سپتامبر

آیا الگویی که یَهُوَه و عیسی در سخت‌کوشی از خود بجا گذاشتند،‏ بدین معنی است که ما هرگز نباید استراحت کنیم؟‏ از آنجایی که یَهُوَه هرگز خسته نمی‌شود،‏ نیازی به استراحت ندارد.‏ در کتاب مقدّس آمده است که او پس از آفرینش آسمان‌ها و زمین ‹استراحت کرد.‏› (‏خرو ۳۱:‏۱۷‏؛‏ ترجمهٔ تفسیری)‏ در واقع،‏ مفهوم این آیه این است که یَهُوَه به آفرینش پایان داد و از آنچه آفریده بود لذّت برد.‏ عیسی نیز با این که طی زندگی زمینی‌اش سخت کار می‌کرد،‏ زمانی را به استراحت و صرف غذا در کنار دوستانش اختصاص می‌داد.‏ (‏مت ۱۴:‏۱۳؛‏ لو ۷:‏۳۴‏)‏ کتاب مقدّس،‏ خادمان خدا را ترغیب می‌کند که با میل و رغبت کار کنند.‏ آنان باید سخت‌کوش باشند و تنبلی را کنار بگذارند.‏ (‏امث ۱۵:‏۱۹‏)‏ احتمالاً شما شغلی دارید تا مایحتاج خانواده‌تان را تأمین کنید.‏ از طرف دیگر،‏ مسئولیت موعظهٔ خبر خوش به همهٔ شاگردان مسیح منجمله شما واگذار شده است.‏ همچنین شما به زمانی کافی برای استراحت نیاز دارید.‏ ب۱۹/‏۱۲ ص ۲ ¶۲؛‏ ص ۳ ¶۴-‏۵

از تعریف داستان‌هایی دربارهٔ شیطان و دیوها خودداری نمایید.‏ ما در این باره می‌توانیم از نمونهٔ عیسی سرمشق گیریم.‏ او پیش از این که به زمین بیاید در آسمان زندگی می‌کرد و شیطان و دیوهایش را کاملاً می‌شناخت،‏ اما زمانی که روی زمین بود دربارهٔ اعمال آنان صحبت نمی‌کرد.‏ هدف عیسی این بود که مردم را با یَهُوَه آشنا سازد نه با شیطان!‏ ما نیز همچون عیسی نمی‌خواهیم دربارهٔ شیطان و دیوهایش صحبت کنیم.‏ بلکه می‌خواهیم نشان دهیم که دلمان با بیان سخنان نیکو شاد می‌گردد.‏ (‏مز ۴۵:‏۱‏)‏ از ارواح شریر ترسی به دل راه ندهید.‏ در دنیای امروز ممکن است اتفاقات ناگوار و غیرقابل‌پیش‌بینی‌ای همچون تصادف،‏ بیماری یا حتی مرگ برایمان رخ دهد.‏ اما نباید موجودات روحی را عامل چنین اتفاقاتی بدانیم.‏ کتاب مقدّس می‌گوید که «زمان و حادثه» می‌تواند عامل چنین اتفاقاتی باشد.‏ (‏جا ۹:‏۱۱‏)‏ یَهُوَه ثابت کرده است که بسیار قدرتمندتر از شیطان و دیوهایش است.‏ ب۱۹/‏۴ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۳-‏۱۴

آیا وقتی پیران جماعت گزارشی دربارهٔ کودک‌آزاری دریافت می‌کنند،‏ مطابق قوانین کشور آن را به مقامات دولتی گزارش می‌دهند؟‏ بله.‏ در کشورهایی که چنین قوانینی وضع شده است،‏ پیران جماعت هماهنگ با آن عمل می‌کنند و مورد کودک‌آزاری را به مقامات مربوطه گزارش می‌دهند.‏ هیچ یک از این قوانین،‏ اصول کلام خدا را نقض نمی‌کند.‏ (‏اعما ۵:‏۲۸،‏ ۲۹‏)‏ از این رو،‏ وقتی پیران جماعت گزارشی دربارهٔ آزار جنسی کودکان دریافت می‌کنند،‏ فوراً با دفتر شعبه تماس می‌گیرند تا بدانند که چگونه باید هماهنگ با قوانین کشورشان عمل کنند.‏ پیران جماعت به شخص قربانی،‏ والدین او و آنانی که از مورد کودک‌آزاری آگاهند،‏ اطمینان می‌دهند که می‌توانند آن مورد را به مقامات دولتی مربوطه گزارش دهند.‏ اما اگر شخص کودک‌آزار،‏ شخصی باشد که در جلسات حضور می‌یابد و پس از گزارش به مقامات دولتی،‏ اهالی محل از عمل او باخبر شوند چطور؟‏ آیا برادر یا خواهری که مورد کودک‌آزاری را به مقامات دولتی گزارش داده است باید احساس تقصیر کند که یَهُوَه را در بین اهالی محل بدنام ساخته است؟‏ خیر!‏ در واقع،‏ شخصی که دست به آزار جنسی کودکان زده است باعث بدنامی یَهُوَه شده است.‏ ب۱۹/‏۵ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۱۳-‏۱۴

کتاب مقدّس به زوج‌ها تعلیم می‌دهد که به یکدیگر احترام بگذارند و عهد ازدواجشان را محترم بدانند.‏ همچنین آنان را ترغیب می‌کند که در کنار هم بمانند.‏ در کتاب مقدّس آمده است:‏ «مرد پدر و مادر خود را ترک کرده،‏ به زن خویش خواهد پیوست و یک تن خواهند شد.‏» (‏پیدا ۲:‏۲۴‏)‏ اما آنانی که با حکمت این دنیا پیش می‌روند،‏ این عقیده را ترویج می‌دهند که هر شخص در زندگی مشترک تنها باید بر نیازهای خود تمرکز کند.‏ در کتابی در مورد طلاق آمده است که در بعضی کشورها،‏ هنگامی که مردم ازدواج می‌کنند،‏ در مقابل دیگران سوگند می‌خورند که تا آخر عمرشان در کنار هم بمانند؛‏ اما بسیاری از مردم کلمات این سوگند را طوری تغییر داده‌اند که تا زمانی که یکدیگر را دوست داشته باشند،‏ در کنار هم بمانند.‏ از آنجا که مردم ازدواج را پیوندی دائمی نمی‌دانند،‏ خانواده‌ها از هم می‌پاشند و بسیاری از لحاظ عاطفی صدمه می‌بینند.‏ به‌وضوح می‌توان دید که حکمت این دنیا در رابطه با ازدواج جهالت است.‏ ب۱۹/‏۵ ص ۲۳ ¶۱۲

پولُس نگران بود،‏ زیرا ظاهراً برخی مسیحیان تحت تأثیر استدلال‌ها و فلسفه‌های اشتباه دنیای شیطان قرار گرفته بودند.‏ (‏افس ۴:‏۱۷-‏۱۹‏)‏ این اتفاق می‌تواند برای هر یک از ما نیز بیفتد.‏ شیطان که خدای این جهان است می‌خواهد به هر قیمتی ما را از یَهُوَه دور سازد.‏ از این رو،‏ سعی می‌کند تا با ترفندهای مختلف ما را بفریبد.‏ برای مثال،‏ اگر شهرت و مقام برایمان اهمیت داشته باشد،‏ او می‌تواند با استفاده از این میل،‏ ما را از یَهُوَه دور سازد.‏ او حتی ممکن است با استفاده از پیشینه،‏ فرهنگ یا تحصیلاتمان،‏ طوری بر ما تأثیر گذارد که همچون او فکر کنیم.‏ آیا می‌توانیم افکاری را که عمیقاً در ما رخنه کرده است ریشه‌کن کنیم؟‏ (‏۲قر ۱۰:‏۴‏)‏ پولُس در این باره می‌گوید:‏ «ما استدلال‌ها و هر عقیدهٔ تکبّرآمیزی را که در برابر شناخت خدا قد علم کند،‏ فرو می‌ریزیم و هر تفکّری را اسیر می‌سازیم و مطیع مسیح می‌گردانیم.‏» (‏۲قر ۱۰:‏۵‏)‏ بله،‏ ما با کمک یَهُوَه می‌توانیم بر افکار اشتباه غلبه کنیم.‏ ب۱۹/‏۶ ص ۸ ¶۱-‏۳

گرچه حنا،‏ داوود و آساف شدیداً مضطرب و نگران بودند،‏ به یَهُوَه تکیه کردند و از او کمک خواستند.‏ آنان سفرهٔ دلشان را نزد یَهُوَه باز کردند و دلایل اضطراب و نگرانی‌شان را صریحاً به یَهُوَه گفتند.‏ به علاوه،‏ هرگز از رفتن به مکان پرستش یَهُوَه دست نکشیدند.‏ (‏۱سمو ۱:‏۹،‏ ۱۰؛‏ مز ۵۵:‏۲۲؛‏ ۷۳:‏۱۷؛‏ ۱۲۲:‏۱‏)‏ یَهُوَه با دلسوزی به دعای هر یک از آنان جواب داد.‏ حنا آرامش درونی خود را بازیافت.‏ (‏۱سمو ۱:‏۱۸‏)‏ داوود گفت:‏ «پارسا را مشقت بسیار است،‏ اما خداوند او را از همهٔ آنها خواهد رهانید.‏» (‏مز ۳۴:‏۱۹‏)‏ مزمورنویس نیز بعدها احساس کرد که یَهُوَه ‹دست راست او را گرفته است› و با مهربانی هدایتش می‌کند.‏ (‏مز ۷۳:‏۲۳،‏ ۲۴‏)‏ ما از این نمونه‌ها چه می‌آموزیم؟‏ گاه ما با مشکلاتی جدّی روبرو می‌شویم که باعث اضطراب و نگرانی‌مان می‌شود.‏ اما می‌توانیم با آن‌ها مقابله کنیم؛‏ بدین منظور باید بر نحوهٔ کمک یَهُوَه به دیگران تعمّق نماییم،‏ در دعا به او تکیه کنیم و مطیع فرامینش بمانیم.‏—‏مز ۱۴۳:‏۱،‏ ۴-‏۸‏.‏ ب۱۹/‏۶ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۱۴-‏۱۵

هرگز نباید اجازه دهیم که سخنان و اعمال دیگران،‏ ما را از این که یک شاهد یَهُوَه هستیم خجالت‌زده کند.‏ (‏میکا ۴:‏۵‏)‏ ما می‌توانیم با تعمّق بر نحوهٔ عملکرد رسولان پس از مرگ عیسی،‏ بیاموزیم که بر ترس از انسان غلبه کنیم.‏ آنان به‌خوبی می‌دانستند که رهبران مذهبی یهود از آنان نفرت دارند.‏ (‏اعما ۵:‏۱۷،‏ ۱۸،‏ ۲۷،‏ ۲۸‏)‏ با این حال،‏ هر روز در معبد و در اماکن عمومی موعظه می‌کردند و به این شکل نشان می‌دادند که شاگرد عیسی هستند.‏ (‏اعما ۵:‏۴۲‏)‏ آنان اجازه ندادند هیچ ترسی بر آنان غلبه کند.‏ ما نیز می‌توانیم با موعظهٔ مرتب در محل کار،‏ مدرسه و محدودهٔ زندگی‌مان،‏ بر ترس از انسان غالب آییم و نشان دهیم که یک شاهد یَهُوَه هستیم.‏ (‏اعما ۴:‏۲۹؛‏ روم ۱:‏۱۶‏)‏ دلیل شادی رسولان عیسی چه بود؟‏ آنان می‌دانستند که چرا مورد نفرت دیگران هستند.‏ آنان از این که به دلیل انجام خواست یَهُوَه مورد بدرفتاری قرار می‌گرفتند،‏ خوشحال بودند.‏ (‏لو ۶:‏۲۳؛‏ اعما ۵:‏۴۱؛‏ ۱پطر ۲:‏۱۹-‏۲۱‏)‏ اگر درک کنیم که به دلیل انجام خواست یَهُوَه مورد نفرت دیگران هستیم،‏ هرگز اجازه نمی‌دهیم که چنین نفرتی ما را از خدمت به یَهُوَه بازدارد.‏ ب۱۹/‏۷ ص ۷ ¶۱۹-‏۲۰

عیسی و پیروان یهودی‌نژادش سَبَّت را نگاه می‌داشتند،‏ زیرا تحت شریعت موسی بودند.‏ با این حال،‏ عیسی با سخنان و اعمالش نشان داد که انجام اعمال نیکو و کمک به دیگران،‏ برخلاف قانون سَبَّت نیست.‏ (‏مت ۱۲:‏۹-‏۱۱‏)‏ عیسی با اعمالش نشان داد که مقصود یَهُوَه را دربارهٔ قانون سَبَّت،‏ کاملاً درک کرده است.‏ اسرائیلیان در آن روز،‏ از کارهای روزانهٔ خود دست می‌کشیدند و می‌توانستند بر امور روحانی تمرکز کنند.‏ عیسی خود نیز در خانواده‌ای بزرگ شده بود که در روز سَبَّت به امور روحانی می‌پرداختند.‏ در گزارش کتاب مقدّس دربارهٔ زمانی که عیسی در زادگاهش ناصره بود نیز آمده است:‏ «[عیسی] مطابق رسم خود،‏ در روز سَبَّت به کنیسه داخل شد و برخاست تا نوشته‌های مقدّس را بخواند.‏» (‏لو ۴:‏۱۵-‏۱۹‏)‏ همچنین شاگردان عیسی به‌قدری به روز سَبَّت اهمیت می‌دادند که معطر کردن جسد عیسی را به روز بعد از آن موکول کردند.‏—‏لو ۲۳:‏۵۵،‏ ۵۶‏.‏ ب۱۹/‏۱۲ ص ۴ ¶۱۰

همهٔ مسیحیان در یافتن آنانی که می‌خواهند خدا را بشناسند سهمی دارند.‏ چنین کاری مانند یافتن کودکی است که گم شده است.‏ چرا چنین می‌گوییم؟‏ داستان واقعی پسر بچهٔ سه ساله‌ای را در نظر بگیرید که گم شده بود.‏ حدود ۵۰۰ نفر به دنبال او می‌گشتند.‏ سرانجام،‏ پس از حدود ۲۰ ساعت جستجو،‏ آن پسر بچه را در یک مزرعه یافتند.‏ شخصی که او را یافته بود اذعان کرد که او تنها کسی نبود که در یافتن آن پسر بچه نقش داشت.‏ او گفت:‏ «دلیل یافتن آن کودک این بود که صدها نفر با هم به دنبال او گشتند.‏» امروزه بسیاری از انسان‌ها همچون پسر بچهٔ سه ساله‌ای هستند که گم شده بود.‏ آنان هیچ امیدی در زندگی ندارند و به کمک ما نیاز دارند.‏ بیش از هشت میلیون شاهد یَهُوَه در کنار هم تلاش می‌کنند تا چنین افرادی را بیابند.‏ شاید شما کسی را پیدا نکرده باشید که کتاب مقدّس را با او مطالعه کنید.‏ اما شاید مبشّران دیگری که در محدودهٔ شما موعظه می‌کنند،‏ شخصی را بیابند که بخواهد حقایق کلام خدا را بیاموزد.‏ وقتی برادر یا خواهری شخصی را می‌یابد و کمکش می‌کند که شاگرد مسیح شود،‏ همهٔ آنانی که در فعالیت جستجو سهمی داشته‌اند شاد می‌شوند.‏ ب۱۹/‏۷ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۹-‏۱۰

پولُس به جماعت فیلیپی یادآور شد که باید همچنان با استقامت به دویدن ادامه دهند.‏ جماعت فیلیپی از همان ابتدا با مخالفت مردم روبرو بود.‏ حدود سال ۵۰ میلادی،‏ پولُس و سیلاس با هدایت یَهُوَه،‏ برای اعلام خبر خوش به فیلیپی رفتند.‏ (‏اعما ۱۶:‏۹‏)‏ آنان در فیلیپی با زنی به نام لیدیه آشنا شدند که به سخنانشان گوش می‌کرد.‏ یَهُوَه دل او را گشود تا خبر خوش را بپذیرد.‏ (‏اعما ۱۶:‏۱۴‏)‏ چیزی نگذشت که لیدیه و تمامی اهل خانه‌اش تعمید گرفتند.‏ شیطان فوراً بر آن شد تا مشکلاتی برای پولُس و سیلاس ایجاد کند.‏ عده‌ای آنان را نزد والیان شهر بردند و به آشوبگری متهمشان کردند.‏ پولُس و سیلاس مورد ضرب‌وشتم قرار گرفتند،‏ زندانی شدند و سپس از آنان خواسته شد که شهر را ترک کنند.‏ (‏اعما ۱۶:‏۱۶-‏۴۰‏)‏ آیا آنان مأیوس شدند؟‏ به هیچ وجه!‏ واکنش برادران و خواهران جماعت نوپای فیلیپی چه بود؟‏ آنان نیز با استقامت به خدمتشان ادامه دادند.‏ بدون شک نمونهٔ پولُس و سیلاس باعث تشویقشان شده بود.‏ ب۱۹/‏۸ ص ۲ ¶۱-‏۲

مطمئناً «ثمرات درستکاری» علاوه بر محبت به یَهُوَه و خادمانش،‏ شامل موعظه دربارهٔ عیسی و امید فوق‌العاده‌شان می‌شد.‏ اگر ما نیز همواره در فعالیت شاگردسازی فعال باشیم،‏ خود را از «ثمرات درستکاری» پر می‌سازیم.‏ (‏مت ۲۸:‏۱۸-‏۲۰‏)‏ ما در هر شرایطی می‌توانیم همچون «تابندگان نور» عمل کنیم.‏ گاه آنچه که ظاهراً مانعی برای اعلام خبر خوش است،‏ می‌تواند فرصتی برای موعظه باشد.‏ برای مثال،‏ هنگامی که پولُس نامه‌اش را به جماعت فیلیپی می‌نوشت،‏ در روم در حبس خانگی به سر می‌برد.‏ اما او در آن شرایط هرگز از موعظه به نگهبانان و آنانی که به دیدنش می‌آمدند دست نکشید.‏ موعظهٔ غیورانهٔ پولُس به برادران شجاعت بخشید؛‏ به طوری که آنان اطمینان یافتند که می‌توانند «کلام خدا را بدون ترس اعلام کنند.‏»—‏فیلیپ ۱:‏۱۲-‏۱۴؛‏ ۴:‏۲۲‏.‏ ب۱۹/‏۸ ص ۱۲ ¶۱۵-‏۱۶

مهم‌ترین دلیل پرورش خصوصیت فروتنی این است که می‌خواهیم یَهُوَه را خشنود سازیم.‏ پِطرُس رسول نیز در آیهٔ روز به روشنی به این نکته اشاره کرد.‏ در کتاب بیا و از من پیروی کن با اشاره به گفتهٔ پِطرُس چنین آمده است:‏ «تکبّر آفت شخصیت است و تأثیر آن اغلب تباه‌کننده.‏ تکبّر می‌تواند بااستعدادترین افراد را در چشم خدا بی‌مصرف سازد،‏ در حالی که تواضع می‌تواند حتی ساده‌ترین افراد را ابزاری مفید در دست یَهُوَه گرداند.‏ .‏ .‏ .‏ یَهُوَه .‏ .‏ .‏ مشتاق است که شما را برای تواضعتان پاداش دهد.‏» به راستی که هیچ چیز بهتر از این نیست که یَهُوَه را راضی و خشنود سازیم!‏ (‏امث ۲۳:‏۱۵‏)‏ ما با پرورش خصوصیت فروتنی،‏ علاوه بر خشنود ساختن یَهُوَه،‏ خود نیز فایدهٔ زیادی می‌بریم.‏ فروتنی باعث می‌شود که دیگران بخواهند به ما نزدیک شوند.‏ برای درک این موضوع،‏ بیایید خود را جای دیگران بگذاریم.‏—‏مت ۷:‏۱۲‏.‏ ب۱۹/‏۹ ص ۴ ¶۸-‏۹

پیران جماعت برای کمک به برادران و خواهران،‏ سخت تلاش می‌کنند.‏ همچنین به دلیل اختیاراتشان،‏ هرگز خود را برتر از دیگران نمی‌دانند و همواره با محبت و ملایمت رفتار می‌کنند.‏ (‏۱تسا ۲:‏۷،‏ ۸‏)‏ محبت و فروتنی آنان،‏ بر نحوهٔ صحبت کردنشان با دیگران نیز تأثیر می‌گذارد.‏ پیر جماعتی باتجربه به نام اندرو می‌گوید:‏ «من پی برده‌ام که رفتار مهربانانه و صمیمیت پیران جماعت،‏ تأثیر خوبی بر برادران و خواهران می‌گذارد.‏ این خصوصیات،‏ اعضای جماعت را برمی‌انگیزد که با میل و رغبت با پیران جماعت همکاری کنند.‏» تونی نیز که سال‌هاست به عنوان پیر جماعت خدمت می‌کند می‌گوید:‏ «من همیشه سعی می‌کنم پند فیلیپیان ۲:‏۳ را به کار گیرم و دیگران را بهتر از خود بدانم.‏ این امر کمکم می‌کند که مانند یک رئیس رفتار نکنم.‏» پیران جماعت باید فروتن باشند،‏ چرا که یَهُوَه نیز فروتن است.‏ با این که یَهُوَه حاکم عالم هستی است،‏ ‹سر فرود می‌آورد،‏ تا بینوا را از خاک برگیرد.‏› (‏مز ۱۸:‏۳۵؛‏ ۱۱۳:‏۶،‏ ۷‏)‏ در کتاب مقدّس آمده است که او از افراد مغرور بیزار است ب۱۹/‏۹ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۱۱-‏۱۲

ما از سه طریق می‌توانیم زیر یوغ عیسی،‏ همچنان نیرویی تازه یابیم.‏ اول،‏ دیدگاه صحیح خود را حفظ کنیم.‏ ما کاری را انجام می‌دهیم که یَهُوَه به ما واگذار کرده است،‏ بنابراین باید طوری که او از ما انتظار دارد آن را انجام دهیم.‏ در واقع،‏ ما «غلامانی» هستیم که باید مطیع یَهُوَه باشیم.‏ (‏لو ۱۷:‏۱۰‏)‏ اگر بخواهیم مسئولیتمان را به روش دلخواهمان انجام دهیم،‏ نمی‌توانیم به‌راحتی یوغ عیسی را بر دوش گیریم.‏ حتی حیوانی پرقدرت که زیر یوغ است نیز اگر همواره سعی کند برخلاف مسیری که هدایت می‌شود برود،‏ احتمالاً صدمه می‌بیند و خسته می‌شود.‏ اما اگر ما هماهنگ با مقصود و راهنمایی‌های یَهُوَه پیش رویم،‏ در خدمتمان مؤثر واقع می‌شویم و بر هر مشکلی غالب می‌آییم.‏ باید همواره به یاد داشته باشیم که هیچ چیز نمی‌تواند مانع تحقق مقصود یَهُوَه شود.‏ (‏روم ۸:‏۳۱؛‏ ۱یو ۴:‏۴‏)‏ هدف ما جلال دادن به یَهُوَه،‏ پدر پرمهرمان است.‏ در قرن اول،‏ برخی پیروان عیسی که به دنبال نفع شخصی بودند،‏ شادی خود را از دست دادند و یوغ عیسی را رها کردند.‏ (‏یو ۶:‏۲۵-‏۲۷،‏ ۵۱،‏ ۶۰،‏ ۶۶؛‏ فیلیپ ۳:‏۱۸،‏ ۱۹‏)‏ اما آنانی که انگیزه‌شان محبت به یَهُوَه و همنوعشان بود،‏ در طول زندگی زمینی خود با شادی یوغ عیسی را بر دوش گرفتند و چشم‌انتظار این بودند که در کنار عیسی در آسمان خدمت کنند.‏ ما نیز اگر همچون آنان انگیزهٔ درستی داشته باشیم،‏ می‌توانیم همواره با شادی یوغ عیسی را بر دوش گیریم.‏ ب۱۹/‏۹ ص ۲۰ ¶۱؛‏ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۹-‏۲۰

به برکاتی فکر کنید که پس از آزادی از تعالیم کاذب،‏ نصیبتان شده است.‏ به راستی خوشحالیم که از چنین آزادی‌ای برخورداریم!‏ ما می‌توانیم چشم‌انتظار آزادی‌ای بس عظیم‌تر باشیم.‏ در آینده‌ای نزدیک،‏ عیسی ادیان کاذب و تمام حکومت‌های فاسد بشری را نابود خواهد کرد.‏ در آن زمان،‏ «گروهی عظیم» که به خدا خدمت می‌کنند محفوظ خواهند ماند و برکات فراوانی در بهشت روی زمین نصیبشان خواهد شد.‏ (‏مکا ۷:‏۹،‏ ۱۴‏)‏ همچنین افراد بسیاری رستاخیز خواهند یافت که اگر مطیع یَهُوَه بمانند می‌توانند بدون این که پیر یا بیمار شوند،‏ تا به ابد زندگی کنند.‏ (‏اعما ۲۴:‏۱۵‏)‏ عیسی و مسح‌شدگان طی حکومت هزارساله به انسان‌ها کمک می‌کنند که از لحاظ جسمانی و روحانی به کاملیت برسند.‏ این رویداد همچون آزادی و بازگشتی خواهد بود که اسرائیلیان در سال یوبیل به آن دست می‌یافتند.‏ آنانی که بر روی زمین وفادارانه به یَهُوَه خدمت می‌کنند،‏ از بردگی گناه آزاد خواهند شد و به کاملیت خواهند رسید.‏ ب۱۹/‏۱۲ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۴-‏۱۶

در قرن اول،‏ مردی سخاوتمند به نام یوسف،‏ (‏یا همان بَرنابا)‏ خود را در دستان یَهُوَه قرار داد.‏ (‏اعما ۴:‏۳۶،‏ ۳۷‏)‏ پس از این که سولُس مسیحی شد،‏ بسیاری از برادران می‌ترسیدند نزد او بروند؛‏ زیرا او در گذشته،‏ پیروان عیسی را شکنجه کرده بود.‏ با این حال،‏ بَرنابا با مهربانی به سولُس کمک کرد و او را تشویق نمود.‏ مطمئناً این کار او،‏ حس قدردانی سولُس را برانگیخت.‏ (‏اعما ۹:‏۲۱،‏ ۲۶-‏۲۸‏)‏ بعدها،‏ پیران جماعت اورشلیم تشخیص دادند که هم‌ایمانانشان در اَنطاکیهٔ سوریه که فاصلهٔ زیادی با آنان داشت،‏ به تشویق و دلگرمی نیاز دارند.‏ آنان بَرنابا را برای این کار انتخاب کردند.‏ به راستی که تصمیم آنان حکیمانه بود!‏ مطابق کتاب مقدّس،‏ بَرنابا «تمامی آنان را ترغیب کرد که همچنان در دل مصمم بوده،‏ به سَرور وفادار بمانند.‏» (‏اعما ۱۱:‏۲۲-‏۲۴‏)‏ به طور مشابه،‏ یَهُوَه امروزه نیز به ما کمک می‌کند تا باعث تشویق و دلگرمی هم‌ایمانانمان شویم.‏ برای مثال،‏ شاید از ما استفاده کند تا به آنانی که عزیزشان را از دست داده‌اند دلگرمی دهیم.‏ یا شاید ما را بر آن دارد که به دیدار بیماران یا افسردگان برویم یا از طریق تماس تلفنی،‏ با سخنانمان به آنان دلگرمی دهیم.‏ آیا شما نیز همچون بَرنابا،‏ خود را در دستان یَهُوَه قرار می‌دهید تا از شما استفاده کند؟‏—‏۱تسا ۵:‏۱۴‏.‏ ب۱۹/‏۱۰ ص ۲۲ ¶۸

زمانی که با دیگران همکاری نزدیک داریم،‏ ممکن است علاوه بر خصوصیات مثبت،‏ نقاط ضعف آنان را نیز ببینیم.‏ در چنین شرایطی چگونه می‌توانیم رابطهٔ صمیمی خود را با دوستانمان حفظ کنیم؟‏ واقعیت این است که نمی‌توانیم از برادران و خواهرانمان توقع کاملیت داشته باشیم.‏ بنابراین،‏ وقتی با شخصی دوست می‌شویم باید برای حفظ رابطهٔ دوستی‌مان تلاش کنیم.‏ اگر دوستمان مرتکب خطایی شد،‏ شاید لازم باشد با مهربانی و صداقت پندی بر اساس کتاب مقدّس به او بدهیم.‏ (‏مز ۱۴۱:‏۵‏)‏ همچنین اگر دوستمان باعث رنجش ما شد،‏ باید او را ببخشیم و هرگز نباید در آینده آن موضوع را دوباره به میان بکشیم.‏ اکنون که در انتهای نظام حاضر هستیم،‏ بسیار اهمیت دارد که بر خصوصیات مثبت برادران و خواهرانمان تمرکز کنیم،‏ نه بر نقاط ضعف آنان!‏ به این شکل،‏ رابطهٔ دوستی خود را با آنان تقویت می‌کنیم؛‏ چرا که مطمئناً طی مصیبت عظیم به چنین دوستان صمیمی‌ای نیاز خواهیم داشت.‏ ب۱۹/‏۱۱ ص ۶ ¶۱۳،‏ ۱۶

هنگام مطالعهٔ کتاب مقدّس با علاقه‌مندان باید تمام تلاش خود را بکنیم که ‹شاگرد بسازیم و به آنان تعلیم دهیم که هر آنچه عیسی فرمان داده است به عمل آورند.‏› ما باید به دیگران کمک کنیم تا پی ببرند که خدمت به یَهُوَه و حمایت از پادشاهی او برایشان حیاتی است.‏ بدین منظور،‏ باید آنان را ترغیب کنیم تا حقایقی را که می‌آموزند به کار گیرند،‏ خود را به یَهُوَه وقف کنند و تعمید بگیرند.‏ زیرا تنها در این صورت می‌توانند در روز یَهُوَه نجات یابند.‏ (‏۱پطر ۳:‏۲۱‏)‏ همان طور که پیش از این اشاره شد،‏ چیزی به پایان نظام حاضر باقی نمانده است.‏ از این رو،‏ نباید برای مطالعه با افرادی که حاضر نیستند مطابق معیارهای یَهُوَه تغییراتی در زندگی‌شان بدهند،‏ وقت صرف کنیم.‏ (‏۱قر ۹:‏۲۶‏)‏ امروزه فعالیت شاگردسازی بسیار حیاتی است!‏ بسیاری هنوز خبر خوش پادشاهی خدا را نشنیده‌اند.‏ ما می‌خواهیم پیش از این که دیر شود،‏ این خبر را به گوش آنان نیز برسانیم.‏ ب۱۹/‏۱۰ ص ۱۲ ¶۱۴-‏۱۵

هر ساله در روز کفّاره،‏ اسرائیلیان گرد هم می‌آمدند و کاهن اعظم حیوانات آنان را ذبح می‌کرد.‏ آن قربانی‌ها به اسرائیلیان یادآور می‌شد که نیاز دارند از گناه رهایی یابند.‏ کاهن اعظم با دقت تمام،‏ بخور را روی زغال‌های افروخته می‌ریخت و ابری با رایحهٔ خوشایند اتاق را پر می‌کرد.‏ ما از این موضوع چه می‌آموزیم؟‏ کتاب مقدّس دعاهایی را که مورد تأیید یَهُوَه است به بخور تشبیه می‌کند.‏ (‏مز ۱۴۱:‏۲؛‏ مکا ۵:‏۸‏)‏ همان طور که گفته شد،‏ کاهن اعظم با احترام زیاد،‏ بخور را نزد یَهُوَه می‌بُرد.‏ به طور مشابه،‏ ما برای دعا باید با احترامی عمیق نزد یَهُوَه برویم.‏ واقعاً قدردانیم که آفریدگار ما این فرصت را به ما داده است که او را پدر خود بدانیم و به او نزدیک شویم.‏ (‏یعقو ۴:‏۸‏)‏ او ما را به عنوان دوستان خود می‌پذیرد!‏ (‏مز ۲۵:‏۱۴‏،‏ مژده برای عصر جدید‏)‏ ما می‌خواهیم همواره قدر این فرصتی را که داریم بدانیم و هرگز یَهُوَه را از خود ناامید نکنیم.‏ ب۱۹/‏۱۱ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۳-‏۵

در منطقه‌ای که زندگی می‌کنید،‏ اکثر مردم نسبت به کار کردن چه دیدگاهی دارند؟‏ در بسیاری از کشورها،‏ مردم بیشتر و سخت‌تر از گذشته کار می‌کنند.‏ افرادی که ساعات زیادی را به شغلشان اختصاص می‌دهند،‏ دیگر زمانی برای استراحت،‏ بودن در کنار خانواده و برطرف کردن نیازهای روحانی‌شان ندارند.‏ (‏جا ۲:‏۲۳‏)‏ از طرف دیگر،‏ برخی مردم علاقه‌ای به کار کردن ندارند و همواره به دنبال بهانه‌ای برای فرار از کار هستند.‏ (‏امث ۲۶:‏۱۳،‏ ۱۴‏)‏ حال می‌خواهیم دیدگاه نادرست دنیا را دربارهٔ کار کردن،‏ با دیدگاه یَهُوَه و عیسی مقایسه کنیم.‏ کاملاً واضح است که یَهُوَه علاقهٔ زیادی به کار کردن دارد.‏ عیسی نیز در این باره گفت:‏ «پدر من تا به حال کار کرده است و هنوز کار می‌کند و من نیز همچنان کار می‌کنم.‏» (‏یو ۵:‏۱۷‏)‏ به فرشتگان بی‌شمار،‏ ستاره‌ها،‏ سیّاره‌ها و کهکشان‌هایی فکر کنید که یَهُوَه آفریده است.‏ ما همچنین شاهد آفریده‌های بی‌نظیر یَهُوَه بر روی زمین هستیم.‏ ب۱۹/‏۱۲ ص ۲ ¶۱-‏۲

داوود چگونه رابطهٔ نزدیکی با یَهُوَه برقرار کرده بود؟‏ داوود درس‌های ارزنده‌ای از آفریده‌های یَهُوَه آموخت.‏ او در دوران جوانی‌اش،‏ زمان زیادی را بیرون از خانه می‌گذراند تا از گوسفندان پدرش مراقبت کند.‏ احتمالاً او در آن مدت بر آفریده‌های یَهُوَه تعمّق می‌کرد.‏ برای مثال،‏ او تنها به ستارگان آسمان چشم نمی‌دوخت،‏ بلکه به خصوصیات آفرینندهٔ آن‌ها نیز فکر می‌کرد.‏ (‏مز ۱۹:‏۱،‏ ۲‏)‏ داوود همچنین با تعمّق بر نحوهٔ آفرینش انسان‌ها،‏ به حکمت والای یَهُوَه پی برد.‏ (‏مز ۱۳۹:‏۱۴‏)‏ او با تعمّق بر آفریده‌های یَهُوَه،‏ تشخیص داد که خود در مقایسه با یَهُوَه بسیار ناچیز است.‏ (‏مز ۱۳۹:‏۶‏)‏ ما چه درسی می‌آموزیم؟‏ ما هر روز می‌توانیم به این فکر کنیم که آفریده‌های یَهُوَه که شامل انسان‌ها،‏ حیوانات و گیاهان می‌شود،‏ چه نکاتی دربارهٔ او به ما می‌آموزد.‏ به این شکل،‏ هر روز با جنبه‌های بیشتری از شخصیت پدر پرمهرمان آشنا خواهیم شد.‏ (‏روم ۱:‏۲۰‏)‏ به علاوه،‏ هر روز محبتمان به یَهُوَه افزایش خواهد یافت.‏ ب۱۹/‏۱۲ ص ۱۹-‏۲۰ ¶۱۵-‏۱۷

موسی خدمت به یَهُوَه را برگزید.‏ زمانی که موسی ۴۰ ساله بود،‏ معاشرت با قوم خدا را برگزید و از این که «پسرِ دخترِ فرعون خوانده شود،‏» امتناع کرد.‏ او مقام عالی‌رتبه‌اش را ترک کرد.‏ همچنین با جانبداری از اسرائیلیانی که در مصر برده بودند،‏ خشم فرعون را برانگیخت.‏ فرعون حاکمی بسیار قدرتمند بود و مصریان او را یکی از خدایان خود می‌دانستند.‏ به راستی که موسی ایمانی استوار داشت!‏ او به یَهُوَه اعتماد کرد.‏ این اعتماد یکی از مهم‌ترین عواملی بود که باعث شد موسی تا پایان عمر،‏ رابطه‌ای نزدیک با یَهُوَه داشته باشد.‏ (‏امث ۳:‏۵‏)‏ ما چه درسی می‌آموزیم؟‏ ما نیز همچون موسی،‏ خود باید تصمیم بگیریم که به یَهُوَه خدمت کنیم و با خادمانش معاشرت داشته باشیم.‏ بدین منظور باید ازخودگذشتگی نشان دهیم.‏ حتی شاید برخی از آنانی که یَهُوَه را نمی‌شناسند،‏ با ما مخالفت کنند.‏ اما اگر به پدر آسمانی‌مان اعتماد کنیم،‏ می‌توانیم مطمئن باشیم که او از ما حمایت خواهد کرد.‏ ب۱۹/‏۱۲ ص ۱۷ ¶۵-‏۶

با این که یَهُوَه ما را از خاکی بی‌ارزش سرشت،‏ ارزش فراوانی برای تک‌تک ما قائل است.‏ برخی از دلایلی را در نظر بگیرید که به ما اطمینان می‌دهد یَهُوَه برایمان ارزش زیادی قائل است.‏ او انسان‌ها را طوری آفرید که بتوانند خصوصیات او را از خود نشان دهند.‏ (‏پیدا ۱:‏۲۷‏)‏ اینچنین،‏ او انسان را برتر از دیگر مخلوقاتش بر روی زمین ساخت و مسئولیت نگهداری از زمین و حیوانات را به او واگذار کرد.‏ (‏مز ۸:‏۴-‏۸‏)‏ گناه آدم باعث نشد که انسان‌ها در دید یَهُوَه بی‌ارزش شوند.‏ او به‌قدری برای ما ارزش قائل است که پسر عزیزش را برای بخشش گناهان ما داد.‏ (‏۱یو ۴:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ یَهُوَه بر اساس قربانی عیسی،‏ بسیاری از ‹درستکاران و بدکاران› را که به دلیل گناه آدم محکوم به مرگ شده‌اند،‏ رستاخیز خواهد داد.‏ (‏اعما ۲۴:‏۱۵‏)‏ کلام خدا نشان می‌دهد که او برای تک‌تک ما صرف‌نظر از بیماری،‏ وضعیت اقتصادی یا سن بالای‌مان،‏ ارزش بسیاری قائل است.‏—‏اعما ۱۰:‏۳۴،‏ ۳۵‏.‏ ب۲۰/‏۱ ص ۱۵ ¶۵-‏۶

مسح‌شدگان امید آسمانی خود را از خانواده‌شان به ارث نمی‌برند،‏ بلکه یَهُوَه خدا آنان را فرا می‌خواند.‏ (‏۱تسا ۲:‏۱۲‏)‏ همچنین نباید سؤالاتی بپرسیم که باعث رنجش دیگران شود.‏ برای مثال،‏ نباید از همسر برادران مسح‌شده بپرسیم که نسبت به زندگی ابدی در بهشت،‏ بدون این که شوهرش در کنارش باشد،‏ چه احساسی دارد.‏ ما کاملاً اطمینان داریم که یَهُوَه در دنیای جدید،‏ ‹آرزوی هر موجود زنده را برآورده می‌سازد.‏› (‏مز ۱۴۵:‏۱۶‏)‏ به علاوه،‏ اگر با مسح‌شدگان برخوردی متعادل داشته باشیم و آنان را مهم‌تر از دیگران ندانیم،‏ از خود محافظت کرده‌ایم.‏ چرا چنین می‌گوییم؟‏ کتاب مقدّس می‌گوید که شاید برخی مسح‌شدگان تا به آخر وفادار نمانند.‏ (‏مت ۲۵:‏۱۰-‏۱۲؛‏ ۲پطر ۲:‏۲۰،‏ ۲۱‏)‏ اگر ما از ستودن برادرانمان پرهیز کنیم،‏ هرگز پیرو دیگران منجمله مسح‌شدگان یا برادران شناخته‌شده و باتجربه نخواهیم شد.‏ (‏یهو ۱۶‏)‏ به این شکل،‏ اگر روزی آنان به حقیقت پشت کنند،‏ تأثیری بر ایمان ما نمی‌گذارد و همچنان به یَهُوَه خدمت خواهیم کرد.‏ ب۲۰/‏۱ ص ۲۹ ¶۹-‏۱۰

ما به عنوان «فرزندان عزیز» یَهُوَه،‏ تمام تلاش خود را می‌کنیم که او را سرمشق قرار دهیم.‏ ما می‌توانیم با ابراز محبت،‏ مهربانی و بخشیدن دیگران چنین کنیم.‏ این رفتار نیکو می‌تواند کسانی را که یَهُوَه خدا را نمی‌شناسند برانگیزد که با او آشنا شوند.‏ (‏۱پطر ۲:‏۱۲‏)‏ والدین مسیحی باید با فرزندانشان همان گونه رفتار کنند که یَهُوَه با ما رفتار می‌کند.‏ چنین رفتاری می‌تواند فرزندانشان را برانگیزد که خود رابطه‌ای نزدیک با یَهُوَه برقرار کنند.‏ معمولاً بچه‌ها به پدرشان افتخار می‌کنند و با اشتیاق در مورد او صحبت می‌کنند.‏ ما نیز به یَهُوَه،‏ پدر آسمانی‌مان افتخار می‌کنیم و می‌خواهیم که دیگران نیز با او آشنا شوند.‏ همهٔ ما احساسی همچون داوود پادشاه داریم که گفت:‏ «جان من در خداوند فخر خواهد کرد.‏» (‏مز ۳۴:‏۲‏)‏ شاید کمرویی مانعی باشد که در مورد یَهُوَه صحبت کنیم.‏ چطور می‌توانیم شهامت لازم را در خود ایجاد کنیم؟‏ تمرکز بر دو نکتهٔ مهم به ما شهامت می‌بخشد؛‏ اول این که صحبت در مورد یَهُوَه،‏ پدر آسمانی‌مان دل او را بسیار شاد می‌کند.‏ دوم این که آشنا ساختن دیگران با شخصیت یَهُوَه به آنان فایدهٔ زیادی می‌رساند.‏ او در قرن اول به برادران ما شهامت بخشید،‏ پس به ما نیز شهامت لازم را می‌بخشد.‏—‏۱تسا ۲:‏۲‏.‏ ب۲۰/‏۲ ص ۱۱ ¶۱۲-‏۱۳

امروزه بسیاری کتاب مقدّس را مطالعه می‌کنند و تعمید می‌گیرند.‏ با این حال،‏ برخی از شاگردان از تعمید گرفتن اجتناب می‌کنند.‏ آنان مطالعهٔ کتاب مقدّس را دوست دارند اما به فکر تعمید نیستند.‏ همهٔ ما می‌خواهیم به شاگردانمان کمک کنیم که تعالیم کتاب مقدّس را به کار گیرند و شاگرد مسیح شوند.‏ یَهُوَه می‌خواهد که انسان‌ها از روی محبت،‏ به او خدمت کنند.‏ ما باید به شاگردمان کمک کنیم که بداند یَهُوَه عمیقاً دوستش دارد و به او توجه می‌کند.‏ همچنین باید کمکش کنیم تا یَهُوَه را همچون «پدر یتیمان و مدافع بیوه‌زنان» ببیند.‏ (‏مز ۶۸:‏۵‏)‏ وقتی شاگردمان به محبت یَهُوَه نسبت به خود پی ببرد،‏ تحت تأثیر قرار می‌گیرد و محبت او نیز به یَهُوَه افزایش می‌یابد.‏ شما هنگام مطالعه با چنین افرادی کمکشان کنید تا دریابند که یَهُوَه می‌خواهد آنان به زندگی جاودان دست یابند و آماده است در این راه به آنان کمک کند.‏ ب۲۰/‏۱ ص ۳ ¶۷-‏۸

پولُس رسول فروتن بود و می‌دانست که نیاز دارد از طرف دوستانش دلگرمی یابد.‏ او دلگرمی یافتن از دوستانش را نشانهٔ ضعف خود نمی‌دانست.‏ (‏کول ۴:‏۷-‏۱۱‏)‏ وقتی ما با فروتنی بپذیریم که نیاز به دلگرمی داریم،‏ برادران و خواهرانمان با شور و اشتیاق به ما کمک خواهند کرد.‏ بر کلام خدا تکیه کنید.‏ پولُس می‌دانست که می‌تواند از نوشته‌های مقدّس دلگرمی یابد.‏ (‏روم ۱۵:‏۴‏)‏ به علاوه،‏ این نوشته‌ها به او حکمت می‌بخشید تا با مشکلاتش روبرو شود.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱۵،‏ ۱۶‏)‏ هنگامی که پولُس برای دومین بار در روم در حبس بود،‏ می‌دانست که زمان زیادی تا مرگش باقی نمانده است.‏ او در آن شرایط مضطرب‌کننده چه کرد؟‏ او از تیموتائوس خواست تا هر چه زودتر نزدش برود و «طومارها» را نیز با خود ببرد.‏ (‏۲تیمو ۴:‏۶،‏ ۷،‏ ۹،‏ ۱۳‏)‏ چرا پولُس چنین درخواستی کرد؟‏ زیرا احتمالاً آن طومارها حاوی بخش‌هایی از نوشته‌های مقدّس عبری بود که او می‌توانست در مطالعهٔ شخصی‌اش از آن‌ها استفاده کند.‏ ما نیز با هر مشکلی که روبرو باشیم،‏ اگر همچون پولُس به طور مرتب کلام یَهُوَه را مطالعه کنیم،‏ دلگرمی و آرامش می‌یابیم.‏ ب۲۰/‏۲ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۴-‏۱۵

اِلیفاز،‏ بِلدَد و صوفَر به دلگرمی دادن به ایّوب فکر نمی‌کردند،‏ بلکه به این فکر می‌کردند که چگونه به او ثابت کنند که مقصر است.‏ بیشتر سخنان آنان واقعیت نداشت و محبت‌آمیز نبود.‏ آنان ایّوب را به ناحق قضاوت کردند.‏ (‏ایو ۳۲:‏۱-‏۳‏)‏ واکنش یَهُوَه چه بود؟‏ او از آن سه نفر بسیار خشمگین شد.‏ او عملکردشان را احمقانه خواند و آنان را واداشت که از ایّوب بخواهند برایشان دعا کند.‏ (‏ایو ۴۲:‏۷-‏۹‏)‏ ما از نمونهٔ بد اِلیفاز،‏ بِلدَد و صوفَر درس‌های متعددی می‌آموزیم.‏ اول،‏ نباید هم‌ایمانانمان را قضاوت کنیم.‏ (‏مت ۷:‏۲-‏۵‏)‏ بلکه پیش از این که سخنی به زبان آوریم،‏ باید به دقت به آنان گوش دهیم.‏ زیرا تنها به این شکل می‌توانیم شرایطشان را درک کنیم.‏ (‏۱پطر ۳:‏۸‏)‏ دوم،‏ هنگام صحبت باید اطمینان یابیم که سخنانمان صحیح و پرمهر باشد.‏ (‏افس ۴:‏۲۵‏)‏ سوم،‏ یَهُوَه به سخنانی که به دیگران می‌گوییم،‏ توجه زیادی می‌کند.‏ ب۲۰/‏۳ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۱۵-‏۱۶

زمانی که ما دیگران را با یَهُوَه آشنا می‌سازیم،‏ خودمان نیز بیشتر با خصوصیات او آشنا می‌شویم.‏ برای مثال،‏ یَهُوَه از روی حس همدردی،‏ ما را هدایت می‌کند تا آنانی را که دلی پذیرا دارند بیابیم.‏ (‏یو ۶:‏۴۴؛‏ اعما ۱۳:‏۴۸‏)‏ همچنین قدرت کلام خدا باعث می‌شود افرادی که تعالیم آن را می‌آموزند،‏ عادات بد خود را کنار بگذارند و شخصیت نو را بر تن کنند.‏ (‏کول ۳:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ به علاوه،‏ یَهُوَه با صبر و بردباری به انسان‌های بسیاری فرصت داده است که او را بشناسند و نجات یابند.‏ (‏روم ۱۰:‏۱۳-‏۱۵‏)‏ به هر حال،‏ صرف‌نظر از مدت زمانی که به یَهُوَه خدمت می‌کنیم،‏ باید همواره برای رابطه‌مان با او ارزش قائل شویم.‏ یکی از راه‌هایی که می‌توانیم چنین کنیم این است که در دعا،‏ با یَهُوَه صحبت کنیم.‏ گفتگوهای مرتب،‏ شرط لازم برای حفظ روابط دوستی است.‏ بنابراین،‏ برای داشتن رابطه‌ای صمیمی با یَهُوَه باید به او دعا کنیم.‏ ما باید بدون هیچ ترس و واهمه‌ای افکار و احساساتمان را برای یَهُوَه بیان کنیم.‏ ب۱۹/‏۱۲ ص ۱۹ ¶۱۱،‏ ۱۳-‏۱۴

به راستی که فکر کردن به این موضوع برایمان بسیار دلگرم‌کننده است!‏ به علاوه،‏ عیسی به عنوان حکمران پادشاهی خدا به تمام صدماتی که شیطان و این دنیا به ما وارد کرده است پایان خواهد داد.‏ (‏اشع ۶۵:‏۱۷؛‏ ۱یو ۳:‏۸؛‏ مکا ۲۱:‏۳،‏ ۴‏)‏ مطمئناً همهٔ ما امید داریم چنین روزی را ببینیم!‏ عیسی مسئولیت سنگینی به ما سپرده است.‏ از این رو،‏ او خود همواره در کنارمان است و در روزهای آخر این دنیا پشتیبان ماست.‏ (‏مت ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰‏)‏ به راستی که آگاهی از این امر شجاعت زیادی به ما می‌بخشد!‏ بخشش گناهان،‏ امید به آینده و شجاعت در این روزهای آخر،‏ نقش مهمی در حفظ آرامش درونی ما دارد.‏ در این مقاله دیدیم که هنگام روبرویی با مشکلات و نگرانی‌ها چگونه می‌توانیم آرامش خود را حفظ کنیم.‏ بدین منظور باید همچون عیسی عمل کنیم.‏ اول،‏ صرف‌نظر از شرایطی که در آن هستیم باید پیوسته دعا کنیم.‏ دوم،‏ حتی در شرایط سخت مطیع یَهُوَه بمانیم و غیورانه موعظه کنیم.‏ سوم،‏ کمک دوستانمان را در مشکلات بپذیریم.‏ به این شکل،‏ آرامش خدا از دل و قوای ذهنی ما محافظت خواهد کرد.‏ (‏فیلیپ ۴:‏۶،‏ ۷‏)‏ در نتیجه می‌توانیم همچون عیسی بر هر مشکلی غلبه کنیم.‏ (‏یو ۱۶:‏۳۳‏)‏ ب۱۹/‏۴ ص ۱۳ ¶۱۶-‏۱۷