نوامبر

آنانی که از دید دنیا حکیم هستند،‏ پند کتاب مقدّس را در رابطه با روحیهٔ خودمحوری حماقت می‌دانند.‏ آنان می‌گویند اگر دیگران را بهتر از خود بدانیم،‏ از ما سوءاستفاده خواهند کرد.‏ اما روحیه‌ای که دنیای شیطان ترویج می‌دهد چه نتایجی به همراه داشته است؟‏ آیا انسان‌های خودخواه شادند؟‏ آیا از زندگی خانوادگی سعادتمندی برخوردارند؟‏ آیا دوستان واقعی دارند؟‏ آیا رابطه‌ای نزدیک با خدا دارند؟‏ حال،‏ به نظر شما حکمت این دنیا برایمان نتایج بهتری دارد یا حکمت موجود در کلام خدا؟‏ (‏۱قر ۳:‏۱۹‏)‏ پیروی از آنانی که از دید دنیا حکیم هستند،‏ مانند این است که مسافری از یک مسافر دیگر که او نیز راهش را گم کرده است،‏ راه را بپرسد.‏ عیسی در مورد افراد به اصطلاح حکیم روزگار خود گفت:‏ «آنان راهنمایانی کور هستند.‏ اگر کوری راهنمای کوری دیگر شود،‏ هر دو در چاه خواهند افتاد.‏» (‏مت ۱۵:‏۱۴‏)‏ به‌راستی که حکمت این دنیا در نظر خدا جهالت است.‏ ب۱۹/‏۵ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۴-‏۱۶

طی سال‌های اخیر،‏ تعداد کسانی که در مراسم یادبود از نان و شراب می‌خوردند رو به افزایش است.‏ آیا این امر باید باعث نگرانی ما شود؟‏ خیر!‏ «یَهُوَه کسانی را که به او تعلّق دارند،‏ می‌شناسد.‏» (‏۲تیمو ۲:‏۱۹‏)‏ برخلاف یَهُوَه،‏ برادرانی که در مراسم یادبود تعداد کسانی را که از نان و شراب می‌خورند گزارش می‌دهند،‏ نمی‌توانند تشخیص دهند که چه کسی به‌راستی مسح‌شده است.‏ بنابراین،‏ گزارش آنان شامل افرادی که تصوّر می‌کنند مسح‌شده‌اند نیز می‌شود.‏ برای مثال،‏ برخی که برای چند سال در مراسم یادبود از نان و شراب می‌خوردند،‏ از این کار دست کشیدند.‏ برخی نیز به دلیل مشکلات روانی و عاطفی،‏ فکر می‌کنند که در آسمان در کنار عیسی پادشاهی خواهند کرد.‏ بنابراین،‏ نمی‌توان گفت که دقیقاً چند نفر از مسح‌شدگان اکنون بر روی زمین هستند.‏ وقتی عیسی برای جمع‌آوری باقی‌ماندهٔ مسح‌شدگان می‌آید،‏ آنان در بسیاری از نقاط زمین خواهند بود.‏ کتاب مقدّس می‌گوید که در ایّام آخر،‏ تعداد اندکی از مسح‌شدگان بر روی زمین خواهند بود.‏ (‏مکا ۱۲:‏۱۷‏)‏ اما اشاره‌ای نمی‌کند که هنگام آغاز مصیبت عظیم تعداد آنان به چند نفر می‌رسد.‏ ب۲۰/‏۱ ص ۲۹-‏۳۰ ¶۱۱-‏۱۳

عیسی با حکایت پسر گمشده،‏ عمق محبت پدرانهٔ یَهُوَه را به تصویر کشید.‏ (‏لو ۱۵:‏۱۱-‏۳۲‏)‏ در این حکایت،‏ پدر هرگز امید خود را برای بازگشت پسرش از دست نداد.‏ وقتی پسر به سوی خانه می‌آمد،‏ پدر با آغوش باز و اشتیاق به او خوشامد گفت.‏ اگر از یَهُوَه دور شده‌ایم و بابت خطایمان پشیمانیم،‏ می‌توانیم مطمئن باشیم پدر پرمهرمان خواهان بازگشت ماست و آماده است که با آغوش باز ما را بپذیرد.‏ یَهُوَه خدا تمامی آسیب‌هایی را که نتیجهٔ نافرمانی آدم است برطرف خواهد کرد.‏ پس از سرکشی آدم یَهُوَه تصمیم گرفت که ۱۴۴٬۰۰۰ نفر را از بین انسان‌ها برگزیند تا به عنوان پادشاه و کاهن در آسمان با پسرش عیسی حکمرانی کنند.‏ در دنیای جدید،‏ عیسی و این حکمرانان به انسان‌های مطیع کمک خواهند کرد که کامل شوند.‏ پس از این که انسان‌های مطیع از آزمایش نهایی سربلند بیرون آیند،‏ یَهُوَه خدا به آنان زندگی جاودان خواهد بخشید.‏ پس از آن،‏ پدر آسمانی‌مان از دیدن دختران و پسران کاملش،‏ رضایت خواهد داشت.‏ به‌راستی چه دوران باشکوهی!‏ ب۲۰/‏۲ ص ۶-‏۷ ¶۱۷-‏۱۹

بسیار اهمیت دارد که از خود بپرسیم،‏ ‹آیا تغییراتی که به عنوان یک فرد مسیحی در خود ایجاد می‌کنم سطحی و ظاهری است،‏ یا نیات و افکار خود را کاملاً تغییر داده‌ام؟‏› عیسی در مَتّی ۱۲:‏۴۳-‏۴۵ نشان می‌دهد که چگونه می‌توانیم تغییراتی اساسی در خود ایجاد کنیم.‏ حقیقت مهمی در این گفتهٔ عیسی نهفته است؛‏ ما نه تنها باید افکار منفی را از خود دور کنیم،‏ بلکه باید آن‌ها را با افکاری که مورد تأیید یَهُوَه است جایگزین کنیم.‏ آیا واقعاً می‌توانیم افکار و تمایلات یا شخصیت درونی‌مان را تغییر دهیم؟‏ کلام خدا در این باره می‌گوید:‏ «باید شخصیت نو را به تن کنید که به خواست خدا آفریده شده و بر پایهٔ درستی و قدّوسیت حقیقی است.‏» (‏افس ۴:‏۲۴‏)‏ چنین تغییری آسان نیست،‏ اما امکان‌پذیر است.‏ بدین منظور،‏ تنها کافی نیست که تمایلات اشتباهمان را سرکوب کنیم و از اعمال نادرست دوری نماییم.‏ بلکه باید «طرز فکر» خود را کاملاً تغییر دهیم.‏ برای این کار،‏ باید تمایلات،‏ خصوصیات و انگیزه‌هایمان را تغییر دهیم.‏ چنین کاری مستلزم تلاش مداوم است.‏ ب۱۹/‏۶ ص ۹-‏۱۰ ¶۶-‏۷

با این که لوط خود تصمیم گرفته بود به سُدوم برود،‏ یَهُوَه از روی دلسوزی،‏ فرشتگانی فرستاد تا او و خانواده‌اش را نجات دهد.‏ اما او بجای این که فوراً از فرمان فرشتگان اطاعت کند،‏ ‹درنگ کرد.‏› طوری که فرشتگان مجبور شدند دست او و خانواده‌اش را بگیرند و کمکشان کنند که به بیرون شهر بگریزند.‏ (‏پیدا ۱۹:‏۱۵،‏ ۱۶‏)‏ فرشتگان به لوط گفتند که همراه خانواده‌اش به طرف کوه‌ها فرار کند.‏ اما لوط بجای اطاعت از یَهُوَه،‏ درخواست کرد به شهری دیگر در آن نزدیکی برود.‏ (‏پیدا ۱۹:‏۱۷-‏۲۰‏)‏ یَهُوَه صبورانه به خواستهٔ او گوش کرد و اجازه داد به آنجا برود.‏ اما پس از مدتی،‏ لوط ترسید که در آن شهر بماند.‏ بنابراین،‏ همراه خانواده‌اش به طرف همان کوهی رفت که یَهُوَه در ابتدا به آن اشاره کرده بود.‏ (‏پیدا ۱۹:‏۳۰‏)‏ به راستی که یَهُوَه با لوط صبورانه برخورد کرد!‏ ممکن است برخی هم‌ایمانانمان همچون لوط تصمیمات نادرستی بگیرند و با مشکلاتی جدّی روبرو شوند.‏ اگر چنین اتفاقی رخ دهد،‏ ما چه واکنشی نشان می‌دهیم؟‏ شاید بخواهیم اصل کتاب مقدّس را به هم‌ایمانمان یادآوری کنیم که می‌گوید:‏ «انسان هر چه بکارد،‏ همان را درو خواهد کرد.‏» (‏غلا ۶:‏۷‏)‏ اما همان طور که یَهُوَه با لوط برخورد کرد،‏ ما نیز می‌توانیم واکنش بهتری از خود نشان دهیم.‏ ب۱۹/‏۶ ص ۲۰ ¶۳؛‏ ص ۲۱ ¶ ۴-‏۵

مخالفان با ممنوع کردن فعالیت‌های روحانی ما می‌خواهند ترس و دلهره در ما ایجاد کنند تا از خدمت به یَهُوَه دست بکشیم.‏ علاوه بر ممنوعیت،‏ آنان ممکن است شایعاتی دربارهٔ ما پخش کنند،‏ مأمورانشان را به خانه‌هایمان بفرستند،‏ ما را به دادگاه احضار کنند یا حتی برخی را به زندان بیندازند.‏ آنان فکر می‌کنند که با به زندان انداختن تعداد اندکی از هم‌ایمانانمان،‏ در ما ترس و دلهره ایجاد می‌کنند.‏ اگر ما در چنین شرایطی ترس به دل راه دهیم،‏ ممکن است در خدمتمان سست شویم یا حتی به یَهُوَه پشت کنیم.‏ ما نمی‌خواهیم همچون آنانی باشیم که در لاویان ۲۶:‏۳۶،‏ ۳۷ توصیف شده‌اند.‏ ما اجازه نمی‌دهیم که ترس باعث شود از خدمتمان بکاهیم یا کاملاً از آن دست بکشیم.‏ ما کاملاً به یَهُوَه اعتماد داریم و ترس و وحشت به دل راه نمی‌دهیم.‏ (‏اشع ۲۸:‏۱۶‏)‏ باید همواره در دعا از یَهُوَه بخواهیم ما را راهنمایی کند.‏ می‌دانیم که قدرتمندترین حکومت‌ها نیز قادر نخواهند بود ما را از خدمت به یَهُوَه بازدارند،‏ زیرا او خود همواره پشتیبان ماست.‏ آزار و اذیت‌ها نه تنها ما را از پرستش یَهُوَه باز نمی‌دارد،‏ بلکه می‌تواند باعث شود در خدمت به او مصمم‌تر شویم.‏ ب۱۹/‏۷ ص ۹-‏۱۰ ¶۶-‏۷

اگر هنوز شخصی را نیافته‌اید که بخواهد شاگرد مسیح شود،‏ همچنان به جستجو ادامه دهید.‏ به یاد آورید که عیسی فعالیت شاگردسازی را به ماهیگیری تشبیه کرد.‏ ماهیگیران برای گرفتن ماهی،‏ شاید ساعت‌ها وقت صرف کنند.‏ آنان اغلب آخر شب یا صبح خیلی زود ماهیگیری می‌کنند.‏ گاهی اوقات نیز برای ماهیگیری باید به مناطق دوردست بروند.‏ (‏لو ۵:‏۵‏)‏ به طور مشابه،‏ برخی مسیحیان در ساعات و مکان‌های مختلف،‏ زمان زیادی را صرف می‌کنند تا بتوانند با افراد بیشتری صحبت کنند.‏ معمولاً آنانی که به این شکل تلاش می‌کنند،‏ موفق می‌شوند افراد علاقه‌مند را بیابند.‏ آیا شما نیز می‌توانید در ساعات مختلف روز و در مکان‌هایی موعظه کنید که احتمال بیشتری برای صحبت با مردم وجود دارد؟‏ هنگام مطالعهٔ کتاب مقدّس با دیگران،‏ باید از خود صبر و حوصله نشان دهیم.‏ هرگز نباید به این اکتفا کنیم که شاگردمان تعالیم کتاب مقدّس را بیاموزد و آن‌ها را دوست بدارد.‏ ما باید صبورانه به او کمک کنیم که مؤلف کتاب مقدّس یعنی یَهُوَه را بهتر بشناسد و به او محبت ورزد.‏ ب۱۹/‏۷ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۴-‏۱۵

شاید برخی از ما به خاطر خطاهای گذشته‌مان،‏ هنوز احساس گناه می‌کنیم.‏ اگر شما نیز چنین حسی دارید،‏ شاید بتوانید در مطالعات شخصی خود بر ارزش فدیهٔ عیسی تعمّق کنید.‏ مطالعه،‏ تعمّق و دعا دربارهٔ این موضوع به ما کمک می‌کند تا احساس گناه را از خود دور کنیم.‏ همچنین نباید خود را بابت گناهانی که یَهُوَه بخشیده است سرزنش کنیم.‏ ما از نمونهٔ پولُس درس دیگری نیز می‌آموزیم.‏ برخی شاید شغلی پردرآمد را کنار گذاشته‌اند تا بتوانند بیشتر به یَهُوَه خدمت کنند.‏ اگر شما نیز چنین کرده‌اید،‏ آیا حسرت آنچه را که رها کرده‌اید می‌خورید؟‏ (‏اعد ۱۱:‏۴-‏۶؛‏ جا ۷:‏۱۰‏)‏ «چیزهای گذشته» همچنین می‌تواند شامل موفقیت‌ها یا سختی‌هایی که در گذشته متحمّل شده‌ایم باشد.‏ البته وقتی به کمک‌های یَهُوَه و برکاتی که به ما داده است فکر می‌کنیم،‏ به او نزدیک‌تر می‌شویم.‏ با این حال،‏ هرگز نباید فکر کنیم که به اندازهٔ کافی به یَهُوَه خدمت کرده‌ایم و دیگر نیازی نیست که در خدمت به او فعال باشیم.‏—‏۱قر ۱۵:‏۵۸‏.‏ ب۱۹/‏۸ ص ۳ ¶۵-‏۶

ما می‌توانیم هر زمان که بخواهیم و هر کجا که باشیم با احترام به درگاه او دعا کنیم.‏ او هیچ گاه چنان مشغول نیست که نتواند به ما گوش دهد.‏ او همیشه دعای ما را می‌شنود و به آن توجه دارد.‏ درک این موضوع که یَهُوَه به دعاهای ما گوش می‌دهد ما را به او نزدیک می‌کند.‏ در مزمور آمده است:‏ «خداوند را دوست می‌دارم،‏ زیرا که آواز من و فریاد التماسم را شنیده است.‏» (‏مز ۱۱۶:‏۱‏)‏ پدرمان،‏ هم به دعاهای ما گوش می‌دهد و هم به آن‌ها پاسخ می‌دهد.‏ یوحنای رسول به ما چنین اطمینان داده است:‏ ‹هر چه مطابق خواست خدا در دعا بطلبیم،‏ دعای ما را می‌شنود.‏› (‏۱یو ۵:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ البته ممکن است یَهُوَه خدا آن گونه که ما انتظار داریم به دعایمان پاسخ ندهد.‏ او می‌داند چه چیز به نفع ماست،‏ پس شاید گاه پاسخ او منفی باشد یا لازم باشد منتظر بمانیم.‏ (‏۲قر ۱۲:‏۷-‏۹‏)‏ یَهُوَه به نیازهای ما رسیدگی می‌کند.‏ یَهُوَه خدا هر وظیفه‌ای را که به پدران سپرده است،‏ خود نیز انجام می‌دهد.‏ (‏۱تیمو ۵:‏۸‏)‏ او به نیازهای مادی فرزندانش رسیدگی می‌کند.‏ یَهُوَه نمی‌خواهد که ما نگران خوراک،‏ لباس یا سرپناهمان باشیم.‏ (‏مت ۶:‏۳۲،‏ ۳۳؛‏ ۷:‏۱۱‏)‏ یَهُوَه خدا،‏ این پدر مهربان ترتیبی داده است که حتی نیازهای آیندهٔ ما نیز تأمین باشد.‏ ب۲۰/‏۲ ص ۵ ¶۱۰-‏۱۲

همهٔ آنانی که امید آسمانی دارند جزو «غلام امین و دانا» نیستند.‏ (‏مت ۲۴:‏۴۵-‏۴۷‏)‏ امروزه همچون قرن اول،‏ یَهُوَه و عیسی از طریق تعدادی اندک به بسیاری غذای روحانی می‌رسانند و به آنان تعلیم می‌دهند.‏ در قرن اول،‏ برای نگارش بخش یونانی کتاب مقدّس،‏ تنها از تعداد اندکی از مسیحیان مسح‌شده استفاده شد.‏ امروزه نیز تنها تعداد اندکی از مسیحیان مسح‌شده منصوب شده‌اند تا خوراک روحانی را «به‌موقع» به خادمان خدا برسانند.‏ یَهُوَه زندگی ابدی بر روی زمین را به اکثر خادمان وفادار خود و زندگی در آسمان را به تعداد محدودی که در کنار عیسی حکمرانی خواهند کرد می‌بخشد.‏ او به همهٔ خادمانش پاداش می‌دهد؛‏ حال چه آنانی که در پیشگویی زَکَریا «یک یهودی» خوانده شده‌اند،‏ چه آنانی که «ده تن» را شامل می‌شوند.‏ (‏زکر ۸:‏۲۳‏)‏ به علاوه،‏ از آنان می‌خواهد که از معیارهای مشابهی پیروی کنند و به او وفادار بمانند.‏ اعضای این دو گروه باید فروتنی خود را حفظ کنند و صلح را در جماعت ترویج دهند.‏ همچنان که به انتهای نظام حاضر نزدیک می‌شویم،‏ باشد که در اتحاد با یکدیگر مصممانه تحت هدایت عیسی به خدمت به یَهُوَه ادامه دهیم.‏ ب۲۰/‏۱ ص ۳۱ ¶۱۵-‏۱۶

ما نمی‌توانیم اعضای خانواده‌مان را مجبور کنیم که حقیقت را بپذیرند،‏ اما می‌توانیم کمکشان کنیم که با میل و رغبت به پیام کتاب مقدّس فکر کنند.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ نمونه‌ای خوب بجا بگذارید.‏ اغلب،‏ اعمال ما بیشتر از سخنان ما بر اعضای خانواده‌مان تأثیر می‌گذارد.‏ در کمک به اعضای خانواده‌تان پشتکار داشته باشید.‏ یَهُوَه در این زمینه نمونهٔ خوبی از خود بجا گذاشته است.‏ او مرتباً به انسان‌ها فرصت می‌دهد تا خبر خوش را بشنوند و نجات یابند.‏ (‏ار ۴۴:‏۴‏)‏ پولُس رسول نیز به تیموتائوس گفت که در کمک به دیگران پشتکار داشته باشد.‏ زیرا در این صورت می‌توانست هم خود و هم کسانی را که به او گوش می‌دادند نجات دهد.‏ (‏۱تیمو ۴:‏۱۶‏)‏ ما خانواده‌مان را دوست داریم و می‌خواهیم آنان را با حقایق کلام خدا آشنا سازیم.‏ ب۱۹/‏۸ ص ۱۴ ¶۲؛‏ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۸-‏۹

زمانی که پندی دریافت می‌کنیم.‏ دریافت پند،‏ احتمالاً بدین معنی است که متوجه جدّی بودن خطایمان نشده‌ایم.‏ شاید در چنین موقعیت‌هایی بخواهیم فوراً پند را رد کنیم.‏ شاید شخص پنددهنده یا نحوه‌ای که به ما پند داده است را زیر سؤال ببریم.‏ اما فروتنی باعث می‌شود که طرز فکر درستی از خود نشان دهیم.‏ شخص فروتن بابت پندی که دریافت می‌کند قدردان است.‏ مثالی را در نظر بگیرید.‏ تصوّر کنید که شما در یکی از جلسات مسیحی هستید.‏ پس از صحبت با چند نفر از هم‌ایمانان،‏ یکی از آنان در خلوت به شما می‌گوید که مقداری غذا بین دندان‌هایتان باقی مانده است.‏ بدون شک،‏ شما خجالت‌زده می‌شوید.‏ با این حال،‏ آیا از هم‌ایمانی که شما را از این موضوع آگاه ساخته است قدردانی نمی‌کنید؟‏ حتی شاید با خود بگویید که ای کاش شخص دیگری زودتر شما را از این موضوع آگاه می‌ساخت!‏ به طور مشابه،‏ ما باید فروتن باشیم و بابت پندهای به‌موقعی که از برادران و خواهرانمان دریافت می‌کنیم قدردان باشیم.‏ ما باید شخص پنددهنده را دوست خود بدانیم،‏ نه دشمنمان!‏—‏امث ۲۷:‏۵،‏ ۶؛‏ غلا ۴:‏۱۶‏.‏ ب۱۹/‏۹ ص ۵ ¶۱۱-‏۱۲

یَهُوَه به مادران نیز مسئولیت مهمی واگذار کرده است.‏ او برای تربیت فرزندان،‏ اختیاراتی به آنان داده است.‏ سخنان و اعمال مادران می‌تواند تأثیری عمیق بر فرزندان بگذارد.‏ (‏امث ۲۲:‏۶‏)‏ در ادامه خواهیم دید که مادران از مریم،‏ مادر عیسی چه درس‌هایی می‌آموزند.‏ مریم با نوشته‌های مقدّس به‌خوبی آشنا بود.‏ او احترام زیادی برای یَهُوَه قائل بود و رابطهٔ نزدیکی با او داشت.‏ او همواره با میل و رغبت از یَهُوَه اطاعت می‌کرد،‏ تا جایی که حاضر بود به خاطر یَهُوَه مسیر زندگی‌اش را کاملاً تغییر دهد.‏ (‏لو ۱:‏۳۵-‏۳۸،‏ ۴۶-‏۵۵‏)‏ مادران می‌توانند به طرق مختلف از مریم سرمشق گیرند.‏ اول،‏ باید از طریق مطالعه و دعاهای شخصی،‏ رابطهٔ نزدیکشان را با یَهُوَه حفظ کنند.‏ دوم،‏ باید حاضر باشند که برای خشنود ساختن یَهُوَه،‏ هر تغییری در زندگی‌شان ایجاد کنند.‏ ب۱۹/‏۹ ص ۱۸ ¶۱۷-‏۱۹

یوحنا تحت الهام خدا رؤیایی هیجان‌انگیز دربارهٔ اتفاقات آینده دید.‏ در آن رؤیا،‏ فرشته‌ای به چهار فرشتهٔ دیگر گفت که بادهای ویرانگر مصیبت عظیم را تا مُهر شدن نهایی غلامان،‏ محکم نگاه دارند.‏ (‏مکا ۷:‏۱-‏۳‏)‏ این غلامان،‏ گروهی متشکل از ۱۴۴٬۰۰۰ نفر هستند که در آسمان با عیسی حکومت خواهند کرد.‏ (‏لو ۱۲:‏۳۲؛‏ مکا ۷:‏۴‏)‏ سپس یوحنا به گروهی دیگر اشاره کرد که بسیار بزرگ است.‏ او دربارهٔ آن گروه گفت:‏ «پس از آن نگاه کردم و گروهی عظیم را دیدم که از هر ملت،‏ طایفه،‏ قوم و زبان بودند و هیچ کس قادر به شمارش آنان نبود.‏ آنان همگی در پیشگاه تخت و در حضور برّه ایستاده بودند.‏» (‏مکا ۷:‏۹-‏۱۴‏)‏ احتمالاً وقتی یوحنا پی برد که در آینده چنین گروه عظیمی،‏ یَهُوَه را به نحوی شایسته پرستش خواهند کرد،‏ بسیار خوشحال شد.‏ مطمئناً آن رؤیا،‏ ایمان یوحنا را تقویت کرد.‏ بنابراین،‏ چقدر بیشتر باید باعث تقویت ایمان ما گردد؛‏ چرا که ما اکنون در زمان تحقق آن رؤیا زندگی می‌کنیم!‏ ما شاهد این امر هستیم که میلیون‌ها نفر به پرستش یَهُوَه روی آورده‌اند و امید دارند که پس از نجات از مصیبت عظیم،‏ تا ابد بر روی زمین زندگی کنند.‏ ب۱۹/‏۹ ص ۲۶ ¶۲-‏۳

تصوّر کنید که حکومت‌ها پیام «صلح و امنیت» را که دربارهٔ آن پیشگویی شده است،‏ اعلام کرده‌اند.‏ آنان شاید به خود ببالند که سرانجام توانسته‌اند صلح و امنیت را در دنیا برقرار سازند.‏ همچنین می‌خواهند دیگران نیز اطمینان داشته باشند که آنان دنیا را کاملاً تحت کنترل خود دارند.‏ اما واقعیت این است که به هیچ وجه نمی‌توانند وقایع آینده را کنترل کنند!‏ «بابِل بزرگ» نابود خواهد شد!‏ (‏مکا ۱۷:‏۵،‏ ۱۵-‏۱۸‏)‏ «خدا در دل آن‌ها نهاده است که قصدش را عملی کنند.‏» قصد خدا این است که امپراتوری ادیان کاذب منجمله جهان مسیحیت را نابود کند.‏ او قصدش را در دل ‹ده شاخ وحش سرخ رنگ› می‌گذارد تا آن را عملی کند.‏ ده شاخ،‏ مظهر تمام قدرت‌های سیاسی‌ای است که از «وحش» یا همان سازمان ملل حمایت می‌کنند.‏ (‏مکا ۱۷:‏۳،‏ ۱۱-‏۱۳؛‏ ۱۸:‏۸‏)‏ در واقع،‏ حملهٔ این قدرت‌ها به ادیان کاذب نشانهٔ آغاز مصیبت عظیم است.‏ به راستی که این رویداد فاجعه‌ای جهانی خواهد بود!‏ ب۱۹/‏۱۰ ص ۱۴ ¶۱،‏ ۳

مسئولیت در جماعت.‏ در قرن اول،‏ دیوتْرِفیس به کسانی که هدایت جماعت مسیحی را بر عهده داشتند حسادت می‌کرد.‏ او می‌خواست که در میان اعضای جماعت «جایگاه اول» را داشته باشد.‏ پس برای بی‌اعتبار کردن یوحنای رسول و دیگر برادران مسئول گفته‌هایی مغرضانه پخش کرد.‏ (‏۳یو ۱۰‏)‏ البته بسیار بعید است که ما همچون دیوتْرِفیس عمل کنیم.‏ اما ممکن است به هم‌ایمانی حسادت کنیم،‏ چون مسئولیتی که دوست داشتیم به ما واگذار شود به او داده شده است؛‏ به‌خصوص اگر احساس کنیم که ما هم قابلیت و کفایت آن مسئولیت را داریم.‏ حسادت همچون علفی هرز و سمی است.‏ وقتی در دلمان ریشه بگیرد،‏ از بین بردنش دشوار است.‏ احساسات بدی مثل غرور و خودخواهی باعث رشد حسادت می‌شود.‏ همچنین مانع پرورش خصوصیات خوبی مثل محبت،‏ شفقّت و مهربانی می‌شود.‏ اگر پی ببریم که بذر حسادت در دلمان کاشته شده است باید هر چه زودتر آن را ریشه‌کن کنیم.‏ چگونه می‌توان با این خصوصیت ناپسند جنگید؟‏ ب۲۰/‏۲ ص ۱۵ ¶۶-‏۷

منظور پولُس این بود که از مشکلی دردناک رنج می‌برد.‏ او گفت که این مشکل همچون «فرشتهٔ شیطان عمل می‌کند» تا او را «پیوسته آزار دهد [یا «سیلی زند،‏» پاورقی].‏» شاید عامل اصلی مشکلات پولُس که مانند «خاری» در جسمش بود،‏ شیطان و دیوهایش نبودند.‏ اما زمانی که آنان متوجه مشکلات پولُس شدند،‏ شرایط را برایش سخت‌تر کردند و به‌اصطلاح خار را بیشتر در جسمش فرو بردند.‏ پولُس در ابتدا از یَهُوَه خواست که «خار» را از جسمش بیرون بیاورد.‏ او گفت:‏ «من سه بار از خداوند استدعا کردم که آن را از من دور سازد.‏» اما علی‌رغم دعاهای پولُس،‏ خار در جسم او باقی ماند.‏ آیا یَهُوَه به دعاهای او پاسخی نداد؟‏ او مشکل پولُس را برطرف نکرد،‏ اما به او قوّت داد که پایدار بماند و به این شکل،‏ به دعاهایش پاسخ داد.‏ یَهُوَه گفت:‏ «قدرت من در ضعف تو کاملاً آشکار می‌شود.‏» (‏۲قر ۱۲:‏۸،‏ ۹‏)‏ آری،‏ پولُس با کمک خدا توانست شادی‌اش را حفظ کند و آرامش یابد!‏—‏فیلیپ ۴:‏۴-‏۷‏.‏ ب۱۹/‏۱۱ ص ۹ ¶۴-‏۵

ما باید تنها یَهُوَه را بپرستیم،‏ چرا که او ما را آفریده و به ما حیات بخشیده است.‏ (‏مکا ۴:‏۱۱‏)‏ اما در این زمینه خطری ما را تهدید می‌کند!‏ حتی اگر یَهُوَه را از صمیم دل دوست بداریم و به او احترام بگذاریم،‏ ممکن است برخی جنبه‌های زندگی برایمان چنان پراهمیت شود که ما را از پرستشی که شایستهٔ اوست بازدارد.‏ کتاب مقدّس وقفمان به یَهُوَه را با محبتی که به او داریم در ارتباط می‌داند.‏ اگر خود را کاملاً به یَهُوَه وقف کرده باشیم،‏ تنها او را می‌پرستیم.‏ همچنین،‏ اجازه نمی‌دهیم هیچ چیز و هیچ کس جای او را در قلبمان بگیرد.‏ (‏مت ۴:‏۱۰‏)‏ ما کورکورانه یَهُوَه را نمی‌پرستیم،‏ بلکه پرستشمان بر اساس حقایقی است که دربارهٔ او آموخته‌ایم.‏ ما با خصوصیات زیبای یَهُوَه آشنا شده‌ایم.‏ می‌دانیم که او چه چیزهایی را دوست دارد و از چه چیزهایی متنفر است و می‌خواهیم همچون او فکر کنیم.‏ ما مقصود یَهُوَه را دربارهٔ انسان‌ها درک کرده‌ایم و هماهنگ با آن زندگی می‌کنیم.‏ همچنین از فرصتی که او به ما داده است تا بتوانیم دوستش باشیم بسیار قدردانیم.‏ (‏مز ۲۵:‏۱۴‏)‏ به‌راستی که هر چه بیشتر یَهُوَه را می‌شناسیم،‏ به او نزدیک‌تر می‌شویم.‏—‏یعقو ۴:‏۸‏.‏ ب۱۹/‏۱۰ ص ۲۶ ¶۱-‏۳

امروزه برادران و خواهرانمان با مشکلات گوناگونی همچون فجایع طبیعی و جنگ‌ها روبرو می‌شوند.‏ در چنین شرایطی،‏ شاید برخی از ما بتوانیم آنان را در منزل خود بپذیریم.‏ یا شاید بتوانیم از لحاظ مادی به آنان کمک کنیم.‏ اما همهٔ ما می‌توانیم در دعا کمک یَهُوَه را برای چنین برادران و خواهرانی بطلبیم.‏ اگر متوجه شویم که برادر یا خواهری مأیوس و دلسرد شده است،‏ شاید ندانیم که چگونه با سخنان و اعمالمان به او کمک کنیم.‏ با این حال،‏ راه‌های زیادی برای کمک به او وجود دارد.‏ برای مثال،‏ می‌توانیم با او وقت صرف کنیم،‏ با محبت و صمیمیت به صحبت‌های او گوش دهیم و آیات دلگرم‌کنندهٔ مورد علاقه‌مان را برایش بخوانیم.‏ (‏اشع ۵۰:‏۴‏)‏ آنچه بیش از هر چیزی اهمیت دارد این است که وقتی دوستانمان به ما نیاز دارند،‏ در کنارشان باشیم.‏ ما باید مصمم باشیم تا اکنون با برادران و خواهرانمان صمیمی‌تر شویم.‏ ما نه تنها تا انتهای نظام حاضر،‏ بلکه تا ابد با برادران و خواهرانمان دوستانی صمیمی خواهیم بود!‏ ب۱۹/‏۱۱ ص ۶-‏۷ ¶۱۸-‏۱۹

قربانی رفاقت از روی خواست قلبی و محبت به یَهُوَه تقدیم می‌شد.‏ شخصی که قربانی را تقدیم می‌کرد به همراه خانواده‌اش و کاهنان می‌توانست از گوشت حیوان قربانی بخورد.‏ اما قسمت‌های خاصّی از بدن حیوان تنها باید به یَهُوَه تقدیم می‌شد.‏ یَهُوَه چربی بدن حیوان را بهترین قسمت آن می‌دانست.‏ او همچنین گفت که قسمت‌های دیگری از بدن حیوان منجمله قلوه‌ها نیز ارزش زیادی دارد.‏ (‏لاو ۳:‏۶،‏ ۱۲،‏ ۱۴-‏۱۶‏)‏ بنابراین،‏ یَهُوَه از این که اسرائیلیان با خواست قلبی خود،‏ قسمت‌های باارزش و چربی بدن حیوان را به او تقدیم می‌کردند بسیار خشنود می‌شد.‏ قربانی رفاقت نشانگر این بود که شخص اسرائیلی می‌خواهد هر آنچه در توان دارد برای یَهُوَه انجام دهد.‏ به طور مشابه،‏ عیسی با خواست قلبی خود و از روی محبتی که به یَهُوَه داشت،‏ با تمام وجود به او خدمت کرد.‏ (‏یو ۱۴:‏۳۱‏)‏ انجام خواست یَهُوَه برای عیسی شادی‌بخش بود.‏ (‏مز ۴۰:‏۸‏)‏ مطمئناً یَهُوَه از این که می‌دید عیسی به این شکل به او خدمت می‌کند بسیار خشنود بود!‏ ب۱۹/‏۱۱ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۹-‏۱۰

کتاب مقدّس می‌گوید که خدا پس از شش «روز،‏» به آفرینش بر روی زمین پایان داد.‏ (‏پیدا ۲:‏۲‏)‏ اما از آنجا که یَهُوَه علاقهٔ زیادی به کار کردن دارد،‏ در دیگر زمینه‌ها همچنان به کار کردن ادامه داده است.‏ (‏یو ۵:‏۱۷‏)‏ او پس از شش روز کار،‏ در «روز» هفتم استراحت کرد.‏ به طور مشابه،‏ او به اسرائیلیان گفته بود که در روز هفتم یعنی روز سَبَّت باید استراحت کنند.‏ در واقع،‏ یَهُوَه آن روز را به عنوان نشانه‌ای بین خود و اسرائیلیان قرار داد.‏ (‏خرو ۳۱:‏۱۲-‏۱۴‏)‏ در آن روز هیچ کس اجازهٔ کار کردن نداشت؛‏ حتی حیوانات نیز نباید کار می‌کردند.‏ (‏خرو ۲۰:‏۱۰‏)‏ به این شکل،‏ مردم می‌توانستند توجه بیشتری به امور روحانی نشان دهند.‏ رهبران مذهبی قرن اول،‏ قوانین پیچیده و افراطی زیادی دربارهٔ روز سَبَّت وضع کرده بودند.‏ برای مثال،‏ آنان چیدن چند خوشهٔ گندم یا شفا دادن بیماران در روز سَبَّت را برخلاف قانون می‌دانستند.‏ (‏مرق ۲:‏۲۳-‏۲۷؛‏ ۳:‏۲-‏۵‏)‏ اما طرز فکر یَهُوَه کاملاً متفاوت بود و عیسی طرز فکر او را برای آنانی که گوش شنوا داشتند روشن ساخت.‏ ب۱۹/‏۱۲ ص ۳-‏۴ ¶۸-‏۹

هر چه بیشتر با خصوصیات یَهُوَه آشنا شویم،‏ بیشتر می‌توانیم از او سرمشق گیریم.‏ داوود نیز یَهُوَه را به‌خوبی می‌شناخت و در برخورد با دیگران از او سرمشق می‌گرفت.‏ از آنجایی که داوود رابطهٔ نزدیکی با یَهُوَه داشت،‏ اسرائیلیان دوستش داشتند و یَهُوَه نیز او را نمونه‌ای خوب برای دیگر پادشاهان اسرائیل قرار داد.‏ (‏۱پاد ۱۵:‏۱۱؛‏ ۲پاد ۱۴:‏۱-‏۳‏)‏ ما چه درسی می‌آموزیم؟‏ ما باید ‹از خدا سرمشق گیریم.‏› ما با پرورش خصوصیات یَهُوَه در خود،‏ ثابت می‌کنیم که فرزندان او هستیم.‏ (‏افس ۴:‏۲۴‏)‏ کسب شناخت دربارهٔ یَهُوَه هرگز پایان نمی‌پذیرد.‏ (‏جا ۳:‏۱۱‏)‏ اما آنچه اهمیت دارد تنها میزان شناخت ما از یَهُوَه نیست،‏ بلکه به‌کارگیری خصوصیاتی است که از او می‌آموزیم!‏ اگر آنچه را که می‌آموزیم به کار گیریم و تلاش کنیم که از پدر پرمهرمان سرمشق گیریم،‏ او همواره به ما نزدیک‌تر خواهد شد.‏ (‏یعقو ۴:‏۸‏)‏ یَهُوَه در کلامش به ما اطمینان می‌دهد که آنانی را که در پی شناختش هستند،‏ هرگز تنها نخواهد گذاشت.‏ ب۱۹/‏۱۲ ص ۲۰ ¶۲۰؛‏ ص ۲۱ ¶۲۱،‏ ۲۳

یعقوب همهٔ پسرانش را دوست داشت اما دلبستگی خاصّی به یوسف پسر هفده‌ساله‌اش داشت.‏ برادران یوسف نسبت به این موضوع چه احساسی داشتند؟‏ آنان به یوسف حسادت کردند و بذر نفرت از او را در دلشان کاشتند.‏ نفرت در دل آنان تا جایی پیش رفت که یوسف را به بردگی فروختند و به دروغ به پدرشان گفتند که حیوانی وحشی پسر عزیزش را کشته است.‏ این حسادت دل پدر پیرشان را شکست و صلح و آرامش خانواده را بر هم زد.‏ (‏پیدا ۳۷:‏۳،‏ ۴،‏ ۲۷-‏۳۴‏)‏ در کتاب مقدّس،‏ حسد یکی از «اعمال نفس» شمرده شده است؛‏ اعمالی که به مرگ ابدی می‌انجامد و باعث می‌شود شخص پادشاهی خدا را به میراث نبرد.‏ (‏غلا ۵:‏۱۹-‏۲۱‏)‏ خصوصیات مضر و مخرّبی مثل دشمنی،‏ نزاع و طغیانِ خشم اغلب ریشه در حسادت دارد.‏ نمونهٔ برادران یوسف گویای این حقیقت است که حسادت رابطهٔ میان اعضای خانواده را تیره می‌کند و آفت صلح و آرامش است.‏ البته ما هیچ‌وقت همچون برادران یوسف عمل نمی‌کنیم،‏ اما نباید فراموش کنیم که همه ناکاملیم و دلی فریبنده داریم.‏ پس عجیب نیست که گاه با حسادت دست و پنجه نرم کنیم.‏ ب۲۰/‏۲ ص ۱۴ ¶۱-‏۳

موسی از اختیارات و مسئولیت‌های فراوانی برخوردار بود،‏ اما سعی نمی‌کرد دیگران را از داشتن آن اختیارات محروم کند.‏ برای مثال،‏ یک بار یَهُوَه خدا قدری از روح مقدّسش را از او گرفت و آن را به گروهی از مشایخ قوم که کنار خیمهٔ ملاقات ایستاده بودند داد.‏ کمی پس از آن،‏ موسی شنید که دو نفر از مشایخ که کنار خیمهٔ ملاقات نبودند نیز روح مقدّس را گرفتند و شروع به نبوّت کردند.‏ یوشَع از موسی خواست که آنان را از این کار بازدارد.‏ اما موسی چه واکنشی نشان داد؟‏ موسی به توجهی که یَهُوَه به آن دو مرد نشان داده بود حسادت نکرد.‏ او با تواضع با آنان شادی کرد.‏ (‏اعد ۱۱:‏۲۴-‏۲۹‏)‏ ما از موسی چه درسی می‌گیریم؟‏ شاید از شما که پیر جماعت هستید،‏ خواسته شود کسی را آموزش دهید تا مسئولیتی را در جماعت بر عهده گیرد؛‏ مسئولیتی که شما واقعاً آن را دوست دارید.‏ برای مثال،‏ شاید شما ادارهٔ مطالعهٔ هفتگی مجلّهٔ برج دیده‌بانی در جماعت را دوست دارید.‏ حال باید برادری دیگر را برای انجام این مسئولیت در آینده آموزش دهید.‏ ب۲۰/‏۲ ص ۱۵ ¶۹؛‏ ص ۱۷ ¶۱۰-‏۱۱

بیماری می‌تواند ما را از لحاظ روحی تحت فشار قرار دهد و باعث شود احساس بی‌ارزشی کنیم.‏ شاید کمک خواستن از دیگران یا آگاهی آنان از محدودیت‌هایمان،‏ ما را خجالت‌زده کند.‏ حتی اگر دیگران از بیماری ما باخبر نباشند ممکن است احساس بی‌ارزشی کنیم،‏ زیرا شاهد محدودیت‌هایی هستیم که در گذشته با آن روبرو نبودیم.‏ یَهُوَه در چنین شرایطی چگونه به ما دلگرمی می‌دهد؟‏ سخنان نیکویی که یَهُوَه در کلامش گنجانده است به ما اطمینان می‌دهد که علی‌رغم بیماری‌مان،‏ در دید او بسیار باارزش هستیم.‏ (‏مز ۳۱:‏۱۹؛‏ ۴۱:‏۳‏)‏ او از طریق آیات دلگرم‌کنندهٔ کلامش کمکمان می‌کند که بتوانیم با احساسات منفی ناشی از بیماری مقابله کنیم.‏ اطمینان داشته باشید که یَهُوَه از شرایطتان آگاه است.‏ در دعا با تمنا از او کمک بخواهید تا بتوانید دیدگاه صحیحی نسبت به شرایط خود داشته باشید.‏ سپس سخنان دلگرم‌کننده‌ای را که یَهُوَه در کلامش برای شما گنجانده است بخوانید.‏ گزارشاتی را بخوانید که نشان می‌دهد او برای خادمانش ارزش قائل است.‏ به این شکل،‏ پی می‌برید که یَهُوَه با همهٔ خادمان وفادارش مهربان است.‏—‏مز ۸۴:‏۱۱‏.‏ ب۲۰/‏۱ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۹-‏۱۰؛‏ ص ۱۷ ¶۱۲

اسحاق مردی ثروتمند بود و این موضوع،‏ حسادت فلسطینیان را برانگیخت.‏ (‏پیدا ۲۶:‏۱۲-‏۱۴‏)‏ آنان حتی چاه‌هایی را که اسحاق از طریق آن گله‌هایش را سیراب می‌کرد،‏ از خاک پر کردند.‏ (‏پیدا ۲۶:‏۱۵،‏ ۱۶،‏ ۲۷‏)‏ امروزه نیز برخی به کسانی که دارایی و ثروت بیشتری دارند،‏ حسادت می‌کنند.‏ آنان می‌خواهند خود آن دارایی و ثروت را داشته باشند و دیگران از آن محروم شوند.‏ رهبران مذهبی یهود به عیسی حسادت می‌ورزیدند،‏ چون پیش عامهٔ مردم محبوبیت خاصّی داشت.‏ (‏مت ۷:‏۲۸،‏ ۲۹‏)‏ عیسی نمایندهٔ خدا بود و حقیقت را تعلیم می‌داد.‏ اما حسادت رهبران مذهبی تا جایی پیش رفت که برای بدنام کردن عیسی،‏ دروغ‌های شریرانه و تهمت‌های بی‌اساس به او نسبت دادند.‏ (‏مرق ۱۵:‏۱۰؛‏ یو ۱۱:‏۴۷،‏ ۴۸؛‏ ۱۲:‏۱۲،‏ ۱۳،‏ ۱۹‏)‏ این گزارش چه هشداری به ما می‌دهد؟‏ باید مراقب باشیم به کسانی که در جماعت به دلیل خصوصیات خوبشان محبوب دیگرانند حسادت نکنیم.‏ در عوض،‏ باید سعی کنیم آنان را سرمشق قرار دهیم.‏—‏۱قر ۱۱:‏۱‏.‏ ب۲۰/‏۲ ص ۱۵ ¶۴-‏۵

تصوّر کنید ۲۵۰۰ سال پیش است و شما در قلمرو امپراتوری پارس زندگی می‌کنید.‏ می‌خواهید موضوعی را به پادشاه بگویید.‏ البته،‏ به ذهنتان هم خطور نمی‌کند که بدون اجازهٔ پادشاه به او نزدیک شوید.‏ چون به‌خوبی می‌دانید چنین کاری می‌تواند به قیمت جانتان تمام شود.‏ به‌راستی،‏ چه نعمتی که یَهُوَه همچون پادشاه پارس نیست!‏ یَهُوَه خدا با مقام و قدرتی بسیار والاتر و برتر از هر حکمران بشری،‏ همیشه آمادهٔ شنیدن صحبت‌های ماست.‏ او می‌خواهد که ما به‌راحتی با او صحبت کنیم.‏ بی‌شک عناوینی همچون آفریدگار عالم،‏ قادر مطلق و خداوند متعال،‏ سزاوار خداست.‏ اما ما اجازه داریم او را «پدر» خطاب کنیم؛‏ عنوانی برای رابطه‌ای پرمهر و صمیمی.‏ (‏مت ۶:‏۹‏)‏ به‌راستی چقدر مایهٔ دلگرمی است که یَهُوَه خدا از ما می‌خواهد او را به چشم «پدر» خود بنگریم!‏ یَهُوَه خدا به ما زندگی بخشیده است،‏ از این رو بسیار مناسب است که او را «پدر» بخوانیم.‏ (‏مز ۳۶:‏۹‏)‏ از آنجایی که او پدر ماست،‏ ما نیز موظفیم از او اطاعت کنیم.‏ اگر به گفته‌های او عمل کنیم طعم برکات فوق‌العاده‌ای را خواهیم چشید.‏ (‏عبر ۱۲:‏۹‏)‏ یکی از این برکات زندگی جاودان در آسمان یا بهشت روی زمین است.‏ ب۲۰/‏۲ ص ۲ ¶۱-‏۳

ما می‌خواهیم به شاگردمان کمک کنیم که از لحاظ روحانی رشد کند.‏ (‏افس ۴:‏۱۳‏)‏ وقتی شخصی مطالعهٔ کتاب مقدّس را آغاز می‌کند،‏ شاید در درجهٔ اول به این فکر کند که این کار چه فایده‌ای برایش دارد.‏ اما وقتی محبتش به یَهُوَه افزایش می‌یابد،‏ به این فکر می‌کند که خودش چگونه می‌تواند به دیگران منجمله مبشّران جماعت کمک کند.‏ (‏مت ۲۲:‏۳۷-‏۳۹‏)‏ به علاوه،‏ ما باید در زمان مناسب به شاگردمان بگوییم که می‌تواند از لحاظ مالی نیز به پیشبرد فعالیت‌های سازمان کمک کند.‏ نحوهٔ برخورد با مشکلات را به شاگردتان بیاموزید.‏ فرض کنید شاگردتان که مبشّر تعمیدنیافته است به شما می‌گوید که یکی از برادران در جماعت،‏ او را رنجانده است.‏ شما در چنین شرایطی بجای جانبداری کردن،‏ می‌توانید به او نشان دهید که کتاب مقدّس چه راهکارهایی در اختیارش می‌گذارد.‏ او دو راه دارد؛‏ یا باید آن برادر را ببخشد و موضوع را فراموش کند و یا باید با ملایمت و مهربانی با این هدف که ‹برادرش را بازیابد،‏› با او صحبت کند.‏ (‏بامَتّی ۱۸:‏۱۵ مقایسه شود.‏)‏ به شاگردتان کمک کنید که آنچه را که می‌خواهد به آن برادر بگوید،‏ از قبل آماده کند.‏ ب۲۰/‏۱ ص ۵-‏۶ ¶۱۴-‏۱۵

ما می‌خواهیم نشان دهیم که برای بخشش یَهُوَه ارزش قائلیم.‏ بدین منظور باید برای آن دعا کنیم،‏ تأدیب او را بپذیریم و سخت تلاش کنیم تا از تکرار خطایمان بپرهیزیم.‏ با برداشتن این قدم‌ها می‌توانیم آرامش درونی‌مان را بازیابیم.‏ به راستی دانستن این که «خداوند نزدیک شکسته‌دلان است و کوفته شدگانِ در روح را نجات می‌بخشد،‏» بسیار دلگرم‌کننده است.‏ (‏مز ۳۴:‏۱۸‏)‏ همچنان که به انتهای نظام حاضر نزدیک می‌شویم،‏ عوامل بیشتری ما را مضطرب و نگران می‌سازد.‏ وقتی دچار اضطراب و نگرانی می‌شوید،‏ فوراً در دعا کمک یَهُوَه را بطلبید.‏ به طور مرتب کتاب مقدّس را مطالعه کنید.‏ حَنّا،‏ پولُس رسول و داوود پادشاه را الگوی خود قرار دهید.‏ از پدر آسمانی‌تان بخواهید کمکتان کند تا به عامل نگرانی‌تان پی ببرید.‏ (‏مز ۱۳۹:‏۲۳‏)‏ مشکلات خود را به یَهُوَه بسپارید؛‏ به‌خصوص مشکلاتی را که از کنترل شما خارجند.‏ به این شکل،‏ شما نیز همچون مزمورنویس می‌توانید بگویید:‏ «هنگامی که اضطراب و نگرانی به من روی می‌آورد،‏ تو ای خداوند مرا تسلّی می‌دهی.‏»—‏مز ۹۴:‏۱۹‏،‏ مژده برای عصر جدید.‏ ب۲۰/‏۲ ص ۲۴ ¶۱۷؛‏ ص ۲۵ ¶۲۰-‏۲۱

یَهُوَه با استفاده از روح‌القدسش افکار خود را به نویسندگان کتاب مقدّس الهام کرد.‏ بنابراین،‏ با مطالعهٔ کتاب مقدّس و تعمّق بر آن،‏ افکار یَهُوَه وارد دل و ذهنمان می‌شود و ما را بر آن می‌دارد که هماهنگ با خواست او زندگی کنیم.‏ (‏عبر ۴:‏۱۲‏)‏ با این حال،‏ اگر بخواهیم از روح‌القدس به طور کامل فایده ببریم،‏ باید به طور مرتب زمانی را به مطالعهٔ کتاب مقدّس اختصاص دهیم و بر آیاتی که می‌خوانیم تعمّق کنیم.‏ به این شکل،‏ تمام سخنان و اعمالمان هماهنگ با کلام خدا خواهد بود.‏ همچنین ما باید،‏ در جلسات مسیحی شرکت کنیم.‏ (‏مز ۲۲:‏۲۲‏)‏ جماعت‌های مسیحی جایی است که در آن روح‌القدس وجود دارد.‏ (‏مکا ۲:‏۲۹‏)‏ زمانی که ما با برادران و خواهرانمان در جماعت برای پرستش یَهُوَه گرد هم می‌آییم،‏ برای دریافت روح‌القدس دعا می‌کنیم و سرودهایی مسیحی بر اساس کتاب مقدّس می‌خوانیم.‏ ما همچنین تعالیمی می‌آموزیم که توسط برادرانی که روح‌القدس منصوب کرده است ارائه می‌شود.‏ روح‌القدس همچنین به خواهران کمک می‌کند که تکالیفشان را آماده کنند و در جماعت انجام دهند.‏ با این وجود،‏ اگر بخواهیم به طور کامل از روح‌القدس فایده ببریم باید با آمادگی قبلی،‏ در جلسات شرکت فعال داشته باشیم.‏ ب۱۹/‏۱۱ ص ۱۱ ¶۱۳-‏۱۴