ شاید آنان برای اولین بار پی ببرند که یَهُوَه چقدر انسان‌ها را دوست دارد.‏ همچنین با شناساندن پدر پرمهرمان به دیگران،‏ در تقدیس نام او نقش خواهیم داشت.‏ به علاوه،‏ برخی اتهامات و دروغ‌هایی را که در مورد یَهُوَه به دیگران تعلیم داده شده است،‏ برملا می‌سازیم.‏ به راستی که انسان‌ها به هیچ طریق دیگری نمی‌توانند تعالیمی اینچنین امیدبخش دریافت کنند.‏​—‏اشع ۶۵:‏۱۳،‏ ۱۴‏.‏ ب۲۰/‏۶ ص ۱۰ ¶۸-‏۹

ما برای کمک به آنانی که می‌خواهند نزد یَهُوَه بازگردند باید چه خصوصیاتی داشته باشیم؟‏ در این باره نکاتی را از حکایت عیسی دربارهٔ پسر گم‌شده بررسی می‌کنیم.‏ (‏لو ۱۵:‏۱۷-‏۲۴‏)‏ آن پسر به گناهش پی می‌برد و به خانه بازمی‌گردد.‏ پدر به سمت پسرش می‌دود،‏ او را در آغوش می‌گیرد و نشان می‌دهد که دوستش دارد.‏ پسر به دلیل خطایش،‏ عذاب وجدان دارد و خود را لایق نمی‌داند که پسر آن خانواده باشد.‏ وقتی او احساسش را بیان می‌کند،‏ پدرش کاملاً او را درک می‌کند.‏ سپس به او اطمینان‌خاطر می‌دهد که از بازگشتش خوشحال است و او را پسر عزیز خود می‌داند.‏ پدر برای اثبات این موضوع،‏ جشنی ترتیب می‌دهد و بهترین لباس‌ها را برای پسر توبه‌کارش آماده می‌کند.‏ یَهُوَه همچون پدری است که در حکایت پسر گم‌شده به او اشاره شد.‏ یَهُوَه هم‌ایمانان غیرفعالمان را دوست دارد و می‌خواهد که آنان نزد او بازگردند.‏ ما می‌توانیم با سرمشق گرفتن از یَهُوَه،‏ به آنان کمک کنیم.‏ بدین منظور،‏ باید از خود بردباری،‏ همدردی و محبت نشان دهیم.‏ ب۲۰/‏۶ ص ۲۵-‏۲۶ ¶۸-‏۹

عیسی گفت که برخی «با شادی» حقیقت را می‌پذیرند،‏ اما ایمانشان در مشکلات ضعیف می‌شود.‏ (‏مت ۱۳:‏۳-‏۶،‏ ۲۰،‏ ۲۱‏)‏ احتمالاً چنین افرادی نمی‌دانستند که برای پیروی از عیسی باید سختی‌هایی را نیز متحمّل شوند.‏ (‏مت ۱۶:‏۲۴‏)‏ یا شاید فکر می‌کردند که زندگی مسیحیان عاری از مشکلات است و خدا همواره آنان را از سختی‌ها محفوظ نگاه می‌دارد.‏ اما به‌خوبی می‌دانیم که در دنیای امروز،‏ همهٔ ما با سختی‌هایی روبرو می‌شویم.‏ ممکن است شرایط زندگی‌مان طوری تغییر کند که برای مدتی شادی‌مان را از دست بدهیم.‏ (‏مز ۶:‏۶؛‏ جا ۹:‏۱۱‏)‏ اکثر برادران و خواهران با روش زندگی‌شان نشان داده‌اند که اطمینان دارند حقیقت را یافته‌اند.‏ چرا چنین می‌گوییم؟‏ زیرا ایمان آنان به‌قدری مستحکم است که اگر هم‌ایمانی آنان را آزرده‌خاطر سازد یا دست به عمل ناشایستی بزند،‏ لغزش نخواهند خورد.‏ (‏مز ۱۱۹:‏۱۶۵‏)‏ در واقع،‏ هر سختی‌ای که سر راه آنان قرار بگیرد،‏ باعث تقویت ایمانشان می‌گردد.‏ (‏یعقو ۱:‏۲-‏۴‏)‏ ما باید چنین ایمان مستحکمی را در خود بنا کنیم.‏ ب۲۰/‏۷ ص ۸ ¶۱؛‏ ص ۹ ¶۴-‏۵

پیش از خواندن کتاب مقدّس،‏ از یَهُوَه بخواهید کمکتان کند تا از آنچه می‌خوانید فایده برید.‏ برای مثال،‏ اگر برای مقابله با مشکلی به راهنمایی نیاز دارید،‏ از یَهُوَه بخواهید کمکتان کند تا اصولی را در کلامش بیابید که برای مقابله با مشکلتان به شما کمک کند.‏ (‏فیلیپ ۴:‏۶،‏ ۷‏)‏ یَهُوَه قدرت فوق‌العادهٔ تجسّم کردن را به ما بخشیده است.‏ برای زنده کردن گزارشات کتاب مقدّس،‏ سعی کنید وقایع را در ذهنتان تجسّم کنید و خود را جای شخصیت اصلی گزارش بگذارید.‏ از خود بپرسید که او چه صحنه‌هایی را می‌بیند و چه احساساتی دارد؟‏ سپس،‏ تعمّق کنید.‏ تعمّق کردن بدین مفهوم است که دربارهٔ آنچه می‌خوانید و کاربرد آن،‏ عمیقاً فکر کنید.‏ به این شکل،‏ می‌توانید ارتباط نکات را تشخیص دهید و آنچه را که می‌خوانید بهتر درک کنید.‏ خواندن کتاب مقدّس بدون تعمّق کردن،‏ مانند نگاه کردن به تکه‌های به هم ریختهٔ یک پازل است.‏ تعمّق کردن مانند این است که تکه‌های پازل را کنار هم بگذارید تا تصویر کلّی برایتان واضح شود.‏ ب۲۱/‏۳ ص ۱۵ ¶۳-‏۵

پولُس ممکن بود بر گذشته‌اش تمرکز کند و با خود فکر کند که اگر مسیحی نمی‌شد،‏ هرگز به زندان نمی‌افتاد.‏ همچنین می‌توانست از دوستانی که او را ترک کرده بودند،‏ ناراحت و عصبانی شود و نسبت به دیگر دوستانش نیز بدبین شود.‏ اما او همچنان به دوستانش اعتماد داشت و امیدش را به یَهُوَه از دست نداد.‏ او با این که می‌دانست به‌زودی کشته می‌شود،‏ همواره در پی جلال دادن به یَهُوَه بود.‏ او همیشه به این فکر می‌کرد که چگونه می‌تواند دیگران را تشویق کند.‏ به علاوه،‏ با دعاهایی مستمر همواره به یَهُوَه تکیه می‌کرد.‏ پولُس به جای این که مرتباً به آنانی که ترکش کرده بودند فکر کند،‏ از دوستان وفاداری که همواره آمادهٔ کمک به او بودند،‏ عمیقاً قدردان بود.‏ به علاوه،‏ او به طور مرتب کلام خدا را می‌خواند.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱۶،‏ ۱۷؛‏ ۴:‏۱۳‏)‏ مهم‌تر از همه،‏ او کاملاً اطمینان داشت که یَهُوَه و عیسی دوستش دارند.‏ ب۲۱/‏۳ ص ۱۸¶۱۷-‏۱۸

در قرن دوم میلادی،‏ مسیحیان کاذب در جماعات نفوذ کردند و تعالیم کاذب را جایگزین حقایق کلام خدا کردند.‏ از آن زمان تا اواخر قرن نوزدهم،‏ گروهی سازمان‌یافته متشکل از پرستندگان یَهُوَه بر روی زمین وجود نداشت.‏ گسترش مسیحیت کاذب،‏ تشخیص مسیحیان حقیقی را بسیار سخت کرده بود.‏ (‏مت ۱۳:‏۳۶-‏۴۳‏)‏ چرا این نکته برایمان بسیار اهمیت دارد؟‏ زیرا در کتاب دانیال باب ۱۱ نشان می‌دهد که هیچ یک از حاکمان یا دولت‌هایی که از سال ۱۰۰ میلادی تا ۱۸۷۰ قدرت را به دست داشتند،‏ نمی‌توانستند پادشاه شمال یا پادشاه جنوب باشند؛‏ چرا که در آن مدت گروهی سازمان‌یافته متشکل از پرستندگان یَهُوَه وجود نداشت که بخواهد مورد حملهٔ آن حکومت‌ها قرار گیرد.‏ با این حال،‏ پادشاه شمال و پادشاه جنوب در اواخر قرن نوزدهم وارد صحنه شدند.‏ ب۲۰/‏۵ ص ۳ ¶۵

یوئیل پیشگویی می‌کند که ملخ‌ها به سرزمین اسرائیل حمله کرده،‏ با اشتهایی سیری‌ناپذیر همهٔ گیاهان را می‌خورند و آنجا را ویران می‌کنند!‏ (‏یول ۱:‏۴‏)‏ ما سال‌ها بر این باور بودیم که این پیشگویی،‏ مظهر فعالیت موعظهٔ قوم یَهُوَه است که همچون یورش ملخ‌ها،‏ غیرقابل توقف است.‏ به علاوه،‏ فکر می‌کردیم که درست مانند ملخ‌ها که هنگام یورش،‏ همه چیز را در مسیرشان نابود می‌کنند،‏ فعالیت موعظهٔ ما نیز باعث تخریب وجههٔ کلیساها می‌شود و تعالیم دروغین آنان را برملا می‌سازد.‏ اما با تعمّق بر مضمون این پیشگویی،‏ درمی‌یابیم که لازم است درکمان را از آن تغییر دهیم.‏ به وعدهٔ یَهُوَه در مورد حملهٔ ملخ‌ها توجه کنید که می‌گوید:‏ «لشکر شمالی [یا ملخ‌ها] را از شما دور خواهم کرد.‏» (‏یول ۲:‏۲۰‏)‏ اگر ملخ‌ها مظهر خادمانی هستند که با اطاعت از فرمان عیسی به فعالیت موعظه و شاگردسازی می‌پردازند،‏ چرا یَهُوَه وعده داده است که آنان را دور می‌کند؟‏ (‏حز ۳۳:‏۷-‏۹؛‏ مت ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰‏)‏ ما اطمینان داریم که یَهُوَه هرگز با خادمان وفادارش چنین کاری نمی‌کند؛‏ بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که او در این آیه به دشمنان قومش اشاره می‌کند.‏ ب۲۰/‏۴ ص ۲-‏۳ ¶۳-‏۵

اگر یَهُوَه فوراً حکمتش را به ما ندهد چطور؟‏ یعقوب گفت که باید ‹پیوسته آن را از خدا طلب کنید.‏› هر چقدر هم که در دعا حکمت یَهُوَه را بطلبیم،‏ او از ما ناراحت و خسته نمی‌شود؛‏ بلکه «با سخاوت» حکمتش را در اختیارمان می‌گذارد تا بتوانیم سختی‌ها را تحمّل کنیم.‏ (‏مز ۲۵:‏۱۲،‏ ۱۳‏)‏ او مشکلاتمان را می‌بیند،‏ دردمان را حس می‌کند و آمادهٔ کمک به ماست.‏ به راستی که این امر مایهٔ شادی ماست!‏ اما یَهُوَه چگونه حکمتش را در اختیارمان می‌گذارد؟‏ از طریق کلامش.‏ (‏امث ۲:‏۶‏)‏ برای دریافت آن باید کلام خدا و نشریات سازمان را مطالعه کنیم.‏ اما نباید تنها به افزایش دانشمان از کتاب مقدّس اکتفا کنیم؛‏ بلکه باید حکمتی را که با خواندن کلام خدا می‌آموزیم،‏ در زندگی به کار گیریم.‏ یعقوب گفت:‏ «به کلام عمل کنید و فقط شنوندهٔ آن مباشید.‏» (‏یعقو ۱:‏۲۲‏)‏ به این شکل،‏ بیش از پیش صلحجو،‏ معقول و رحیم خواهیم شد.‏ (‏یعقو ۳:‏۱۷‏)‏ این خصوصیات کمکمان می‌کند که هنگام رویارویی با هر سختی‌ای،‏ پایدار بمانیم و شادی‌مان را از دست ندهیم.‏ ب۲۱/‏۲ ص ۲۹ ¶۱۰-‏۱۱

یک شاگرد به احتمال زیاد زمانی پیشرفت می‌کند و آمادهٔ تعمید می‌شود که از کمک مبشّران جماعت برخوردار باشد.‏ تک‌تک مبشّران می‌توانند به شاگرد کمک کنند که به جماعت یَهُوَه بپیوندد.‏ خواهری پیشگام می‌گوید:‏ «همان طور که افراد زیادی در بزرگ کردن یک کودک نقش دارند،‏ همهٔ هم‌ایمانان در جماعت نیز در رشد روحانی شاگردمان نقش دارند.‏» والدین،‏ خویشاوندان،‏ دوستان نزدیک و معلّمان در رشد و تربیت یک کودک نقش دارند؛‏ آنان کودک را تشویق می‌کنند و به او آموزش می‌دهند.‏ به طور مشابه،‏ همهٔ مبشّران می‌توانند با پیشنهادات،‏ صحبت‌های تشویق‌کننده و نمونهٔ خوبی که برای شاگرد به جا می‌گذارند،‏ به او کمک کنند که پیشرفت کند و تعمید بگیرد.‏ (‏امث ۱۵:‏۲۲‏)‏ مطمئناً کمک مبشّران دیگر به شاگردمان باعث شادی ما می‌شود.‏ چرا؟‏ چون یک مبشّر شاید به تنهایی نتواند به تمام نیازهای شاگردش رسیدگی کند.‏ ب۲۱/‏۳ ص ۸-‏۹ ¶۱-‏۳

همهٔ مسیحیان،‏ چه پیر چه جوان،‏ باید مراقب باشند که زندگی دوگانه نداشته باشند و پرستششان ظاهری نباشد.‏ یوحنای رسول اشاره کرد که ما نمی‌توانیم هم در حقیقت گام برداریم و هم زندگی‌ای غیراخلاقی داشته باشیم.‏ (‏۱یو ۱:‏۶‏)‏ اگر می‌خواهیم اکنون و در آینده مورد تأیید یَهُوَه باشیم،‏ باید به یاد داشته باشیم که او شاهد تک‌تک اعمال ماست.‏ در واقع می‌توان گفت که هیچ گناهی از دید یَهُوَه پوشیده نیست،‏ چرا که همه چیز در چشم او نمایان است.‏ (‏عبر ۴:‏۱۳‏)‏ ما نباید اجازه دهیم که دیدگاه مردم دنیا نسبت به گناه وارد فکر و دلمان شود.‏ در زمان یوحنا،‏ مرتدان ادعا می‌کردند شخصی که عمداً مرتکب گناه شده است نیز می‌تواند با خدا رابطه‌ای نزدیک داشته باشد.‏ ما امروزه در بین انسان‌هایی زندگی می‌کنیم که طرز فکر مشابهی دارند.‏ بسیاری که ادعای خداپرستی می‌کنند،‏ معیارهای یَهُوَه را دربارهٔ گناه،‏ به‌خصوص روابط نامشروع جنسی قبول ندارند.‏ آنان باور دارند که باید به دنبال خواسته‌های دلشان بروند،‏ حتی اگر برخلاف دیدگاه یَهُوَه دربارهٔ اعمال نامشروع جنسی باشد.‏ ب۲۰/‏۷ ص ۲۲ ¶۷-‏۸

آیا شما نیز در صورت نیاز از خواهران هم‌ایمانتان دفاع می‌کنید؟‏ برای مثال،‏ این موقعیت را در نظر بگیرید؛‏ خواهری که شوهرش شاهد یَهُوَه نیست،‏ اغلب دیر به جلسه می‌رسد و به محض این که جلسه تمام می‌شود سالن جماعت را ترک می‌کند.‏ به علاوه،‏ او به‌ندرت فرزندانش را با خود به جلسه می‌آورد.‏ از این رو،‏ برخی مبشّران او را مورد انتقاد قرار می‌دهند.‏ آنان فکر می‌کنند که او باید بیشتر به شوهرش پافشاری کند تا بتواند فرزندانش را به جلسات بیاورد.‏ اما واقعیت این است که خواهرمان هر آنچه از دستش بر می‌آید،‏ انجام می‌دهد.‏ او نمی‌تواند کاملاً مستقل برای زندگی خود برنامه‌ریزی کند.‏ همچنین او تصمیم‌گیرندهٔ نهایی نیست!‏ اگر شما چنین انتقادهایی در مورد خواهری بشنوید،‏ چه می‌توانید بکنید؟‏ اگر آن خواهر را بابت زحماتش تحسین کنید و کارهای خوبش را به دیگران یادآوری نمایید،‏ ممکن است آنان از انتقادجویی دست بکشند.‏ پیران جماعت می‌دانند که یَهُوَه انتظار دارد با خواهران به‌خوبی رفتار شود.‏ (‏یعقو ۱:‏۲۷‏)‏ این برادران همچون عیسی معقول هستند.‏ آنان بجای وضع کردن قوانین،‏ سعی می‌کنند شرایط را درک کنند.‏ (‏مت ۱۵:‏۲۲-‏۲۸‏)‏ پیران جماعت در کمک کردن به خواهران پیشقدم می‌شوند و سعی می‌کنند که آنان توجه و حمایت یَهُوَه و سازمانش را احساس کنند.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۷-‏۱۹

دانیال در تمام طول عمرش فروتن ماند و همواره به دنبال راهنمایی یَهُوَه بود.‏ برای مثال،‏ وقتی با کمک روح‌القدس یَهُوَه رؤیای نبوکدنصر را تعبیر کرد،‏ در پی جلال خود نبود و با فروتنی یَهُوَه را جلال داد.‏ (‏دان ۲:‏۲۶-‏۲۸‏)‏ ما چه درسی از دانیال می‌آموزیم؟‏ شاید هم‌ایمانانمان سخنرانی‌های ما را خیلی دوست دارند؛‏ یا شاید ما نتایج خوبی از خدمت موعظه حاصل کرده‌ایم.‏ در این صورت باید به یاد داشته باشیم که همواره یَهُوَه را جلال دهیم.‏ باید با فروتنی تشخیص دهیم که بدون کمک یَهُوَه هرگز قادر به انجام چنین کارهایی نخواهیم بود.‏ (‏فیلیپ ۴:‏۱۳‏)‏ چنین طرز فکری نشان می‌دهد که عیسی را نیز سرمشق خود قرار داده‌ایم.‏ عیسی به یَهُوَه توکل می‌کرد.‏ (‏یو ۵:‏۱۹،‏ ۳۰‏)‏ او هرگز سعی نکرد از اختیاراتش پا فراتر بگذارد.‏ در فیلیپیان ۲:‏۶ دربارهٔ عیسی چنین آمده است:‏ ‹او به این فکر نکرد که برابری با خدا را به چنگ آورد.‏› او می‌دانست که اختیاراتش محدود است و همواره به پدرش احترام می‌گذاشت.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۱۱ ¶۱۲-‏۱۳

برخی که در راه حیات می‌دوند،‏ با مشکلاتی مواجه هستند که از نظر دیگران پنهان است و شاید قابل درک نباشد.‏ اگر دچار محدودیت‌هایی هستید و احساس می‌کنید دیگران شرایطتان را درک نمی‌کنند،‏ نمونهٔ مِفیبوشِت به شما کمک می‌کند.‏ (‏۲سمو ۴:‏۴‏)‏ او علاوه بر تحمّل محدودیت جسمی،‏ مورد قضاوت ناعادلانهٔ داوود پادشاه نیز قرار گرفته بود.‏ ولی مِفیبوشِت اجازه نداد افکار منفی در ذهنش رخنه کند و بر برکاتی که داشت تمرکز کرد.‏ او بابت لطف‌هایی که داوود پادشاه در گذشته به او کرده بود،‏ قدردان بود.‏ (‏۲سمو ۹:‏۶-‏۱۰‏)‏ بنابراین وقتی مورد قضاوت ناعادلانهٔ داوود قرار گرفت،‏ به تمام جوانب امر فکر کرد.‏ او اجازه نداد که اشتباه داوود دلسردش کند یا باعث شود که یَهُوَه را عامل مشکلاتش بداند.‏ برعکس،‏ مِفیبوشِت فکر کرد که چگونه می‌تواند از پادشاه منتخب یَهُوَه حمایت کند.‏ (‏۲سمو ۱۶:‏۱-‏۴؛‏ ۱۹:‏۲۴-‏۳۰‏)‏ یَهُوَه نمونهٔ بسیار خوب مِفیبوشِت را در کتاب مقدّس برای ما ثبت کرد تا از او درس بگیریم.‏​—‏روم ۱۵:‏۴‏.‏ ب۲۰/‏۴ ص ۲۶ ¶۳؛‏ ص ۳۰-‏۳۱ ¶۱۸-‏۱۹

در جماعت برخی میسیونر،‏ پیشگام ویژه یا پیشگام هستند.‏ در واقع در سراسر دنیا برادران و خواهران،‏ شرکت تمام‌وقت در فعالیت موعظه و شاگردسازی را هدف خود قرار داده‌اند.‏ با کمک آنان بسیاری از انسان‌ها پیرو عیسی شده‌اند.‏ اگرچه اکثر این مبشّران پول و دارایی زیادی ندارند،‏ اما از برکات بی‌شمار یَهُوَه برخوردارند.‏ (‏مرق ۱۰:‏۲۹،‏ ۳۰‏)‏ ما این برادران و خواهران عزیز را دوست داریم و از این که آنان در جماعتمان هستند قدردانیم!‏ آیا تنها برادران منصوب‌شده و کسانی که به خدمت تمام‌وقت مشغولند،‏ نقشی در جماعت دارند؟‏ به هیچ وجه!‏ تک‌تک کسانی که خبر خوش را اعلام می‌کنند،‏ برای یَهُوَه و جماعت اهمیت دارند.‏ (‏روم ۱۰:‏۱۵؛‏ ۱قر ۳:‏۶-‏۸‏)‏ چرا که یکی از مهم‌ترین اهداف جماعت شاگردسازی است.‏ (‏مت ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰؛‏ ۱تیمو ۲:‏۴‏)‏ همهٔ مبشّران،‏ چه تعمیدیافته چه تعمیدنیافته،‏ تلاش می‌کنند که به این فعالیت اولویت دهند.‏​—‏مت ۲۴:‏۱۴‏.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۲۱ ¶۷-‏۸

مطابق آیهٔ روز هنگامی که با مشکلات روبرو می‌شویم عیسی از ما حمایت خواهد کرد.‏ به راستی که این سخن عیسی باعث تقویت ما می‌گردد.‏ چرا؟‏ زیرا همهٔ ما با شرایطی روبرو می‌شویم که تحمّلش برایمان راحت نیست.‏ برای مثال،‏ آنانی که عزیزی را از دست می‌دهند،‏ ممکن است تا سال‌ها داغدار باشند.‏ برخی نیز با مشکلات ناشی از سالخوردگی روبرویند.‏ برخی دیگر گاه دچار افسردگی می‌شوند.‏ با وجود این مشکلات،‏ ما می‌توانیم قوّت لازم را بیابیم و پایدار بمانیم؛‏ چرا که می‌دانیم عیسی حتی در تلخ‌ترین روزهای زندگی نیز در کنارمان است.‏ (‏مت ۱۱:‏۲۸-‏۳۰‏)‏ کلام خدا به ما اطمینان می‌دهد که یَهُوَه از طریق فرشتگانش به ما کمک می‌کند.‏ (‏عبر ۱:‏۷،‏ ۱۴‏)‏ برای مثال،‏ ما هنگام اعلام «خبر خوشِ پادشاهی» به افرادی از «هر ملت و طایفه و زبان،‏» از حمایت و هدایت فرشتگان برخورداریم.‏​—‏مت ۲۴:‏۱۳،‏ ۱۴؛‏ مکا ۱۴:‏۶‏.‏ ب۲۰/‏۱۱ ص ۱۳-‏۱۴ ¶۶-‏۷

ما می‌خواهیم شاگردمان درک کند که هر آنچه می‌آموزد از کلام خداست.‏ (‏۱تسا ۲:‏۱۳‏)‏ چگونه می‌توان در این زمینه به او کمک کرد؟‏ بدین منظور شما می‌توانید شاگردتان را تشویق کنید تا دربارهٔ آنچه می‌آموزد صحبت کند.‏ همهٔ آیات را خودتان توضیح ندهید،‏ از او نیز بخواهید که برخی آیات را به شما توضیح دهد.‏ به او کمک کنید تا کاربرد اصول کتاب مقدّس را در زندگی‌اش درک کند.‏ با پرسیدن سؤالاتی بجا و هدفمند،‏ به افکار و احساساتش دربارهٔ آیاتی که می‌خواند پی ببرید.‏ (‏لو ۱۰:‏۲۵-‏۲۸‏)‏ برای مثال،‏ می‌توانید بپرسید:‏ «کدام خصوصیت یَهُوَه در این آیه برجسته شده است؟‏ نکته‌ای که اکنون از کتاب مقدّس آموختی چگونه به تو کمک می‌کند؟‏ دربارهٔ نکته‌ای که آموختی،‏ چه احساسی داری؟‏» میزان دانش شاگردتان از کتاب مقدّس مهم است،‏ اما آنچه بیش از هر چیزی اهمیت دارد این است که او چقدر آموخته‌هایش را دوست دارد و آن‌ها را به کار می‌گیرد.‏ اجازه دهید کلام خدا آنان را تعلیم دهد.‏ اگر می‌خواهید مهارتتان را در تعلیم دادن افزایش دهید،‏ باید فروتن باشید.‏ ب۲۰/‏۱۰ ص ۱۵ ¶۵-‏۶

ما می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که فعالیت موعظه در زمان معین خدا پایان خواهد یافت.‏ در زمان نوح،‏ یَهُوَه ثابت کرد که تمام کارها را دقیقاً در زمان‌هایی که از قبل تعیین کرده است،‏ به انجام می‌رساند.‏ حدود ۱۲۰ سال پیش از توفان نوح،‏ یَهُوَه زمان آن را تعیین کرده بود.‏ سال‌ها بعد،‏ او به نوح گفت که کشتی‌ای بسازد.‏ ساخت آن کشتی حدود ۴۰ تا ۵۰ سال طول کشید.‏ طی آن مدت،‏ نوح سخت تلاش کرد و دست از کار نکشید.‏ او علی‌رغم بی‌توجهی مردم،‏ همچنان پیام داوری را اعلام می‌کرد.‏ سرانجام یَهُوَه به او گفت که زمان آن فرارسیده است که داخل کشتی شود.‏ سپس،‏ دقیقاً در زمانی که از قبل تعیین شده بود،‏ یَهُوَه ‹در را بست.‏› (‏پیدا ۶:‏۳؛‏ ۷:‏۱،‏ ۲،‏ ۱۶‏)‏ یَهُوَه در آینده‌ای نزدیک،‏ فعالیت موعظه را متوقف خواهد ساخت.‏ او در را بر روی دنیای شیطان خواهد بست و دنیای جدید را برقرار خواهد ساخت.‏ تا آن زمان،‏ ما می‌خواهیم از نوح و دیگر خادمانی که دست از تلاش نکشیدند سرمشق گیریم.‏ باشد که همواره متمرکز بمانیم،‏ صبور باشیم و ایمانمان را به یَهُوَه و وعده‌های او مستحکم نگاه داریم.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۱۳ ¶۱۸-‏۱۹

بدون اصل سَروری،‏ خانوادهٔ یَهُوَه دچار بی‌نظمی می‌شوند و شادی خود را از دست می‌دهند.‏ برای مثال،‏ هیچ کس نمی‌داند که تصمیم‌گیرندهٔ نهایی کیست و چه کسی باید خانواده را برای عملی ساختن تصمیمات راهنمایی کند.‏ اگر اصل سَروری چنین فوایدی دارد،‏ چرا امروزه بسیاری از زنان احساس می‌کنند که مورد ظلم قرار گرفته‌اند؟‏ زیرا بسیاری از شوهران،‏ به جای عمل کردن مطابق معیارهای یَهُوَه،‏ مطابق رسوم و فرهنگ خود عمل می‌کنند.‏ آنان شاید به خاطر ارضای امیال خودخواهانهٔ خود،‏ با همسرشان بدرفتاری کنند.‏ برای مثال،‏ شاید شوهری همسرش را تحت تسلّط خود نگاه دارد تا ثابت کند که از او برتر است یا قدرتش را به دیگران نشان دهد؛‏ یا از آنجایی که نمی‌تواند همسرش را مجبور کند که دوستش داشته باشد،‏ کاری می‌کند که از او بترسد و به این شکل او را تحت تسلّط خود نگاه می‌دارد.‏ مطمئناً طرز فکر و رفتار چنین شوهرانی اشتباه است.‏ آنان احترامی را که شایستهٔ زنان است برای همسرشان قائل نیستند و کاملاً برخلاف آنچه یَهُوَه از شوهران انتظار دارد عمل می‌کنند.‏​—‏افس ۵:‏۲۵،‏ ۲۸‏.‏ ب۲۱/‏۲ ص ۳ ¶۶-‏۷

هنگامی که تحت فشار مشکلات قرار می‌گیرید،‏ در دعا کمک یَهُوَه را بطلبید.‏ او در پاسخ دعا،‏ ‹آرامش خود را که فراتر از درک بشر است› در اختیارتان می‌گذارد.‏ (‏فیلیپ ۴:‏۶،‏ ۷‏)‏ بله،‏ یَهُوَه از طریق روح مقدّسش چنین آرامشی به شما می‌دهد.‏ (‏غلا ۵:‏۲۲‏)‏ در دعا،‏ سفرهٔ دلتان را برای یَهُوَه باز کنید.‏ مشکل خود را برای او بیان کنید و بگویید که چه احساسی دارید.‏ اگر مشکلتان قابل حل است،‏ در دعا حکمت یَهُوَه را بطلبید تا بتوانید راه‌حل را بیابید و از او بخواهید که قوّت لازم را برای حل مشکل در اختیارتان بگذارد.‏ اما اگر مشکلتان از کنترل شما خارج است،‏ در دعا از یَهُوَه بخواهید کمکتان کند که بیش از حد نگران نشوید.‏ هر چه دعایتان مشخص‌تر و با جزئیات بیشتری باشد،‏ تشخیص پاسخ یَهُوَه برایتان واضح‌تر خواهد بود.‏ اگر یَهُوَه فوراً به دعایتان پاسخ نداد،‏ دلسرد نشوید.‏ او نه تنها می‌خواهد که شما به طور مشخص و با جزئیات بیشتر دعا کنید،‏ بلکه می‌خواهد در دعا کردن پشتکار داشته باشید.‏​—‏لو ۱۱:‏۸-‏۱۰‏.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۳ ¶۶-‏۷

جماعات شاهدان یَهُوَه از خادمان متأهل و همچنین خادمانی که ازدواج نکرده‌اند،‏ تشکیل شده است.‏ ما باید چه دیدگاهی نسبت به هم‌ایمانان مجرّدمان داشته باشیم؟‏ دیدگاه عیسی را نسبت به تجرد در نظر بگیرید.‏ او در طی زندگی‌اش بر روی زمین،‏ مجرّد ماند و وقت و انرژی‌اش را صرف انجام مأموریتش کرد.‏ عیسی در تعالیمش هرگز نگفت که شاگردانش باید ازدواج کنند یا باید مجرّد بمانند.‏ اما گفت که برخی از شاگردانش به انتخاب خود مجرّد می‌مانند.‏ (‏مت ۱۹:‏۱۲‏)‏ عیسی به کسانی که ازدواج نکرده بودند احترام می‌گذاشت.‏ او آنان را به دیدهٔ حقارت نمی‌نگریست و فکر نمی‌کرد که در زندگی‌شان کمبودی دارند.‏ پولُس رسول نیز مانند عیسی در طی خدمتش مجرّد ماند.‏ پولُس هرگز در تعالیمش اشاره نکرد که ازدواج کردن عملی اشتباه است.‏ او می‌دانست هر کس باید خود در این باره تصمیم بگیرد.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۲۸ ¶۷-‏۸

یوحنای رسول طی عمر طولانی‌اش شاهد وقایع بسیاری بود.‏ او با مشکلات زیادی روبرو شد که می‌توانست ایمانش را ضعیف کند.‏ اما همواره تلاش می‌کرد که مطیع فرامین عیسی بماند.‏ یکی از آن فرامین،‏ محبت به برادران و خواهران بود.‏ از این رو،‏ یوحنا اطمینان داشت که یَهُوَه و عیسی دوستش دارند و قوّت لازم را به او می‌دهند تا با مشکلاتش مقابله کند.‏ (‏یو ۱۴:‏۱۵-‏۱۷؛‏ ۱۵:‏۱۰‏)‏ بله،‏ او هم‌ایمانانش را دوست داشت و محبت خود را در سخنان و اعمالش نشان می‌داد.‏ شیطان و دنیای او هرگز قادر نبودند یوحنا را از چنین کاری بازدارند.‏ ما نیز همچون یوحنا در دنیایی زندگی می‌کنیم که تحت سلطهٔ شیطان است.‏ او خدای این جهان است و ذرّه‌ای محبت در اعمالش دیده نمی‌شود.‏ (‏۱یو ۳:‏۱،‏ ۱۰‏)‏ او نمی‌خواهد که ما هم‌ایمانانمان را دوست داشته باشیم.‏ اما تا وقتی که خود به او اجازه ندهیم،‏ هرگز نمی‌تواند به هدفش دست یابد.‏ باشد که همواره برادران و خواهرانمان را دوست داشته باشیم،‏ محبتمان را در سخنانمان نشان دهیم و با اعمالمان آن را ثابت کنیم.‏ به این شکل،‏ طعم شادی حاصل از بودن در خانوادهٔ جهانی یَهُوَه را خواهیم چشید و زندگی‌مان معنی و مفهوم پیدا خواهد کرد.‏​—‏۱یو ۴:‏۷‏.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۱۳ ¶۱۸-‏۱۹

از آنجا که این دنیا تحت کنترل شیطان است،‏ زندگی می‌تواند برایمان بسیار مشکل شود،‏ تا حدّی که شاید گاه احساس درماندگی کنیم.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱‏)‏ اما نباید نگران و هراسان شویم.‏ یَهُوَه که از تمام مشکلاتمان آگاه است،‏ وعده داده است که در هنگام نیاز،‏ ‹به دست راست عدالتِ خویش از ما حمایت خواهد کرد.‏› (‏اشع ۴۱:‏۱۰،‏ ۱۳‏)‏ ما با تمام وجود اطمینان داریم که یَهُوَه در مشکلات کمکمان می‌کند و از طریق کلامش به ما قوّت لازم را می‌دهد تا پایدار بمانیم.‏ نمایشنامه‌های صوتی و تصویری مربوط به کتاب مقدّس و سری مقالات «از ایمانشان سرمشق بگیریم» کمکتان می‌کند که گزارشات را در ذهنتان زنده کنید.‏ پیش از تماشا،‏ گوش دادن یا خواندن این گزارشات،‏ به یَهُوَه دعا کنید تا بتوانید نکاتی را بیابید که به شما کمک کند.‏ خود را جای شخصیت اصلی این گزارشات بگذارید.‏ بر اعمال این خادمان وفادار یَهُوَه و نحوهٔ کمک یَهُوَه به آنان برای غلبه بر مشکلاتشان تعمّق کنید.‏ سپس مطابق آنچه می‌آموزید عمل کنید.‏ از یَهُوَه بابت همهٔ کمک‌هایی که به شما کرده است قدردانی کنید.‏ همچنین می‌توانید قدردانی خود را با کمک به دیگران و تشویق آنان نشان دهید.‏ ب۲۱/‏۳ ص ۱۹ ¶۲۲-‏۲۳

اگر شما ازدواج کرده‌اید و می‌خواهید صاحب فرزند شوید،‏ از خود بپرسید:‏ ‹آیا من و همسرم عمیقاً یَهُوَه را دوست داریم و با فروتنی از راهنمایی‌های او اطاعت می‌کنیم؟‏ آیا یَهُوَه ما را لایق پدر یا مادر شدن می‌داند؟‏› (‏مز ۱۲۷:‏۴‏)‏ اگر صاحب فرزند هستید،‏ از خود بپرسید:‏ ‹آیا به فرزندم سخت‌کوش بودن را یاد می‌دهم؟‏› (‏جا ۳:‏۱۲،‏ ۱۳‏)‏ ‹آیا در حد توانم فرزندم را از وسوسه‌ها و خطرات جانی محافظت می‌کنم؟‏› (‏امث ۲۲:‏۳‏)‏ واضح است که شما نمی‌توانید هر مشکلی را از سر راه فرزندتان بردارید.‏ این کار غیرممکن است.‏ اما می‌توانید با مهربانی و به‌تدریج به او بیاموزید که برای مقابله با مشکلات زندگی از کتاب مقدّس راهنمایی بگیرد.‏ (‏امث ۲:‏۱-‏۶‏)‏ برای مثال،‏ اگر یکی از خویشاوندانتان از خدمت به یَهُوَه دست بکشد،‏ از روی آیات کتاب مقدّس به فرزندتان بیاموزید که چرا وفادار ماندن به یَهُوَه اهمیت دارد.‏ (‏مز ۳۱:‏۲۳‏)‏ یا اگر یکی از عزیزانتان را از دست بدهید،‏ به فرزندتان آیاتی را نشان دهید که در این شرایط به او تسلّی و آرامش می‌دهد.‏​—‏۲قر ۱:‏۳،‏ ۴؛‏ ۲تیمو ۳:‏۱۶‏.‏ ب۲۰/‏۱۰ ص ۲۷ ¶۷