مارس

هیچ یک از ما دوست ندارد مورد نفرت یا آزار و اذیت قرار گیرد.‏ پس چرا در این شرایط می‌توانیم شاد باشیم؟‏ به سه دلیل؛‏ اول،‏ وقتی پایداری می‌کنیم،‏ یَهُوَه از ما راضی و خشنود است.‏ (‏۱پطر ۴:‏۱۳،‏ ۱۴‏)‏ دوم،‏ ایمانمان خالص و مستحکم می‌شود.‏ (‏۱پطر ۱:‏۷‏)‏ سوم،‏ به حیات جاودان که پاداشی بی‌نظیر است،‏ دست خواهیم یافت.‏ (‏روم ۲:‏۶،‏ ۷‏)‏ کمی بعد از رستاخیز عیسی،‏ رسولان به شادی‌ای که او گفته بود دست یافتند.‏ آنان بعد از این که شلاق خوردند و از موعظه کردن منع شدند،‏ شاد بودند.‏ چرا؟‏ «چون لایق شمرده شده بودند که به خاطر نام [عیسی] بی‌احترامی ببینند.‏» (‏اعما ۵:‏۴۰-‏۴۲‏)‏ محبت آنان به سَرورشان بیش از ترسشان از دشمن بود.‏ آنان از موعظه کردن ‹باز نایستادند› و به این شکل محبتشان را نشان دادند.‏ امروزه نیز بسیاری از هم‌ایمانانمان با وجود سختی‌ها،‏ وفادارانه خدمت می‌کنند.‏ آنان می‌دانند که یَهُوَه خدمتشان و محبتی را که به خاطر نام او ابراز می‌دارند،‏ فراموش نخواهد کرد.‏ ب۲۱/‏۳ ص ۲۵ ¶۱۸-‏۱۹

مسیحیان مسح‌شده،‏ با امید آسمانی متولّد نمی‌شوند.‏ در واقع،‏ یَهُوَه آنان را برای زندگی در آسمان برمی‌گزیند.‏ آنان بر امیدشان تعمّق می‌کنند،‏ دربارهٔ آن دعا می‌کنند و در انتظار دستیابی به پاداش آسمانی‌شان هستند.‏ آنان نمی‌توانند تصوّر کنند که بدن روحی‌شان در آسمان به چه شکل خواهد بود.‏ (‏فیلیپ ۳:‏۲۰،‏ ۲۱؛‏ ۱یو ۳:‏۲‏)‏ با این حال،‏ بی‌صبرانه منتظرند که در پادشاهی آسمان باشند.‏ گوسفندان دیگر امید دارند که تا ابد بر روی زمین زندگی کنند؛‏ به راستی که این میل طبیعی همهٔ انسان‌هاست.‏ آنان بی‌صبرانه در انتظار روزی هستند که بتوانند تمام زمین را به بهشت تبدیل کنند،‏ خانه‌های خود را بسازند،‏ محصولات خود را بکارند و فرزندانشان را در سلامت کامل بزرگ کنند.‏ (‏اشع ۶۵:‏۲۱-‏۲۳‏)‏ آنان مشتاقند که به تمام نقاط زمین از جمله کوه‌ها،‏ جنگل‌ها و اقیانوس‌ها سفر کنند و بر آفرینش زیبای یَهُوَه تعمّق کنند.‏ اما آنچه بیش از هر چیزی باعث شادی آنان می‌شود این است که می‌دانند در دنیای جدید به یَهُوَه نزدیک‌تر و رابطهٔ دوستی‌شان با او صمیمی‌تر خواهد شد.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۷-‏۱۸

پس از تصرّف و نابودی اورشلیم توسط بابِلیان،‏ مردم دربارهٔ آنجا گفتند:‏ ‹ویرانه‌ای است خالی از انسان و حیوان و به دست بابِلیان تسلیم شده است!‏› (‏ار ۳۲:‏۴۳‏)‏ حدود ۲۰۰ سال پس از پیشگویی یوئیل،‏ اِرْمیا تحت الهام خدا نکتهٔ دیگری را دربارهٔ حملهٔ بابِلیان پیشگویی کرد.‏ او گفت که سربازان بابِلی تک‌تک اسرائیلیان سرکش را یافته،‏ همهٔ آنان را دستگیر می‌کنند.‏ کتاب مقدّس در این باره می‌گوید:‏ «خداوند می‌فرماید:‏ اینک از پیِ ماهیگیرانِ بسیار خواهم فرستاد تا ایشان را صید کنند.‏ سپس از پیِ شکارچیانِ بسیار خواهم فرستاد تا ایشان را از هر کوه و تَلی،‏ و از شکافهای صخره‌ها شکار کنند.‏ .‏ .‏ .‏ تقصیر و گناه ایشان را دوچندان مکافات خواهم رسانید.‏» به راستی که حتی اقیانوس‌ها و جنگل‌ها نیز نمی‌توانستند هیچ یک از اسرائیلیان سرکش را پناه دهند تا از مجازات یَهُوَه محفوظ بمانند.‏—‏ار ۱۶:‏۱۶،‏ ۱۸‏.‏ ب۲۰/‏۴ ص ۵ ¶۱۲-‏۱۳

لوط در مقطعی حساس از زندگی،‏ در اطاعت از یَهُوَه کوتاهی کرد.‏ ما شاید با خود فکر کنیم که لوط به دستورالعمل یَهُوَه اهمیت نمی‌داد و مطیع فرمان او نبود.‏ با این حال،‏ یَهُوَه همچنان سعی می‌کرد که او را نجات دهد.‏ او از روی دلسوزی،‏ فرشتگانش را بر آن داشت که دست لوط و خانواده‌اش را بگیرند و آنان را به بیرون شهر هدایت کنند.‏ (‏پیدا ۱۹:‏۱۵،‏ ۱۶‏)‏ دلسوزی یَهُوَه نسبت به لوط می‌تواند دلایل مختلفی داشته باشد.‏ لوط شاید به دلیل ترس از ساکنین بیرون سُدوم،‏ از شهر بیرون نمی‌رفت.‏ یا شاید خبر دو پادشاهی را شنیده بود که در درّهٔ بیرون شهر،‏ در گودال‌های قیر فرو رفته بودند.‏ (‏پیدا ۱۴:‏۸-‏۱۲‏)‏ مطمئناً او به عنوان سرپرست خانواده،‏ نگران همسر و فرزندانش بود.‏ به علاوه،‏ لوط ثروتمند بود و احتمالاً خانه‌ای مجلل در سُدوم داشت.‏ (‏پیدا ۱۳:‏۵،‏ ۶‏)‏ البته هیچ یک از این دلایل نمی‌توانست درنگ کردن لوط را توجیه کند.‏ با این حال،‏ یَهُوَه بر اشتباه لوط تمرکز نکرد و او را ‹مردی درستکار› خواند.‏—‏۲پطر ۲:‏۷،‏ ۸‏.‏ ب۲۰/‏۴ ص ۱۸ ¶۱۳-‏۱۴

شما ای جوانان،‏ آنانی که شما را از دوران بچگی‌تان می‌شناسند،‏ شاید به زمان نیاز داشته باشند تا شما را به عنوان جوانی باتجربه بپذیرند.‏ اما اطمینان داشته باشید که یَهُوَه فراتر از ظاهرتان را می‌بینید.‏ او شما را به‌خوبی می‌شناسد و می‌داند که چه توانایی‌هایی دارید.‏ (‏۱سمو ۱۶:‏۷‏)‏ رابطه‌تان را با یَهُوَه تقویت کنید.‏ داوود با تعمّق بر آفرینش یَهُوَه چنین کرد.‏ او به این شکل،‏ با جنبه‌های مختلف شخصیت یَهُوَه آشنا شد.‏ (‏مز ۸:‏۳،‏ ۴؛‏ ۱۳۹:‏۱۴؛‏ روم ۱:‏۲۰‏)‏ به علاوه،‏ می‌توانید در دعا قوّت لازم را از یَهُوَه بطلبید.‏ برای مثال،‏ آیا به خاطر این که شاهد یَهُوَه هستید،‏ مورد تمسخر برخی از همکلاسی‌هایتان قرار می‌گیرید؟‏ در این صورت،‏ از یَهُوَه بخواهید کمکتان کند تا با این مشکل مقابله کنید.‏ همچنین پندهای مفیدی را که در کلام خدا،‏ نشریات مسیحی و ویدیوهای سازمان آمده است به کار گیرید.‏ هر بار که با کمک یَهُوَه مشکلی را پشت سر می‌گذارید،‏ اعتمادتان به او بیشتر می‌شود.‏ به علاوه،‏ وقتی دیگران می‌بینند که به یَهُوَه تکیه می‌کنید،‏ اعتمادشان به شما بیشتر می‌شود.‏ ب۲۱/‏۳ ص ۴ ¶۷

دوستان نزدیک تمایل دارند افکار و احساساتشان را با هم در میان بگذارند.‏ آیا این امر در دوستی با یَهُوَه نیز صدق می‌کند؟‏ بله!‏ او از طریق کلامش با ما صحبت می‌کند و افکار و احساساتش را برایمان آشکار می‌سازد.‏ ما نیز می‌توانیم در دعا با او صحبت کنیم و عمیق‌ترین افکار و احساساتمان را برایش بیان کنیم.‏ او به عنوان پدری مهربان،‏ علاوه بر شنیدن دعاهای ما،‏ به آن‌ها پاسخ نیز می‌دهد.‏ او گاه فوراً پاسخ دعاهایمان را می‌دهد.‏ اما گاه شاید لازم باشد در مورد موضوعی به‌دفعات دعا کنیم.‏ با این حال،‏ باید اطمینان داشته باشیم که یَهُوَه در بهترین زمان و به بهترین شکل به دعایمان پاسخ می‌دهد.‏ البته،‏ شاید پاسخ یَهُوَه به دعایمان چیزی نباشد که ما انتظارش را داریم.‏ برای مثال،‏ شاید او بجای برطرف کردن مشکلی که با آن روبروییم،‏ حکمت و قوّت لازم را به ما بدهد که ‹پایدار بمانیم.‏› (‏۱قر ۱۰:‏۱۳‏)‏ ما چگونه می‌توانیم قدردانی خود را بابت هدیهٔ باارزش دعا نشان دهیم؟‏ یک راه،‏ اطاعت از پند یَهُوَه است که می‌گوید:‏ «پیوسته دعا کنید.‏»—‏۱تسا ۵:‏۱۷‏.‏ ب۲۰/‏۵ ص ۲۷-‏۲۸ ¶۷-‏۸

دوندگان مسابقهٔ دوی ماراتون به مسیر جلوی پایشان دقت می‌کنند تا چیزی باعث زمین خوردنشان نشود.‏ اما ممکن است به طور تصادفی به یکدیگر برخورد کنند یا در چاله‌ای بیفتند.‏ آنان حتی اگر زمین بخورند،‏ بلند می‌شوند و به راهشان ادامه می‌دهند.‏ دوندگان بر آنچه باعث زمین خوردنشان شده است تمرکز نمی‌کنند،‏ بلکه تمرکز اصلی آنان بر خط پایان و پاداشی است که در انتظارشان است.‏ ما در مسابقهٔ زندگی،‏ ممکن است بارها زمین بخوریم.‏ برای مثال،‏ شاید سخنی نادرست بگوییم یا عملی اشتباه انجام دهیم.‏ یا شاید اشتباه دوندگان دیگر باعث زمین خوردنمان شود.‏ این امور نباید ما را متعجب سازد.‏ همهٔ ما ناکاملیم و در راه باریکی که به حیات می‌انجامد می‌دویم.‏ بنابراین ممکن است به‌اصطلاح با یکدیگر برخورد کنیم.‏ پولُس رسول نیز گفت که شاید گاهی «دلیلی برای شکایت» از یکدیگر داشته باشیم.‏ (‏کول ۳:‏۱۳‏)‏ در این شرایط بجای تمرکز بر آنچه باعث زمین خوردنمان شده است،‏ باید بر پاداشی که پیش رو داریم تمرکز کنیم.‏ زیرا اگر دلخور یا عصبانی شویم و از ادامهٔ مسابقه دست بکشیم،‏ به خط پایان نمی‌رسیم و پاداش نصیبمان نمی‌شود.‏ به علاوه،‏ احتمالاً مانعی بر سر راه دوندگان دیگر خواهیم بود که با تلاش در این راه باریک می‌دوند.‏ ب۲۰/‏۴ ص ۲۶ ¶۱؛‏ ص ۲۸ ¶۸-‏۹

دانیال در پیشگویی خود به حکومت‌هایی اشاره می‌کند که بر ضدّ قوم یَهُوَه عمل کرده‌اند.‏ این حکومت‌ها به اعضای مختلف بدن یک مجسمهٔ عظیم‌الجثه تشبیه شده‌اند.‏ مچ تا انگشتان پای این مجسمه که از جنس آهن و گِل است،‏ مظهر آخرین حکومت بشری یعنی قدرت جهانی انگلیس و آمریکاست.‏ مطابق این پیشگویی،‏ هنگام نابودی حکومت‌های بشری توسط پادشاهی خدا،‏ انگلیس و آمریکا هنوز قدرت را به دست خواهند داشت.‏ یوحنا نیز در رؤیای خود به چند قدرت جهانی اشاره می‌کند که تأثیر مستقیمی بر قوم یَهُوَه دارند.‏ این قدرت‌ها در رؤیای یوحنا به یک وحش هفت سر تشبیه شده‌اند.‏ سر هفتم این وحش مظهر قدرت جهانی انگلیس و آمریکاست.‏ این نکته بسیار اهمیت دارد؛‏ چرا که سر هفتم،‏ آخرین سر وحش است.‏ سر هفتم تا زمان نابودی حکومت‌های بشری توسط عیسی و لشکر آسمانی‌اش،‏ قدرت را به دست خواهد داشت.‏—‏مکا ۱۳:‏۱،‏ ۲؛‏ ۱۷:‏۱۳،‏ ۱۴‏.‏ ب۲۰/‏۵ ص ۱۴ ¶۱۱-‏۱۲

این گفتهٔ ساده،‏ این حقیقت پایه‌ای را به یادمان می‌آورد که همان طور که خدا منشأ حیات است،‏ منشأ محبت نیز می‌باشد.‏ یَهُوَه ما را بسیار دوست می‌دارد.‏ محبت او به ما باعث می‌شود که احساس امنیت،‏ رضایت و شادی کنیم.‏ ابراز محبت به دیگران برای ما مسیحیان امری اختیاری نیست،‏ بلکه فرمانی از طرف یَهُوَه است.‏ (‏مت ۲۲:‏۳۷-‏۴۰‏)‏ وقتی ما یَهُوَه را به‌خوبی بشناسیم،‏ اطاعت از نخستین حکم برایمان آسان خواهد بود.‏ چرا که یَهُوَه خدایی کامل و مهربان است و به ما توجه دارد.‏ اما شاید اطاعت از حکم دوم برایمان مشکل باشد.‏ چرا؟‏ زیرا برادران و خواهرانمان ناکامل هستند.‏ بنابراین شاید گاه احساس کنیم که سخنان یا اعمالشان نشانهٔ بی‌مهری آنان است.‏ یَهُوَه به‌خوبی می‌دانست که اطاعت از حکم دوم می‌تواند برایمان مشکل باشد.‏ بنابراین او از طریق برخی نویسندگان کلامش به ما تعلیم داده است که چرا باید به دیگران محبت ورزیم و چگونه می‌توانیم چنین کنیم.‏ یکی از آن نویسندگان یوحنای رسول است.‏—‏۱یو ۳:‏۱۱،‏ ۱۲‏.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۸ ¶۱-‏۲

ما چه به‌تازگی خادم یَهُوَه شده باشیم چه سال‌هاست که به او خدمت می‌کنیم،‏ باید از خود بپرسیم،‏ ‹آیا در برابر تلاش‌های شیطان مقاومت می‌کنم تا بتوانم با دلی کامل به یَهُوَه خدمت کنم؟‏› تصوّر کنید در حال تماشای تلویزیون یا گشت‌وگذار در اینترنت هستید که ناگهان تصویری غیراخلاقی روی صفحه ظاهر می‌شود.‏ شما چه واکنشی از خود نشان خواهید داد؟‏ در چنین شرایطی ممکن است شخص به‌راحتی خود را توجیه کند و با خود فکر کند که این تصویر،‏ پورنوگرافی نیست.‏ اما آیا می‌تواند ابزاری باشد که شیطان از طریق آن تلاش می‌کند دل کاملتان را هدف قرار دهد؟‏ این تصویر همچون تبری است که برای خرد کردن یک قطعهٔ بزرگ چوب به کار می‌رود.‏ اولین ضربهٔ تبر،‏ تنها شکاف کوچکی روی سطح چوب ایجاد می‌کند؛‏ اما با تکرار ضربات تبر،‏ قطعهٔ بزرگ چوب به دو قسمت تقسیم می‌شود.‏ بله،‏ آنچه ظاهراً بی‌ضرر به نظر می‌رسد می‌تواند به مرور باعث شود که شخص بر ضدّ یَهُوَه مرتکب گناه شود.‏ بنابراین نباید اجازه دهیم که امور ناشایست وارد دلمان شود.‏ ما می‌خواهیم همواره با دلی کامل از نام خدا بترسیم!‏ ب۲۰/‏۶ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۴-‏۱۵

ما هرگز نباید از کمک به مبشّران غیرفعال دست بکشیم.‏ شاید آنان همچون پسر گم‌شده‌ای که عیسی در حکایتش به او اشاره کرد،‏ از لحاظ عاطفی صدمه دیده باشند.‏ (‏لو ۱۵:‏۱۷-‏۲۴‏)‏ به علاوه،‏ احتمالاً تأثیرات دنیای شیطان،‏ آنان را از لحاظ روحانی ضعیف کرده است.‏ ما باید به آنان کمک کنیم که ایمانشان را تقویت کنند.‏ همچنین در مَثَل گوسفند گم‌شده،‏ شبان گوسفندش را روی دوش خود می‌گذارد و آن را به گله بازمی‌گرداند.‏ مطمئناً شبان وقت و انرژی زیادی را برای یافتن گوسفندش صرف کرده است.‏ با این حال،‏ به‌خوبی می‌داند که آن گوسفند به کمک بیشتری نیاز دارد؛‏ زیرا قوّت لازم را ندارد که خود به گله بازگردد.‏ (‏لو ۱۵:‏۴،‏ ۵‏)‏ شاید لازم باشد وقت و انرژی بیشتری را صرف کمک به برخی مبشّران غیرفعال کنیم تا بتوانند بر موانع خدمتشان به یَهُوَه غلبه کنند.‏ مطمئناً با کمک روح‌القدس،‏ کتاب مقدّس و نشریات مسیحی‌مان می‌توانیم به چنین افرادی کمک کنیم که دوباره به یَهُوَه نزدیک شوند.‏ بنابراین اگر از شما خواسته شود که با مبشّری غیرفعال کتاب مقدّس را مطالعه کنید می‌توانید با شادی این مسئولیت را بپذیرید.‏ ب۲۰/‏۶ ص ۲۸-‏۲۹ ¶۱۴-‏۱۵

ما برای این که ثابت کنیم یک مسیحی حقیقی هستیم باید از خود محبت نشان دهیم؛‏ محبتی که مشخصهٔ مسیحیان حقیقی است.‏ همچنین به «شناختِ دقیق و بصیرتِ کامل» نیاز داریم.‏ (‏فیلیپ ۱:‏۹‏)‏ در غیر این صورت،‏ ممکن است تحت تأثیر ‹تعالیم و فریبکاری انسان‌ها› قرار گیریم.‏ (‏افس ۴:‏۱۴‏)‏ وقتی بسیاری از مسیحیان در قرن اول،‏ از پیروی عیسی دست کشیدند،‏ پِطرُس رسول که ایمانی مستحکم داشت گفت که عیسی «سخنان زندگی جاودان» را بیان می‌کند.‏ (‏یو ۶:‏۶۷،‏ ۶۸‏)‏ با این که پِطرُس در آن زمان،‏ تمام سخنان عیسی را درک نکرده بود،‏ وفاداری‌اش را حفظ کرد،‏ زیرا به حقیقت دربارهٔ مسیح پی برده بود.‏ شما نیز می‌توانید اطمینان خود را به حقایق کلام خدا تقویت کنید.‏ بدین شکل،‏ می‌توانید با ایمانی مستحکم با هر مشکلی روبرو شوید و به دیگران نیز کمک کنید که ایمانشان تقویت گردد.‏—‏۲یو ۱،‏ ۲‏.‏ ب۲۰/‏۷ ص ۸ ¶۲؛‏ ص ۱۳ ¶۱۸

برای این که به برادران و خواهرانمان کمک کنیم که همواره در حقیقت گام بردارند باید از خود رحمت و همدردی نشان دهیم.‏ (‏۱یو ۳:‏۱۰،‏ ۱۱،‏ ۱۶-‏۱۷‏)‏ ما نه تنها در شرایط خوب،‏ بلکه در مشکلات نیز باید به یکدیگر محبت ورزیم.‏ برای مثال،‏ آیا هم‌ایمانی را می‌شناسید که عزیزش را از دست داده است و نیاز به تسلّی و کمک دارد؟‏ یا شاید هم‌ایمانانتان دارایی‌هایشان را در یک فاجعهٔ طبیعی از دست داده‌اند و برای بازسازی خانه‌ها و سالن‌های جماعت به کمک شما نیاز دارند.‏ بسیار اهمیت دارد که در چنین شرایطی،‏ محبت عمیق و همدردی خود را نه فقط در کلام،‏ بلکه در اعمال نیز نشان دهید.‏ ما با محبت به یکدیگر،‏ در واقع از یَهُوَه پدر پرمهرمان سرمشق می‌گیریم.‏ (‏۱یو ۴:‏۷،‏ ۸‏)‏ یک راه ابراز محبت،‏ بخشش خطاهای یکدیگر است.‏ برای مثال،‏ شاید کسی ما را برنجاند و از ما عذرخواهی کند.‏ اگر او را ببخشیم و خطایش را فراموش کنیم،‏ در واقع محبتمان را به او نشان داده‌ایم.‏—‏کول ۳:‏۱۳‏.‏ ب۲۰/‏۷ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۴-‏۱۵

آیا باید با هر یک از رستاخیزیافتگان به طور جداگانه مطالعه کنیم؟‏ آیا رستاخیزیافتگان در جماعات مختلف تعلیم می‌بینند تا بتوانند با رستاخیزیافتگان بعدی مطالعه کنند؟‏ ما اکنون پاسخ این سؤالات را نمی‌دانیم.‏ اما به‌خوبی می‌دانیم که در انتهای حکومت هزارسالهٔ مسیح،‏ «جهان از شناخت خداوند پر خواهد شد.‏» (‏اشع ۱۱:‏۹‏)‏ به راستی که طی آن هزار سال،‏ کارهای لذّت‌بخش فراوانی در انتظارمان است!‏ طی حکومت هزارسالهٔ مسیح،‏ تمام خادمان یَهُوَه باید برای خشنودی او همچنان تغییراتی در خود ایجاد کنند.‏ به این شکل،‏ بهتر می‌توانند رستاخیزیافتگان را درک کنند و کمکشان کنند که بر افکار و تمایلات اشتباه غلبه کرده و زندگی‌شان را با معیارهای یَهُوَه هماهنگ سازند.‏ (‏۱پطر ۳:‏۸‏)‏ مطمئناً وقتی رستاخیزیافتگان می‌بینند که خادمان یَهُوَه با فروتنی تلاش می‌کنند تغییراتی در خود ایجاد کنند و ‹نجات خود را به انجام رسانند،‏› برانگیخته می‌شوند که در کنار آنان یَهُوَه را بپرستند.‏—‏فیلیپ ۲:‏۱۲‏.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۶-‏۷

اگر ما مطابق پند پولُس،‏ اعمال خود را بررسی نماییم،‏ ممکن است توانایی‌هایی را در خود ببینیم که دیگران از داشتن آن محرومند.‏ برای مثال،‏ یک پیر جماعت ممکن است سخنران ماهری نباشد،‏ اما در فعالیت شاگردسازی مهارت داشته باشد؛‏ یا ممکن است همچون پیران دیگر،‏ امور را سازماندهی نکند،‏ اما شبانی مهربان و بامحبت باشد که مبشّران به‌راحتی با او صحبت می‌کنند و پندهایش را از کتاب مقدّس می‌پذیرند؛‏ همچنین شاید در مهمان‌نوازی زبانزد باشد.‏ (‏عبر ۱۳:‏۲،‏ ۱۶‏)‏ وقتی ما به نقاط قوّت و توانایی‌های خود پی می‌بریم،‏ از آنچه می‌توانیم برای جماعت انجام دهیم،‏ احساس رضایت می‌کنیم.‏ همچنین به برادران و خواهرانی که توانایی‌های دیگری دارند،‏ حسادت نخواهیم کرد.‏ هر یک از ما صرف‌نظر از نقشی که در جماعت داریم،‏ می‌خواهیم توانایی‌هایمان را در خدمت به یَهُوَه افزایش دهیم.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۶-‏۱۸

یک سخنرانی تاریخی،‏ با عنوان «گروهی عظیم،‏» در سال ۱۹۳۵،‏ توسط برادر راترفورد در کنگرهٔ شهر واشنگتن دی‌سی اجرا شد.‏ برادر راترفورد در آن سخنرانی هویت ‹گروه عظیم› را که در مکاشفه ۷:‏۹ به آن اشاره شده است آشکار کرد.‏ پیش از آن سخنرانی،‏ شاگردان کتاب مقدّس بر این باور بودند که گروه عظیم شامل انسان‌هایی است که امید آسمانی دارند،‏ اما نسبت به مسح‌شدگان از ایمان کمتری برخوردارند.‏ اما برادر راترفورد با استفاده از کتاب مقدّس توضیح داد که گروه عظیم امید آسمانی ندارند،‏ بلکه آنان گوسفندان دیگر مسیح هستند که از «مصیبت عظیم» نجات می‌یابند و تا ابد بر روی زمین زندگی می‌کنند.‏ (‏مکا ۷:‏۱۴‏)‏ عیسی وعده داد:‏ «من گوسفندانی دیگر نیز دارم که از این آغل نیستند.‏ آن‌ها را نیز باید بیاورم و آن‌ها به صدای من گوش فراخواهند داد و آن‌ها یک گله خواهند شد و یک شبان خواهند داشت.‏» (‏یو ۱۰:‏۱۶‏)‏ گوسفندان دیگر،‏ به خادمان وفادار یَهُوَه اشاره دارد که در انتظار زندگی ابدی در بهشت روی زمین هستند.‏—‏مت ۲۵:‏۳۱-‏۳۳،‏ ۴۶‏.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۱۴ ¶۱-‏۲

اگر می‌خواهیم همواره پایدار بمانیم و خدمتمان را تا به آخر انجام دهیم باید منضبط باشیم.‏ (‏مت ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰‏)‏ نظم و انضباط خصوصیتی ارثی نیست.‏ در واقع،‏ طبیعت ما انسان‌ها طوری است که همیشه می‌خواهیم آسان‌ترین راه را انتخاب کنیم؛‏ اما انجام برخی کارهای مهم،‏ همیشه آسان نیست.‏ ما به کمک نیاز داریم تا بتوانیم خویشتندار باشیم و برای انجام کارهای مشکل،‏ نظم و انضباط را در خود پرورش دهیم.‏ یَهُوَه از طریق روح مقدّسش آماده است که در این زمینه کمکمان کند.‏ (‏غلا ۵:‏۲۲،‏ ۲۳‏)‏ پولُس رسول شخصی منظم و منضبط بود.‏ با این حال،‏ اذعان کرد که برای انجام آنچه درست است باید ‹بدن خود را با ضربات مشت بکوبد.‏› (‏۱قر ۹:‏۲۵-‏۲۷‏)‏ او دیگران را نیز ترغیب کرد که کارهایشان را «به‌شایستگی و با نظم و ترتیب» انجام دهند.‏ (‏۱قر ۱۴:‏۴۰‏)‏ بسیار اهمیت دارد که نظم و انضباط داشته باشیم تا بتوانیم به طور مرتب به فعالیت‌های روحانی از جمله موعظه و شاگردسازی بپردازیم.‏—‏اعما ۲:‏۴۶‏.‏ ب ۲۰/‏۹ ص ۶-‏۷ ¶۱۵-‏۱۷

ما امروزه در بسیاری از کشورها می‌توانیم آزادانه و بدون هیچ مخالفتی به فعالیت موعظه بپردازیم.‏ آیا در کشور شما نیز چنین است؟‏ در این صورت می‌توانید از خود بپرسید:‏ ‹من از آزادی‌ام در خدمت به یَهُوَه چگونه استفاده می‌کنم؟‏› قوم یَهُوَه در این روزهای آخر،‏ در سراسر جهان به گسترده‌ترین شکل ممکن به فعالیت موعظه و شاگردسازی می‌پردازند.‏ به راستی که ما می‌توانیم به شکل‌های بسیاری در خدمت به یَهُوَه مفید واقع شویم!‏ شما چگونه می‌توانید از آزادی‌تان در خدمت به یَهُوَه بهره برید؟‏ (‏۲تیموتائوس ۴:‏۲‏)‏ شاید شما یا یکی از اعضای خانواده‌تان بتوانید با ایجاد تغییراتی،‏ وقت بیشتری را به موعظه اختصاص دهید یا حتی خدمت پیشگامی را شروع کنید.‏ اکنون زمان آن نیست که به دنبال ثروت‌اندوزی باشیم،‏ چرا که طی مصیبت عظیم تمام ثروتمان از بین خواهد رفت.‏ (‏امث ۱۱:‏۴؛‏ مت ۶:‏۳۱-‏۳۳؛‏ ۱یو ۲:‏۱۵-‏۱۷‏)‏ بسیاری از مبشّران،‏ زبان جدیدی آموخته‌اند تا بتوانند انسان‌های بیشتری را با یَهُوَه آشنا سازند.‏ سازمان یَهُوَه برای حمایت از این مبشّران،‏ نشریات را به بیش از ۱۰۰۰ زبان در دسترس آنان قرار می‌دهد.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۱۶ ¶۹-‏۱۱

یک سرباز خوب،‏ وفادار است.‏ او برای محافظت از کسی که دوستش دارد یا چیزی که برایش باارزش است،‏ سخت می‌جنگد.‏ پولُس،‏ تیموتائوس را ترغیب کرد که مطابق با وقف خود به خدا زندگی کند؛‏ یعنی در هر شرایطی به خدا وفادار بماند.‏ (‏۱تیمو ۴:‏۷‏)‏ هر چه محبتمان به خدا عمیق‌تر شود،‏ بیشتر مصمم می‌شویم که همچنان در حقیقت بمانیم.‏ (‏۱تیمو ۴:‏۸-‏۱۰؛‏ ۶:‏۶‏)‏.‏ یک سرباز خوب باید همین طور سخت تلاش کند تا همیشه خود را برای جنگ،‏ آماده نگاه دارد.‏ تیموتائوس نیز مطابق پند پولُس،‏ با دوری از امیال نادرست،‏ پرورش خصوصیات خوب و معاشرت با هم‌ایمانانش،‏ همواره از لحاظ روحانی آمادهٔ نبرد بود.‏ (‏۲تیمو ۲:‏۲۲‏)‏ او بدین منظور،‏ باید خویشتندار و منضبط می‌بود.‏ ما نیز با پرورش چنین خصوصیاتی می‌توانیم در جنگ با امیال نادرست پیروز شویم.‏ (‏روم ۷:‏۲۱-‏۲۵‏)‏ به علاوه،‏ می‌توانیم شخصیت کهنه را از تن به در آوریم و خصوصیات خوب را در خود پرورش دهیم.‏ (‏افس ۴:‏۲۲،‏ ۲۴‏)‏ همچنین،‏ خویشتنداری و انضباط ما را قادر می‌سازد که با وجود خستگی در پایان یک روز کاری،‏ به جلسه برویم.‏—‏عبر ۱۰:‏۲۴،‏ ۲۵‏.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۲۸ ¶۹-‏۱۱

آماده کردن شاگردتان برای وقف و تعمید،‏ مستلزم صبر و بردباری است.‏ با این حال،‏ شما باید اطمینان یابید که خدمت به یَهُوَه،‏ خواست قلبی اوست.‏ آیا شاگردتان برای اطاعت از فرامین عیسی تلاش می‌کند؟‏ یا فقط می‌خواهد اطلاعات خود را از کتاب مقدّس افزایش دهد؟‏ به طور مرتب،‏ پیشرفت روحانی شاگردتان را محک زنید.‏ برای مثال،‏ آیا احساسی را که به یَهُوَه دارد بیان می‌کند؟‏ آیا به یَهُوَه دعا می‌کند؟‏ (‏مز ۱۱۶:‏۱،‏ ۲‏)‏ آیا خواندن کتاب مقدّس برایش لذّت‌بخش است؟‏ (‏مز ۱۱۹:‏۹۷‏)‏ آیا به طور مرتب در جلسات شرکت می‌کند؟‏ (‏مز ۲۲:‏۲۲‏)‏ آیا تغییرات مثبتی در زندگی‌اش ایجاد کرده است؟‏ آیا دربارهٔ آموخته‌هایش با دوستان و اعضای خانواده‌اش صحبت می‌کند؟‏ (‏مز ۹:‏۱‏)‏ مهم‌تر از همه این که آیا واقعاً دوست دارد شاهد یَهُوَه شود؟‏ (‏مز ۴۰:‏۸‏)‏ اگر شاگردتان در هیچ یک از موارد ذکرشده پیشرفتی نداشته است،‏ شما می‌توانید با سنجیدگی به دلیل آن پی ببرید و سپس با محبت و بی‌پرده با او صحبت کنید.‏ ب۲۰/‏۱۰ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۴-‏۱۵

پدر آسمانی عیسی همیشه تصمیمات خوبی برای او می‌گرفت و یوسف و مریم نیز تصمیماتی گرفتند که به نفع عیسی بود.‏ با این حال،‏ وقتی عیسی بزرگ شد خودش باید تصمیمات زندگی‌اش را می‌گرفت.‏ (‏غلا ۶:‏۵‏)‏ عیسی مثل ما حق انتخاب داشت.‏ او می‌توانست راهی را انتخاب کند که برخلاف خواست یَهُوَه بود.‏ با این حال،‏ تصمیم گرفت رابطهٔ صمیمی‌ای را که با یَهُوَه داشت،‏ حفظ کند.‏ وقتی عیسی از وظیفه‌ای که یَهُوَه برایش در نظر داشت آگاه شد،‏ به انتخاب خود آن را پذیرفت.‏ (‏یو ۶:‏۳۸‏)‏ او می‌دانست که بسیاری از مردم از او نفرت خواهند داشت.‏ مسلّماً فکر به این موضوع برایش ناراحت‌کننده بود،‏ با این حال تصمیم گرفت که از یَهُوَه اطاعت کند.‏ در سال ۲۹ میلادی،‏ وقتی عیسی تعمید گرفت هدف اصلی‌اش در زندگی انجام دادن خواست یَهُوَه بود.‏ (‏عبر ۱۰:‏۵-‏۷‏)‏ حتی زمانی که روی تیر شکنجه جان می‌داد،‏ لحظه‌ای از انجام دادن خواست پدرش کوتاهی نکرد.‏—‏یو ۱۹:‏۳۰‏.‏ ب۲۰/‏۱۰ ص ۲۹ ¶۱۲؛‏ ص ۳۰ ¶۱۵

آیا برادر یا خواهری را در جماعت می‌شناسید که به دلیل مشکلات،‏ بیماری یا از دست دادن عزیزی،‏ تحت فشار است؟‏ در این صورت می‌توانیم کمک یَهُوَه را بطلبیم تا ما را قادر سازد با سخنان و اعمالی پرمهر به او کمک کنیم.‏ شاید سخنان و اعمال ما دقیقاً همان چیزی باشد که هم‌ایمانمان به آن نیاز دارد.‏ (‏۱پطر ۴:‏۱۰‏)‏ ما می‌توانیم همچنان قوی‌دل بمانیم،‏ زیرا می‌دانیم که یَهُوَه در کنارمان است.‏ او از طریق عیسی و فرشتگان به ما کمک می‌کند.‏ همچنین می‌تواند هماهنگ با مقصودش،‏ از طریق مقامات دولتی به نفع ما عمل کند.‏ به علاوه،‏ همان طور که بسیاری از ما شخصاً تجربه کرده‌ایم،‏ یَهُوَه از طریق روح مقدّس خود هم‌ایمانانمان را برمی‌انگیزد که کمکمان کنند.‏ از این رو،‏ ما نیز همچون پولُس می‌توانیم با اطمینان بگوییم:‏ «یَهُوَه یاور من است؛‏ پس نخواهم ترسید.‏ انسان به من چه می‌تواند بکند؟‏»—‏عبر ۱۳:‏۶‏.‏ ب۲۰/‏۱۱ ص ۱۷ ¶۱۹-‏۲۰

رسولان کاملاً اطمینان داشتند که یَهُوَه با آنان است.‏ با قدرت یَهُوَه بود که آنان قادر به انجام معجزات بودند.‏ (‏اعما ۵:‏۱۲-‏۱۶؛‏ ۶:‏۸‏)‏ البته یَهُوَه امروزه چنین قدرتی به ما نداده است.‏ اما از طریق کلامش به ما اطمینان می‌دهد که وقتی به خاطر درستکاری متحمّل درد و رنج می‌شویم،‏ او از ما خشنود است و روح مقدّسش را به ما داده است.‏ (‏۱پطر ۳:‏۱۴؛‏ ۴:‏۱۴‏)‏ بنابراین به جای این که نگران آزار و اذیت‌های آینده باشیم،‏ باید بیش از پیش اطمینان یابیم که یَهُوَه در کنارمان خواهد بود و ما را نجات خواهد داد.‏ ما باید به وعدهٔ عیسی اطمینان داشته باشیم که گفت:‏ «من کلام و حکمتی به شما خواهم داد که همهٔ مخالفانتان نیز با هم،‏ یارای مقابله با آن یا تکذیب آن را نداشته باشند.‏ .‏ .‏ .‏ شما با پایداری خود،‏ زندگی خود را حفظ خواهید کرد.‏» (‏لو ۲۱:‏۱۲-‏۱۹‏)‏ همچنین نباید فراموش کنیم که یَهُوَه همهٔ خادمان وفاداری را که به خواب مرگ رفته‌اند به یاد دارد و آنان را رستاخیز خواهد داد.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۴ ¶۱۲

پیش از پولُس،‏ ایّوب نیز به امید رستاخیز اشاره کرده بود.‏ ایّوب اطمینان داشت که خدا او را فراموش نخواهد کرد و دوباره به زندگی باز خواهد گرداند.‏ (‏ایو ۱۴:‏۷-‏۱۰،‏ ۱۲-‏۱۵‏)‏ «رستاخیز مردگان» بخشی از «شالوده» یا «تعالیم ابتدایی» اعتقادات مسیحی است.‏ (‏عبر ۶:‏۱،‏ ۲‏)‏ پولُس در اول قُرِنتیان باب ۱۵ به بررسی موضوع رستاخیز پرداخت.‏ مطمئناً سخنان او باعث تقویت مسیحیان قرن اول شد.‏ حتی اگر سال‌هاست که ما به رستاخیز مردگان امید داریم،‏ هنوز هم سخنان پولُس در این بخش از کلام خدا می‌تواند امیدمان را تقویت کند.‏ رستاخیز عیسی به ما اطمینان می‌دهد که عزیزان از دست رفته‌مان دوباره به زندگی بازمی‌گردند.‏ رستاخیز عیسی بخشی از «بشارتی» بود که پولُس به قُرِنتیان اعلام کرد.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۱،‏ ۲‏)‏ او به آنان گفت که اگر کسی رستاخیز عیسی را باور نداشته باشد،‏ ایمانش بیهوده است.‏—‏۱قر ۱۵:‏۱۷‏.‏ ب۲۰/‏۱۲ ص ۲ ¶۲-‏۴

چه چیز به پِطرُس رسول کمک کرد؟‏ او به یاد آورد که عیسی برای او چنین دعا کرده بود:‏ «من برای تو در دعا التماس کرده‌ام که ایمانت از بین نرود.‏» یَهُوَه به این دعای عیسی پاسخ داد.‏ بعدها نیز عیسی بر پِطرُس ظاهر شد تا او را تشویق کند.‏ (‏لو ۲۲:‏۳۲؛‏ ۲۴:‏۳۳،‏ ۳۴؛‏ ۱قر ۱۵:‏۵‏)‏ همچنین در شبی که رسولان موفق به صید ماهی نشده بودند،‏ عیسی بر آنان ظاهر شد.‏ او در آن موقعیت،‏ به پِطرُس فرصت داد تا محبتش را ابراز کند.‏ عیسی دوست عزیزش را بخشیده بود و مسئولیت‌های بیشتری به او واگذار کرد.‏ (‏یو ۲۱:‏۱۵-‏۱۷‏)‏ رفتار عیسی با پِطرُس نشان می‌دهد که او نیز همچون پدرش رحیم و بخشنده است.‏ بنابراین وقتی مرتکب خطایی می‌شویم نباید فکر کنیم که یَهُوَه هرگز ما را نمی‌بخشد.‏ در واقع،‏ شیطان می‌خواهد که چنین افکاری را وارد ذهنمان کنیم.‏ ما تمام تلاشمان را می‌کنیم تا خود و آنانی را که باعث رنجشمان می‌شوند،‏ با دید یَهُوَه،‏ پدر بخشنده و پرمهرمان ببینیم.‏—‏مز ۱۰۳:‏۱۳،‏ ۱۴‏.‏ ب۲۰/‏۱۲ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۱۷-‏۱۹

ما می‌توانیم از نمونهٔ بد آنانی که به یَهُوَه تکیه نکردند و اجازه دادند که نگرانی جای آرامششان را بگیرد،‏ درس عبرت بیاموزیم.‏ تعمّق بر چنین نمونه‌هایی کمکمان می‌کند که اشتباهات آنان را تکرار نکنیم.‏ برای مثال،‏ آسا در ابتدای حکمرانی‌اش،‏ هنگام رویارویی با مشکلات به یَهُوَه تکیه می‌کرد.‏ اما بعدها چنین نکرد و ترجیح داد که با تکیه بر خود،‏ مشکلاتش را حل کند.‏ (‏۲توا ۱۶:‏۱-‏۳،‏ ۱۲‏)‏ شاید درخواست کمک از پادشاه اَرام،‏ در ابتدا منطقی به نظر می‌رسید.‏ اما صلح و آرامش در یهودا دوام زیادی نداشت.‏ یَهُوَه از طریق نبی خود به آسا گفت:‏ «از آنجا که تو بر پادشاه اَرام توکل کردی و نه بر یهوه خدایت،‏ لشکر پادشاه اَرام از دست تو خلاصی یافته است.‏» (‏۲توا ۱۶:‏۷‏)‏ ما باید مراقب باشیم که هرگز بر خود تکیه نکنیم و یَهُوَه و راهنمایی‌های موجود در کلامش را نادیده نگیریم.‏ حتی در مواقعی که وقت چندانی برای تصمیم‌گیری نداریم باید با حفظ آرامش به یَهُوَه تکیه کنیم.‏ به این شکل،‏ او کمکمان می‌کند که تصمیمات درستی بگیریم.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۶ ¶۱۳-‏۱۵

امروزه برخی از خادمان یَهُوَه به دلیل جنگ یا شرایط بد اقتصادی از گرسنگی رنج می‌برند.‏ برخی دیگر به خاطر ایمانشان در زندانند.‏ با این حال،‏ گروه عظیم خوشحالند؛‏ چرا که می‌دانند پس از نابودی این دنیای شریر،‏ تا به ابد از خوراک جسمانی و روحانی فراوان برخوردار خواهند بود.‏ یَهُوَه هنگام نابودی دنیای شیطان اطمینان می‌یابد که گروه عظیم،‏ از خشم او که همچون «گرمای سوزان» است در امان بمانند.‏ پس از مصیبت عظیم،‏ عیسی این نجات‌یافتگان را به «چشمه‌های آب حیات» هدایت خواهد کرد.‏ (‏مکا ۷:‏۱۷‏)‏ بله،‏ گروه عظیم امیدی بی‌نظیر دارند؛‏ آنان در بین میلیاردها انسان که تا کنون زندگی کرده‌اند،‏ تنها افرادی هستند که هرگز طعم مرگ را نخواهند چشید!‏ (‏یو ۱۱:‏۲۶‏)‏ گوسفندان دیگر امیدی فوق‌العاده دارند که بابت آن از یَهُوَه و عیسی قدردانند.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۱۱-‏۱۲

عیسی در آخرین شب زندگی زمینی‌اش،‏ به مشکلاتی فکر می‌کرد که شاگردانش با آن روبرو می‌شدند.‏ او از روی محبت به شاگردانش،‏ به یَهُوَه دعا کرد تا آنان را ‹از آن شریر حفظ کند.‏› (‏یو ۱۷:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ عیسی به‌خوبی می‌دانست که پس از برگشتنش به آسمان،‏ شیطان ابلیس همچنان به جنگ با آنانی که می‌خواهند به یَهُوَه خدمت کنند ادامه خواهد داد.‏ از این رو،‏ همهٔ خادمان یَهُوَه به محافظت نیاز دارند.‏ ما امروزه بیش از هر زمان دیگری به محافظت یَهُوَه نیاز داریم.‏ شیطان از آسمان بیرون انداخته شده و «بسیار خشمگین است.‏» (‏مکا ۱۲:‏۱۲‏)‏ او کاری کرده است تا برخی با آزار و اذیت ما،‏ فکر کنند که ‹به خدا خدمت می‌کنند.‏› (‏یو ۱۶:‏۲‏)‏ برخی دیگر که به خدا اعتقاد ندارند،‏ وقتی می‌بینند که ما همشکل دنیا نیستیم،‏ ما را مورد آزار و اذیت قرار می‌دهند.‏ به هر دلیلی که مورد آزار و اذیت قرار بگیریم،‏ می‌توانیم با اطمینان پیش رویم.‏ چرا؟‏ دلیل آن در آیهٔ روز آمده است.‏ ب۲۱/‏۳ ص ۲۶ ¶۱،‏ ۳

تمام کارهای یَهُوَه از روی محبت است.‏ یَهُوَه تمام نیازهای ما را فراهم می‌کند.‏ او از روی محبت،‏ ترتیبی داد تا برکات حاصل از فدیهٔ عیسی شامل حالمان شود.‏ عیسی نیز به‌قدری دوستمان دارد که جانش را برای هر یک از ما داد.‏ (‏یو ۳:‏۱۶؛‏ ۱۵:‏۱۳‏)‏ به راستی که هیچ چیز نمی‌تواند یَهُوَه و عیسی را از محبت کردن به وفادارانشان باز دارد!‏ (‏یو ۱۳:‏۱؛‏ روم ۸:‏۳۵،‏ ۳۸،‏ ۳۹‏)‏ به همین شکل،‏ تمام کارهای سرپرست خانواده باید از روی محبت باشد.‏ چرا این امر اهمیت دارد؟‏ یوحنای رسول گفت:‏ «هر که برادر [یا خانوادهٔ] خود را که دیده است دوست نداشته باشد،‏ نمی‌تواند خدایی را که ندیده است دوست داشته باشد.‏» (‏۱یو ۴:‏۱۱،‏ ۲۰‏)‏ سرپرستی که خانواده‌اش را دوست دارد و می‌خواهد از یَهُوَه و عیسی سرمشق گیرد،‏ همواره به نیازهای روحانی،‏ عاطفی و مادی خانواده‌اش رسیدگی می‌کند.‏ (‏۱تیمو ۵:‏۸‏)‏ او به فرزندان تعلیم می‌دهد و آنان را تأدیب می‌کند.‏ همچنین همواره تلاش می‌کند تصمیماتی بگیرد که به یَهُوَه جلال دهد و به نفع خانواده‌اش باشد.‏ ب۲۱/‏۲ ص ۵ ¶۱۲-‏۱۳

پدر پرمهرمان به‌خوبی می‌داند که اتفاقات بد گذشته می‌تواند بر دیدگاهی که نسبت به خود داریم تأثیر بگذارد.‏ با این حال،‏ او همواره خصوصیات خوبی را که در دل داریم می‌بیند؛‏ خصوصیاتی که حتی شاید خودمان از آن‌ها آگاه نباشیم.‏ (‏۱یو ۳:‏۱۹،‏ ۲۰‏)‏ شاید شخصی سخت تلاش کند تا بر ضعفی غلبه کند،‏ اما دوباره خطا کند و دلسرد شود.‏ البته،‏ وقتی مرتکب خطایی می‌شویم کاملاً طبیعی است که تا حدّی احساس تقصیر کنیم.‏ (‏۲قر ۷:‏۱۰‏)‏ اما نباید بیش از حد چنین احساسی داشته باشیم و فکر کنیم:‏ ‹من آدم بی‌لیاقتی هستم.‏ یَهُوَه هرگز مرا نمی‌بخشد.‏› چنین طرز فکری صحیح نیست و می‌تواند ما را از خدمت به یَهُوَه بازدارد.‏ یَهُوَه از ما می‌خواهد که در دعا صریحاً با او صحبت کنیم و بخشش او را بطلبیم.‏ (‏اشع ۱:‏۱۸‏)‏ اگر از صمیم دل توبه کنیم،‏ او ما را می‌بخشد.‏ همچنین باید از پیران جماعت کمک بخواهیم.‏ آنان صبورانه کمکمان می‌کنند تا از لحاظ روحانی تقویت گردیم.‏—‏یعقو ۵:‏۱۴،‏ ۱۵‏.‏ ب۲۰/‏۱۲ ص ۲۳ ¶۵-‏۶

عیسی برای زنان احترام قائل بود.‏ او مطابق رسوم فَریسیان عمل نمی‌کرد؛‏ آنان برای زنان ارزشی قائل نبودند و حتی در ملأ عام با آنان صحبت نمی‌کردند،‏ چه برسد که بخواهند دربارهٔ نوشته‌های مقدّس با آنان صحبت کنند!‏ در حالی که عیسی در گفتگوهای عمیق روحانی‌ای که با شاگردانش داشت،‏ زنان را نیز شرکت می‌داد.‏ (‏لو ۱۰:‏۳۸،‏ ۳۹،‏ ۴۲‏)‏ او همچنین به زنان اجازه می‌داد که در موعظه همراهی‌اش کنند.‏ (‏لو ۸:‏۱-‏۳‏)‏ به علاوه،‏ عیسی به آنان این افتخار را داد که خبر رستاخیزش را به رسولان اعلام کنند.‏ (‏یو ۲۰:‏۱۶-‏۱۸‏)‏ پولُس رسول به تیموتائوس تأکید کرد که به زنان احترام بگذارد.‏ پولُس اذعان کرد که در ابتدا مادر و مادربزرگ تیموتائوس بودند که نوشته‌های مقدّس را به تیموتائوس آموختند.‏ (‏۲تیمو ۱:‏۵؛‏ ۳:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ پولُس همچنین در نامه‌اش به رومیان از خواهران نام برد.‏ او نه تنها از تلاش‌های آنان آگاه بود،‏ بلکه قدردانی‌اش را نیز از آنان ابراز کرد.‏—‏روم ۱۶:‏۱-‏۴،‏ ۶،‏ ۱۲؛‏ فیلیپ ۴:‏۳‏.‏ ب۲۱/‏۲ ص ۱۵ ¶۵-‏۶