آوریل

آیا در حال حاضر با مشکلی جدّی روبرو هستید؟‏ شاید هم‌ایمانی شما را رنجانده است.‏ (‏یعقو ۳:‏۲‏)‏ یا شاید همکاران و همکلاسی‌هایتان،‏ شما را به دلیل خدمت به یَهُوَه مسخره می‌کنند.‏ (‏۱پطر ۴:‏۳،‏ ۴‏)‏ یا شاید اعضای خانواده‌تان با شرکت شما در جلسات و خدمت موعظه مخالفت می‌کنند.‏ (‏مت ۱۰:‏۳۵،‏ ۳۶‏)‏ گاه تحت فشار چنین مشکلاتی،‏ شاید فکر کنید که باید از خدمت به یَهُوَه دست بکشید.‏ اما اطمینان داشته باشید که صرف‌نظر از مشکلی که با آن روبرو هستید،‏ یَهُوَه حکمت لازم را برای مقابله با آن و همچنین قوّت لازم را برای پایداری در اختیارتان می‌گذارد.‏ یَهُوَه در کلامش گزارشاتی را گنجانده است که نشان می‌دهد خادمان ناکاملش چگونه با مشکلات مقابله کرده‌اند.‏ چرا؟‏ زیرا او می‌خواهد که ما از آنان درس بگیریم.‏ به همین دلیل،‏ به پولُس نیز الهام کرد که به این نکته اشاره کند.‏ خواندن این گزارشات به ما دلگرمی و امید می‌بخشد.‏ اما برای فایده بردن از این گزارشات،‏ نباید تنها به خواندن آن‌ها اکتفا کنیم.‏ باید کاری کنیم که آن‌ها بر افکار و احساساتمان تأثیر بگذارند.‏ ب۲۱/‏۳ ص ۱۴ ¶۱-‏۲

آیا شما افرادی که خبر خوش پادشاهی خدا را به آنان اعلام می‌کنید همچون محصولی که آمادهٔ برداشت هستند می‌ببینید؟‏ اگر چنین کنید فعالیت موعظه‌تان از سه جهت تحت تأثیر قرار می‌گیرد.‏ اول،‏ برای فعالیت موعظه اهمیت زیادی قائل می‌شوید؛‏ زیرا فصل درو محدود است و نباید زمان را تلف کرد.‏ دوم،‏ وقتی دیگران واکنش مثبتی به موعظه نشان می‌دهند،‏ شادی زیادی نصیبتان می‌شود.‏ کتاب مقدّس نیز در این باره به «شادمانیِ وقت درو» اشاره می‌کند.‏ (‏اشع ۹:‏۳‏)‏ سوم،‏ همواره سعی می‌کنید سخنانتان را با علایق آنانی که در موعظه می‌بینید تطبیق دهید.‏ شاید برخی از پیروان عیسی با خود فکر می‌کردند که سامریان هیچ گاه شاگرد عیسی نخواهند شد.‏ اما عیسی چنین طرز فکری نداشت.‏ او این قابلیت را در سامریان می‌دید که شاگرد او شوند.‏ به طور مشابه،‏ ما نیز باید به یاد داشته باشیم که تک‌تک افراد این قابلیت را دارند که شاگرد مسیح شوند.‏ پولُس رسول نمونهٔ خوبی در خدمت موعظه از خود بجا گذاشت.‏ او اعتقادات آنانی که در موعظه می‌دید در نظر می‌گرفت،‏ به علایق آنان توجه و دقت می‌کرد و این قابلیت را در آنان می‌دید که شاگرد مسیح شوند.‏ ب۲۰/‏۴ ص ۸-‏۹ ¶۳-‏۴

بجای قضاوت دیگران،‏ باید تلاش کنیم که احساساتشان را درک کنیم.‏ تنها کسی که می‌تواند کاملاً ما را درک کند،‏ یَهُوَه خداست.‏ بنابر این،‏ از او کمک بخواهید تا بتوانید دیدگاهی همچون دیدگاه او نسبت به دیگران داشته باشید و به آنان دلسوزی نشان دهید.‏ همهٔ برادران و خواهرانمان همچون یونُس،‏ ایلیّا،‏ هاجر و لوط با مشکلاتی روبرو می‌شوند.‏ شاید آنان خود عامل برخی از مشکلاتشان باشند.‏ ما نمی‌توانیم چنین افرادی را قضاوت کنیم و به آنان دلسوزی نشان ندهیم.‏ واقعیت این است که ما نیز گاه با مشکلاتی روبرو می‌شویم که خود عامل آن‌ها هستیم.‏ بنابر این،‏ کاملاً بجاست که یَهُوَه از تک‌تک ما می‌خواهد که با یکدیگر همدردی کنیم.‏ (‏۱پطر ۳:‏۸‏)‏ ما با اطاعت از این فرمان یَهُوَه باعث تقویت اتحاد خانوادهٔ جهانی‌مان می‌شویم.‏ باشد که همواره به دیگران گوش دهیم،‏ درکشان کنیم و به آنان دلسوزی نشان دهیم.‏ ب۲۰/‏۴ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۵-‏۱۷

عیسی والاترین نمونه را در اطاعت از یَهُوَه از خود بجا گذاشت.‏ بنابر این یکی از راه‌های مهم برای اطاعت از یَهُوَه این است که تا جای ممکن از نمونهٔ عیسی سرمشق گیریم.‏ (‏یو ۸:‏۲۹‏)‏ ما برای این که همچنان در حقیقت گام برداریم،‏ باید اطمینان داشته باشیم که تمام گفته‌های یَهُوَه در کتاب مقدّس حقیقت دارد.‏ همچنین باید مطمئن باشیم که عیسی،‏ همان مسیح موعود است.‏ امروزه بسیاری باور ندارند که یَهُوَه عیسی را به عنوان پادشاه منصوب کرده است.‏ یوحنا هشدار داد که ‹فریبکاران بسیاری› هستند که می‌توانند آنانی را که ایمان مستحکمی به یَهُوَه و عیسی ندارند گمراه کنند.‏ (‏۲یو ۷-‏۱۱‏)‏ او گفت:‏ «دروغگو کیست؟‏ مگر آن کسی نیست که مسیح بودن عیسی را انکار کند؟‏» (‏۱یو ۲:‏۲۲‏)‏ مطالعهٔ کلام خدا تنها راهی است که به ما کمک می‌کند هرگز گمراه نشویم.‏ تنها از این راه می‌توانیم،‏ شناخت عمیقی از یَهُوَه و عیسی کسب کنیم و اطمینان یابیم که حقیقت را یافته‌ایم.‏​‏—‏یو ۱۷:‏۳‏.‏ ب۲۰/‏۷ ص ۲۱ ¶۴-‏۵

یک راه که به ما کمک می‌کند «سنگ لغزش» یا مانعی بر سر راه دیگران نباشیم،‏ این است که تا جای ممکن به حق انتخاب دیگران احترام بگذاریم و افکار و نظرات خود را به آنان تحمیل نکنیم.‏ (‏روم ۱۴:‏۱۹-‏۲۱؛‏ ۱قر ۸:‏۹،‏ ۱۳‏)‏ در نظر گرفتن این نکته بسیار اهمیت دارد؛‏ زیرا ما را از دوندگان یک مسابقهٔ دو متمایز می‌سازد.‏ آنان در درجهٔ اول به فکر نفع خودشان هستند.‏ شاید حتی یکدیگر را کنار بزنند تا خود پیش از دیگران به خط پایان برسند.‏ اما ما برخلاف آنان با یکدیگر رقابت نمی‌کنیم.‏ (‏غلا ۵:‏۲۶؛‏ ۶:‏۴‏)‏ هدف ما این است که تا جای ممکن به دیگران نیز کمک کنیم که با ما به خط پایان برسند و به پاداش که همان زندگی جاودان است،‏ دست یابند.‏ بنابراین،‏ در تلاشیم تا پند الهامی پولُس را به کار گیریم که گفت:‏ «تنها به فکر نفع خود مباشید،‏ بلکه به فکر نفع دیگران نیز باشید.‏» (‏فیلیپ ۲:‏۴‏)‏ در مسابقه‌ای که ما می‌دویم،‏ یَهُوَه با مهربانی وعده داده است که اگر به خط پایان برسیم،‏ زندگی جاودان در آسمان یا در بهشت روی زمین نصیبمان می‌شود.‏ ب۲۰/‏۴ ص ۲۸-‏۲۹ ¶۱۰؛‏ ص ۲۹ ¶۱۲

میلیون‌ها برادر و خواهر ‹از مصیبت عظیم بیرون می‌آیند› و وارد دنیای جدید می‌شوند.‏ این برادران و خواهران نیز شاهد پیروزی دیگری بر مرگ خواهند بود؛‏ آنان رستاخیز میلیاردها انسان را به چشم خود خواهند دید.‏ به راستی که دیدن رستاخیز مردگان شادی فراوانی نصیبمان می‌کند!‏ (‏اعما ۲۴:‏۱۵‏)‏ سپس،‏ همهٔ آنانی که وفاداری خود را به یَهُوَه ثابت می‌کنند،‏ بر مرگ موروثی پیروز شده،‏ تا ابد زندگی خواهند کرد.‏ همهٔ ما از سخنان دلگرم‌کنندهٔ پولُس به قُرِنتیان در رابطه با رستاخیز،‏ قدردانیم.‏ ما مصممیم که با به‌کارگیری پند پولُس،‏ تا جای ممکن «در کار خداوند» فعال باشیم.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۵۸‏)‏ اگر همواره با وفاداری به خدمتمان ادامه دهیم،‏ می‌توانیم در آینده از زندگی‌ای سعادتمند برخوردار شویم.‏ ما حتی نمی‌توانیم تصوّر کنیم که آینده‌مان چقدر شگفت‌انگیز خواهد بود!‏ بله،‏ ما اطمینان داریم که زحماتمان در خدمت به خداوند بیهوده نخواهد بود.‏ ب۲۰/‏۱۲ ص ۱۳ ¶۱۶-‏۱۷

ظاهراً آیات حِزْقیال ۳۸:‏۱۰-‏۲۳،‏ دانیال ۲:‏۴۳-‏۴۵؛‏ ۱۱:‏۴۴–‏۱۲:‏۱ و مکاشفه ۱۶:‏۱۳-‏۱۶،‏ ۲۱ وقایع مشابهی را پیشگویی می‌کنند.‏ اگر چنین چیزی درست باشد،‏ وقایعی که در ادامه به آن‌ها اشاره می‌شود،‏ در آیندهٔ نزدیک رخ خواهد داد.‏ مدتی پس از شروع مصیبت عظیم،‏ «پادشاهان سراسر زمین» با یکدیگر متحد شده و گروهی از حکومت‌ها را تشکیل می‌دهند.‏ (‏مکا ۱۶:‏۱۳،‏ ۱۴‏)‏ کتاب مقدّس این گروه را «جوج از زمین ماجوج» می‌نامد.‏ (‏حز ۳۸:‏۲‏)‏ این گروه به قصد نابودی قوم خدا به آنان حمله می‌کنند.‏ یوحنای رسول در پیشگویی خود به تگرگی عظیم اشاره می‌کند که بر سر دشمنان قوم خدا فرو می‌ریزد.‏ این باران تگرگ احتمالاً مظهر پیام داوری یَهُوَه است که قوم خدا آن را به‌صراحت اعلام خواهند کرد.‏ این پیام ممکن است جوج از ماجوج را بر آن دارد که به قصد نابودی قوم خدا به آنان حمله کند.‏​‏—‏مکا ۱۶:‏۲۱‏.‏ ب۲۰/‏۵ ص ۱۵ ¶۱۳-‏۱۴

روح‌القدس هدیهٔ نادیدنی است که باید بابت آن قدردان باشیم.‏ وقتی به کارهایی فکر می‌کنیم که یَهُوَه امروزه از طریق روح مقدّسش انجام می‌دهد،‏ قدردانی‌مان از آن افزایش می‌یابد.‏ عیسی پیش از رفتن به آسمان به شاگردانش گفت:‏ «وقتی روح‌القدس بر شما آید،‏ قدرت خواهید یافت و .‏ .‏ .‏ تا دورافتاده‌ترین مناطق زمین،‏ شاهدان من خواهید بود.‏» (‏اعما ۱:‏۸‏)‏ بله،‏ با حمایت‌های روح‌القدس،‏ اکنون حدود هشت و نیم میلیون نفر در سراسر جهان یَهُوَه را می‌پرستند.‏ به علاوه،‏ ما در یک بهشت روحانی به سر می‌بریم،‏ زیرا روح‌القدس ما را قادر ساخته است تا خصوصیات زیبایی همچون محبت،‏ شادی،‏ آرامش،‏ بردباری،‏ مهربانی،‏ نیکویی،‏ ایمان،‏ ملایمت و خویشتنداری را در خود پرورش دهیم؛‏ خصوصیاتی که «ثمرهٔ روح» خداست.‏ (‏غلا ۵:‏۲۲،‏ ۲۳‏)‏ به راستی که روح‌القدس هدیه‌ای بسیار باارزش است!‏​‏—‏ب۲۰/‏۵ ص ۲۸-‏۲۹ ¶۱۰؛‏ ص ۲۹ ¶۱۳

دلایلی وجود دارد که نشان می‌دهد می‌توانیم عزیزانمان را پس از رستاخیزشان بشناسیم.‏ با در نظر گرفتن رستاخیزهایی که کتاب مقدّس به آن‌ها اشاره می‌کند،‏ می‌توان نتیجه گرفت که یَهُوَه مردگان را طوری به زندگی بازمی‌گرداند که ظاهر،‏ نحوهٔ صحبت کردن و طرز فکرشان،‏ همچون روزهای پیش از مرگشان است.‏ به یاد آورید که عیسی مرگ را به خواب و رستاخیز را به بیدار شدن تشبیه کرد.‏ (‏مت ۹:‏۱۸،‏ ۲۴؛‏ یو ۱۱:‏۱۱-‏۱۳‏)‏ وقتی شخصی از خواب بیدار می‌شود،‏ ظاهر،‏ نحوهٔ صحبت کردن و حافظه‌اش،‏ همچون ساعات پیش از خوابش است.‏ نمونهٔ ایلعازَر را در نظر بگیرید.‏ چهار روز از مرگ او گذشته بود و بدنش شروع به فاسد شدن کرده بود.‏ اما وقتی عیسی او را رستاخیز داد،‏ خواهرانش فوراً او را شناختند و مطمئناً ایلعازَر نیز آنان را شناخت.‏​‏—‏یو ۱۱:‏۳۸-‏۴۴؛‏ ۱۲:‏۱،‏ ۲‏.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۱۴ ¶۳؛‏ ص ۱۶ ¶۸

ارزش مسح‌شدگان و گوسفندان دیگر برای یَهُوَه کاملاً یکسان است.‏ او هر دو گروه را به یک اندازه دوست دارد.‏ چرا که بابت آنان بهای یکسانی را پرداخت کرد؛‏ یعنی زندگی پسر عزیزش را.‏ تفاوت بین مسح‌شدگان و گوسفندان دیگر در این است که آنان امید متفاوتی دارند.‏ با این حال،‏ هر دو گروه باید تا به آخر به خدا و مسیح وفادار بمانند.‏ (‏مز ۳۱:‏۲۳‏)‏ همچنین باید به یاد داشته باشیم که یَهُوَه روح مقدّسش را مطابق نیاز هر شخص به او می‌دهد،‏ حال چه مسح‌شده باشد چه نباشد.‏ یَهُوَه به هر یک از خادمانش امیدی فوق‌العاده داده است.‏ (‏ار ۲۹:‏۱۱‏)‏ مراسم یادبود مرگ مسیح به هر یک از خادمان یَهُوَه فرصتی ویژه می‌دهد تا بتوانند خدا و مسیح را جلال دهند،‏ چرا که امکان زندگی ابدی را برای آنان فراهم کرده‌اند.‏ بی‌شک،‏ این مراسم مهم‌ترین مراسمی است که مسیحیان حقیقی هر ساله برگزار می‌کنند.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۱۸ ¶۱۶؛‏ ص ۱۹ ¶۱۹

اکثر آنانی که در مراسم یادبود شرکت می‌کنند امید زندگی ابدی بر روی زمین را دارند.‏ اما آنان چرا در مراسم یادبود شرکت می‌کنند؟‏ درست به همان دلیل که شخصی در مراسم عروسی دوستش شرکت می‌کند.‏ او به این شکل نشان می‌دهد که آن زوج را دوست دارد و از آنان حمایت می‌کند.‏ به طور مشابه،‏ گوسفندان دیگر با شرکت در مراسم یادبود نشان می‌دهند که عیسی و مسح‌شدگان را دوست دارند و از آنان حمایت می‌کنند.‏ همچنین آنان با شرکت در این مراسم،‏ قدردانی خود را از فدیهٔ عیسی نشان می‌دهند که زندگی ابدی را بر روی زمین برایشان امکان‌پذیر ساخته است.‏ دلیل مهم دیگری که گوسفندان دیگر را بر آن می‌دارد که در مراسم یادبود شرکت کنند،‏ اطاعت از فرمان عیساست.‏ زمانی که او این مراسم را در کنار رسولان وفادارش پایه‌گذاری کرد،‏ به آنان گفت:‏ «این را پیوسته به یاد من به جا آورید.‏» (‏۱قر ۱۱:‏۲۳-‏۲۶‏)‏ بنابراین،‏ تا زمانی که باقی‌ماندهٔ مسح‌شدگان بر روی زمین هستند،‏ گوسفندان دیگر هر ساله در مراسم یادبود شرکت می‌کنند.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۱۳-‏۱۴

محبت واقعی،‏ اعمالمان را در بر می‌گیرد.‏ (‏با یعقوب ۲:‏۱۷،‏ ۲۶ مقایسه شود.‏)‏ برای مثال،‏ نمونهٔ یَهُوَه را در نظر بگیرید که ما را بسیار دوست دارد.‏ (‏۱یو ۴:‏۱۹‏)‏ او محبتش را از طریق سخنان دلنشینی که در کلامش گفته است به ما نشان داده است.‏ (‏مز ۲۵:‏۱۰؛‏ روم ۸:‏۳۸،‏ ۳۹‏)‏ با این حال،‏ یَهُوَه با اعمالش نیز به ما اطمینان می‌دهد که دوستمان دارد.‏ یَهُوَه اجازه داد که پسر عزیزش زجر بکشد و جانش را برای ما بدهد.‏ (‏یو ۳:‏۱۶‏)‏ آیا جای شکی باقی است که یَهُوَه ما را عمیقاً دوست دارد؟‏ ما با اطاعت کردن از فرامین یَهُوَه و عیسی،‏ به آنان نشان می‌دهیم که دوستشان داریم.‏ (‏یو ۱۴:‏۱۵؛‏ ۱یو ۵:‏۳‏)‏ عیسی فرمان داد که باید به یکدیگر محبت ورزیم.‏ (‏یو ۱۳:‏۳۴،‏ ۳۵‏)‏ محبت ما به هم‌ایمانانمان نه تنها در سخنان،‏ بلکه در اعمالمان نیز باید دیده شود.‏​‏—‏۱یو ۳:‏۱۸‏.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۹ ¶۶؛‏ ص ۱۰ ¶۸

مسح‌شدگان در کنار عیسی در پادشاهی یَهُوَه حکومت خواهند کرد.‏ آنان چشم‌انتظار زمانی هستند که بتوانند تا ابد در کنار عیسی باشند،‏ او را ببینند و با او صحبت کنند.‏ (‏یو ۱۴:‏۲،‏ ۳‏)‏ آنانی که امید زمینی دارند نیز از محبت و توجه عیسی برخوردار می‌شوند.‏ آنان می‌توانند تا ابد در بهشتی زندگی کنند که یَهُوَه و عیسی بر روی زمین برقرار می‌کنند.‏ از این رو،‏ با این که هرگز عیسی را نمی‌بینند،‏ می‌توانند به او نزدیک‌تر شوند.‏ (‏اشع ۹:‏۶،‏ ۷‏)‏ وقتی ما دعوت عیسی را برای برقراری رابطه‌ای نزدیک با او می‌پذیریم،‏ برکات فراوانی را نصیب خود می‌سازیم.‏ برای مثال،‏ اکنون می‌توانیم از محبت و حمایت او فایده بریم.‏ همچنین امکان زندگی ابدی برایمان فراهم می‌شود.‏ مهم‌تر از همه این که از طریق دوستی با عیسی می‌توانیم رابطه‌ای نزدیک و صمیمی با یَهُوَه برقرار کنیم.‏ به راستی باعث افتخار ماست که دوست عیسی خوانده شویم!‏ ب۲۰/‏۴ ص ۲۵ ¶۱۵-‏۱۶

پولُس رسول نامه‌اش را به مسح‌شدگان قُرِنتُس نوشت که در انتظار پاداش آسمانی‌شان بودند.‏ آن مسیحیان ‹در اتحاد با مسیحْ عیسی تقدیس شده بودند و فراخوانده شده بودند که از مقدّسان باشند.‏› او همچنین به آن دسته از مسح‌شدگانی اشاره کرد که «به خواب مرگ رفته‌اند.‏» (‏۱قر ۱:‏۲؛‏ ۱۵:‏۱۸؛‏ ۲قر ۵:‏۱۷‏)‏ پولُس در نامه‌ای دیگر گفت که آنانی که ‹در مرگی مشابه مرگ [عیسی،‏] با او متحد شده‌اند،‏ یقیناً در رستاخیزی مشابه رستاخیز او نیز با او متحد خواهند بود.‏› (‏روم ۶:‏۳-‏۵‏)‏ عیسی در قالب موجودی روحی رستاخیز یافت و به آسمان رفت.‏ بنابراین،‏ تمام آنانی که «در اتحاد با مسیح» هستند،‏ یعنی مسیحیان مسح‌شده،‏ در انتظار رستاخیز مشابهی هستند.‏ پولُس گفت:‏ «مسیح از مردگان برخیزانده شد و در این خصوص،‏ نوبر کسانی است که به خواب مرگ رفته‌اند.‏» (‏۱قر ۱۵:‏۲۰‏)‏ عیسی اولین کسی بود که در قالب موجودی روحی رستاخیز یافت و زندگی ابدی در آسمان نصیبش شد.‏ ب۲۰/‏۱۲ ص ۵-‏۶ ¶۱۵-‏۱۶

امروزه مسح‌شدگان،‏ فوراً پس از مرگشان رستاخیز می‌یابند.‏ پولُس رسول در اول قُرِنتیان ۱۵:‏۵۱،‏ ۵۲ این نکته را تأیید کرده است.‏ مسح‌شدگان هنگام رستاخیز،‏ شادی زیادی نصیبشان می‌شود.‏ کتاب مقدّس نشان می‌دهد که آنانی که «در یک چشم به هم زدن» تبدیل می‌شوند،‏ در آسمان چه خواهند کرد.‏ عیسی به آنان می‌گوید:‏ «به کسی که غالب آید و تا به آخر از اعمال من پیروی کند،‏ اقتدار بر قوم‌ها را خواهم بخشید.‏ او مردم را با عصای آهنین شبانی خواهد کرد تا همچون ظروف گِلی خرد شوند،‏ همان طور که من اقتدار را از پدرم گرفته‌ام.‏»​‏—‏مکا ۲:‏۲۶،‏ ۲۷‏.‏ ب۲۰/‏۱۲ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۴-‏۱۵

پولُس رسول عیسی را «نوبر» خواند،‏ او به این شکل نشان داد که افراد دیگری نیز در قالب موجودات روحی رستاخیز خواهند یافت.‏ این افراد همان رسولان و مسیحیانی هستند که «در اتحاد با مسیح» می‌باشند و پس از مرگشان،‏ رستاخیز می‌یابند و همچون عیسی به آسمان می‌روند.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۱۸‏)‏ زمانی که پولُس نامه‌اش را به قُرِنتیان نوشت،‏ هنوز رستاخیز آنانی که «در اتحاد با مسیح» بودند آغاز نشده بود.‏ پولُس با اشاره به آینده گفت:‏ «اما هر یک به نوبت خود:‏ نخست مسیح زنده شد که نوبر بود.‏ سپس کسانی که از آنِ مسیح هستند،‏ در هنگام حضور او زنده خواهند شد.‏» (‏۱قر ۱۵:‏۲۳؛‏ ۱تسا ۴:‏۱۵،‏ ۱۶‏)‏ ما امروزه در دوران «حضور» مسیح که پیشگویی شده بود زندگی می‌کنیم.‏ رسولان و مسیحیان مسح‌شده‌ای که پیش از آن مرده بودند،‏ اکنون به پاداش آسمانی خود دست یافته‌اند و در ‹رستاخیزی مشابه رستاخیز [عیسی] با او متحد شده‌اند.‏›​‏—‏روم ۶:‏۵‏.‏ ب۲۰/‏۱۲ ص ۵ ¶۱۲؛‏ ص ۶ ¶۱۶-‏۱۷

در اینجا پولُس رسول به آنانی اشاره می‌کند که با بدنی آسمانی یا «بدنی روحانی» رستاخیز می‌یابند.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۴۳،‏ ۴۴‏)‏ عیسی بر روی زمین بدنی جسمانی داشت،‏ اما پس از رستاخیزش «روح حیات‌بخش شد» و به آسمان بازگشت.‏ به طور مشابه،‏ مسح‌شدگان نیز برای این که بتوانند به آسمان راه یابند،‏ در قالب روح رستاخیز می‌یابند.‏ پولُس در این باره گفت:‏ «همان طور که ما شکل انسان خاکی را به خود گرفته‌ایم،‏ در آینده شکل او را نیز که از آسمان آمد،‏ به خود خواهیم گرفت.‏» (‏۱قر ۱۵:‏۴۵-‏۴۹‏)‏ توجه کنید که عیسی با بدنی جسمانی رستاخیز نیافت.‏ پولُس در پایان سخنانش با اشاره به دلیل این موضوع گفت:‏ ‹جسم و خون نمی‌تواند وارث پادشاهی خدا در آسمان شود.‏› (‏۱قر ۱۵:‏۵۰‏)‏ رسولان و دیگر مسح‌شدگان نمی‌توانستند با جسم و خون که فسادپذیر است،‏ رستاخیز یابند.‏ ب۲۰/‏۱۲ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۰-‏۱۲

برخی از شاگردان عیسی در قرن اول،‏ تحت الهام خدا مطالبی دربارهٔ رستاخیز آسمانی نوشتند.‏ یوحنای رسول گفت:‏ «حال ما فرزندان خدا هستیم،‏ اما هنوز آشکار نشده است که چگونه خواهیم بود.‏ می‌دانیم زمانی که او آشکار شود،‏ مانند وی خواهیم بود.‏» (‏۱یو ۳:‏۲‏)‏ طبق این آیه،‏ مسح‌شدگان نمی‌دانند که پس از رستاخیزشان به شکل موجودات روحی،‏ زندگی در آسمان به چه شکل خواهد بود.‏ اما پس از دریافت پاداش آسمانی‌شان،‏ یَهُوَه را خواهند دید.‏ کتاب مقدّس نکاتی را در این باره بیان کرده است.‏ زمانی که عیسی برای «برانداختن همهٔ حکومت‌ها،‏ قدرت‌ها و نیروها» وارد عمل شود،‏ مسح‌شدگان در کنارش خواهند بود.‏ آنان ‹مرگ را نیز که آخرین دشمن است،‏› نابود خواهند کرد.‏ سپس،‏ عیسی و مسح‌شدگان،‏ خود و هر آنچه را که تحت فرمانشان است،‏ مطیع یَهُوَه می‌سازند.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۲۴-‏۲۸‏)‏ به راستی که چه رویداد خارق‌العاده‌ای!‏ ب۲۰/‏۱۲ ص ۸ ¶۲

مسیحیان وفاداری که امید آسمانی ندارند نیز امید دارند که رستاخیز یابند.‏ کتاب مقدّس دربارهٔ پولُس و دیگر مسیحیان مسح‌شده می‌گوید که آنان ‹به رستاخیز نخست دست می‌یابند.‏› (‏فیلیپ ۳:‏۱۱‏)‏ بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که پس از رستاخیز مسح‌شدگان،‏ رستاخیز دیگری نیز رخ خواهد داد.‏ این امر با امیدی که ایّوب به آینده‌اش داشت نیز هماهنگ است.‏ (‏ایو ۱۴:‏۱۵‏)‏ هنگامی که عیسی برای براندازی همهٔ حکومت‌ها و قدرت‌های نظام حاضر اقدام کند،‏ ‹کسانی که از آنِ او هستند،‏› در آسمان در کنارش خواهند بود.‏ در آن زمان،‏ حتی «مرگ نیز که آخرین دشمن است» نابود خواهد شد.‏ آنانی که به پاداش آسمانی خود دست می‌یابند دیگر نخواهند مرد.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۲۴-‏۲۶‏)‏ آنانی که امید زمینی دارند می‌توانند از سخنان امیدبخش پولُس دلگرم شوند که در آیهٔ روز آمده است.‏ ما به‌خوبی می‌دانیم که بدکاران نمی‌توانند به آسمان راه یابند.‏ بنابراین،‏ این سخنان پولُس به رستاخیز بر روی زمین اشاره دارد.‏ ب۲۰/‏۱۲ ص ۶-‏۷ ¶۱۸-‏۱۹

شاید از خود بپرسیم،‏ ‹از کجا بدانم که یَهُوَه مرا بخشیده است؟‏› این سؤال،‏ خود نشان می‌دهد که یَهُوَه می‌تواند ما را ببخشد.‏ سال‌ها پیش،‏ در یکی از مقالات برج دیده‌بانی چنین آمده بود:‏ «شاید بارها و بارها خطایی را تکرار کنید.‏ دلیل آن می‌تواند این باشد که هنوز بر ضعفی که پیش از آشنایی با حقیقت داشته‌اید غلبه نکرده‌اید.‏ .‏ .‏ .‏ اما نباید ناامید شوید.‏ فکر نکنید که خطایتان قابل بخشش نیست.‏ شیطان می‌خواهد که شما چنین طرز فکری داشته باشید.‏ در واقع،‏ همین که بابت خطایتان ناراحت می‌شوید نشان می‌دهد که هنوز از یَهُوَه دور نشده‌اید و او می‌تواند شما را ببخشد.‏ با فروتنی همواره در دعا بخشش یَهُوَه را بطلبید و از او بخواهید کمکتان کند که دوباره از وجدانی پاک برخوردار شوید و دیگر اشتباهتان را تکرار نکنید.‏» پولُس رسول پیش از این که مسیحی شود،‏ گناهان بزرگی مرتکب شده بود.‏ او اعمال گذشته‌اش را به یاد داشت،‏ اما هرگز بر آن‌ها تمرکز نمی‌کرد.‏ (‏۱تیمو ۱:‏۱۲-‏۱۵‏)‏ پولُس فدیهٔ عیسی را هدیه‌ای شخصی از طرف یَهُوَه می‌دانست.‏ او هرگز بیش از حد احساس تقصیر نمی‌کرد و همواره بر خدمت به یَهُوَه تمرکز می‌کرد.‏ ب۲۰/‏۱۱ ص ۲۷-‏۲۸ ¶۱۴؛‏ ص ۲۹ ¶۱۷

شیطان با استفاده از بسیاری ترفندها تلاش می‌کند ما را وسوسه کند.‏ ما چه واکنشی از خود نشان می‌دهیم؟‏ شاید در چنین شرایطی به‌راحتی خود را توجیه کنیم.‏ برای مثال،‏ ممکن است چنین استدلال کنیم:‏ ‹این خطایی جدّی نیست،‏ زیرا بابت آن از جماعت اخراج نمی‌شوم!‏› چنین طرز فکری کاملاً نادرست است.‏ ما می‌توانیم از خود بپرسیم:‏ ‹آیا شیطان از این طریق،‏ دل کامل مرا هدف قرار داده است؟‏ اگر تسلیم امیال نادرست شوم،‏ آیا نام یَهُوَه را بی‌حرمت می‌سازم؟‏ آیا انجام این عمل مرا به یَهُوَه نزدیک‌تر می‌کند یا ممکن است مرا از او دور سازد؟‏› ما باید بر این سؤالات تعمّق کرده،‏ در دعا حکمت یَهُوَه را بطلبیم تا بتوانیم پاسخ‌هایی صادقانه به این سؤالات بدهیم.‏ به این شکل می‌توانیم خود را محفوظ نگاه داریم و همچون عیسی در برابر وسوسه‌های شیطان پایدار بمانیم.‏ او زمانی که تحت وسوسه بود گفت:‏ «دور شو،‏ ای شیطان!‏» (‏مت ۴:‏۱۰‏)‏ به یاد داشته باشید که دل منقسم ارزش ندارد.‏ ب۲۰/‏۶ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۶-‏۱۷

ما با فروتنی از یَهُوَه اطاعت می‌کنیم،‏ زیرا پی برده‌ایم که معیارهای او همواره به نفع ماست.‏ (‏افس ۴:‏۲۲-‏۲۴‏)‏ فروتنی باعث می‌شود که به خواسته‌های یَهُوَه بیش از خواسته‌های خود اولویت دهیم و دیگران را بهتر از خود بدانیم.‏ در نتیجه،‏ به یَهُوَه و هم‌ایمانانمان نزدیک‌تر خواهیم شد.‏ (‏فیلیپ ۲:‏۳‏)‏ اگر مراقب نباشیم،‏ ممکن است تحت تأثیر انسان‌های مغرور و خودخواه دنیای امروز قرار گیریم.‏ ظاهراً مسیحیان قرن اول نیز با این خطر روبرو بودند؛‏ زیرا پولُس در نامه‌اش به رومیان چنین نوشت:‏ «به همهٔ شما می‌گویم که خود را برتر از آنچه باید مپندارید،‏ بلکه هر یک .‏ .‏ .‏ دیدی معقول نسبت به خود داشته باشد.‏» پولُس نشان داد که همهٔ ما باید تا حد معقولی به خود فکر کنیم.‏ با این حال،‏ فروتنی کمکمان می‌کند که بیش از حد به خود فکر نکنیم.‏ فروتنی کمکمان می‌کند که خود را برتر از آنچه باید مپنداریم.‏ ب۲۰/‏۷ ص ۲ ¶۱-‏۲

دوران صلح‌آمیز در روزگار آسای پادشاه سرانجام به پایان رسید.‏ سپاه بزرگی متشکل از یک میلیون سرباز حبشی،‏ به یهودا حمله کرد.‏ زِراح که فرماندهٔ آنان بود،‏ اطمینان داشت که با سپاهش می‌تواند یهودا را شکست دهد.‏ اما آسای پادشاه به یَهُوَه توکل نمود و چنین دعا کرد:‏ «ای یهوه خدای ما،‏ یاری‌مان ده زیرا که بر تو توکل داریم و در نام تو به مصافِ این گروه عظیم آمده‌ایم.‏» (‏۲توا ۱۴:‏۱۱‏)‏ با این که تعداد سربازان حبشی تقریباً دو برابر سربازان یهودا بود،‏ آسا به قدرت و توانایی یَهُوَه اطمینان داشت.‏ بله،‏ یَهُوَه به قومش کمک کرد و حبشیان به شکل تحقیرآمیزی شکست خوردند.‏ (‏۲توا ۱۴:‏۸-‏۱۳‏)‏ ما دقیقاً نمی‌دانیم که در آینده چه اتفاقاتی رخ خواهد داد.‏ اما می‌دانیم که دوران صلح‌آمیز و آزادی‌ای که اکنون خادمان یَهُوَه از آن برخوردارند،‏ همیشگی نخواهد بود.‏ عیسی پیشگویی کرد که در روزهای آخر «تمامی قوم‌ها .‏ .‏ .‏ از [شاگردانش] نفرت خواهند داشت.‏»​‏—‏مت ۲۴:‏۹‏.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۱۸ ¶۱۴-‏۱۶

مسلّماً هیچ یک از ما دوست ندارد مورد اهانت قرار گیرد.‏ با این حال،‏ وقتی سخنان اهانت‌آمیز مخالفان ناراحتمان می‌کند،‏ ممکن است دلسرد و ناامید شویم.‏ (‏امث ۲۴:‏۱۰‏)‏ در چنین موقعیت‌هایی چه واکنشی باید از خود نشان دهیم؟‏ ما می‌توانیم همچون پولُس ‹از اهانت‌ها شادمان شویم.‏› چرا که اهانت‌ها و مخالفت‌ها ثابت می‌کند که ما شاگردان عیسی هستیم.‏ (‏۱پطر ۴:‏۱۴‏)‏ عیسی خود گفت که شاگردانش مورد آزار و اذیت قرار خواهند گرفت.‏ (‏یو ۱۵:‏۱۸-‏۲۰‏)‏ این امر در مورد مسیحیان قرن اول نیز صادق بود.‏ در آن زمان،‏ افرادی که تحت تأثیر فرهنگ یونانیان قرار گرفته بودند،‏ مسیحیان را حقیر و ضعیف می‌شمردند.‏ یهودیان نیز همهٔ مسیحیان منجمله پِطرُس و یوحنا را افرادی «درس‌نخوانده و عامی» می‌دانستند.‏ (‏اعما ۴:‏۱۳‏)‏ مسیحیان در سیاست دخالت نمی‌کردند و به هیچ ارتشی ملحق نمی‌شدند.‏ آنان در دید دیگران افرادی ضعیف و بی‌دفاع بودند و مردم هیچ احترامی برایشان قائل نبودند.‏ آیا دیدگاه منفی مردم نسبت به مسیحیان قرن اول باعث شد آنان از خدمتشان دست بکشند؟‏ خیر.‏ ب۲۰/‏۷ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۳-‏۴

یوحنای رسول عمیقاً نگران وضعیت روحانی برادران و خواهرانش بود.‏ این احساس او در سه نامهٔ الهامی‌اش کاملاً نمایان است.‏ به راستی مایهٔ دلگرمی ماست که مردان و زنانی همچون یوحنای رسول برای پادشاهی در کنار عیسی برگزیده شده‌اند.‏ (‏۱یو ۲:‏۲۷‏)‏ ما می‌خواهیم پند او را به دل خود راه دهیم.‏ باشد که مصمم باشیم در حقیقت گام برداریم و در تمام جنبه‌های زندگی مطیع فرامین یَهُوَه باشیم.‏ کلام خدا را مطالعه کنیم و به حقایق موجود در آن اعتماد داشته باشیم.‏ ایمانمان را به عیسی تقویت نماییم.‏ خود را از فلسفه‌های انسانی و تعالیم مرتدان محفوظ نگاه داریم.‏ زندگی دوگانه نداشته باشیم و پرستشمان ظاهری نباشد.‏ در برابر وسوسه مقاومت کنیم و زندگی‌مان را با معیارهای اخلاقی یَهُوَه هماهنگ سازیم.‏ به علاوه،‏ می‌خواهیم با بخشش هم‌ایمانانمان و کمک به آنان در هنگام نیاز،‏ کمکشان کنیم که همچنان در حقیقت استوار بمانند.‏ به این شکل،‏ علی‌رغم موانعی که سر راهمان قرار می‌گیرد می‌توانیم همواره در حقیقت گام برداریم.‏ ب۲۰/‏۷ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۵-‏۱۷

یَهُوَه از روی محبت به هر یک از خادمان وفادارش نقشی در جماعت واگذار کرده است.‏ هر یک از ما صرف‌نظر از نقشمان در جماعت،‏ برای یَهُوَه بسیار باارزش هستیم و به یکدیگر نیاز داریم.‏ پولُس به‌وضوح تأکید کرد که هیچ یک از ما نمی‌توانیم به هم‌ایمانمان بگوییم:‏ «من به تو نیاز ندارم.‏» (‏۱قر ۱۲:‏۲۱‏)‏ برای برقراری صلح در جماعت،‏ باید با یکدیگر همکاری کرده و به هم احترام بگذاریم.‏ (‏افس ۴:‏۱۶‏)‏ به این شکل،‏ جماعتی پرمهر و استوار خواهیم داشت.‏ همهٔ پیران جماعت از طریق روح‌القدس منصوب می‌شوند؛‏ با این حال،‏ هر یک توانایی‌های متفاوتی دارند.‏ (‏۱قر ۱۲:‏۱۷‏)‏ ممکن است برخی به‌تازگی پیر جماعت شده باشند و از تجربهٔ نسبتاً کمتری برخوردار باشند.‏ برخی دیگر ممکن است به دلیل سن بالا یا بیماری،‏ محدودیت‌هایی داشته باشند.‏ با این وجود هیچ یک از پیران جماعت نباید نسبت به دیگری طوری فکر کند که گویی به او می‌گوید:‏ «من به تو نیاز ندارم.‏» بلکه،‏ همهٔ آنان باید پند پولُس را در رومیان ۱۲:‏۱۰ به کار گیرند.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۲۶ ¶۱-‏۲،‏ ۴

یَهُوَه از طریق بخش زمینی سازمانش ما را هدایت می‌کند تا همچنان در مسیر حیات پیش رویم.‏ وقتی سازمان یَهُوَه درک جدیدی از آیات کتاب مقدّس ارائه می‌دهد یا دستورالعمل‌هایی در مورد امور اخلاقی در اختیارمان می‌گذارد،‏ بدون شک مطابق آن عمل می‌کنیم.‏ اما اگر سازمان یَهُوَه تغییراتی ایجاد کند که بر دیگر جوانب زندگی‌مان تأثیر بگذارد،‏ واکنشمان چه خواهد بود؟‏ برای مثال،‏ اگر سالن جماعت ما فروخته شود.‏ اگر همواره به یاد داشته باشیم که هر آنچه می‌کنیم برای یَهُوَه است و اوست که سازمانش را هدایت می‌کند،‏ می‌توانیم شادی‌مان را حفظ کنیم.‏ (‏کول ۳:‏۲۳،‏ ۲۴‏)‏ زمانی که داوود پادشاه برای ساخت معبد اعانه می‌داد،‏ نمونه‌ای خوب از خود به جا گذاشت.‏ او گفت:‏ «من کیستم و قوم من چیست که بتوانیم چنین به خوشی دل هدیه بیاوریم؟‏ زیرا همه چیز از توست،‏ و از دست توست که به تو داده‌ایم.‏» (‏۱توا ۲۹:‏۱۴‏)‏ در واقع،‏ مبالغی را که ما به سازمان یَهُوَه اعانه می‌دهیم،‏ او خود به ما بخشیده است.‏ با این حال،‏ وقتی زمان،‏ انرژی و دارایی‌مان را صرف انجام خواست یَهُوَه می‌کنیم،‏ او بسیار شاد و خشنود می‌شود.‏​‏—‏۲قر ۹:‏۷‏.‏ ب۲۰/‏۱۱ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۱۴-‏۱۶

موفقیت ما شاهدان یهوه به تعداد کسانی که با کمک ما تعمید می‌گیرند بستگی ندارد.‏ (‏لو ۸:‏۱۱-‏۱۵‏)‏ ما تا زمانی که در فعالیت موعظه و شاگردسازی فعال باشیم،‏ در دید یَهُوَه خادمانی موفق خواهیم بود.‏ چرا که نشان می‌دهیم مطیع فرمان او و عیسی هستیم.‏ (‏مرق ۱۳:‏۱۰؛‏ اعما ۵:‏۲۸،‏ ۲۹‏)‏ ما می‌دانیم که زمان زیادی تا انتهای نظام حاضر باقی نمانده است و برای اعلام پیام نجات‌بخش کتاب مقدّس زمان زیادی نداریم.‏ از این رو،‏ هرگز نباید این کار را به تعویق بیندازیم و فکر کنیم که وقتی شرایطمان کاملاً ایده‌آل شد،‏ فعالیت موعظه را شروع می‌کنیم.‏ شما اکنون می‌توانید انگیزهٔ خود را برای موعظه افزایش دهید،‏ با افزایش دانشتان از کتاب مقدّس با مهارت بیشتری از آن استفاده کنید،‏ شجاعت خود را تقویت نمایید و نظم و انضباط را در خود پرورش دهید.‏ شما می‌توانید به بیش از هشت میلیون مبشّر خبر خوش بپیوندید و طعم شادی یَهُوَه را بچشید.‏ (‏نح ۸:‏۱۰؛‏ لو ۵:‏۱۰‏)‏ تا زمانی که یَهُوَه فعالیت موعظه را متوقف نساخته است،‏ مصمم باشید که تا جای ممکن در آن فعال باشید.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۷ ¶۱۸-‏۱۹

ما نباید اجازه دهیم که عشق به مادیات،‏ تمرکزمان را در خدمت به یَهُوَه بر هم زند.‏ «قدرت فریبندهٔ ثروت» می‌تواند محبتمان به یَهُوَه را سرد کند و باعث شود فکر کنیم که حقایق کلام خدا و تعلیم آن به دیگران ارزش چندانی ندارد.‏ (‏مت ۱۳:‏۲۲‏)‏ اگر ما می‌خواهیم از گنجینه‌ای که یَهُوَه به ما سپرده است محافظت کنیم،‏ باید هنگام رویارویی با خطرات همواره آمادهٔ دفاع باشیم.‏ ما ممکن است با موقعیت‌های پیش‌بینی‌نشده‌ای همچون تصاویر غیراخلاقی،‏ خشونت یا مطالب مرتدان در اینترنت و تلویزیون روبرو شویم.‏ بنابراین باید از پیش بدانیم که در چنین شرایطی اصطلاحاً از طریق کدام درب خروجی باید آن موقعیت را ترک کنیم.‏ تنها در این صورت می‌توانیم فوراً از خود واکنش نشان دهیم و به این شکل،‏ رابطه‌مان را با یَهُوَه حفظ کنیم و در چشم او پاک بمانیم.‏ (‏مز ۱۰۱:‏۳؛‏ ۱تیمو ۴:‏۱۲‏)‏ ما باید قدر گنجینهٔ باارزشی را که یَهُوَه به ما به امانت سپرده است بدانیم.‏ این گنجینه شامل حقایق کلام او و تعلیم آن به دیگران است.‏ با محافظت از این گنجینه می‌توانیم از وجدانی پاک،‏ زندگی‌ای پرمفهوم و شادی حاصل از موعظه برخوردار شویم.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۳۰ ¶۱۶-‏۱۹

آیا شما مبشّری تعمیدیافته هستید؟‏ در این صورت،‏ در برابر عموم اعلام کرده‌اید که به یَهُوَه ایمان دارید و می‌خواهید در سازمانش به او خدمت کنید.‏ یَهُوَه امروزه به نحوی سازمانش را هدایت می‌کند که نشانگر شخصیت،‏ مقصود و معیارهای اوست.‏ به سه خصوصیت یَهُوَه توجه کنید که در نحوهٔ عملکرد سازمانش آشکار است.‏ اول،‏ «خدا تبعیض قائل نمی‌شود.‏» (‏اعما ۱۰:‏۳۴‏)‏ یَهُوَه از روی محبت،‏ پسرش را به عنوان «بهای رهایی .‏ .‏ .‏ برای همهٔ انسان‌ها» داد.‏ (‏۱تیمو ۲:‏۶؛‏ یو ۳:‏۱۶‏)‏ او امروزه از طریق خادمانش خبر خوش را به همهٔ آنانی که گوش شنوا دارند می‌رساند تا انسان‌های بیشتری بتوانند از قربانی پسرش فایده برند.‏ دوم،‏ یَهُوَه خدای نظم و آرامش است.‏ (‏۱قر ۱۴:‏۳۳،‏ ۴۰‏)‏ بنابراین انتظار می‌رود که خادمانش نیز به شکلی سازماندهی‌شده و با نظم و آرامش او را بپرستند.‏ سوم،‏ یَهُوَه راهنمای ماست.‏ (‏اشع ۳۰:‏۲۱‏)‏ از این رو،‏ سازمانش همواره در تلاش است تا کلام او را در جماعات و خدمت موعظه به دیگران تعلیم دهد.‏ ب۲۰/‏ ۱۰ ص ۲۰ ¶۱-‏۳