اکتبر

ما شواهد بسیاری داریم که ثابت می‌کند یَهُوَه همواره از قومش محافظت می‌کند.‏ ما در سراسر زمین حقایق کلام خدا را به دیگران تعلیم می‌دهیم.‏ (‏مت ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰‏)‏ به این شکل،‏ اعمال شریرانهٔ شیطان را برای دیگران آشکار می‌سازیم.‏ اگر شیطان می‌توانست،‏ مطمئناً مانع تمام فعالیت‌های ما می‌شد.‏ اما او قادر به چنین کاری نیست!‏ بنابراین نباید از او و دیوهایش ترسی به دل راه دهیم.‏ اگر ما همواره به یَهُوَه وفادار بمانیم،‏ شیطان و دیوهایش نمی‌توانند صدماتی جبران‌ناپذیر به ما وارد کنند.‏ با این حال،‏ باید همواره در برابر ارواح شریر مقاومت کنیم و به یَهُوَه اعتماد داشته باشیم.‏ در این صورت برکات زیادی نصیبمان می‌شود و هرگز فریب دروغ‌های شیطان را نمی‌خوریم.‏ همچنین اجازه نمی‌دهیم ترس از شیطان و دیوهایش ما را از خدمت به یَهُوَه بازدارد.‏ مهم‌تر از همه این که به یَهُوَه نزدیک‌تر می‌شویم.‏ یعقوب می‌گوید:‏ «در برابر ابلیس بایستید و او از شما خواهد گریخت.‏ به خدا نزدیک شوید و او به شما نزدیک خواهد شد.‏»—‏یعقو ۴:‏۷،‏ ۸‏.‏ ب۱۹/‏۴ ص ۲۴ ¶۱۵؛‏ ص ۲۵ ¶۱۸

فرزندان هدیه‌ای از طرف یَهُوَه و ‹میراثی‌از جانب خداوند› هستند.‏ مسئولیت محافظت از آن‌ها در درجهٔ اول بر عهدهٔ والدین است.‏ شما چگونه می‌توانید از فرزندانتان در برابر کودک‌آزاری محافظت کنید؟‏ اول،‏ دربارهٔ معضل کودک‌آزاری اطلاعات بیشتری کسب کنید.‏ با شخصیت و ترفندهای افرادی که کودکان را مورد آزار جنسی قرار می‌دهند بیشتر آشنا شوید.‏ خطرات احتمالی را در نظر بگیرید و هوشیار باشید.‏ (‏امث ۲۲:‏۳؛‏ ۲۴:‏۳‏)‏ به یاد داشته باشید که اکثر اوقات،‏ شخص کودک‌آزار کسی است که کودک او را می‌شناسد و به او اعتماد دارد.‏ دوم،‏ گفتگوهایی صریح و بی‌پرده با فرزندانتان داشته باشید.‏ (‏تث ۶:‏۶،‏ ۷؛‏ یعقو ۱:‏۱۹‏)‏ کودکان اغلب از این که بگویند مورد آزار جنسی قرار گرفته‌اند امتناع می‌ورزند.‏ زیرا شاید فکر کنند که شما گفته‌هایشان را باور نمی‌کنید و یا شاید شخص کودک‌آزار آنان را تهدید کرده باشد که اگر با کسی صحبت کنند،‏ بلایی سرشان می‌آورد.‏ از این رو،‏ اگر متوجه مورد مشکوکی شدید،‏ با مهربانی سؤالاتی از فرزندتان بپرسید و با صبر و حوصله به گفته‌هایش گوش دهید.‏ سوم،‏ اطلاعات فرزندانتان را افزایش دهید.‏ به آنان بیاموزید که اگر شخصی به شکلی ناشایست آنان را لمس کند،‏ چه واکنشی باید از خود نشان دهند.‏ ب۱۹/‏۵ ص ۱۳ ¶۱۹-‏۲۲

چرا یَهُوَه از اشخاص متکبّر متنفر است؟‏ یک دلیل این است که افراد خودپرست،‏ روحیهٔ متکبّرانهٔ شیطان را نشان می‌دهند.‏ تکبّر شیطان را تصوّر کنید.‏ او انتظار داشت،‏ عیسی که خود در آفرینش عالم نقش داشت،‏ در برابر او تعظیم کرده و پرستشش کند!‏ (‏مت ۴:‏۸،‏ ۹؛‏ کول ۱:‏۱۵،‏ ۱۶‏)‏ طرز فکر آنانی که خود را بسیار مهم تصوّر می‌کنند،‏ گواهی است که حکمت این دنیا در نظر خدا جهالت است.‏ (‏۱قر ۳:‏۱۹‏)‏ اما کتاب مقدّس به ما کمک می‌کند تا دیدی معقول نسبت به خود داشته باشیم و نشان می‌دهد که باید تا حدّی خود را دوست بداریم.‏ عیسی گفت:‏ «همسایه‌ات را همچون خویشتن دوست بدار.‏» این موضوع نشان می‌دهد که باید تا حد معقولی به فکر نیازهای خود باشیم.‏ (‏مت ۱۹:‏۱۹‏)‏ البته کتاب مقدّس به ما تعلیم نمی‌دهد که خود را برتر از دیگران بدانیم،‏ بلکه می‌گوید:‏ «هیچ کاری را از روی ستیزه‌جویی یا خودپسندی مکنید،‏ بلکه با فروتنی دیگران را از خود بهتر بدانید.‏»—‏فیلیپ ۲:‏۳؛‏ روم ۱۲:‏۳‏.‏ ب۱۹/‏۵ ص ۲۴ ¶۱۳-‏۱۴

زمانی که حقایق کلام خدا را پذیرفتید و خود را به یَهُوَه وقف نمودید،‏ چه تغییراتی در خود ایجاد کردید؟‏ بسیاری از ما باید اعمال اشتباهمان را کنار می‌گذاشتیم تا بتوانیم به یَهُوَه خدمت کنیم.‏ (‏۱قر ۶:‏۹-‏۱۱‏)‏ بسیار قدردانیم که یَهُوَه کمکمان کرد تا چنین تغییراتی در خود ایجاد کنیم.‏ ما هرگز نباید فکر کنیم که تمام تغییرات لازم را در خود ایجاد کرده‌ایم و دیگر نیازی به تغییر نداریم!‏ با این که اکنون گناهان جدّی‌ای را که پیش از تعمید مرتکب می‌شدیم کنار گذاشته‌ایم،‏ باید همواره مراقب باشیم که دوباره به انجام آن گناهان وسوسه نشویم.‏ باید دو کار انجام دهیم.‏ ابتدا باید تلاش کنیم که ‹همشکل این دنیا مشویم،‏› سپس باید با تازه ساختن ذهن خود ‹دگرگون شویم.‏› ‹دگرگون شدن› فراتر از ایجاد تغییراتی ظاهری است.‏ این امر شامل ایجاد تغییر در تمام جنبه‌های شخصیتمان است.‏ ما باید شخصیتمان را که شامل افکار،‏ احساسات و تمایلات درونی‌مان می‌شود کاملاً تغییر دهیم.‏ ب۱۹/‏۶ ص ۹ ¶۴-‏۶

وقتی تحت فشار هستیم،‏ با شرکت در جلسات دوباره می‌توانیم قوّت لازم را بیابیم.‏ حضور ما در جلسات این امکان را به یَهُوَه می‌دهد که کمکمان کند و به ما دلگرمی دهد.‏ او از طریق روح‌القدس،‏ کتاب مقدّس و هم‌ایمانانمان به ما قوّت می‌بخشد.‏ ما در جلسات می‌توانیم «متقابلاً تشویق گردیم.‏» (‏روم ۱:‏۱۱،‏ ۱۲‏)‏ خواهری به نام صوفیا می‌گوید:‏ «من با کمک یَهُوَه و هم‌ایمانانم توانستم به خدمتم ادامه دهم.‏ حضور در جلسات بیش از هر چیزی برایم اهمیت داشت.‏ متوجه شدم که هر چه بیشتر در موعظه و جلسات فعال باشم،‏ بهتر می‌توانم با اضطراب و نگرانی مقابله کنم.‏» زمانی که دچار یأس و ناامیدی می‌شویم باید به یاد داشته باشیم که یَهُوَه نه تنها در آینده عوامل چنین احساساتی را کاملاً از بین می‌برد،‏ بلکه اکنون نیز کمکمان می‌کند تا با آن‌ها مقابله کنیم.‏ او به ما «هم رغبت و هم قدرت عمل» می‌دهد تا بر یأس و ناامیدی غلبه کنیم.‏—‏فیلیپ ۲:‏۱۳‏.‏ ب۱۹/‏۶ ص ۱۹ ¶۱۷-‏۱۸

عیسی فوراً پس از رستاخیزش ترتیبی داد تا با شاگردانش گرد هم آیند.‏ این امر نشان می‌دهد که او می‌خواست دستورالعمل‌های بسیار مهمی به آنان بدهد!‏ عیسی در گردهمایی‌ای که ترتیب داد،‏ به فعالیت بسیار مهمی اشاره کرد که شاگردانش در قرن اول باید آن را انجام می‌دادند.‏ این فعالیت دقیقاً همان کاری است که ما نیز امروزه به آن مشغولیم.‏ عیسی گفت:‏ «بروید و از مردمِ همهٔ قوم‌ها شاگرد بسازید .‏ .‏ .‏ و به آنان تعلیم دهید که هر آنچه به شما فرمان داده‌ام به عمل آورند.‏» (‏مت ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰‏)‏ عیسی این مسئولیت را تنها به ۱۱ رسول وفادارش نداد،‏ بلکه از همهٔ پیروانش خواست که موعظه کنند.‏ چرا می‌توان از این امر اطمینان داشت؟‏ به یاد آورید که فرشتهٔ یَهُوَه به آن زنان گفت:‏ «[شما در جلیل] وی را خواهید دید.‏» (‏مت ۲۸:‏۷‏)‏ بنابراین،‏ آن زنان وفادار نیز در آن گردهمایی حضور داشتند.‏ ب۲۰/‏۱ ص ۲-‏۳ ¶۲-‏۴

عیسی اشاره کرد که چرا ممکن است مورد آزار و اذیت قرار گیریم.‏ او گفت:‏ «حال که به دنیا تعلّق ندارید،‏ .‏ .‏ .‏ دنیا از شما نفرت دارد.‏» بنابراین،‏ آزار و اذیت‌ها نشانهٔ ناخشنودی یَهُوَه از ما نیست.‏ بلکه گواهی است که اعمال ما مورد تأیید اوست!‏ مخالفان هرگز قادر نخواهند بود،‏ پرستش یَهُوَه خدای قادر مطلق را کاملاً متوقف سازند.‏ بسیاری چنین قصدی داشتند اما موفق نشدند.‏ آنچه را که طی جنگ جهانی دوم رخ داد در نظر بگیرید.‏ در آن دوران،‏ بسیاری از کشورها قوم خدا را شدیداً مورد آزار و اذیت قرار می‌دادند.‏ علاوه بر حزب نازی در آلمان،‏ دولت استرالیا،‏ کانادا و برخی کشورهای دیگر نیز فعالیت شاهدان یَهُوَه را ممنوع کرده بودند.‏ نتیجهٔ این مخالفت‌ها چه بود؟‏ وقتی جنگ در سال ۱۹۳۹ شروع شد،‏ ۷۲٬۴۷۵ مبشّر در سراسر جهان وجود داشت.‏ گزارشات نشان می‌دهد که در سال ۱۹۴۵ وقتی جنگ به پایان رسید،‏ با حمایت یَهُوَه تعداد مبشّران به ۱۵۶٬۲۹۹ نفر رسیده بود.‏ تعداد مبشّران بیش از دو برابر شده بود!‏ ب۱۹/‏۷ ص ۹ ¶۴-‏۵

اگر شما در حال حاضر با کسی کتاب مقدّس را مطالعه نمی‌کنید،‏ هنوز می‌توانید در فعالیت شاگردسازی سهمی داشته باشید.‏ برای مثال،‏ می‌توانید به علاقه‌مندان خوشامد بگویید و رفتاری صمیمانه با آنان داشته باشید.‏ به این شکل،‏ به آنان نشان می‌دهید که محبت مشخصهٔ اصلی مسیحیان حقیقی است.‏ شما با پاسخ‌های کوتاه خود در جلسات،‏ به علاقه‌مندان می‌آموزید که چگونه به شکلی شایسته دربارهٔ ایمانشان صحبت کنند.‏ همچنین می‌توانید با مبشّری جدید در خدمت موعظه همکاری کنید و به او کمک کنید تا با استفاده از آیات کتاب مقدّس با دیگران استدلال کند.‏ به این شکل،‏ او می‌آموزد که همچون عیسی عمل کند.‏ (‏لو ۱۰:‏۲۵-‏۲۸‏)‏ امروزه بسیاری از شاهدان یَهُوَه به دلیل مسئولیت‌های مهمی که بر عهده دارند بسیار مشغول هستند.‏ با این حال،‏ همیشه وقتی را برای مطالعه با علاقه‌مندان کنار می‌گذارند و شادی زیادی از این کار نصیبشان می‌شود.‏ ب۱۹/‏۷ ص ۱۷ ¶۱۱،‏ ۱۳

پولُس اجازه نمی‌داد که اتفاقات خوب یا بد گذشته،‏ تمرکزش را در خدمت به یَهُوَه بر هم زند.‏ او در این باره گفت که اگر بخواهیم با موفقیت به خط پایان برسیم،‏ ‹باید چیزهای گذشته را فراموش کنیم و خود را با تمام قوا به سوی آنچه در پیش روست،‏ به پیش کشانیم.‏› اما چه چیزهایی ممکن بود تمرکز پولُس را بر هم زند؟‏ اول،‏ او پیش از این که مسیحی شود،‏ در بین یهودیان به موفقیت‌های زیادی دست یافته بود.‏ اما او گفت:‏ «همهٔ آن‌ها را زباله می‌شمارم.‏» (‏فیلیپ ۳:‏۳-‏۸‏)‏ دوم،‏ او احتمالاً به دلیل آزار و اذیت مسیحیان در گذشته،‏ گاه احساس تقصیر می‌کرد.‏ اما هرگز اجازه نمی‌داد چنین حسی او را از خدمت به یَهُوَه باز دارد.‏ سوم،‏ او هرگز فکر نمی‌کرد که به اندازهٔ کافی به یَهُوَه خدمت کرده است و دیگر نیازی نیست که در خدمت به او فعال باشد.‏ پولُس زندانی شد،‏ مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت،‏ سنگسار شد،‏ کشتی‌اش غرق شد،‏ متحمّل گرسنگی و تشنگی شد و زمانی حتی لباس کافی نداشت.‏ اما علی‌رغم همهٔ این مشکلات،‏ همواره در خدمت موعظه فعال بود.‏ (‏۲قر ۱۱:‏۲۳-‏۲۷‏)‏ او صرف‌نظر از تمام موفقیت‌ها و مشکلات،‏ می‌دانست که برای رسیدن به هدفش باید همواره سخت تلاش کند.‏ ما نیز باید طرز فکری همچون پولُس داشته باشیم.‏ ب۱۹/‏۸ ص ۳ ¶۵

بسیاری از برادران و خواهرانمان همچون پولُس از خود شجاعت نشان می‌دهند.‏ شاید آنان در کشورهایی زندگی می‌کنند که فعالیت موعظه ممنوع است و نمی‌توانند به موعظهٔ خانه‌به‌خانه بروند.‏ از این رو،‏ راه‌های دیگری برای موعظه می‌یابند.‏ (‏مت ۱۰:‏۱۷-‏۲۰‏)‏ سرپرست حوزه‌ای که در یکی از این کشورها خدمت می‌کرد،‏ مبشّران را تشویق کرد تا هر یک به خویشاوندان،‏ همسایگان،‏ همکلاسی‌ها،‏ همکاران و آشنایان خود موعظه کند.‏ در عرض دو سال،‏ تعداد جماعات آن منطقه به طور چشمگیری افزایش یافت.‏ شاید در کشوری که ما زندگی می‌کنیم،‏ فعالیت موعظه ممنوع نباشد.‏ با این حال،‏ تجربیات چنین برادران و خواهرانی به ما می‌آموزد که اگر همواره به دنبال راهی برای اعلام خبر خوش باشیم،‏ مطمئناً یَهُوَه قوّت لازم را برای غلبه بر موانع به ما می‌بخشد.‏ (‏فیلیپ ۲:‏۱۳‏)‏ اکنون بیش از هر زمان دیگری باید مصمم باشیم که پند پولُس را در نامه‌اش به فیلیپیان به کار گیریم.‏ ما باید چیزهای پراهمیت‌تر را تشخیص دهیم،‏ پاکدل باشیم،‏ دیگران را لغزش ندهیم و از ثمرات درستکاری پر شویم.‏ به این شکل می‌توانیم بر محبت خود بیفزاییم و یَهُوَه پدر مهربانمان را جلال دهیم.‏ ب۱۹/‏۸ ص ۱۳ ¶۱۷-‏۱۸

معمولاً معاشرت با افرادی که خودرأی هستند و پیشنهادات دیگران را نمی‌پذیرند،‏ برایمان لذّت‌بخش نیست.‏ اما بودن در کنار برادران و خواهرانی که از خود ‹همدردی،‏ مهر برادرانه،‏ دلسوزی و فروتنی› نشان می‌دهند،‏ برایمان خوشایند است.‏ (‏۱پطر ۳:‏۸‏)‏ اگر ما نسبت به افراد فروتن چنین احساسی داریم،‏ مطمئناً فروتنی ما نیز باعث می‌شود که دیگران بخواهند به ما نزدیک شوند.‏ فروتنی همچنین به ما کمک می‌کند که راحت‌تر مشکلات را پشت سر بگذاریم.‏ ما در دنیای امروز بی‌عدالتی‌های زیادی می‌بینیم؛‏ گاه شاید خودمان نیز مورد بی‌عدالتی قرار گیریم.‏ امروزه شاید به آنانی که توانایی‌های زیادی دارند توجهی نشود،‏ اما آنانی که توانایی چندانی ندارند مورد تمجید قرار گیرند.‏ سلیمان پی برده بود که انسان‌ها باید زندگی را آن گونه که هست بپذیرند و اجازه ندهند مشکلات باعث ناراحتی‌شان شود.‏ (‏جا ۶:‏۹‏،‏ ترجمهٔ تفسیری‏)‏ فروتنی کمکمان می‌کند که راحت‌تر بتوانیم زندگی را آن گونه که هست بپذیریم؛‏ حتی اگر مطابق میلمان نباشد.‏ ب۱۹/‏۹ ص ۴-‏۵ ¶۹-‏۱۰

پدران که از اختیاراتی برخوردارند،‏ این فرصت را دارند که به دیگران نیز فایده برسانند.‏ یَهُوَه مسئولیت سرپرستی خانواده را به پدر خانواده واگذار کرده است و از او انتظار دارد که فرزندانش را آموزش دهد و تأدیب نماید.‏ (‏۱قر ۱۱:‏۳‏)‏ اما این بدین معنی نیست که پدر خانواده می‌تواند از اختیاراتش به هر شکلی که بخواهد استفاده کند.‏ او باید بابت نحوهٔ رفتارش با اعضای خانواده،‏ به یَهُوَه که بنیان‌گذار خانواده است جوابگو باشد.‏ (‏افس ۳:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ پدرانی که مطیع یَهُوَه هستند،‏ طوری از اختیاراتشان استفاده می‌کنند که باعث خشنودی یَهُوَه گردند .‏ .‏ .‏ آنان نباید از اختیاراتشان سوءاستفاده کنند.‏ باید خطاهایشان را بپذیرند و پندهایی را که بر اساس کتاب مقدّس دریافت می‌کنند به کار گیرند.‏ به این شکل،‏ فروتنی آنان باعث می‌شود که مورد احترام اعضای خانواده قرار گیرند.‏ به علاوه،‏ هنگامی که در کنار خانواده دعا می‌کنند،‏ سفرهٔ دلشان را برای یَهُوَه باز کنند تا اعضای خانواده متوجه شوند که آنان تا چه حد به یَهُوَه توکل دارند.‏ مهم‌تر از همه این که پدران باید به خدمت به یَهُوَه بیش از هر چیز دیگری در زندگی اولویت دهند.‏ (‏تث ۶:‏۶-‏۹‏)‏ آنان باید به یاد داشته باشند نمونه‌ای که از خود بجا می‌گذارند،‏ باارزش‌ترین هدیه برای اعضای خانواده‌شان است.‏ ب۱۹/‏۹ ص ۱۵ ¶۸؛‏ ص ۱۷ ¶۱۴؛‏ ص ۱۸ ¶۱۶

مَرقُس یکی از مسیحیان یهودی‌نژاد اهل اورشلیم بود.‏ پسر عموی او بَرنابا،‏ میسیونری شناخته‌شده بود.‏ ظاهراً خانوادهٔ مَرقُس وضعیت مالی خیلی خوبی داشت،‏ اما او در زندگی‌اش هرگز به مادیات اولویت نداد.‏ او در طول زندگی،‏ همواره با روحیه‌ای داوطلبانه و شاد آمادهٔ خدمت به دیگران بود.‏ برای مثال،‏ او در موقعیت‌های مختلف در کنار پولُس و پِطرُس خدمت کرد تا آنان مسئولیت‌هایشان را به انجام رسانند.‏ احتمالاً مَرقُس در اموری همچون خرید غذا و یافتن محل اقامت به آنان کمک می‌کرد.‏ (‏اعما ۱۳:‏۲-‏۵؛‏ ۱پطر ۵:‏۱۳‏)‏ پولُس دربارهٔ مَرقُس چنین گفت:‏ ‹او در راه پیشبرد پادشاهی خدا با من همکاری می‌کند و بسیار مایهٔ دلگرمی من است.‏› (‏کول ۴:‏۱۰،‏ ۱۱‏)‏ مَرقُس دوستی نزدیک برای پولُس شد.‏ حدود سال ۶۵ میلادی که پولُس برای آخرین بار در روم زندانی بود،‏ دومین نامه‌اش را به تیموتائوس نوشت.‏ او در آن نامه از تیموتائوس خواست که به روم بیاید و مَرقُس را نیز همراه خود بیاورد.‏ (‏۲تیمو ۴:‏۱۱‏)‏ بدون شک،‏ پولُس از خدمت وفادارانه‌ای که مَرقُس در گذشته کرده بود قدردان بود.‏ از این رو،‏ می‌خواست که او در آن روزهای سخت در کنارش باشد.‏ مَرقُس کمک‌های مفیدی به پولُس کرد.‏ او احتمالاً برای پولُس غذا فراهم می‌کرد و وسایل نامه‌نگاری برایش می‌آورد.‏ به احتمال زیاد،‏ پولُس با دریافت این کمک‌ها و دلگرمی‌ها توانست روزهای پایانی زندگی‌اش را که به اعدامش می‌انجامید تحمّل کند.‏ ب۲۰/‏۱ ص ۱۱ ¶۱۲-‏۱۳

ما مسیحیان باید در زندگی ازخودگذشتگی‌های زیادی نشان دهیم و سخت تلاش کنیم.‏ عیسی هشدار داد که مورد آزار و اذیت قرار خواهیم گرفت.‏ اما می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که یَهُوَه قوّت لازم را به ما می‌دهد تا در مشکلات پایدار بمانیم.‏ در این راه،‏ هر چه بیشتر از خود پایداری نشان دهیم،‏ قوی‌تر می‌شویم.‏ (‏یعقو ۱:‏۲-‏۴‏)‏ ما می‌توانیم مطمئن باشیم که هر آنچه را که نیاز داریم یَهُوَه در اختیارمان می‌گذارد،‏ عیسی همواره از ما شبانی می‌کند و هم‌ایمانانمان باعث تشویق ما می‌گردند.‏ (‏مت ۶:‏۳۱-‏۳۳؛‏ یو ۱۰:‏۱۴؛‏ ۱تسا ۵:‏۱۱‏)‏ به راستی که برای پایدار ماندن در مشکلات،‏ هر آنچه را که لازم است در اختیار داریم!‏ عیسی زنی را که مبتلا به «خون‌ریزی» بود طوری شفا داد که در همان روز نیرویی تازه یافت.‏ (‏لو ۸:‏۴۳-‏۴۸‏)‏ همچنین او این فرصت را یافت که شاگرد وفادار مسیح گردد و تا ابد نیرویی تازه یابد.‏ اگر او دعوت عیسی را پذیرفته و زیر یوغ او رفته باشد،‏ اکنون در کنار عیسی در آسمان خدمت می‌کند؛‏ به راستی که چه پاداش فوق‌العاده‌ای!‏ مطمئناً چنین پاداشی بسیار باارزش‌تر از تمام ازخودگذشتگی‌های آن زن است.‏ ما چه امید زمینی داشته باشیم چه امید آسمانی،‏ جای بسی خوشحالی است که دعوت عیسی را پذیرفته‌ایم و ‹نزد او رفته‌ایم!‏› ب۱۹/‏۹ ص ۲۵ ¶۲۱-‏۲۲

همراهان داوود از نابال که شخصی اسرائیلی و ثروتمند بود،‏ مقداری غذا طلب کردند؛‏ چرا که آنان نیز در بیابان از گله‌های نابال محافظت کرده بودند.‏ اما نابال از روی خودخواهی درخواست آنان را رد کرد.‏ از این رو،‏ داوود خشمگین شد و بر آن شد تا نابال و تمام مردانش را بکشد.‏ (‏۱سمو ۲۵:‏۳-‏۱۳،‏ ۲۲‏)‏ همسر نابال که اَبیجایِل نام داشت،‏ زنی بسیار فهمیده و زیبا بود.‏ او با شجاعت نزد داوود رفت،‏ در برابر او بر زمین افتاد و تعظیم کرد تا او را از خونریزی و انتقام بازدارد.‏ او با سنجیدگی از داوود خواست تا برای حل این مشکل،‏ کمک یَهُوَه را بطلبد.‏ سخنان سنجیده و فروتنی اَبیجایِل،‏ تأثیر زیادی روی داوود گذاشت.‏ داوود به درستی پی برد که یَهُوَه اَبیجایِل را نزدش فرستاده است.‏ (‏۱سمو ۲۵:‏۲۳-‏۲۸،‏ ۳۲-‏۳۴‏)‏ خصوصیاتی که اَبیجایِل در خود پرورش داده بود،‏ باعث شد که یَهُوَه از او استفاده کند.‏ به طور مشابه،‏ امروزه یَهُوَه از خواهرانی که رفتاری سنجیده دارند استفاده می‌کند تا خانوادهٔ خود و اعضای جماعت را تقویت نمایند.‏—‏تیت ۲:‏۳-‏۵‏.‏ ب۱۹/‏۱۰ ص ۲۳ ¶۱۰

مسیحیان حقیقی باید اطمینان یابند که به هیچ شکل با ادیان کاذب در ارتباط نباشند.‏ شاید علاقه‌مندی که کتاب مقدّس را مطالعه می‌کند،‏ پیش از آشنایی با حقایق کلام خدا عضو یکی از ادیان کاذب بوده است.‏ شاید او در مراسم و فعالیت‌های مذهبی شرکت داشته است.‏ یا شاید اعاناتی به آنان پرداخت کرده باشد.‏ اگر علاقه‌مندی بخواهد مبشّر تعمیدنیافته شود،‏ باید هر نوع ارتباطی را با ادیان کاذب قطع کند.‏ او باید با نوشتن نامه‌ای کتبی یا به هر طریق دیگر،‏ رابطه‌اش را با کلیسا یا هر سازمانی که وابسته به ادیان کاذب است کاملاً قطع کند.‏ یک مسیحی واقعی باید اطمینان یابد که شغلش با ادیان کاذب در ارتباط نباشد.‏ (‏۲قر ۶:‏۱۴-‏۱۷‏)‏ اما چرا رعایت چنین مواردی بسیار اهمیت دارد؟‏ زیرا هیچ یک از ما نمی‌خواهد در اعمال و گناهان سازمان‌های مذهبی که در دید خدا ناپاک است سهیم شود.‏—‏اشع ۵۲:‏۱۱‏.‏ ب۱۹/‏۱۰ ص ۱۲ ¶۱۶-‏۱۷

کتاب اِرْمیا و احتمالاً کتاب‌های اول پادشاهان و دوم پادشاهان به دست اِرْمیا نگاشته شد.‏ مطمئناً نوشتن این کتاب‌ها،‏ رحمت یَهُوَه را نسبت به انسان‌های ناکامل برای او برجسته ساخت.‏ برای مثال،‏ او می‌دانست که وقتی اَخاب پادشاه از اعمال بد خود توبه کرد،‏ یَهُوَه کاری کرد که خاندانش در زمان حیات او نابود نشوند.‏ (‏۱پاد ۲۱:‏۲۷-‏۲۹‏)‏ به علاوه،‏ اِرْمیا می‌دانست که اعمال منسی بسیار زننده‌تر از اعمال اَخاب بوده است.‏ با این حال،‏ زمانی که منسی توبه کرد،‏ یَهُوَه او را نیز بخشید.‏ (‏۲پاد ۲۱:‏۱۶،‏ ۱۷؛‏ ۲توا ۳۳:‏۱۰-‏۱۳‏)‏ مطمئناً این گزارشات به اِرْمیا کمک کرد تا در برخورد با دوستانش،‏ همچون یَهُوَه از خود صبر و رحمت نشان دهد.‏ باروک برای مدتی تمرکزش را از مسئولیتی که یَهُوَه به او واگذار کرده بود از دست داد.‏ واکنش اِرْمیا در این باره چه بود؟‏ او سریع دوستش باروک را ترک نکرد،‏ بلکه به او کمک کرد و پیام صریح و در عین حال پرمهر یَهُوَه را برای او بازگو کرد.‏—‏ار ۴۵:‏۱-‏۵‏.‏ ب۱۹/‏۱۱ ص ۶ ¶۱۴-‏۱۵

مطابق کتاب لاویان،‏ اسرائیلیان می‌توانستند قربانی رفاقت را به نشان «شکرگزاری» تقدیم کنند.‏ (‏لاو ۷:‏۱۱-‏۱۳،‏ ۱۶-‏۱۸‏)‏ آنان نه از روی اجبار،‏ بلکه از روی خواست قلبی و محبتی که به یَهُوَه داشتند این قربانی را تقدیم می‌کردند.‏ خدمت ما به یَهُوَه مانند قربانی رفاقت است.‏ زیرا ما با خواست قلبی خود به او خدمت می‌کنیم و به این شکل محبتمان را به او ابراز می‌نماییم.‏ ما با تمام وجود به یَهُوَه خدمت می‌کنیم زیرا او را از صمیم دل دوست داریم.‏ مطمئناً یَهُوَه از این که می‌بیند میلیون‌ها نفر از روی محبت به او خدمت می‌کنند و اصولش را دوست دارند،‏ بسیار خشنود است.‏ یَهُوَه نه تنها شاهد اعمال ماست،‏ بلکه از نیات و انگیزه‌های دل ما نیز آگاه است.‏ به راستی که این امر به ما دلگرمی می‌دهد!‏ برای مثال،‏ شاید شما پا به سن گذاشته‌اید و دیگر قادر نیستید به اندازهٔ دلخواهتان به یَهُوَه خدمت کنید.‏ در این صورت،‏ مطمئن باشید که یَهُوَه از محدودیت‌هایتان آگاه است و کاملاً درکتان می‌کند.‏ همچنین شاید فکر کنید که توانایی یا مهارت خاصّی ندارید که در خدمت به یَهُوَه استفاده کنید،‏ اما یَهُوَه همواره محبتی را می‌بیند که شما را برمی‌انگیزد تا با آنچه در توان دارید به او خدمت کنید.‏ اگر شما هر آنچه از دستتان برمی‌آید در خدمت به یَهُوَه انجام دهید،‏ او بسیار خشنود می‌شود.‏ ب۱۹/‏۱۱ ص ۲۲ ¶۹؛‏ ص ۲۳ ¶۱۱-‏۱۲

داشتن دیدگاهی صحیح نسبت به کار بسیار اهمیت دارد.‏ سلیمان پادشاه تحت الهام خدا چنین نوشت:‏ ‹برای هر امری زمانی است.‏› او در این باره به اموری همچون باغبانی،‏ ساختمان‌سازی،‏ گریه،‏ خنده،‏ ماتم و رقص اشاره کرد.‏ (‏جا ۳:‏۱-‏۸‏)‏ به‌وضوح می‌توان گفت که کار و استراحت،‏ دو بخش مهم زندگی ما انسان‌هاست.‏ عیسی دیدگاه صحیحی نسبت به این دو مورد داشت.‏ یک بار رسولان پس از موعظه‌ای طولانی مدت،‏ نزد عیسی بازگشتند.‏ آنان به‌قدری مشغول بودند که «حتی فرصت غذا خوردن هم نداشتند.‏» پس طبق آیهٔ امروز عیسی به آنان گفت که کمی استراحت کنند.‏ (‏مرق ۶:‏۳۰-‏۳۴‏)‏ عیسی و رسولانش همیشه قادر نبودند به اندازه‌ای که می‌خواهند استراحت کنند؛‏ با این حال،‏ عیسی به‌خوبی می‌دانست که آنان به استراحت نیاز دارند.‏ همهٔ ما باید وقتی را برای استراحت کنار بگذاریم.‏ همچنین گاه باید تغییری در برنامهٔ روزانه‌مان ایجاد کنیم.‏ ما با بررسی یکی از تدارکاتی که یَهُوَه برای اسرائیلیان باستان دیده بود،‏ به درستیِ این امر پی می‌بریم.‏ او از آنان خواسته بود که هر هفته روز سَبَّت را نگاه دارند.‏ ما امروزه تحت شریعت نیستیم،‏ اما می‌توانیم از این تدارک یَهُوَه،‏ نکات ارزشمندی بیاموزیم و دیدگاهمان را نسبت به کار و استراحت محک بزنیم.‏ ب۱۹/‏۱۲ ص ۳ ¶۶-‏۷

یَهُوَه وعده داده است که نیاز خادمان وفادارش را برآورده کند و نسبت به این وعده‌اش،‏ احساس مسئولیت می‌کند.‏ (‏مز ۳۱:‏۱-‏۳‏)‏ دوم این که،‏ یَهُوَه می‌داند اگر به نیازهای اعضای خانواده‌اش رسیدگی نکند،‏ باعث دلسردی و ناراحتی آنان می‌شود.‏ از این رو،‏ وعده داده است که به نیازهای مادی و روحانی آنان رسیدگی کند.‏ هیچ چیز نمی‌تواند مانع شود که یَهُوَه به وعده‌اش عمل کند!‏ (‏مت ۶:‏۳۰-‏۳۳؛‏ ۲۴:‏۴۵‏)‏ اگر به یاد داشته باشیم که چرا یَهُوَه به وعده‌هایش عمل می‌کند می‌توانیم در مشکلات اقتصادی به او اطمینان کنیم.‏ نمونهٔ مسیحیان قرن اول را در نظر بگیرید.‏ زمانی که جماعت اورشلیم با آزار و اذیت شدیدی روبرو شد،‏ «غیر از رسولان،‏ همهٔ شاگردان .‏ .‏ .‏ پراکنده شدند.‏» (‏اعما ۸:‏۱‏)‏ این واقعه،‏ مشکلات مالی زیادی برای آنان به همراه داشت.‏ احتمالاً مسیحیان،‏ خانه و شغلشان را از دست دادند.‏ اما یَهُوَه به حال خود رهایشان نکرد و آنان توانستند شادی خود را حفظ کنند.‏ (‏اعما ۸:‏۴؛‏ عبر ۱۳:‏۵،‏ ۶؛‏ یعقو ۱:‏۲،‏ ۳‏)‏ همان طور که یَهُوَه از آن مسیحیان وفادار حمایت کرد،‏ امروزه نیز از ما حمایت می‌کند.‏—‏مز ۳۷:‏۱۸،‏ ۱۹‏.‏ ب۲۰/‏۱ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۱۴-‏۱۵

زمانی که داوود از گوسفندان پدرش در برابر شیر و خرس محافظت کرد،‏ تشخیص داد که با کمک یَهُوَه بود که توانست آن حیوانات درنده را بکشد.‏ همچنین وقتی در نبرد با جُلیات پیروز شد،‏ برایش کاملاً واضح بود که یَهُوَه از او پشتیبانی کرده است.‏ (‏۱سمو ۱۷:‏۳۷‏)‏ بعدها نیز وقتی داوود از دست شائول پادشاه فرار کرد،‏ می‌دانست که با کمک یَهُوَه نجات یافته است.‏ (‏سرآغازِ مزمور ۱۸‏)‏ اگر داوود شخصی مغرور بود،‏ شاید فکر می‌کرد که او خود تمام این کارها را انجام داده است.‏ اما او فروتن بود و همواره کمک‌های یَهُوَه را در زندگی‌اش می‌دید.‏ ما چه درسی می‌آموزیم؟‏ ما علاوه بر درخواست کمک از یَهُوَه،‏ باید سعی کنیم که کمک‌های او را تشخیص دهیم.‏ اگر با فروتنی محدودیت‌هایمان را بپذیریم،‏ متوجه می‌شویم که تنها با کمک یَهُوَه می‌توانیم از عهدهٔ آنچه که خود قادر به انجامش نیستیم برآییم.‏ به این شکل،‏ هر بار که یَهُوَه کمکمان می‌کند،‏ رابطهٔ ما با او صمیمی‌تر می‌شود.‏ ب۱۹/‏۱۲ ص ۲۰ ¶۱۸-‏۱۹

دلایل بسیاری وجود دارد که نشان می‌دهد یَهُوَه برای ما ارزش فراوانی قائل است.‏ او هر یک از ما را به سمت خود جذب کرده و برای واکنش مثبتمان به پیام پادشاهی ارزش قائل شده است.‏ (‏یو ۶:‏۴۴‏)‏ زمانی که ما تصمیم گرفتیم به یَهُوَه نزدیک شویم،‏ او نیز به ما نزدیک شد.‏ (‏یعقو ۴:‏۸‏)‏ همچنین تعالیمی که به ما می‌دهد نشانگر این است که برایمان ارزش قائل است.‏ او از باطن هر یک از ما آگاه است و می‌داند که چگونه می‌توانیم پیشرفت کنیم.‏ به علاوه،‏ او از روی محبت،‏ ما را تأدیب می‌کند.‏ این دلایل به‌وضوح نشان می‌دهد که یَهُوَه برایمان ارزش بسیاری قائل است!‏ برخی داوود پادشاه را شخصی حقیر می‌دانستند.‏ اما او به‌خوبی می‌دانست که یَهُوَه دوستش دارد و حامی اوست.‏ این طرز فکر به داوود کمک کرد که با دیدگاهی صحیح با مشکلات روبرو شود.‏ (‏۲سمو ۱۶:‏۵-‏۷‏)‏ هنگامی که ما احساس بی‌ارزشی می‌کنیم یا با مشکلاتی روبرو می‌شویم،‏ یَهُوَه کمکمان می‌کند دیدگاه صحیحی نسبت به شرایط داشته باشیم و بتوانیم بر موانع غلبه کنیم.‏ (‏مز ۱۸:‏۲۷-‏۲۹‏)‏ زمانی که ما از حمایت یَهُوَه برخوردار باشیم،‏ هیچ چیز نمی‌تواند از شادی ما در خدمت به او بکاهد.‏—‏روم ۸:‏۳۱‏.‏ ب۲۰/‏۱ ص ۱۵ ¶۷-‏۸

جلسات مطالعه را با دعا آغاز کنید.‏ همان طور که می‌دانیم بهتر است جلسات مطالعه را با دعا آغاز کنیم و با دعا به پایان برسانیم.‏ بنابراین،‏ باید سعی کنیم که پس از چند هفته مطالعهٔ مرتب با شاگرد،‏ دعای آغازین و پایانی را به جلسات مطالعه بیفزاییم.‏ ما باید به شاگردمان کمک کنیم تا پی ببرد که تنها با کمک روح‌القدس می‌توانیم کلام خدا را درک کنیم.‏ برخی مبشّران برای برجسته ساختن اهمیت دعا،‏ از آیهٔ یعقوب ۱:‏۵ استفاده می‌کنند که می‌گوید:‏ «اگر کسی از شما محتاج حکمت است،‏ پیوسته آن را از خدا طلب کند.‏» سپس از شاگردشان می‌پرسند:‏ «چگونه می‌توانیم حکمت خدا را بطلبیم؟‏» احتمالاً او نیز به این نتیجه می‌رسد که برای دریافت حکمت یَهُوَه باید دعا کرد.‏ دعا کردن را به شاگردتان بیاموزید.‏ ما باید به شاگردمان اطمینان دهیم که یَهُوَه آمادهٔ شنیدن دعاهای خالصانهٔ اوست.‏ ما می‌توانیم به او توضیح دهیم که در دعاهای شخصی‌اش می‌تواند سفرهٔ دلش را برای یَهُوَه باز کند و احساساتی را ابراز کند که شاید نخواهد برای هیچ کس دیگری به زبان آورد.‏ او باید بداند که یَهُوَه از تمام افکار و نیات ما آگاه است.‏—‏مز ۱۳۹:‏۲-‏۴‏.‏ ب۲۰/‏۱ ص ۲ ¶۳؛‏ ص ۵ ¶۱۱-‏۱۲

این تصمیم یَهُوَه است که چه زمانی مسح‌شدگان را برگزیند.‏ (‏روم ۸:‏۲۸-‏۳۰‏)‏ یَهُوَه اولین مسح‌شدگان را پس از رستاخیز عیسی برگزید.‏ ظاهراً همهٔ مسیحیان وفادار قرن اول مسح‌شده بودند.‏ طی قرن‌ها بعد،‏ اکثر آنانی که ادعای مسیحیت می‌کردند،‏ پیرو عیسی نبودند.‏ با این حال،‏ طی آن سال‌ها یَهُوَه مسیحیان وفاداری را که تعدادشان اندک بود با روح خود مسح کرد.‏ طبق مَثَل عیسی،‏ آنان همچون گندم بودند که بین علف‌های هرز رشد می‌کند.‏ (‏مت ۱۳:‏۲۴-‏۳۰‏)‏ طی روزهای آخر نیز یَهُوَه باقی‌ماندهٔ ۱۴۴٬۰۰۰ نفر را برمی‌گزیند.‏ به‌راستی اگر یَهُوَه تصمیم بگیرد برخی از مسیحیان را درست پیش از پایان این دنیا با روح خود مسح کند،‏ کدام یک از ما می‌تواند حکمت او را زیر سؤال ببرد!‏ (‏روم ۹:‏۱۱‏)‏ ما باید مراقب باشیم که همچون کارگرانی که عیسی در یکی از مَثَل‌هایش به آنان اشاره کرد،‏ واکنش نشان ندهیم.‏ آنان تصمیم اربابشان را در خصوص کارگرانی که تنها ساعت آخر روز را کار کرده بودند،‏ زیر سؤال بردند.‏—‏مت ۲۰:‏۸-‏۱۵‏.‏ ب۲۰/‏۱ ص ۳۰ ¶۱۴

یَهُوَه می‌خواهد که خانواده‌اش شاد باشند.‏ با وجود مشکلات،‏ حتی اکنون هم دلایل بسیاری برای شادی داریم.‏ برای نمونه،‏ اطمینان داریم که پدر آسمانی‌مان ما را عمیقاً دوست دارد.‏ همین طور مایهٔ شادی ماست که شناختی دقیق از کتاب مقدّس،‏ کلام خدا کسب کرده‌ایم.‏ (‏ار ۱۵:‏۱۶‏)‏ در کنار آن عضوی از یک خانوادهٔ بی‌نظیریم؛‏ خانواده‌ای که یَهُوَه خدا،‏ معیارهای والایش و یکدیگر را دوست دارند.‏ (‏مز ۱۰۶:‏۴،‏ ۵‏)‏ همچنین امید روشن و استوارمان به آینده شادی‌مان را حفظ می‌کند،‏ چون اطمینان داریم پدر آسمانی‌مان زندگی‌ای بسیار زیباتر و بهتر برایمان در نظر دارد.‏ می‌دانیم که به‌زودی زمین را از شرارت پاک می‌کند و تحت پادشاهی او،‏ سراسر زمین به بهشتی فوق‌العاده مبدّل خواهد شد.‏ همچنین این امید زیبا که انسان‌هایی که در خواب مرگند رستاخیز خواهند یافت و در کنار عزیزانشان خواهند بود،‏ بسیار مایهٔ شادی و دلگرمی ماست.‏ (‏یو ۵:‏۲۸،‏ ۲۹‏)‏ به‌راستی چه دنیایی!‏ مهم‌تر از همه،‏ دانستن این که به‌زودی همه چه در آسمان و چه بر زمین،‏ یَهُوَه پدر پرمهرمان را آن گونه که شایستهٔ اوست جلال خواهند داد و پرستش خواهند کرد،‏ شادی بسیاری به ما می‌دهد.‏ ب۲۰/‏۲ ص ۱۳ ¶۱۵-‏۱۶

اگر شما مرتکب خطایی جدّی شدید،‏ آن را مخفی نگاه ندارید.‏ بلکه در دعایی صمیمانه به خطایتان اعتراف کنید.‏ به این شکل،‏ دیگر احساس گناه نخواهید کرد و به آرامش دست می‌یابید.‏ اما برای این که دوباره رابطه‌ای نزدیک با یَهُوَه برقرار کنید نباید تنها به دعا کردن اکتفا کنید.‏ تأدیب یَهُوَه را بپذیرید.‏ وقتی یَهُوَه ناتان نبی را برای آشکار ساختن گناه داوود پادشاه با بَتشِبَع فرستاد،‏ داوود سعی نکرد گناهش را توجیه کند یا آن را کم‌اهمیت جلوه دهد.‏ او فوراً اعتراف کرد که نه تنها بر علیه شوهر بَتشِبَع،‏ بلکه بدتر از آن بر علیه یَهُوَه گناه کرده است.‏ او تأدیب یَهُوَه را پذیرفت و یَهُوَه او را بخشید.‏ (‏۲سمو ۱۲:‏۱۰-‏۱۴‏)‏ اگر ما مرتکب خطایی جدّی شده‌ایم،‏ باید دربارهٔ آن با شبانانی که یَهُوَه منصوب کرده است صحبت کنیم.‏ (‏یعقو ۵:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ همچنین هرگز نباید در پی توجیه گناهمان باشیم.‏ هر چه زودتر تأدیب یَهُوَه را بپذیریم و هماهنگ با آن عمل کنیم،‏ زودتر می‌توانیم شادی و آرامش خود را بازیابیم.‏ ب۲۰/‏۲ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۷-‏۱۸

‏«ده تن» مظهر آنانی است که امید زندگی ابدی بر روی زمین را دارند.‏ این افراد می‌دانند که یَهُوَه آن «یهودی» یعنی مسح‌شدگان را برگزیده است و پرستش یَهُوَه در کنار آنان را مایهٔ افتخار خود می‌دانند.‏ برای آنانی که امید زندگی ابدی بر روی زمین را دارند،‏ ممکن نیست که بتوانند نام تک‌تک مسح‌شدگان روی زمین را بدانند.‏ پس چگونه می‌توانند به‌اصطلاح «همراه» آنان بروند؟‏ پاسخ این سؤال در آیهٔ روز آمده است.‏ توجه کنید که کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «ده تن .‏ .‏ .‏ دست به دامن یک یهودی شده،‏ خواهند گفت:‏ ‹بگذارید همراه شما بیاییم،‏ زیرا شنیده‌ایم که خدا با شماست.‏›» درست است که این آیه به یک یهودی اشاره می‌کند،‏ اما دو ضمیر بعدی به صورت جمع آمده است.‏ این بدین معنی است که یک یهودی،‏ تنها به یک شخص اشاره نمی‌کند؛‏ بلکه مظهر همهٔ مسح‌شدگان است.‏ «ده تن» یعنی آنانی که مسح نشده‌اند،‏ «همراه» مسح‌شدگان به یَهُوَه خدمت می‌کنند.‏ آنان مسح‌شدگان را پیشوای خود نمی‌دانند؛‏ زیرا می‌دانند که تنها عیسی مسیح پیشوایشان است.‏—‏مت ۲۳:‏۱۰‏.‏ ب۲۰/‏۱ ص ۲۶ ¶۱-‏۲

عیسی گفت که اگر همان گونه که او به ما محبت کرد،‏ ما نیز به یکدیگر محبت کنیم،‏ همه خواهند دانست که شاگردان او هستیم.‏ این گفتهٔ عیسی هم در قرن اول و هم در دنیای امروز صادق است.‏ بنابراین بسیار اهمیت دارد که صرف‌نظر از مشکلات و سختی‌ها به یکدیگر محبت ورزیم.‏ از خود بپرسید:‏ ‹از برادران و خواهرانی که علی‌رغم مشکلات و سختی‌ها به یکدیگر محبت می‌ورزند چه درسی می‌آموزم؟‏› همان طور که ما ناکاملیم،‏ هم‌ایمانانمان نیز ناکاملند.‏ از این رو،‏ گاه مشکل است که از صمیم دل به یکدیگر محبت ورزیم.‏ عیسی اهمیت برقراری صلح با هم‌ایمانی را که از ما آزرده‌خاطر است،‏ به‌خوبی نشان داد.‏ (‏مت ۵:‏۲۳،‏ ۲۴‏)‏ در واقع،‏ او بر این نکته تأکید کرد که اگر بخواهیم یَهُوَه را خشنود سازیم،‏ باید رابطهٔ خوبی با دیگران داشته باشیم.‏ وقتی یَهُوَه می‌بیند که ما برای برقراری صلح با هم‌ایمانمان تمام تلاشمان را می‌کنیم،‏ بسیار خشنود می‌گردد.‏ اما اگر از دیگران کینه به دل گیریم و برای برقراری صلح هیچ تلاشی نکنیم،‏ حتی پرستشمان نیز مورد تأیید یَهُوَه نخواهد بود.‏—‏۱یو ۴:‏۲۰‏.‏ ب۲۰/‏۳ ص ۲۴ ¶۱-‏۴

شیطان «پدر دروغ» است و از ابتدای تاریخ بشر،‏ انسان‌های بسیاری را فریب داده است.‏ (‏یو ۸:‏۴۴‏)‏ برخی دروغ‌های او شامل تعالیم غلط دربارهٔ مرگ و زندگیِ پس از مرگ است.‏ امروزه بسیاری از آداب و رسوم رایج در بین مردم،‏ نتیجهٔ ترس از ارواح مردگان است که بخشی از تعالیم شیطان می‌باشد.‏ چرا بسیاری از انسان‌ها فریب شیطان را خورده‌اند؟‏ ما طوری آفریده شده‌ایم که تا ابد زندگی کنیم و دوست نداریم طعم مرگ را بچشیم.‏ (‏جا ۳:‏۱۱‏)‏ در واقع،‏ ما مرگ را دشمن خود می‌دانیم.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۲۶‏)‏ شیطان که به‌خوبی از این امر آگاه است،‏ با سوءاستفاده از احساساتمان نسبت به مرگ،‏ ما را می‌فریبد.‏ شیطان با وجود تلاش‌هایش قادر نبوده است که حقیقت را دربارهٔ مرگ پنهان نگاه دارد.‏ امروزه بسیاری با تعالیم کتاب مقدّس دربارهٔ وضعیت مردگان و امید رستاخیز آشنا شده‌اند و آن را به دیگران اعلام می‌کنند.‏ (‏جا ۹:‏۵،‏ ۱۰؛‏ اعما ۲۴:‏۱۵‏)‏ این حقایق به ما دلگرمی می‌دهد و باعث می‌شود که ترس و ابهامی دربارهٔ وضعیت مردگان نداشته باشیم.‏ ب۱۹/‏۴ ص ۱۴ ¶۱؛‏ ص ۱۵ ¶۵-‏۶

یَهُوَه از گذشته تا به امروز پرستندگانش را دوست داشته و همواره آنان را دوست خواهد داشت.‏ او عدل و انصاف را نیز دوست می‌دارد.‏ (‏مز ۳۳:‏۵‏)‏ از این رو،‏ ما می‌توانیم از دو امر اطمینان داشته باشیم:‏ ۱)‏ زمانی که خادمان یَهُوَه مورد بی‌انصافی و بی‌عدالتی قرار می‌گیرند،‏ دل او نیز به درد می‌آید.‏ ۲)‏ او به ما وعده می‌دهد که روزی عدل و انصاف کاملاً برقرار می‌شود.‏ قوانینی که یَهُوَه به اسرائیلیان داد بر پایهٔ محبت بود.‏ آن قوانین،‏ انصاف و عدالت را برای همهٔ انسان‌ها حتی افراد بی‌دفاع و ضعیف به همراه داشت.‏ (‏تث ۱۰:‏۱۸‏)‏ این امر نشان می‌دهد که یَهُوَه تا چه حد به پرستندگانش توجه و علاقه دارد.‏ شریعت موسی در سال ۳۳ میلادی با تأسیس جماعت مسیحی پایان یافت.‏ در آن زمان،‏ شریعتی جدید یعنی شریعت مسیح به مسیحیان داده شد.‏ عیسی لیستی از قوانین برای پیروانش به قلم نیاورد،‏ بلکه به آنان فرامین،‏ دستورالعمل‌ها و اصولی داد که مطابق آن‌ها زندگی کنند.‏ «شریعت مسیح» شامل تمام تعالیمی است که عیسی به شاگردانش داد.‏ ب۱۹/‏۵ ص ۲ ¶۱-‏۳

همهٔ ما به دلگرمی نیاز داریم و این توانایی فوق‌العاده را نیز داریم که به دیگران دلگرمی دهیم.‏ برای مثال،‏ وقتی کودکی هنگام بازی زمین می‌خورد و زخمی می‌شود،‏ گریه‌کنان به طرف پدر یا مادرش می‌دود.‏ آنان نمی‌توانند زخم کودک را کاملاً مداوا کنند،‏ اما به او دلگرمی می‌دهند.‏ آنان با مهربانی سؤالاتی از او می‌پرسند،‏ اشک‌هایش را پاک می‌کنند،‏ او را در آغوش می‌گیرند،‏ دلداری‌اش می‌دهند و شاید با دارو و باند زخم فرزندشان را پانسمان کنند.‏ چیزی نمی‌گذرد که گریهٔ کودک قطع می‌شود و شاید حتی دوباره به بازی‌اش ادامه دهد.‏ به مرور زمان،‏ زخم‌هایش نیز مداوا می‌شود.‏ با این حال،‏ برخی کودکان دچار زخم‌های بسیار عمیق‌تری شده‌اند.‏ برخی از آنان مورد آزار جنسی قرار گرفته‌اند.‏ یک کودک ممکن است فقط یک مرتبه یا طی سال‌ها بارها مورد آزار جنسی قرار گیرد.‏ در هر صورت،‏ چنین عملی صدمات عاطفی شدیدی به شخص وارد می‌کند.‏ در برخی موارد،‏ شخص کودک‌آزار مجازات می‌شود.‏ اما در موارد دیگر،‏ شخص به سزای عملش نمی‌رسد.‏ حتی اگر چنین شخصی فوراً مجازات شود،‏ کودکی که مورد آزار جنسی قرار گرفته است ممکن است تا سال‌ها با مشکلات روحی روبرو باشد.‏ ب۱۹/‏۵ ص ۱۴ ¶۱-‏۲