دسامبر

اگر کنترل سخنانی که به زبان می‌آوریم از دستمان خارج شود،‏ ممکن است صدمات زیادی به بار آورد.‏ اگر برادر یا خواهری اطلاعاتی محرمانه داشته باشد،‏ ما چه واکنشی باید از خود نشان دهیم؟‏ برای مثال،‏ هم‌ایمانی را در نظر بگیرید که در کشوری که فعالیتمان ممنوع است زندگی می‌کند.‏ آیا دربارهٔ نحوهٔ انجام فعالیت‌های مسیحی در آن کشور،‏ از روی کنجکاوی از او سؤالاتی می‌پرسید؟‏ مطمئناً نیّت خوبی دارید و از روی محبت و علاقه به هم‌ایمانانتان،‏ چنین سؤالاتی می‌پرسید.‏ یا شاید دلیل سؤالاتتان این باشد که می‌خواهید با جزئیات بیشتری برایشان دعا کنید.‏ اما،‏ این درست زمانی است که باید سکوت کنیم.‏ اگر با سؤالاتمان شخصی را که اطلاعات محرمانه‌ای دارد تحت فشار بگذاریم،‏ نشان می‌دهیم که به او و همچنین به هم‌ایمانانی که به او اعتماد کرده‌اند محبتی نداریم.‏ هم‌ایمانانمان در کشورهایی که فعالیتمان ممنوع است با سختی‌هایی روبرویند و مطمئناً ما نمی‌خواهیم وضعیت آنان را سخت‌تر کنیم.‏ همچنین برادران و خواهرانی که برای خدمت به چنین کشورهایی فرستاده شده‌اند نباید دربارهٔ نحوهٔ انجام فعالیت‌های مسیحی آن کشورها با دیگران صحبت کنند.‏ ب۲۰/‏۳ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۱۱-‏۱۲

مرگ بخشی از مقصود یَهُوَه برای بشر نبود.‏ اگر آدم و حوّا می‌خواستند تا ابد زندگی کنند باید مطیع یَهُوَه می‌ماندند.‏ یَهُوَه تنها فرمان داده بود:‏ «از درخت شناخت نیک و بد زنهار نخوری،‏ زیرا روزی که از آن بخوری به‌یقین خواهی مرد.‏» (‏پیدا ۲:‏۱۶،‏ ۱۷‏)‏ اما شیطان از طریق ماری به حوّا سخنان آیهٔ امروز را گفت.‏ متأسفانه حوّا گفتهٔ شیطان را باور کرد و از آن میوه خورد.‏ شوهرش نیز چنین کرد.‏ (‏پیدا ۳:‏۶‏)‏ به این شکل،‏ گناه و مرگ وارد زندگی بشر شد.‏ (‏روم ۵:‏۱۲‏)‏ درست همان طور که یَهُوَه گفته بود،‏ آدم و حوّا مردند.‏ اما شیطان همچنان به دروغ گفتن دربارهٔ مرگ ادامه داد و دروغ‌های دیگری نیز در این باره ترویج داد.‏ یکی از آنان این است که پس از مرگ،‏ جسم از بین می‌رود اما بخشی از وجود انسان در عالمی دیگر به زندگی ادامه می‌دهد.‏ دروغ‌های متفاوت شیطان دربارهٔ مرگ،‏ تا به امروز بسیاری را فریب داده است.‏—‏۱تیمو ۴:‏۱‏.‏ ب۱۹/‏۴ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۳-‏۴

کودکان نمی‌توانند همچون بزرگسالان فکر کنند،‏ استدلال کنند و خطرات احتمالی را تشخیص دهند.‏ از این رو،‏ شخص کودک‌آزار به‌راحتی می‌تواند آنان را فریب دهد.‏ او با دروغ‌هایی مخرّب کودک را می‌فریبد.‏ برای مثال،‏ او کودک را مقصر می‌داند،‏ همچنین به او می‌گوید که نباید دربارهٔ کودک‌آزاری با کسی صحبت کند،‏ یا اگر چنین کند،‏ کسی حرفش را باور نمی‌کند.‏ یا شاید کودک را قانع سازد که برقراری رابطهٔ جنسی بین آنان نوعی ابراز محبت است و کاملاً طبیعی می‌باشد.‏ چنین دروغ‌هایی طرز فکر کودک را تخریب می‌کند و شاید سال‌ها طول بکشد تا به حقیقت پی ببرد.‏ چنین کودکی ممکن است تا سال‌ها خود را ناپاک و بی‌ارزش بداند و احساس کند که لیاقت محبت دیگران را ندارد.‏ جای تعجب نیست که آزار جنسی کودکان،‏ صدمات درازمدتی به آنان وارد می‌کند.‏ ما در روزهای آخر زندگی می‌کنیم؛‏ روزهایی که مردم «بی‌عاطفه» شده‌اند و ‹شریران و شیّادان روزبه‌روز بدتر می‌شوند.‏›—‏۲تیمو ۳:‏۱-‏۵،‏ ۱۳‏.‏ ب۱۹/‏۵ ص ۱۵ ¶۷-‏۸

عیسی چگونه به دیگران تعلیم می‌داد؟‏ یک روش،‏ سخنانی بود که او به زبان می‌آورد.‏ سخنان او قدرت زیادی داشت،‏ زیرا شامل حقایقی دربارهٔ خدا،‏ مقصود زندگی و همچنین پادشاهی خدا بود که سرانجام به رنج و مصیبت انسان‌ها پایان می‌دهد.‏ (‏لو ۲۴:‏۱۹‏)‏ روش دیگر،‏ نمونه‌ای بود که عیسی از خود بجا می‌گذاشت.‏ او با نحوهٔ زندگی خود به شاگردانش نشان داد که چگونه باید زندگی کنند.‏ (‏یو ۱۳:‏۱۵‏)‏ عیسی چه زمانی به دیگران تعلیم می‌داد؟‏ او در طول خدمت زمینی خود به شاگردانش تعالیمی داد.‏ (‏مت ۴:‏۲۳‏)‏ همچنین پس از رستاخیز خود،‏ به پیروانش تعلیم داد.‏ برای مثال،‏ او به جمعیتی بزرگ که احتمالاً بیش از ۵۰۰ نفر بودند ظاهر شد و به آنان فرمان داد که ‹شاگرد بسازند.‏› (‏مت ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰؛‏ ۱قر ۱۵:‏۶‏)‏ به علاوه،‏ او به عنوان سر جماعت مسیحی،‏ از آسمان نیز دستورالعمل‌های لازم را به شاگردانش می‌داد.‏ برای مثال،‏ حدود سال ۹۶ میلادی،‏ او یوحنای رسول را هدایت کرد تا مسیحیان مسح‌شده را تشویق کند و پندهای لازم را به آنان بدهد.‏—‏کول ۱:‏۱۸؛‏ مکا ۱:‏۱‏.‏ ب۱۹/‏۵ ص ۳ ¶۴-‏۵

امروزه،‏ بسیاری از مردم برای امرار معاش باید سخت کار کنند.‏ بسیاری از برادران ما نیز مجبورند ساعات بسیاری کار کنند تا نیازهای اساسی زندگی را فراهم نمایند.‏ عدهٔ زیادی نیز ساعات بی‌شماری را صرف رفت‌وآمد به محل کار می‌کنند.‏ بسیاری برای تأمین نیازهای خانواده،‏ کارهای سخت فیزیکی انجام می‌دهند.‏ این برادران و خواهران سخت‌کوش پس از یک روز کاری بسیار خسته می‌شوند.‏ بنابراین،‏ بسیاری از آنان دیگر رمقی برای مطالعه کردن ندارند.‏ با این حال،‏ واقعیت این است که برای مطالعهٔ کلام خدا و نشریات مسیحی باید وقت کنار بگذاریم.‏ در واقع رابطه‌مان با یَهُوَه و دستیابی به زندگی جاودان،‏ به این امر بستگی دارد.‏ (‏۱تیمو ۴:‏۱۵‏)‏ برخی مسیحیان،‏ صبح‌ها زودتر بیدار می‌شوند و هنگامی که خانه هنوز ساکت است و فکرشان تازه است مطالعه می‌کنند.‏ برخی دیگر در پایان روز چند دقیقه را به مطالعه و تعمّق اختصاص می‌دهند.‏ ب۱۹/‏۵ ص ۲۶ ¶۱-‏۲

چنین تغییراتی نه یک‌شبه حاصل می‌شود و نه خودبه‌خود!‏ حتی اگر ایجاد چنین تغییراتی سال‌ها طول بکشد،‏ ما باید «تمام تلاش» خود را بکنیم.‏ (‏۲پطر ۱:‏۵‏)‏ مدت زمانی که به یَهُوَه خدمت می‌کنیم عامل این تغییرات نیست،‏ بلکه ما باید خود تمام تلاشمان را بکنیم تا این تغییرات را ایجاد کنیم.‏ در ادامه چند مورد را بررسی می‌کنیم که در این زمینه به ما کمک می‌کند.‏ اولین راه بسیار مهم،‏ دعا کردن است.‏ ما باید همچون مزمورنویس دعا کنیم که گفت:‏ «خدایا،‏ دلی طاهر در من بیافرین،‏ و روحی استوار در من تازه بساز.‏» (‏مز ۵۱:‏۱۰‏)‏ ما باید در دعا اذعان کنیم که می‌خواهیم طرز فکر اشتباهمان را تغییر دهیم و از یَهُوَه کمک بخواهیم.‏ دومین راه حیاتی،‏ تعمّق کردن است.‏ هر روز هنگامی که کتاب مقدّس را با دقت می‌خوانیم باید بر آنچه می‌خوانیم تعمّق کنیم تا تشخیص دهیم چه افکار و احساساتی را باید در خود تغییر دهیم.‏ (‏مز ۱۱۹:‏۵۹؛‏ عبر ۴:‏۱۲؛‏ یعقو ۱:‏۲۵‏)‏ ما باید تمایلات اشتباهی را که ممکن است ما را به سمت طرز فکر دنیا و فلسفه‌های انسانی بکشاند تشخیص دهیم.‏ همچنین باید با خود روراست باشیم،‏ نقاط ضعف‌مان را توجیه نکنیم و برای برطرف کردن آن‌ها سخت تلاش کنیم.‏ ب۱۹/‏۶ ص ۸ ¶۱؛‏ ص ۱۰ ¶۱۰؛‏ ص ۱۲ ¶۱۱-‏۱۲

زمانی را برای انجام تصمیمتان تعیین کنید و آن را تغییر ندهید.‏ هرگز با خود نگویید که در زمانی مناسب تصمیمم را عملی می‌کنم،‏ چرا که آن زمان مناسب هرگز نخواهد رسید!‏ (‏جا ۱۱:‏۴‏)‏ مراقب باشید که وقت و انرژی خود را صرف امور کم‌اهمیت‌تر نکنید؛‏ طوری که دیگر نتوانید به امور پراهمیت‌تر برسید.‏ (‏فیلیپ ۱:‏۱۰‏)‏ تا جای امکان،‏ زمانی را به انجام کارهایتان اختصاص دهید که چیزی باعث حواس‌پرتی‌تان نشود.‏ به دیگران نیز بگویید که نیاز دارید کمی تمرکز کنید.‏ همچنین می‌توانید تلفن خود را خاموش کنید و چک کردن ایمیل و شبکه‌های اجتماعی را به زمان دیگری موکول نمایید.‏ بر نتیجهٔ تصمیمتان تمرکز کنید.‏ نتیجهٔ تصمیم شما همچون مقصد یک سفر است.‏ اگر واقعاً بخواهید به مقصد برسید،‏ با وجود موانعی که طی مسیر با آن مواجه می‌شوید،‏ همچنان به راهتان ادامه می‌دهید؛‏ حتی اگر لازم باشد،‏ مسیرتان را نیز تغییر می‌دهید.‏ به طور مشابه،‏ اگر بر نتیجهٔ تصمیماتتان تمرکز کنید،‏ هنگام روبرو شدن با موانع،‏ به‌راحتی دست از تلاش نمی‌کشید.‏—‏غلا ۶:‏۹‏.‏ ب۱۹/‏۱۱ ص ۳۰ ¶۱۷-‏۱۸

مهم‌ترین انگیزه برای تعمید گرفتن چیست؟‏ شما با مطالعهٔ عمیق کتاب مقدّس،‏ شناخت خوبی از یَهُوَه،‏ شخصیت و طرز فکر او کسب کرده‌اید.‏ چنین شناختی آتش محبت به یَهُوَه را در دلتان روشن کرده است.‏ در واقع،‏ همین محبت باید مهم‌ترین انگیزهٔ شما برای تعمید گرفتن باشد.‏ دلیل دیگر تعمید شما،‏ حقایقی است که از کتاب مقدّس آموخته و پذیرفته‌اید.‏ به فرمان عیسی در مورد شاگردسازی فکر کنید.‏ (‏مت ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰‏)‏ طبق گفتهٔ عیسی،‏ باید «به نام پدر و پسر و روح‌القدس» تعمید گرفت.‏ منظور او از این گفته چه بود؟‏ شما باید با تمام وجود به حقایق کتاب مقدّس دربارهٔ یَهُوَه،‏ پسرش عیسی و روح‌القدس ایمان داشته باشید.‏ این حقایق بسیار پرقدرت است و می‌تواند تأثیر بسزایی بر شما بگذارد.‏ ب۲۰/‏۳ ص ۹ ¶۸-‏۹

یَهُوَه با فرستادن فرشتگانش،‏ نه تنها به لوط هشدار داد،‏ بلکه به او کمک کرد که از نابودی نجات یابد.‏ (‏پیدا ۱۹:‏۱۲-‏۱۴،‏ ۱۷‏)‏ به طور مشابه،‏ اگر می‌بینیم که عمل هم‌ایمانی به مشکلاتی جدّی می‌انجامد،‏ می‌توانیم به او هشدار دهیم.‏ اگر هم‌ایمانمان در به‌کارگیری اصول کتاب مقدّس درنگ کند،‏ باید از خود صبر و بردباری نشان دهیم.‏ در واقع،‏ ما باید همچون دو فرشتهٔ یَهُوَه عمل کنیم؛‏ یعنی نباید از کمک به هم‌ایمانمان ناامید شویم.‏ بلکه باید همواره به دنبال راه‌هایی باشیم که در عمل به او کمک کنیم.‏ (‏۱یو ۳:‏۱۸‏)‏ ما نیز می‌توانیم به‌اصطلاح دست هم‌ایمانمان را بگیریم و کمکش کنیم که اصول کتاب مقدّس را به کار گیرد.‏ یَهُوَه بر ناکاملی‌های لوط تمرکز نکرد.‏ بعدها پِطرُس رسول تحت الهام خدا،‏ لوط را شخصی درستکار خواند.‏ جای خوشحالی است که یَهُوَه همواره از خطاهایمان چشم‌پوشی می‌کند!‏ (‏مز ۱۳۰:‏۳‏)‏ آیا ما نیز می‌توانیم دیدگاهی را که یَهُوَه به لوط داشت در خود پرورش دهیم؟‏ اگر همواره بر خصوصیات خوب برادران و خواهرانمان تمرکز کنیم،‏ با آنان صبورانه برخورد خواهیم کرد.‏ به این شکل،‏ آنان نیز کمک ما را راحت‌تر قبول می‌کنند.‏ ب۱۹/‏۶ ص ۲۱ ¶۶-‏۷

اگر فعالیت شاهدان یَهُوَه در کشور شما ممنوع شود،‏ شاید با خود فکر کنید که باید به کشور دیگری نقل‌مکان کنید تا بتوانید آزادانه به یَهُوَه خدمت کنید.‏ این یک تصمیم شخصی است و هیچ کس نمی‌تواند برای شما چنین تصمیمی بگیرد.‏ در این زمینه می‌توان نمونهٔ مسیحیان قرن اول را در نظر گرفت که مورد آزار و اذیت قرار گرفتند.‏ پس از این که مخالفان،‏ استیفان را سنگسار کردند و کشتند،‏ شاگردان عیسی از اورشلیم به سراسر یهودیه،‏ سامره و حتی فینیقیه،‏ قبرس و اَنطاکیه که دورتر بود نقل‌مکان کردند.‏ (‏مت ۱۰:‏۲۳؛‏ اعما ۸:‏۱؛‏ ۱۱:‏۱۹‏)‏ با این حال،‏ زمانی که آزار و اذیت‌ها در قرن اول بار دیگر به اوج خود رسید،‏ پولُس رسول تصمیم گرفت در منطقه‌ای که فعالیت موعظه ممنوع شده بود بماند.‏ به این شکل،‏ او جانش را به خطر انداخت تا خبر خوش را اعلام کند و برادرانی را که شدیداً مورد آزار و اذیت بودند تقویت نماید.‏ (‏اعما ۱۴:‏۱۹-‏۲۳‏)‏ ما از این گزارشات چه می‌آموزیم؟‏ این مسئولیت سرپرست خانواده است که تصمیم بگیرد آیا می‌خواهند به کشور دیگری نقل‌مکان کنند یا خیر.‏ او پیش از تصمیم‌گیری باید به یَهُوَه دعا کند،‏ شرایط خانواده‌اش را به‌دقت بررسی نماید و در نظر بگیرد که جابه‌جایی چه تأثیرات مثبت و منفی‌ای بر خانواده می‌گذارد.‏ ما نباید دیگران را به خاطر تصمیمشان قضاوت کنیم.‏ ب۱۹/‏۷ ص ۱۰ ¶۸-‏۹

عیسی به ما چنین فرمان داد:‏ «بروید و از مردمِ همهٔ قوم‌ها شاگرد بسازید.‏» (‏مت ۲۸:‏۱۹‏)‏ همچنین،‏ علاوه بر این که تعالیم عیسی را به شاگردمان می‌آموزیم،‏ باید به او کمک کنیم تا به عنوان یک مسیحی حقیقی،‏ زندگی‌اش را با آن تعالیم هماهنگ سازد.‏ همچنان که شاگردمان تلاش می‌کند اصول کتاب مقدّس را به کار گیرد،‏ باید صبورانه به او کمک کنیم.‏ برخی تنها در طول چند ماه می‌توانند طرز فکر و نحوهٔ زندگی‌شان را تغییر دهند،‏ اما برخی دیگر به زمان بیشتری نیاز دارند.‏ تجربهٔ میسیونری در پرو،‏ فواید صبر و حوصله در فعالیت شاگردسازی را نشان می‌دهد.‏ آن میسیونر می‌گوید:‏ «دو کتاب را با شخصی به نام رائول مطالعه کرده بودم.‏ با این حال،‏ او با مشکلاتی جدّی روبرو بود.‏ او با همسرش مشکل داشت،‏ زیاد فحش می‌داد و فرزندانش به دلیل بدرفتاری او،‏ احترامی برایش قائل نبودند.‏ اما رائول مرتباً در جلسات شرکت می‌کرد.‏ بنابراین،‏ من همچنان به او و خانواده‌اش کمک می‌کردم.‏ تا این که سه سال پس از اولین دیدار ما،‏ او برای تعمید واجد شرایط شد.‏» ب۱۹/‏۷ ص ۱۴ ¶۳؛‏ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۵-‏۱۷

پولُس در چه شرایطی نامه‌اش را به جماعت فیلیپیان نوشت؟‏ او در روم در حبس خانگی بود و نمی‌توانست آزادانه خبر خوش را موعظه کند.‏ با این حال،‏ به آنانی که به دیدنش می‌رفتند موعظه می‌کرد و به جماعات دیگر نامه می‌نوشت.‏ پولُس می‌دانست که باید همچون عیسی تا به آخر تلاش کند.‏ از این رو،‏ زندگی مسیحیان را به مسابقهٔ دو تشبیه کرد.‏ (‏۱قر ۹:‏۲۴-‏۲۷‏)‏ دوندگان در طول مسابقه بر خط پایان تمرکز می‌کنند و اجازه نمی‌دهند هیچ چیز تمرکزشان را بر هم زند.‏ برای مثال،‏ شاید دوندگان در مسیری بدوند که اطرافشان فروشگاه‌های مختلف و چیزهای دیگری وجود داشته باشد که ممکن است تمرکزشان را بر هم زند.‏ مطمئناً دونده‌ای که هدفش برنده شدن است،‏ هرگز برای دیدن اجناس پشت ویترین توقف نمی‌کند!‏ ما نیز در مسابقهٔ زندگی باید از هر آنچه تمرکزمان را بر هم می‌زند دوری کنیم.‏ اگر همچون پولُس سخت تلاش کنیم و همواره بر هدفمان چشم بدوزیم،‏ مطمئناً به پاداش دست می‌یابیم.‏ ب۱۹/‏۸ ص ۳ ¶۴؛‏ ص ۴ ¶۷

وقتی ما زندگی‌مان را با معیارهای یَهُوَه هماهنگ می‌سازیم،‏ شاید روش جدید زندگی‌مان برای خانواده‌مان قابل قبول نباشد.‏ اغلب،‏ اولین تغییری که آنان در ما می‌بینند این است که دیگر در اعیاد مذهبی و فعالیت‌های سیاسی شرکت نمی‌کنیم.‏ از این رو،‏ شاید برخی از آنان دلخور شوند.‏ (‏مت ۱۰:‏۳۵،‏ ۳۶‏)‏ اما نباید فکر کنیم که آنان هرگز تغییر نخواهند کرد.‏ اگر از کمک به آنان دست بکشیم،‏ مانند این است که فکر کنیم آنان لیاقت دستیابی به حیات جاودان را ندارند.‏ یَهُوَه اختیار چنین قضاوتی را به عیسی داده است نه به ما!‏ (‏یو ۵:‏۲۲‏)‏ اما اگر از خود صبر نشان دهیم،‏ شاید اعضای خانواده‌مان پس از مدتی به پیام کتاب مقدّس علاقه‌مند شوند.‏ ما حتی زمانی که با سختی مواجه می‌شویم باید با قاطعیت و سنجیدگی عمل کنیم.‏ (‏۱قر ۴:‏۱۲ب‏)‏ اعضای خانوادهٔ ما به زمان نیاز دارند تا پی ببرند که خدمت به یَهُوَه تا چه حد برای ما اهمیت دارد.‏ ب۱۹/‏۸ ص ۱۷ ¶۱۰،‏ ۱۳؛‏ ص ۱۸ ¶۱۴

‏«وقتی به مشکلی که در گذشته پشت سر گذاشته‌ام فکر می‌کنم،‏ متوجه می‌شوم که خودم به تنهایی هرگز نمی‌توانستم با آن کنار بیایم.‏» آیا شما نیز تا کنون با خود چنین اندیشیده‌اید؟‏ بسیاری از ما تجربهٔ مشابهی داشته‌ایم.‏ شاید وقتی فکر می‌کنید که چگونه در گذشته با بیماری‌ای وخیم یا مرگ عزیزی کنار آمده‌اید،‏ متوجه می‌شوید که فقط با «قدرت فوق‌العادهٔ» روح‌القدس یَهُوَه توانسته‌اید در آن سختی‌ها پایدار بمانید.‏ (‏۲قر ۴:‏۷-‏۹‏)‏ ما برای مقابله با تأثیرات این دنیای شریر نیز به روح‌القدس نیاز داریم.‏ (‏۱یو ۵:‏۱۹‏)‏ به علاوه باید با «لشکرهایی از ارواح شریر» بجنگیم.‏ (‏افس ۶:‏۱۲‏)‏ روح‌القدس یَهُوَه به ما قوّت لازم را می‌دهد تا با وجود سختی‌ها بتوانیم مسئولیت‌هایمان را به انجام رسانیم.‏ پولُس رسول علی‌رغم مشکلاتش همواره به یَهُوَه خدمت می‌کرد؛‏ چرا که او بر «قدرت مسیح» تکیه می‌کرد.‏—‏۲قر ۱۲:‏۹‏.‏ ب۱۹/‏۱۱ ص ۸ ¶۱-‏۳

کتاب مقدّس تنها منبع موثقی است که آنچه را که عیسی برای شما کرده است توضیح می‌دهد.‏ به عیسی محبت ورزید تا محبتتان به یَهُوَه نیز افزایش یابد.‏ خصوصیات یَهُوَه کاملاً در شخصیت عیسی آشکار است.‏ بنابراین،‏ هر چه بیشتر عیسی را بشناسید،‏ بیشتر با طرز فکر یَهُوَه آشنا می‌شوید و ارزش بیشتری برای او قائل خواهید شد.‏ به حس دلسوزی عیسی نسبت به فقیران،‏ بیماران و ضعیفان که از دید دیگران حقیر شمرده می‌شدند فکر کنید.‏ همچنین به این فکر کنید که به‌کارگیری پندهای مفید عیسی چه تغییرات مثبتی در زندگی‌تان ایجاد خواهد کرد.‏ (‏مت ۵:‏۱-‏۱۱؛‏ ۷:‏۲۴-‏۲۷‏) تعمّق بر این موضوع که عیسی جانش را داد تا امکان بخشش گناهانتان را فراهم سازد،‏ احتمالاً محبتتان را به او افزایش می‌دهد.‏ (‏مت ۲۰:‏۲۸‏)‏ وقتی پی می‌برید که او جانش را برای شخص شما فدا کرد،‏ شاید بر آن شوید که توبه کنید و بخشش یَهُوَه را بطلبید.‏ (‏اعما ۳:‏۱۹،‏ ۲۰؛‏ ۱یو ۱:‏۹‏)‏ هر چه محبتتان به یَهُوَه و عیسی افزایش یابد،‏ بیشتر برانگیخته می‌شوید تا با آنانی که چنین محبتی دارند معاشرت کنید.‏ ب۲۰/‏۳ ص ۵-‏۶ ¶۱۰-‏۱۲

شاید برادری فکر کند که بهتر از دیگران می‌تواند از عهدهٔ مسئولیتی خاص برآید.‏ یا شاید خواهری با خود بگوید،‏ ‹شوهر من می‌تواند این مسئولیت را خیلی بهتر از دیگران انجام دهد.‏› فروتنی باعث می‌شود که از چنین افکاری دوری کنیم.‏ ما می‌توانیم از نمونهٔ موسی سرمشق گیریم.‏ او برای مسئولیتش یعنی هدایت قوم اسرائیل،‏ ارزش فراوانی قائل بود.‏ اما وقتی یَهُوَه بخشی از وظایف موسی را به دیگران واگذار کرد،‏ او چه واکنشی نشان داد؟‏ او به آنان حسادت نورزید.‏ (‏اعد ۱۱:‏۲۴-‏۲۹‏)‏ موسی با فروتنی اجازه داد که دیگران در حل و فصل مشکلات قوم اسرائیل به او کمک کنند.‏ (‏خرو ۱۸:‏۱۳-‏۲۴‏)‏ به این شکل،‏ اسرائیلیان نیز از خدمات بهتری برخوردار شدند.‏ واکنش موسی نشان داد که نیازهای قوم اسرائیل برایش بسیار مهم‌تر از داشتن مسئولیت‌های بیشتر بود.‏ به راستی که چه نمونهٔ خوبی برای ما!‏ اگر بخواهیم در خدمت به یَهُوَه مفید واقع شویم،‏ باید به یاد داشته باشیم که فروتنی ما بسیار بیشتر از توانایی‌هایمان برای او اهمیت دارد.‏ ب۱۹/‏۹ ص ۵-‏۶ ¶۱۳-‏۱۴

ما نمی‌دانیم حکومت‌ها به چه دلیلی به بابِل بزرگ حمله می‌کنند.‏ شاید با خود بگویند که ادیان باعث ایجاد تفرقه شده‌اند و مدام در سیاست دخالت می‌کنند.‏ یا شاید با خود فکر کنند که سازمان‌های مذهبی مال و اموال زیادی تصاحب کرده‌اند.‏ (‏مکا ۱۸:‏۳،‏ ۷‏)‏ البته باید در نظر داشت که تمام اعضای ادیان کاذب در این حمله نابود نخواهند شد.‏ بلکه هدف حکومت‌ها برکناری سازمان‌های مذهبی است.‏ پس از برکناری این سازمان‌ها،‏ احتمالاً اعضای سابقشان پی می‌برند که رهبرانشان به وعده‌های خود عمل نکرده‌اند.‏ از این رو،‏ آن سازمان‌ها را ترک می‌کنند.‏ کتاب مقدّس اشاره نمی‌کند که نابودی ادیان کاذب دقیقاً چه مدت به طول می‌انجامد.‏ با این حال،‏ ما به‌خوبی می‌دانیم که این نابودی در زمانی کوتاه صورت می‌گیرد.‏ (‏مکا ۱۸:‏۱۰،‏ ۲۱‏)‏ به علاوه،‏ یَهُوَه وعده داده است که مدت زمان مصیبت عظیم را ‹کوتاه می‌کند› تا دین حقیقی و ‹برگزیدگانش› از نابودی نجات یابند.‏—‏مرق ۱۳:‏۱۹،‏ ۲۰‏.‏ ب۱۹/‏۱۰ ص ۱۵ ¶۴-‏۵

شاید برخی مادران در محیطی بزرگ شده‌اند که والدینشان اغلب عصبانی می‌شدند و به تندی با آنان صحبت می‌کردند.‏ بنابراین،‏ چنین مادرانی شاید فکر کنند که باید به روش مشابهی فرزندان خود را تربیت کنند.‏ حتی پس از آشنایی با حقیقت،‏ شاید برایشان مشکل باشد که با حفظ آرامش و بردباری با فرزندانشان رفتار کنند؛‏ به‌خصوص وقتی خسته هستند و فرزندانشان مطابق میل آنان رفتار نمی‌کنند.‏ (‏افس ۴:‏۳۱‏)‏ مادران در چنین شرایطی باید بیش از پیش در دعا از یَهُوَه کمک بخواهند.‏» (‏مز ۳۷:‏۵‏)‏ برای برخی از مادران مشکل است که محبتشان را به فرزندانشان ابراز کنند.‏ شاید آنان در خانواده‌هایی بزرگ شده‌اند که والدینشان رابطه‌ای گرم و صمیمی با آنان نداشته‌اند.‏ اگر شما در چنین شرایطی بزرگ شده‌اید،‏ لزوماً نباید اشتباه والدینتان را تکرار کنید.‏ مادری که می‌خواهد مطیع یَهُوَه باشد،‏ باید یاد بگیرد که چگونه محبتش را به فرزندش ابراز کند.‏ او بدین منظور باید تغییراتی اساسی ایجاد کند.‏ شاید ایجاد چنین تغییراتی برای یک مادر مشکل باشد،‏ اما ارزشش را دارد.‏ زیرا هم به خود و هم به خانواده‌اش فایده می‌رساند.‏ ب۱۹/‏۹ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۹-‏۲۰

اگر شخصی در کنار پرستش یَهُوَه،‏ وقت و انرژی زیادی را صرف ثروت‌اندوزی کند،‏ گویی می‌خواهد به دو ارباب خدمت کند.‏ بنابراین نمی‌توان گفت که چنین شخصی خود را کاملاً به یَهُوَه وقف کرده است و تنها او را می‌پرستد.‏ در اواخر قرن اول،‏ اعضای جماعت لائودیکیه به خود می‌بالیدند و چنین می‌گفتند:‏ «ثروتمندم و مال بسیار اندوخته‌ام و به هیچ چیز نیاز ندارم.‏» اما آنان در نظر یَهُوَه و عیسی افرادی ‹بیچاره،‏ اسف‌انگیز،‏ فقیر،‏ کور و برهنه› بودند.‏ دلیل این که عیسی آنان را سرزنش کرد،‏ ثروتمند بودنشان نبود،‏ بلکه عشقشان به مادیات بود.‏ عشق آنان به مادیات،‏ به رابطه‌شان با یَهُوَه صدمه زده بود.‏ (‏مکا ۳:‏۱۴-‏۱۷‏)‏ اگر ما دریابیم که عشق به مادیات در فکرمان رخنه کرده است،‏ باید فوراً طرز فکرمان را اصلاح کنیم.‏ (‏۱تیمو ۶:‏۷،‏ ۸‏)‏ در غیر این صورت،‏ علاوه بر یَهُوَه،‏ به مادیات نیز عشق می‌ورزیم و دیگر پرستشمان مورد قبول یَهُوَه نخواهد بود.‏ او می‌خواهد که ما «با تمامی دل» دوستش بداریم.‏—‏مرق ۱۲:‏۳۰‏.‏ ب۱۹/‏۱۰ ص ۲۷ ¶۵-‏۶

واژهٔ یونانی‌ای که در این آیه «هدایت» ترجمه شده است،‏ به طور تحت‌اللفظی به معنی «رانده شدن» است.‏ لوقا نیز در کتاب اعمال،‏ از این واژهٔ یونانی برای توصیف کشتی‌ای استفاده کرد که توسط باد ‹رانده می‌شود.‏› (‏اعما ۲۷:‏۱۵‏)‏ مطابق گفتهٔ یکی از محققان کتاب مقدّس،‏ پِطرُس از «استعاره‌ای جالب دربارهٔ دریانوردی» استفاده کرد.‏ در واقع،‏ منظور پِطرُس این بود که همان طور که یک کشتی تحت تأثیر باد به سمت مقصدش رانده یا هدایت می‌شود،‏ نویسندگان کتاب مقدّس نیز تحت تأثیر روح‌القدس یَهُوَه برای انجام مسئولیتشان هدایت می‌شدند.‏ آن محقق همچنین گفت که «نویسندگان کتاب مقدّس همچون کشتی‌ای با بادبان‌های گشوده هستند.‏» آن نویسندگان آماده بودند که با هدایت روح‌القدس خدمتشان را به انجام رسانند.‏ یَهُوَه آن «باد مساعد» یا روح‌القدس را فراهم کرد و آنان هماهنگ با آن عمل کردند.‏ همان طور که بادی مساعد،‏ کشتی را در دریایی توفانی هدایت می‌کند و به مقصد می‌رساند،‏ روح‌القدس نیز در توفان مشکلاتمان ما را هدایت می‌کند که به سمت دنیای جدیدی که یَهُوَه وعده داده است،‏ به پیش رویم.‏ ب۱۹/‏۱۱ ص ۹ ¶۷-‏۹

گاه مشکلات سبب دلسردی ما می‌شود.‏ درست است که نباید مشکلاتمان را نادیده بگیریم،‏ اما اگر فقط بر آن‌ها تمرکز کنیم،‏ ممکن است وعده‌های زیبای یَهُوَه را فراموش کنیم.‏ (‏مکا ۲۱:‏۳،‏ ۴‏)‏ یأس و دلسردی می‌تواند انرژی‌مان را بگیرد و حتی سبب شود که خدمت به یَهُوَه را کنار بگذاریم.‏ نمونهٔ خواهری را در آمریکا در نظر بگیرید که شوهرش به بیماری وخیمی مبتلاست.‏ او باید از شوهر بیمارش مراقبت کند؛‏ با این وجود،‏ ایمانش را همچنان قوی نگاه داشته است.‏ او چنین نوشت:‏ «موقعیت ما دشوار و گاه دلسردکننده بوده است.‏ ولی همواره امیدمان را حفظ کرده‌ایم.‏ بابت همهٔ کمک‌های یَهُوَه که باعث تقویت ایمان و روحیه‌مان شده است،‏ واقعاً سپاسگزارم.‏ ما حقیقتاً به این پندها و دلگرمی‌ها نیاز داریم.‏ به این شکل،‏ می‌توانیم پایدار بمانیم.‏» گفته‌های این خواهر نشان می‌دهد که می‌توانیم بر دلسردی چیره شویم.‏ باید به یاد داشته باشیم که شیطان از طریق مشکلات،‏ ایمان ما را می‌آزماید،‏ اما یَهُوَه همواره منشأ دلگرمی ماست.‏ به علاوه،‏ همیشه باید برای خوراک روحانی‌ای که یَهُوَه برایمان فراهم می‌کند ارزش قائل باشیم.‏ ب۱۹/‏۱۱ ص ۱۶ ¶۹-‏۱۰

به‌خصوص پیران جماعت باید در مورد موضوعات محرمانه،‏ پندی را که در امثال ۱۱:‏۱۳ آمده است به کار گیرند.‏ گاه ممکن است چنین کاری مشکل باشد،‏ به‌خصوص اگر پیر جماعت متأهل باشد.‏ یک زوج برای این که رابطه‌شان را محکم نگاه دارند،‏ اغلب با یکدیگر صحبت می‌کنند و افکار و احساسات شخصی‌شان را با هم در میان می‌گذارند.‏ اما یک پیر جماعت به‌خوبی می‌داند که هرگز نباید دربارهٔ موضوعات محرمانهٔ برادران و خواهران با همسرش صحبت کند.‏ زیرا اگر چنین کند،‏ برادران و خواهران در جماعت،‏ دیگر به او اعتماد نمی‌کنند و وجهه‌اش خراب می‌شود.‏ یک پیر جماعت هرگز نباید به دنبال خبرچینی یا غیبت باشد.‏ به علاوه،‏ از آنجایی که پیران جماعت همسرشان را دوست دارند،‏ مطمئناً نمی‌خواهند با دادن اطلاعات غیرضروری،‏ باعث اضطراب و نگرانی آنان شوند.‏ زنان مسیحی نیز باید تلاش کنند تا وجههٔ خوب شوهرشان حفظ شود.‏ آنان نباید برای آگاهی از موضوعات محرمانهٔ جماعت،‏ شوهرشان را تحت فشار قرار دهند.‏ یک زن مسیحی،‏ به این شکل هم از شوهرش حمایت می‌کند و هم برای آنانی که موضوعات محرمانهٔ خود را با شوهرش در میان گذاشته‌اند احترام قائل می‌شود.‏ مهم‌تر از همه،‏ باعث خشنودی یَهُوَه می‌گردد،‏ زیرا صلح و اتحاد را در جماعت ترویج می‌دهد.‏—‏روم ۱۴:‏۱۹‏.‏ ب۲۰/‏۳ ص ۲۲ ¶۱۳-‏۱۴

در سال ۱۵۱۲ قبل از میلاد،‏ خیمهٔ عبادت در کنار کوه سینا برپا شد.‏ موسی طی مراسمی هارون و پسرانش را به عنوان کاهن منصوب کرد.‏ (‏خرو ۴۰:‏۱۷؛‏ لاو ۹:‏۱-‏۵‏)‏ یَهُوَه چگونه نشان داد که از آن کاهنان که به‌تازگی منصوب شده بودند رضایت دارد؟‏ هنگامی که موسی و هارون برای قوم برکت می‌طلبیدند،‏ یَهُوَه از آسمان آتشی فرستاد تا قربانی روی مذبح را فرو گیرد.‏ (‏لاو ۹:‏۲۳،‏ ۲۴‏)‏ آتشی که یَهُوَه از آسمان فرستاد نشانگر چه بود؟‏ در واقع،‏ یَهُوَه به این شکل نشان داد که انتصاب هارون و پسرانش به عنوان کاهن،‏ مورد تأیید اوست.‏ اسرائیلیان نیز با دیدن آن واقعه بر آن شدند که از آن کاهنان حمایت کنند.‏ چرا درک این نکته برای ما اهمیت دارد؟‏ کهانت در زمان اسرائیل مظهر کهانتی بسیار بزرگ‌تر و مهم‌تر یعنی کهانت عیسی و مسح‌شدگان بود.‏ عیسی کاهن اعظم است و ۱۴۴٬۰۰۰ کاهن دیگر که پادشاه نیز هستند،‏ در کنار او در آسمان خدمت خواهند کرد.‏ (‏عبر ۴:‏۱۴؛‏ ۸:‏۳-‏۵؛‏ ۱۰:‏۱‏)‏ کاملاً واضح است که یَهُوَه به سازمانش برکت داده است و آن را هدایت می‌کند.‏ ب۱۹/‏۱۱ ص ۲۳ ¶۱۳-‏۱۴؛‏ ص ۲۴ ¶۱۶

وقتی پولُس در قُرِنتُس بود،‏ در خانهٔ آکیلا و پِریسکیلا ماند و «با ایشان به کار مشغول شد،‏» چرا که «مانند آنان پیشه‌اش خیمه‌دوزی بود.‏» این که پولُس «شب و روز» کار می‌کرد،‏ بدین معنی نیست که او بدون وقفه مشغول به کار بود!‏ برای مثال،‏ او در روز سَبَّت،‏ کار خیمه‌دوزی را کنار می‌گذاشت.‏ به این شکل،‏ فرصت می‌یافت که به یهودیان موعظه کند،‏ زیرا آنان نیز در روز سَبَّت کار نمی‌کردند.‏ (‏اعما ۱۳:‏۱۴-‏۱۶،‏ ۴۲-‏۴۴؛‏ ۱۶:‏۱۳؛‏ ۱۸:‏۱-‏۴‏)‏ پولُس رسول برای تأمین مایحتاجش کار می‌کرد؛‏ با این حال،‏ به طور مرتب در «خدمت مقدّسِ بشارت خدا» فعال بود.‏ (‏روم ۱۵:‏۱۶؛‏ ۲قر ۱۱:‏۲۳‏)‏ او دیگران را نیز ترغیب می‌کرد که چنین کنند.‏ آکیلا و پِریسکیلا نیز «در خدمت به مسیحْ عیسی،‏» همکاران او شده بودند.‏ (‏روم ۱۲:‏۱۱؛‏ ۱۶:‏۳‏)‏ پولُس مسیحیان قُرِنتُس را ترغیب کرد که ‹همواره در کار خداوند بسیار فعال باشند.‏› (‏۱قر ۱۵:‏۵۸؛‏ ۲قر ۹:‏۸‏)‏ او حتی تحت الهام خدا چنین نوشت:‏ «اگر کسی نمی‌خواهد کار کند،‏ چیزی هم نباید بخورد.‏»—‏۲تسا ۳:‏۱۰‏.‏ ب۱۹/‏۱۲ ص ۵ ¶۱۲-‏۱۳

یَهُوَه اولین زوج بشری را طوری آفرید که تمایل داشتند صاحب فرزند شوند.‏ تصمیم‌گیری دربارهٔ داشتن فرزند و زمان آن بر عهدهٔ چه کسی است؟‏ در برخی فرهنگ‌ها،‏ از زوج‌هایی که به‌تازگی ازدواج کرده‌اند انتظار می‌رود که فوراً صاحب فرزند شوند.‏ آنان حتی از طرف اعضای خانواده و دیگران تحت فشار قرار می‌گیرند.‏ برادری در آسیا به نام جِترو می‌گوید:‏ «برخی از والدین در جماعت،‏ زوج‌هایی را که فرزندی ندارند تحت فشار می‌گذارند تا صاحب فرزند شوند.‏» برادری دیگر در آسیا به نام جِفری می‌گوید:‏ «برخی به زوج‌هایی که فرزندی ندارند می‌گویند کسی نیست که در زمان پیری عصای دستشان باشد.‏» اما مسئولیت تصمیم‌گیری دربارهٔ این موضوع،‏ بر عهدهٔ هر زوج است.‏ (‏غلا ۶:‏۵‏،‏ پاورقی)‏ البته،‏ دوستان و اعضای خانواده می‌خواهند زوجی که به‌تازگی ازدواج کرده‌اند شاد باشند.‏ با این حال،‏ آنان باید به یاد داشته باشند که هیچ کس نمی‌تواند دربارهٔ داشتن فرزند،‏ به جای آن زوج تصمیم بگیرد.‏—‏۱تسا ۴:‏۱۱‏.‏ ب۱۹/‏۱۲ ص ۲۲ ¶۱-‏۳

آیا برایتان دشوار است خدا را پدر خود بدانید؟‏ برخی شاید فکر کنند که در مقابل یَهُوَه خدا بسیار ناچیزند.‏ آنان نمی‌توانند تصوّر کنند که خدای قادر مطلق به شخص آنان توجه داشته باشد.‏ اما یَهُوَه خدا،‏ پدر مهربان ما،‏ نمی‌خواهد که ما چنین احساسی داشته باشیم.‏ او به ما زندگی بخشیده است و از ما می‌خواهد که با او رابطه‌ای نزدیک برقرار کنیم.‏ پولُس رسول،‏ در آتن بعد از اشاره به این حقیقت که یَهُوَه خدا آفریدگار و هستی‌بخش ماست،‏ گفت:‏ «به‌راستی که او از هیچ یک از ما دور نیست.‏» (‏اعما ۱۷:‏۲۴-‏۲۹‏)‏ خدا از هر یک از ما می‌خواهد که با او صحبت کنیم،‏ همان طور که هر فرزندی به طور طبیعی با والدین مهربان و دلسوز خود صحبت می‌کند.‏ برخی نیز در خانواده از پدرشان مهر و محبتی ندیده‌اند،‏ از این رو نمی‌توانند یَهُوَه خدا را به چشم پدر خود ببینند.‏ خواهری می‌گوید:‏ «پدرم خشن و بدرفتار بود.‏ برای همین،‏ وقتی مطالعهٔ کتاب مقدّس را شروع کردم،‏ برایم درک رابطه‌ای نزدیک با پدری آسمانی دشوار بود.‏ اما با شناخت یَهُوَه خدا،‏ همه چیز تغییر کرد.‏» آیا شما هم احساسی مشابه این خواهر دارید؟‏ اگر چنین است،‏ دلسرد نشوید.‏ شما هم با کمک یَهُوَه می‌توانید او را به چشم پدر مهربان خود ببینید.‏ ب۲۰/‏۲ ص ۳ ¶۴-‏۵

همچنان که سنمان بالا می‌رود،‏ گاه شاید فکر کنیم که توانایی‌هایمان بسیار ناچیز است.‏ اما عیسی نشان داد که یَهُوَه برای هر آنچه می‌توانیم در خدمت به او انجام دهیم ارزش فراوانی قائل است.‏ (‏مز ۹۲:‏۱۲-‏۱۵؛‏ لو ۲۱:‏۲-‏۴‏)‏ بنابراین بر آنچه می‌توانید انجام دهید تمرکز کنید.‏ برای مثال،‏ می‌توانید دربارهٔ یَهُوَه با دیگران صحبت کنید،‏ برای برادرانتان دعا کنید و دیگران را تشویق کنید که وفادار بمانند.‏ یَهُوَه صرف‌نظر از توانایی‌هایتان،‏ شما را همکار خود می‌داند،‏ زیرا می‌بیند که با میل و رغبت از او اطاعت می‌کنید.‏ (‏۱قر ۳:‏۵-‏۹‏)‏ ما واقعاً خوشحالیم که به یَهُوَه خدمت می‌کنیم،‏ چرا که او برای خادمانش ارزش قائل است.‏ او ما را آفریده است تا خواست او را انجام دهیم.‏ خدمت به یَهُوَه به زندگی‌مان معنی و مفهوم می‌بخشد.‏ (‏مکا ۴:‏۱۱‏)‏ شاید دنیا ما را انسان‌هایی بی‌ارزش بداند،‏ اما دیدگاه یَهُوَه کاملاً متفاوت است.‏ (‏عبر ۱۱:‏۱۶،‏ ۳۸‏)‏ بنابراین اگر به دلیل بیماری،‏ مشکلات اقتصادی یا سالخوردگی،‏ دلسرد شده‌اید،‏ به یاد داشته باشید که هیچ چیز نمی‌تواند شما را از محبت پدر آسمانی‌تان جدا کند.‏—‏روم ۸:‏۳۸،‏ ۳۹‏.‏ ب۲۰/‏۱ ص ۱۸ ¶۱۶؛‏ ص ۱۹ ¶۱۸-‏۱۹

با پرورش تواضع و قناعت می‌توانیم با حسادت بجنگیم.‏ وقتی دلمان از این خصوصیات خوب پر می‌شود دیگر جایی برای رشد حسادت باقی نمی‌ماند.‏ تواضع باعث می‌شود خود را بزرگ ندانیم یا به اصطلاح خود را کسی ندانیم.‏ شخص متواضع تصوّر نمی‌کند که بیش از دیگران لیاقت دارد.‏ (‏غلا ۶:‏۳،‏ ۴‏)‏ شخص قانع از آنچه دارد راضی است و خود را با دیگران مقایسه نمی‌کند.‏ (‏۱تیمو ۶:‏۷،‏ ۸‏)‏ شخص متواضع و قانع از این که کسی چیزی خوب عایدش شود خوشحال می‌شود.‏ برای پرورش تواضع و قناعت و دوری از حسادت که تمایلی نَفْسانی است،‏ به روح مقدّس خدا نیاز داریم.‏ (‏غلا ۵:‏۱۶؛‏ فیلیپ ۲:‏۳،‏ ۴‏)‏ روح مقدّس یَهُوَه به ما کمک می‌کند که افکار و انگیزه‌های درونی‌مان را بررسی کنیم.‏ با کمک خدا،‏ می‌توانیم افکار و احساسات مفید و بناکننده را جایگزین افکار و احساسات مضر کنیم.‏—‏مز ۲۶:‏۲‏.‏ ب۲۰/‏۲ ص ۱۵ ¶۸-‏۹

وقف،‏ وعده‌ای است که به یَهُوَه داده‌اید و او انتظار دارد که همواره مطابق آن عمل کنید.‏ به هم‌ایمانانتان در جماعت نزدیک بمانید.‏ برادران و خواهران مسیحی در جماعت،‏ خانوادهٔ روحانی شما هستند.‏ با شرکت مرتب در جلسات می‌توانید رابطهٔ خود را با آنان تقویت کنید.‏ هر روز کلام خدا را بخوانید و بر آن تعمّق کنید.‏ (‏مز ۱:‏۱،‏ ۲‏)‏ پس از خواندن بخشی از کتاب مقدّس،‏ زمانی را به تعمّق بر آنچه خوانده‌اید اختصاص دهید.‏ به این شکل،‏ کلام خدا به دلتان راه می‌یابد.‏ «پیوسته دعا کنید.‏» (‏مت ۲۶:‏۴۱‏)‏ دعاهای خالصانه،‏ شما را به یَهُوَه نزدیک‌تر می‌کند.‏ «همواره نخست،‏ در پی پادشاهی خدا .‏ .‏ .‏ باشید.‏» (‏مت ۶:‏۳۳‏)‏ بدین منظور می‌توانید همواره به خدمت موعظه اولویت دهید.‏ شما با شرکت مرتب در خدمت موعظه می‌توانید ایمانتان را قوی نگاه دارید و به دیگران کمک کنید تا به زندگی جاودان دست یابند.‏ تمام سختی‌هایی که در دنیای امروز متحمّل می‌شوید،‏ «جزئی و زودگذر» است.‏ (‏۲قر ۴:‏۱۷‏)‏ در حالی که وقف و تعمید این امکان را فراهم می‌کند که اکنون زندگی بهتری داشته باشید و در آینده به «زندگی واقعی» دست یابید.‏—‏۱تیمو ۶:‏۱۹‏.‏ ب۲۰/‏۳ ص ۱۳ ¶۱۹-‏۲۱

اگر پس از مدتی،‏ شاگردتان تغییراتی در زندگی‌اش ایجاد نکند،‏ باید از خود بپرسید،‏ ‹آیا باید مطالعه را متوقف کنم؟‏› قبل از چنین تصمیمی باید توانایی‌های شاگردتان را در نظر بگیرید.‏ پیشرفت روحانی افراد با یکدیگر تفاوت دارد.‏ شما می‌توانید از خود بپرسید،‏ ‹آیا شاگردم متناسب با شرایطش پیشرفت کرده است؟‏ آیا تا به حال،‏ تعالیمی را که آموخته،‏ به کار گرفته است؟‏› (‏مت ۲۸:‏۲۰‏)‏ متأسفانه،‏ برخی شاگردان همچون اسرائیلیان در زمان حِزْقیال هستند.‏ یَهُوَه دربارهٔ آن اسرائیلیان به حِزْقیال گفت:‏ «اینک تو برای ایشان همچون کسی هستی که سرودهای عاشقانه می‌خواند و صدای زیبا دارد و نیک می‌نوازد،‏ زیرا سخنان تو را می‌شنوند،‏ اما آن را به جا نمی‌آورند!‏» (‏حز ۳۳:‏۳۲‏)‏ ما شاید به‌راحتی نتوانیم به شاگردمان بگوییم که باید مطالعه را متوقف کنیم.‏ اما باید به یاد داشته باشیم که «زمانِ باقی‌مانده کوتاه‌تر شده است.‏» ما بجای مطالعه با آنانی که نمی‌خواهند از لحاظ روحانی پیشرفت کنند باید وقتمان را صرف یافتن آنانی کنیم که «دلی پذیرا برای راه یافتن به حیات جاودان» دارند.‏—‏اعما ۱۳:‏۴۸‏.‏ ب۲۰/‏۱ ص ۶ ¶۱۷؛‏ ص ۷ ¶۲۰

جهان مسیحیت تعلیم کتاب مقدّس را دربارهٔ این که انسان‌های مطیع تا ابد بر روی زمین زندگی خواهند کرد،‏ به پیروانش آموزش نمی‌دهد.‏ (‏۲قر ۴:‏۳،‏ ۴‏)‏ امروزه اکثر فرقه‌های مسیحیت به پیروانشان تعلیم می‌دهند که انسان‌های نیکوکار پس از مرگشان به آسمان می‌روند.‏ اما گروه کوچکی از شاگردان کتاب مقدّس که از سال ۱۸۷۹ مجلّهٔ برج دیده‌بانی را به چاپ می‌رساندند،‏ طرز فکر دیگری داشتند.‏ آنان پی برده بودند که خدا دوباره بهشت را بر روی زمین برقرار خواهد کرد و میلیون‌ها نفر از انسان‌های مطیع بر روی زمین زندگی خواهند کرد،‏ نه در آسمان.‏ با این حال،‏ شاگردان کتاب مقدّس برای پی بردن به هویت این انسان‌های مطیع،‏ به زمان نیاز داشتند.‏ شاگردان کتاب مقدّس با بررسی کلام خدا پی بردند که گروهی ‹از زمین خریده می‌شوند› و در آسمان با عیسی پادشاهی خواهند کرد.‏ (‏مکا ۱۴:‏۳‏)‏ آنان درک کردند که این گروه متشکل از ۱۴۴٬۰۰۰ مسیحی باغیرت است که خود را کاملاً به خدا وقف می‌کنند و در طول زندگی زمینی‌شان وفادارانه به او خدمت خواهند کرد.‏ ب۱۹/‏۹ ص ۲۷ ¶۴-‏۵