اوت

حتی زمانی که عیسی تحت آزار و اذیت قرار می‌گرفت از آرامش درونی برخوردار بود،‏ زیرا می‌دانست که یَهُوَه از او خشنود است.‏ او وقتی برایش بسیار دشوار بود،‏ مطیع یَهُوَه ماند.‏ عیسی یَهُوَه را بسیار دوست می‌داشت و خدمت به او برایش مهم‌ترین چیز بود.‏ او پیش از این که به زمین بیاید،‏ با یَهُوَه همکاری می‌کرد.‏ (‏امث ۸:‏۳۰‏)‏ همچنین زمانی که به زمین آمد،‏ با غیرت تمام،‏ دیگران را با یَهُوَه آشنا می‌ساخت.‏ (‏مت ۶:‏۹؛‏ یو ۵:‏۱۷‏)‏ این کار شادی بسیاری به عیسی می‌بخشید.‏ (‏یو ۴:‏۳۴-‏۳۶‏)‏ برای این که همچون عیسی عمل کنیم باید مطیع یَهُوَه باشیم و ‹همواره در کار خداوند بسیار فعال باشیم.‏› (‏۱قر ۱۵:‏۵۸‏)‏ اگر ما خود را «تماماً وقف موعظه» کنیم،‏ هنگام روبرویی با مشکلات دیدگاه مثبت خود را حفظ خواهیم کرد.‏ (‏اعما ۱۸:‏۵‏)‏ برای مثال،‏ معمولاً مشکلات افرادی که در موعظه می‌بینیم بزرگ‌تر از مشکلات ماست.‏ اما وقتی آنان با یَهُوَه آشنا می‌شوند و پندهای او را در زندگی بکار می‌گیرند،‏ زندگی‌شان بهبود یافته و به شادی بیشتری دست می‌یابند.‏ ما با دیدن این تغییر در دیگران،‏ بیش از پیش اطمینان می‌یابیم که یَهُوَه به فکر ماست.‏ ب۱۹/‏۴ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۸-‏۹

آنان مصمم بودند که از ارواح شریر دوری کنند.‏ به علاوه،‏ کتاب‌های جادوگری خود را که بسیار گران‌قیمت بود،‏ از بین بردند و آن‌ها را در اختیار دیگران نگذاشتند.‏ آنان بجای این که به ارزش مادی آن کتاب‌ها فکر کنند،‏ در پی خشنودی یَهُوَه بودند.‏ ما چگونه می‌توانیم از مسیحیان قرن اول سرمشق گیریم؟‏ بسیار عاقلانه است که تمام اشیایی را که با نیروهای اسرارآمیز ارتباط دارد دور بریزیم.‏ اشیایی همچون طلسم،‏ نظرقربانی،‏ تسبیح،‏ دعای نوشته‌شده یا هر شیء دیگری که مردم نزد خود نگاه می‌دارند تا از ارواح شریر محفوظ بمانند.‏ (‏۱قر ۱۰:‏۲۱‏)‏ تفریحاتتان را با دقت بررسی کنید.‏ از خود بپرسید:‏ آیا تفریحاتم بویی از سحر و جادو می‌دهد؟‏ مصمم باشید که از آنچه یَهُوَه نفرت دارد دوری کنید.‏ ما می‌خواهیم تمام تلاشمان را بکنیم که نزد یَهُوَه همواره از «وجدانی آسوده» برخوردار باشیم.‏—‏اعما ۲۴:‏۱۶‏.‏ ب۱۹/‏۴ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۱۰-‏۱۲

وقتی پیران جماعت درمی‌یابند که شخصی مرتکب گناهی جدّی شده است،‏ موضوع را از جنبه‌های مختلف بررسی می‌کنند.‏ مهم‌ترین هدف پیران جماعت حفظ تقدّس نام یَهُوَه است.‏ (‏لاو ۲۲:‏۳۱،‏ ۳۲؛‏ مت ۶:‏۹‏)‏ همچنین برای آنان بسیار اهمیت دارد که تمام اعضای جماعت به یَهُوَه نزدیک بمانند و تلاش می‌کنند به آنانی که قربانی گناهی جدّی شده‌اند کمک کنند.‏ به علاوه،‏ اگر شخصی در جماعت مرتکب گناهی جدّی شود،‏ پیران جماعت سعی می‌کنند دریابند که آیا او توبه کرده است یا خیر.‏ زیرا اگر توبه کرده باشد می‌توانند به او کمک کنند تا دوباره به یَهُوَه نزدیک شود.‏ (‏یعقو ۵:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ یک مسیحی که برای رفع امیال نَفْسانی خود مرتکب گناهی جدّی می‌شود،‏ از لحاظ روحانی بیمار است.‏ و همچون قبل با یَهُوَه رابطه‌ای خوب و نزدیک ندارد.‏ پیران جماعت می‌توانند برای چنین افرادی همچون پزشک باشند.‏ آنان به چنین افرادی پندهایی بر اساس کتاب مقدّس می‌دهند که کمکشان می‌کند رابطه‌شان با یَهُوَه بهبود یابد؛‏ البته اگر از صمیم دل توبه کرده باشند!‏—‏اعما ۳:‏۱۹؛‏ ۲قر ۲:‏۵-‏۱۰‏.‏ ب۱۹/‏۵ ص ۱۰ ¶۱۰-‏۱۱

یَهُوَه به ما رغبت عمل می‌بخشد.‏ او چگونه چنین می‌کند؟‏ شاید متوجه نیاز خاصّی در جماعت یا خارج از محدودهٔ جماعتمان شویم و از خود بپرسیم،‏ ‹من چگونه می‌توانم کمک کنم که آن نیاز برطرف شود؟‏› یا شاید مسئولیتی سنگین به ما واگذار شود و از خود بپرسیم،‏ ‹آیا واقعاً می‌توانم از پس این مسئولیت برآیم؟‏› یا شاید پس از خواندن آیاتی از کتاب مقدّس از خود بپرسیم،‏ ‹چگونه می‌توانم با استفاده از این آیات به دیگران کمک کنم؟‏› وقتی یَهُوَه می‌بیند که حاضریم خودمان را در دستان او قرار دهیم،‏ رغبت لازم را به ما می‌دهد که وارد عمل شویم.‏ یَهُوَه همچنین به ما قدرت عمل می‌بخشد.‏ (‏اشع ۴۰:‏۲۹‏)‏ او می‌تواند با استفاده از روح‌القدسش،‏ توانایی‌های ما را افزایش دهد.‏ (‏خرو ۳۵:‏۳۰-‏۳۵‏)‏ به علاوه،‏ از طریق سازمانش به ما می‌آموزد که چگونه مسئولیت‌هایمان را به انجام رسانیم.‏ اگر مطمئن نیستید که بتوانید از پس مسئولیتی برآیید،‏ درخواست کمک کنید.‏ همچنین می‌توانید از یَهُوَه،‏ پدر سخاوتمندمان بخواهید که ‹قدرتی فوق‌العاده› به شما ببخشد.‏—‏۲قر ۴:‏۷؛‏ لو ۱۱:‏۱۳‏.‏ ب۱۹/‏۱۰ ص ۲۱ ¶۳-‏۴

دنیا روحیهٔ خودخواهی را ترویج می‌دهد.‏ در یک کتاب مرجع آمده است که در دههٔ ۱۹۷۰ «کتاب‌های خودیاری افزایش یافت.‏» برخی از این کتاب‌ها به خوانندگانشان می‌آموزند که نباید در خود تغییری ایجاد کنند یا حتی فکر کنند که عیبی دارند.‏ برای مثال،‏ در یکی از آن‌ها آمده است:‏ «عاشق خودتان باشید؛‏ عاشق زیباترین،‏ فوق‌العاده‌ترین و باارزش‌ترین شخص.‏» این کتاب می‌گوید که شخص باید خودش تصمیم بگیرد که چگونه رفتار کند و هر آنچه را که حس می‌کند درست و راحت است،‏ انجام دهد.‏ آیا این طرز فکر برای شما آشنا نیست؟‏ شیطان نیز حوّا را به کاری مشابه ترغیب کرد.‏ او به حوّا گفت که ‹همچون خدا شناسندهٔ نیک و بد خواهد بود.‏› (‏پیدا ۳:‏۵‏)‏ امروزه بسیاری از مردم در نظر خودشان،‏ همه چیز را می‌دانند و فکر می‌کنند که حتی خدا هم نمی‌تواند به آنان بگوید چه چیز درست و چه چیز غلط است.‏ این طرز فکر به‌خصوص در دیدگاه مردم در رابطه با ازدواج دیده می‌شود.‏ ب۱۹/‏۵ ص ۲۳ ¶۱۰-‏۱۱

داوود پادشاه نیز گاه تحت اضطراب و نگرانی شدید،‏ از پا در می‌آمد.‏ او با چه مشکلاتی روبرو بود؟‏ داوود به دلیل خطاهای زیادی که مرتکب شده بود،‏ عذاب وجدان داشت.‏ (‏مز ۴۰:‏۱۲‏)‏ اَبشالوم،‏ پسر عزیزش بر علیه او سرکشی کرده و در نهایت کشته شد.‏ (‏۲سمو ۱۵:‏۱۳،‏ ۱۴؛‏ ۱۸:‏۳۳‏)‏ همچنین یکی از نزدیک‌ترین دوستانش به او خیانت کرد.‏ (‏۲سمو ۱۶:‏۲۳–‏۱۷:‏۲؛‏ مز ۵۵:‏۱۲-‏۱۴‏)‏ اکثر مزامیری که به دست داوود نوشته شده است،‏ نشانگر احساس دلسردی او و در عین حال،‏ اعتماد کاملش به یَهُوَه خداست.‏ (‏مز ۳۸:‏۵-‏۱۰؛‏ ۹۴:‏۱۷-‏۱۹‏)‏ بعدها یکی از مزمورنویسان نسبت به زندگی شریران حسادت ورزید.‏ او احتمالاً یکی از نوادگان آساف لاوی بود که در «قُدس خدا» خدمت می‌کرد.‏ او از لحاظ روحی به‌قدری تحت فشار بود که احساس رضایت و شادی خود را از دست داد.‏ او حتی فکر می‌کرد که خدمت به یَهُوَه بی‌فایده است.‏—‏مز ۷۳:‏۲-‏۵،‏ ۷،‏ ۱۲-‏۱۴،‏ ۱۶،‏ ۱۷،‏ ۲۱‏.‏ ب۱۹/‏۶ ص ۱۷ ¶۱۲-‏۱۳

شیطان از نیازهای طبیعی ما سوءاستفاده می‌کند.‏ کاملاً طبیعی است که ما برای تأمین مایحتاج خود و خانواده‌مان به دنبال یادگیری مهارت‌هایی خاص باشیم.‏ (‏۱تیمو ۵:‏۸‏)‏ اغلب،‏ برای کسب چنین مهارت‌هایی باید در دوره‌های آموزشی شرکت کرده و سخت تلاش کنیم.‏ اما باید بسیار احتیاط کنیم.‏ در بسیاری از کشورها،‏ در کنار مهارت‌های شغلی،‏ موضوعات فلسفی نیز به دانش‌آموزان تعلیم داده می‌شود.‏ برای مثال،‏ آنان ترغیب می‌شوند که وجود خدا را زیر سؤال ببرند و کتاب مقدّس را بی‌ارزش بدانند.‏ همچنین به آنان می‌آموزند که نظریهٔ تکامل تنها توضیح منطقی برای منشأ حیات است.‏ (‏روم ۱:‏۲۱-‏۲۳‏)‏ اما چنین تعالیمی کاملاً برخلاف ‹حکمت خداست.‏› (‏۱قر ۱:‏۱۹-‏۲۱؛‏ ۳:‏۱۸-‏۲۰‏)‏ مصمم باشید که هرگز خود را اسیر ‹فلسفه‌ها و عقاید پوچ و فریبندهٔ› دنیای شیطان نسازید و همچنان در برابر ترفندهای او ایستادگی کنید.‏ (‏کول ۲:‏۸؛‏ ۱قر ۳:‏۱۸‏)‏ اجازه ندهید که شیطان،‏ یَهُوَه را در دیدتان تیره و تار سازد.‏ به علاوه،‏ پیوسته مطابق معیارهای اخلاقی یَهُوَه زندگی کنید و هشدارهای او را در نظر بگیرید تا فریب شیطان را نخورید.‏ ب۱۹/‏۶ ص ۵ ¶۱۳؛‏ ص ۷ ¶۱۷

دربارهٔ هر موضوعی که می‌خواهید صحبت کنید،‏ از قبل به مخاطبتان خوب فکر کنید.‏ به این فکر کنید که او چگونه می‌تواند از تعالیم کتاب مقدّس فایده ببرد.‏ هنگام صحبت با او،‏ بسیار اهمیت دارد که به گفته‌هایش گوش دهید و به نظراتش احترام بگذارید.‏ به این شکل،‏ طرز فکر او را بهتر درک می‌کنید و احتمالاً او نیز به شما گوش خواهد داد.‏ پیش از این که شخصی مطالعهٔ کتاب مقدّس را آغاز کند،‏ باید تلاش کنیم به دفعات از او بازدید کنیم.‏ چرا؟‏ زیرا ممکن است نتوانیم دفعات اول،‏ شخص را ببینیم.‏ همچنین وقتی به طور مرتب از شخص بازدید کنیم،‏ او تمایل بیشتری خواهد داشت که مطالعهٔ کتاب مقدّس را شروع کند.‏ به یاد داشته باشید که زمانی یک گیاه رشد می‌کند که به طور مرتب به آن آب داده شود.‏ به طور مشابه،‏ عشق و محبت شخص علاقه‌مند به یَهُوَه و عیسی زمانی بیشتر می‌شود که ما به طور مرتب دربارهٔ کلام خدا با او صحبت کنیم.‏ ب۱۹/‏۷ ص ۱۴ ¶۱؛‏ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۷-‏۸

منظور عیسی این نبود که مسیحیان دوست دارند مورد نفرت قرار گیرند.‏ بلکه او هشدار داد که ممکن است با چه شرایطی روبرو شویم.‏ ما مسیحیان به دنیا تعلّق نداریم،‏ بلکه هماهنگ با تعالیم عیسی زندگی می‌کنیم و همچون او خبر خوش پادشاهی خدا را موعظه می‌کنیم.‏ از این رو،‏ دنیا از ما نفرت دارد.‏ (‏یو ۱۵:‏۱۸-‏۲۱‏)‏ هدف ما خشنود ساختن یَهُوَه است.‏ اگر به دلیل محبتمان به یَهُوَه،‏ مورد نفرت دیگران قرار گیریم،‏ نباید احساس بدی داشته باشیم.‏ اما باید به یاد داشته باشیم که ارزش واقعی ما به محبوبیتمان در چشم دیگران وابسته نیست.‏ ما نمی‌دانیم چه زمانی مورد آزار و اذیت قرار می‌گیریم یا فعالیتمان ممنوع می‌شود.‏ اما می‌دانیم که اکنون زمانی است که می‌توانیم خود را برای روبرویی با مخالفت‌ها آماده کنیم.‏ بدین منظور باید به یَهُوَه نزدیک‌تر شویم،‏ شجاعتمان را تقویت کنیم و بیاموزیم که وقتی مورد نفرت قرار می‌گیریم چه واکنشی نشان دهیم.‏ اگر اکنون خود را به این شکل آماده نماییم،‏ در آینده می‌توانیم همچنان به خدمتمان ادامه دهیم.‏ ب۱۹/‏۷ ص ۶ ¶۱۷-‏۱۸؛‏ ص ۷ ¶۲۱

هنگام مطالعه با شخصی که پیشینه‌ای غیرمذهبی دارد،‏ باید کمکش کنیم که همواره ایمانش را به وجود خدا تقویت کند.‏ همچنین باید کمکش کنیم که به کتاب مقدّس ایمان ورزد.‏ بدین منظور شاید لازم باشد برخی تعالیم را به دفعات بررسی کنیم.‏ طی جلسات مطالعه می‌توانیم به بررسی موضوعاتی بپردازیم که نشان می‌دهد کتاب مقدّس کلام خداست.‏ برای مثال،‏ می‌توانیم به نبوّت‌های کتاب مقدّس،‏ دقت علمی و تاریخی آن و اصول کاربردی موجود در آن اشاره کنیم.‏ ما با ابراز محبت به افراد مذهبی و غیرمذهبی،‏ به آنان کمک می‌کنیم که شاگرد مسیح شوند.‏ (‏۱قر ۱۳:‏۱‏)‏ هدف ما از تعلیم به آنان این است که پی ببرند یَهُوَه دوستشان دارد و می‌خواهد که آنان نیز او را دوست بدارند.‏ هر ساله هزاران نفر منجمله افرادی که هیچ علاقه‌ای به دین و مذهب نداشته‌اند با یَهُوَه آشنا می‌شوند،‏ به او محبت می‌ورزند و تعمید می‌گیرند.‏ بنابراین،‏ دیدگاه مثبت خود را حفظ کنید و به همه‌گونه افراد محبت و علاقه‌ای خالصانه نشان دهید.‏ بادقت به سخنان آنان گوش دهید.‏ سعی کنید که افکار و احساساتشان را درک کنید و با نمونهٔ خود آنان را بر آن دارید که شاگرد مسیح شوند.‏ ب۱۹/‏۷ ص ۲۴ ¶۱۶-‏۱۷

یَهُوَه از بسیاری منجمله دختران شَلّوم برای بازسازی دیوارهای اورشلیم استفاده کرد.‏ (‏نح ۲:‏۲۰؛‏ ۳:‏۱۲‏)‏ با این که شَلّوم حاکم نیمی از ناحیهٔ اورشلیم بود،‏ دخترانش برای انجام چنین کار سخت و خطرناکی داوطلب شدند.‏ (‏نح ۴:‏۱۵-‏۱۸‏)‏ به طور مشابه،‏ امروزه خواهرانمان آماده‌اند تا در پروژه‌های تعمیر و نگهداری از مکان‌هایی که به یَهُوَه وقف می‌شود کمک کنند.‏ به راستی که مهارت،‏ خواست قلبی و وفاداری این خواهران،‏ نقش مهمی در پیشرفت این پروژه‌ها دارد.‏ یَهُوَه طابیتا را برانگیخت تا با ‹اعمال نیکو و صدقه دادن،‏› به دیگران به‌خصوص بیوه‌زنان کمک کند.‏ (‏اعما ۹:‏۳۶‏)‏ نیکوکاری و سخاوتمندی او به قدری زبانزد مردم بود که پس از مرگش،‏ بسیاری برای او سوگواری کردند.‏ اما وقتی پِطرُس رسول او را رستاخیز داد شادی بسیاری نصیب آنان شد.‏ (‏اعما ۹:‏۳۹-‏۴۱‏)‏ ما از طابیتا چه می‌آموزیم؟‏ همهٔ ما چه پیر چه جوان،‏ چه مرد چه زن،‏ همواره می‌توانیم با انجام اعمالی نیکو به برادران و خواهرانمان کمک کنیم.‏ ب۱۹/‏۱۰ ص ۲۴ ¶۱۱-‏۱۲

چگونه ممکن است باعث لغزش دیگران شویم؟‏ موقعیت زیر را در نظر بگیرید.‏ شخصی که کتاب مقدّس را مطالعه می‌کند،‏ سرانجام بعد از مدت‌ها موفق می‌شود که اعتیادش را به الکل ترک کند.‏ او پی می‌برد که دیگر هرگز نباید لب به مشروب بزند.‏ او تغییرات زیادی در زندگی‌اش ایجاد می‌کند و تعمید می‌گیرد.‏ مدتی بعد،‏ برادری او را به یک مهمانی دعوت می‌کند و به او مشروب تعارف کرده،‏ می‌گوید:‏ «یکی از جنبه‌های روح‌القدس یَهُوَه،‏ خویشتنداری است.‏ اگر این خصوصیت را داشته باشی،‏ می‌توانی کمی مشروب بخوری.‏» تصوّرش را بکنید که اگر برادر نوایمان پیشنهاد میزبانش را بپذیرد،‏ چه نتیجهٔ اسفباری می‌تواند در پیش داشته باشد!‏ جلسات مسیحی به ما فرصت می‌دهد تا پندی را که در آیهٔ روز آمده است،‏ به شکل‌های مختلف به کار گیریم.‏ محتوای جلسات به ما کمک می‌کند که دریابیم چه چیز در نظر یَهُوَه پراهمیت است.‏ همچنین می‌آموزیم که با به‌کارگیری اصول کلام خدا،‏ افرادی پاکدل باشیم.‏ به علاوه،‏ در جلسات تشویق می‌شویم که نیکویی کنیم و به یکدیگر محبت ورزیم.‏ اگر با تمام وجود یَهُوَه و هم‌ایمانانمان را دوست داشته باشیم،‏ تمام تلاشمان را می‌کنیم که باعث لغزش دیگران نشویم.‏ ب۱۹/‏۸ ص ۱۰ ¶۹؛‏ ص ۱۱ ¶۱۳-‏۱۴

شاید برخی اعتمادبه‌نَفْس دارند و افکارشان را به‌راحتی بیان می‌کنند.‏ اما چنین افرادی لزوماً مغرور نیستند.‏ (‏یو ۱:‏۴۶،‏ ۴۷‏)‏ افرادی که خجالتی و کمرو نیستند نیز باید مراقب باشند که بر توانایی‌های خود تکیه نکنند.‏ صرف‌نظر از شخصیتی که داریم،‏ همهٔ ما باید تلاش کنیم تا خصوصیت فروتنی را در خود پرورش دهیم.‏ نمونهٔ پولُس رسول را در نظر بگیرید.‏ یَهُوَه از طریق او در شهرهای متعددی جماعات مسیحی را تأسیس کرد.‏ احتمالاً او بیش از دیگر رسولان عیسی،‏ در اعلام خبر خوش نقش داشت.‏ با این حال،‏ او هرگز خود را برتر از دیگران نمی‌دانست.‏ او گفت که دلیل رابطهٔ نزدیکش با یَهُوَه،‏ لطف یَهُوَه به او بوده است،‏ نه خصوصیات یا کارهایی که به انجام رسانده است.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۱۰‏)‏ به راستی که پولُس نمونهٔ خوبی از فروتنی برای جماعت قُرِنتُس بجا گذاشت؛‏ به‌خصوص که برخی در آن جماعت سعی می‌کردند خود را برتر از پولُس جلوه دهند.‏—‏۲قر ۱۰:‏۱۰‏.‏ ب۱۹/‏۹ ص ۳ ¶۵-‏۶

یکی از دلایلی که اطاعت از یَهُوَه را برایمان مشکل می‌کند،‏ گناه و ناکاملی‌ای است که به ارث برده‌ایم.‏ بنابراین،‏ شاید گاه وسوسه شویم که از فرامین یَهُوَه سرپیچی کنیم.‏ پس از این که آدم و حوّا از میوه‌ای که یَهُوَه منع کرده بود خوردند،‏ بر آن شدند که خود معیارهای خوب و بد را تعیین کنند.‏ (‏پیدا ۳:‏۲۲‏)‏ امروزه اکثر انسان‌ها ترجیح می‌دهند که با نادیده گرفتن یَهُوَه خود معیارهایشان را تعیین کنند.‏ حتی آنانی که یَهُوَه را می‌شناسند و او را دوست دارند،‏ شاید گاه اطاعت از او برایشان مشکل باشد.‏ پولُس رسول نیز در چنین شرایطی قرار داشت.‏ (‏روم ۷:‏۲۱-‏۲۳‏)‏ ما نیز می‌خواهیم همچون پولُس،‏ آنچه را که در نظر یَهُوَه درست است انجام دهیم.‏ از این رو،‏ همواره باید با تمایلات گناه‌آلود خود بجنگیم.‏ دلیل دیگری که اطاعت از یَهُوَه را برایمان مشکل می‌کند،‏ طرز فکر و آداب و رسومی است که با آن بزرگ شده‌ایم.‏ بسیاری از افکار و عقاید مردم،‏ برخلاف تعالیم و خواست یَهُوَه است.‏ بنابراین باید همواره مراقب باشیم که چنین افکاری بر ما تأثیر نگذارد.‏ ب۱۹/‏۹ ص ۱۵ ¶۴-‏۶

ما باید واقع‌بین باشیم و به یاد داشته باشیم که انرژی‌مان محدود است.‏ بنابراین باید مراقب باشیم که انرژی‌مان را صرف چه کارهایی می‌کنیم.‏ برای مثال،‏ ممکن است انرژی‌مان را صرف ثروت‌اندوزی کنیم.‏ در این باره،‏ گفتگوی عیسی را با مردی ثروتمند به یاد آورید.‏ آن مرد از عیسی پرسید:‏ «باید چه کنم تا وارث زندگی جاودان شوم؟‏» او از احکام شریعت اطاعت می‌کرد.‏ همچنین مردی درستکار بود،‏ زیرا در انجیل مَرقُس آمده است که عیسی به او محبت داشت.‏ مطابق سخنان آیهٔ روز عیسی آن مرد جوان را دعوت کرد.‏ آن مرد جوان دوست داشت که از عیسی پیروی کند،‏ اما ظاهراً نمی‌توانست از ‹دارایی بسیارش› دل بکند.‏ (‏مرق ۱۰:‏۱۷-‏۲۲‏)‏ بنابراین،‏ او رفتن به زیر یوغ عیسی را رد کرد و همچنان «غلام ثروت» ماند.‏ (‏مت ۶:‏۲۴‏)‏ اگر شما جای آن مرد بودید چه انتخابی می‌کردید؟‏ ما می‌توانیم چند وقت یک بار،‏ اولویت‌هایمان را در زندگی بررسی کنیم.‏ به این شکل،‏ اطمینان می‌یابیم که از انرژی‌مان عاقلانه استفاده می‌کنیم.‏ ب۱۹/‏۹ ص ۲۴ ¶۱۷-‏۱۸

تا زمانی که یَهُوَه فعالیت موعظه را متوقف نساخته است،‏ ما باید همچنان به این فعالیت ادامه دهیم.‏ ما دقیقاً نمی‌دانیم که مردم چقدر فرصت دارند تا با یَهُوَه خدا و عیسی مسیح آشنا شوند.‏ (‏یو ۱۷:‏۳‏)‏ اما می‌دانیم که پیش از آغاز مصیبت عظیم همهٔ آنانی که «دلی پذیرا برای راه یافتن به حیات جاودان» دارند،‏ فرصت خواهند داشت که خبر خوش را بپذیرند و یَهُوَه را بپرستند.‏ (‏اعما ۱۳:‏۴۸‏)‏ ما چگونه می‌توانیم پیش از این که دیر شود،‏ به چنین افرادی کمک کنیم؟‏ یَهُوَه از طریق سازمانش،‏ هر آنچه را که نیاز داریم در اختیارمان گذاشته است تا بتوانیم حقیقت را به دیگران تعلیم دهیم.‏ برای مثال،‏ ما در جلسات میان‌هفته مطالب مفیدی در این زمینه می‌آموزیم.‏ در این جلسات یاد می‌گیریم که در دیدار اول یا هنگام بازدید از علاقه‌مندان،‏ چگونه با آنان صحبت کنیم.‏ ما باید از آن‌ها استفاده کنیم.‏ برای مثال،‏ می‌توانیم پس از گفتگویی خوب با شخصی علاقه‌مند،‏ تراکت یا مجلّه‌ای به او بدهیم.‏ به این شکل،‏ او می‌تواند تا دیدار بعدی،‏ آن نشریه را بخواند.‏ در واقع،‏ هر یک از ما موظف است که هر ماه تا جای ممکن خبر خوش پادشاهی خدا را اعلام کند.‏ ب۱۹/‏۱۰ ص ۹ ¶۷؛‏ ص ۱۰ ¶۹-‏۱۰

یَهُوَه به خادم سالخورده و وفادارش،‏ شَمعون که در اورشلیم زندگی می‌کرد،‏ وعده داده بود که پیش از مرگش مسیح را خواهد دید.‏ این وعدهٔ یَهُوَه برای شَمعون که سال‌ها چشم‌انتظار مسیح موعود بود،‏ بسیار تشویق‌کننده بود.‏ یَهُوَه به این شکل به ایمان و پایداری او پاداش داد.‏ روزی شَمعون «تحت قدرت روح» به معبد رفت.‏ او در معبد،‏ عیسی را که در آن زمان نوزاد بود دید.‏ یَهُوَه از طریق شَمعون پیشگویی کرد که عیسی همان مسیح موعود است.‏ (‏لو ۲:‏۲۵-‏۳۵‏)‏ احتمالاً شَمعون پیش از آغاز خدمت زمینی عیسی درگذشت،‏ اما بسیار قدردان بود که یَهُوَه به این شکل از او استفاده کرده است.‏ به علاوه،‏ این خادم وفادار یَهُوَه،‏ در دنیای جدید،‏ تحت پادشاهی عیسی از برکات فراوانی برخوردار خواهد شد.‏ (‏پیدا ۲۲:‏۱۸‏)‏ ما نیز قدردانیم که می‌توانیم خود را در دستان یَهُوَه قرار دهیم تا به هر شکلی که می‌خواهد از ما استفاده کند.‏ ب۱۹/‏۱۰ ص ۲۲ ¶۷؛‏ ص ۲۳ ¶۱۲

ما صرف‌نظر از میزان دارایی‌مان،‏ باید همواره مصمم باشیم که از پول‌دوستی دوری کنیم.‏ باید مراقب باشیم که به مادیات عشق نورزیم و اجازه ندهیم که شغلمان از خدمت به یَهُوَه برایمان مهم‌تر شود.‏ اما چگونه می‌توانیم چنین خطری را تشخیص دهیم؟‏ بدین منظور می‌توانیم از خود بپرسیم،‏ ‹آیا زمانی که در جلسه یا خدمت موعظه هستم،‏ اغلب به کارم فکر می‌کنم؟‏ آیا همیشه در این فکر هستم که چگونه وضعیت مالی‌ام را بهبود بخشم؟‏ آیا پول و دارایی‌هایم مشکلاتی بین من و همسرم ایجاد کرده است؟‏ آیا حاضرم برای افزایش خدمت به یَهُوَه،‏ به شغلی بپردازم که از دید دیگران،‏ شغلی سطح پایین به حساب می‌آید؟‏› (‏۱تیمو ۶:‏۹-‏۱۲‏)‏ هنگام بررسی این سؤالات باید به یاد داشته باشیم که یَهُوَه دوستمان دارد و به آنانی که خود را به او وقف کرده‌اند چنین وعده داده است:‏ «من هرگز تو را ترک نخواهم کرد و هرگز تو را تنها نخواهم گذاشت.‏» به همین دلیل پولُس رسول نیز گفت:‏ «شیوهٔ زندگی شما بَری از پول‌دوستی باشد.‏»—‏عبر ۱۳:‏۵،‏ ۶‏.‏ ب۱۹/‏۱۰ ص ۲۹ ¶۱۰

همان طور که در نمونهٔ اِرْمیا و باروک دیدیم،‏ زمانی که با هم‌ایمانانمان همکاری می‌کنیم و شاهد خصوصیات خوبشان هستیم،‏ نکات خوبی از آنان می‌آموزیم و با هم صمیمی‌تر می‌شویم.‏ برای مثال،‏ تصوّر کنید که وقتی با هم‌ایمانی در خدمت موعظه هستید و می‌بینید که او چگونه با شهامت از ایمانش دفاع می‌کند یا با اطمینان قلبی دربارهٔ یَهُوَه و مقاصد او صحبت می‌کند،‏ چه احساسی به شما دست می‌دهد؟‏ به احتمال زیاد،‏ دوست دارید با او صمیمی‌تر شوید.‏ در ادامه به بررسی دو نمونه می‌پردازیم که نشان می‌دهد همکاری با هم‌ایمانانمان در موعظه باعث می‌شود که با آنان صمیمی‌تر شویم.‏ آدِلاین خواهری ۲۳ ساله،‏ تصمیم داشت برای موعظه،‏ به منطقه‌ای که به‌ندرت در آن موعظه می‌شود برود.‏ او از یکی از دوستانش به نام کَندیس خواست تا در این سفر او را همراهی کند.‏ آدِلاین می‌گوید:‏ «ما می‌خواستیم با غیرت بیشتری موعظه کنیم و بیشتر از خدمت موعظه لذّت ببریم.‏ هر دوی ما از لحاظ روحانی نیاز به تشویق و دلگرمی داشتیم.‏» همکاری با یکدیگر چه فایده‌ای برای آنان داشت؟‏ آدِلاین می‌گوید:‏ «ما در پایان هر روز دربارهٔ احساساتمان،‏ گفتگوهای تشویق‌کننده‌مان با دیگران و نحوهٔ هدایت یَهُوَه در موعظه با هم صحبت می‌کردیم.‏ این گفتگوها برایمان بسیار لذّت‌بخش بود و باعث شد که بهتر یکدیگر را بشناسیم.‏» ب۱۹/‏۱۱ ص ۵ ¶۱۰-‏۱۱

در زمان باستان سربازی که بدون سپر به خانه برمی‌گشت شرمسار بود.‏ تاریخ‌نگاری رومی به نام تاسیتوس نوشت:‏ «اگر سربازی بدون سپر برمی‌گشت،‏ بزرگ‌ترین رسوایی را برای خود به بار می‌آورد.‏» این یکی از دلایلی بود که سربازان همواره اطمینان می‌یافتند که سپر خود را محکم نگاه دارند.‏ ما برای محکم نگاه داشتن سپر ایمانمان باید به طور مرتب در جلسات مسیحی شرکت کنیم و در مورد نام یَهُوَه و پادشاهی او با دیگران صحبت کنیم.‏ (‏عبر ۱۰:‏۲۳-‏۲۵‏)‏ به علاوه،‏ می‌خواهیم هر روز کلام خدا را بخوانیم و در دعا کمک یَهُوَه را بطلبیم تا بتوانیم به آنچه می‌خوانیم عمل کنیم.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱۶،‏ ۱۷‏)‏ در این صورت،‏ هیچ یک از سلاح‌های شیطان نمی‌تواند صدمات جبران‌ناپذیری به ما وارد کند.‏ (‏اشع ۵۴:‏۱۷‏)‏ سپر بزرگ ایمانمان از ما محافظت خواهد کرد.‏ ما در کنار برادران و خواهرانمان با شجاعت به خدمتمان ادامه خواهیم داد.‏ بدین شکل هر روز در جنگ روحانی‌مان پیروز می‌شویم و از همه مهم‌تر،‏ این افتخار را خواهیم داشت که هنگام پیروزی عیسی در جنگ با شیطان و پیروانش،‏ جزو حامیان او باشیم.‏—‏مکا ۱۷:‏۱۴؛‏ ۲۰:‏۱۰‏.‏ ب۱۹/‏۱۱ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۸-‏۱۹

اگر برنامه‌ای را که برای عملی ساختن تصمیمتان دارید بنویسید،‏ دنبال کردن آن راحت‌تر خواهد بود.‏ (‏۱قر ۱۴:‏۴۰‏)‏ برای مثال،‏ هیئت پیران مطابق دستورالعمل سازمان،‏ یکی از پیران جماعت را انتخاب می‌کند تا تصمیم گرفته‌شده،‏ شخصی که باید آن تصمیم را پیگیری کند و همچنین زمان انجام آن را بنویسد.‏ پیران جماعت با پیروی از این دستورالعمل،‏ راحت‌تر می‌توانند تصمیماتشان را عملی سازند.‏ شما نیز می‌توانید برای انجام کارهای روزانهٔ خود از روش مشابهی استفاده کنید.‏ برای مثال،‏ می‌توانید کارهای روزانهٔ خود را اولویت‌بندی کرده،‏ لیستی از آن تهیه کنید.‏ به این شکل،‏ نه تنها به اهدافتان دست می‌یابید،‏ بلکه کارهای بیشتری را در زمان کمتر انجام خواهید داد.‏ اما نباید دست از تلاش بکشید.‏ پیش رفتن مطابق برنامه‌ریزی و عملی ساختن تصمیمتان،‏ مستلزم تلاش است.‏ (‏روم ۱۲:‏۱۱‏)‏ پولُس به تیموتائوس گفت که «کوشا» باشد و با «پشتکار،‏» در تعلیم به دیگران مهارت یابد.‏ این پند پولُس،‏ در دستیابی به دیگر اهداف روحانی نیز کمکمان می‌کند.‏—‏۱تیمو ۴:‏۱۳،‏ ۱۶‏.‏ ب۱۹/‏۱۱ ص ۲۹-‏۳۰ ¶۱۵-‏۱۶

زمانی که از موسی خواسته شد اسرائیلیان را از مصر بیرون آورد،‏ او به اندازهٔ کافی اعتمادبه‌نَفْس نداشت و بارها به یَهُوَه گفت که قادر به انجام چنین کاری نیست.‏ واکنش یَهُوَه نشانگر حس همدردی او بود؛‏ او احساسات موسی را درک کرد و به او کمک کرد.‏ (‏خرو ۴:‏۱۰-‏۱۶‏)‏ در نتیجه،‏ موسی توانست پیام‌های داوری را به فرعون که یکی از خدایان مصریان بود اعلام کند.‏ او همچنین شاهد بود که یَهُوَه چگونه با استفاده از قدرت خود،‏ اسرائیلیان را نجات داد و فرعون و لشکرش را در دریای سرخ نابود کرد.‏ (‏خرو ۱۴:‏۲۶-‏۳۱؛‏ مز ۱۳۶:‏۱۵‏)‏ پس از این که موسی اسرائیلیان را از مصر بیرون آورد،‏ آنان مدام گله و شکایت می‌کردند.‏ موسی شاهد بود که یَهُوَه چگونه در برابر آنان از خود صبر و بردباری نشان می‌داد.‏ (‏مز ۷۸:‏۴۰-‏۴۳‏)‏ او همچنین شاهد فروتنی فوق‌العادهٔ یَهُوَه بود؛‏ چرا که مطابق خواستهٔ موسی،‏ نظرش را تغییر داد و اسرائیلیان را نابود نکرد.‏ (‏خرو ۳۲:‏۹-‏۱۴‏)‏ پس از رهایی اسرائیلیان از مصر،‏ رابطهٔ موسی با یَهُوَه به‌قدری نزدیک شد که گویی او را می‌دید.‏—‏عبر ۱۱:‏۲۷‏.‏ ب۱۹/‏۱۲ ص ۱۷ ¶۷-‏۹

بیشتر شاگردان عیسی اهل جلیل بودند.‏ بنابراین،‏ گرد هم آمدن گروهی بزرگ بر کوهی در جلیل به مراتب راحت‌تر از گرد هم آمدن آنان در خانه‌ای در اورشلیم بود.‏ همچنین عیسی پس از رستاخیز خود،‏ بر ۱۱ رسولش در اورشلیم ظاهر شده بود.‏ اگر او می‌خواست فرمان موعظه و شاگردسازی را فقط به رسولانش بدهد،‏ می‌توانست در همان جلسه این موضوع را با آنان در میان بگذارد و دیگر لازم نبود آنان را به همراه زنان و بسیاری دیگر،‏ در جلیل گرد آورد.‏ (‏لو ۲۴:‏۳۳،‏ ۳۶‏)‏ فرمان عیسی در رابطه با فعالیت شاگردسازی،‏ تنها خطاب به مسیحیان قرن اول نبود.‏ او دستورالعمل‌هایی را که به پیروانش داد با این سخنان به پایان رساند:‏ «من هر روز تا پایان نظام حاضر با شما هستم.‏» (‏مت ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰‏)‏ امروزه بسیاری به فعالیت شاگردسازی مشغولند.‏ نتیجهٔ این فعالیت،‏ فوق‌العاده بوده است؛‏ چرا که هر ساله حدود ۳۰۰٬۰۰۰ نفر به عنوان شاهد یَهُوَه تعمید می‌گیرند و شاگرد مسیح می‌شوند!‏ ب۲۰/‏۱ ص ۲ ¶۱؛‏ ص ۳ ¶۵-‏۶

برادری جوان به بیماری‌ای مبتلا شده است که روزبه‌روز او را ضعیف‌تر می‌کند برادری میانسال نمی‌توان شغلی جدید بیابد.‏ خواهری مسن به دلیل محدودیت‌هایش نمی‌تواند همچون گذشته در خدمت به یَهُوَه فعال باشد.‏ اگر شما با یکی از موقعیت‌های بالا روبرو هستید،‏ شاید احساس بی‌ارزشی کنید.‏ چنین موقعیت‌هایی می‌تواند از شادی شما بکاهد،‏ باعث شود احساس بدی نسبت به خود پیدا کنید و حتی بر روابطتان با دیگران تأثیر منفی بگذارد.‏ دنیای امروز،‏ نگرش شیطان را نسبت به زندگی انسان‌ها نشان می‌دهد.‏ انسان‌ها در نظر او،‏ همیشه موجوداتی بی‌ارزش بوده‌اند.‏ شیطان با بی‌رحمی به حوّا گفت که با سرکشی از خدا می‌تواند به آزادی دست یابد؛‏ در حالی که به‌خوبی می‌دانست که سرکشی از خدا به مرگ می‌انجامد.‏ شیطان همواره قدرت‌های اقتصادی،‏ سیاسی و مذهبی این دنیا را تحت کنترل خود داشته است.‏ بنابراین،‏ جای تعجب نیست که بسیاری از رهبران این دنیا برای احساسات و زندگی انسان‌ها هیچ ارزشی قائل نیستند.‏ برخلاف شیطان،‏ یَهُوَه می‌خواهد که ما برای خود ارزش قائل شویم و همواره آماده است تا وقتی احساس بی‌ارزشی می‌کنیم به ما کمک کند.‏—‏روم ۱۲:‏۳‏.‏ ب۲۰/‏۱ ص ۱۴ ¶۱-‏۴

اِرْمیا حدود ۴۰ سال در بین انسان‌هایی خائن منجمله همسایگان و احتمالاً برخی از اعضای خانواده‌اش که در زادگاهش عَناتوت بودند زندگی کرد.‏ (‏ار ۱۲:‏۶‏)‏ با این حال،‏ منزوی و گوشه‌گیر نشد.‏ اِرْمیا احساساتش را برای منشی وفادارش باروک بیان کرد.‏ ما نیز امروزه می‌توانیم آن‌ها را در کلام خدا بخوانیم.‏ (‏ار ۸:‏۲۱؛‏ ۹:‏۱؛‏ ۲۰:‏۱۴-‏۱۸؛‏ ۴۵:‏۱‏)‏ می‌توان تصوّر کرد که وقتی باروک سرگذشت پرماجرای اِرْمیا را می‌نوشت،‏ چقدر محبت و احترام آن دو نسبت به یکدیگر افزایش می‌یافت!‏ (‏ار ۲۰:‏۱،‏ ۲؛‏ ۲۶:‏۷-‏۱۱‏)‏ اِرْمیا سال‌ها دربارهٔ اتفاقی که قرار بود برای اورشلیم بیفتد،‏ با شهامت به اسرائیلیان هشدار داده بود.‏ (‏ار ۲۵:‏۳‏)‏ یَهُوَه بار دیگر بر آن شد که اسرائیلیان را به توبه برانگیزد.‏ بنابراین،‏ از اِرْمیا خواست تا هشدار او را بر طوماری بنویسد.‏ (‏ار ۳۶:‏۱-‏۴‏)‏ اِرْمیا و باروک این مسئولیت را که احتمالاً ماه‌ها به طول انجامید،‏ در کنار هم انجام دادند.‏ بدون شک،‏ آنان در این مدت گفتگوهای بناکننده‌ای با هم داشتند.‏ ب۱۹/‏۱۱ ص ۲-‏۳ ¶۳-‏۴

ما باید چه برخوردی با برادران و خواهران مسح‌شده‌مان داشته باشیم؟‏ ستودن دیگران منجمله برادران مسح‌شدهٔ مسیح،‏ عملی اشتباه است.‏ (‏مت ۲۳:‏۸-‏۱۱‏)‏ کتاب مقدّس در رابطه با پیران جماعت ما را ترغیب می‌کند که ‹ایمان آنان را سرمشق قرار دهیم.‏› اما از ما نخواسته است که هیچ انسانی را پیشوای خود سازیم.‏ (‏عبر ۱۳:‏۷‏)‏ در کتاب مقدّس آمده است که برخی «دوچندان مستحق حرمتند.‏» چرا که آنان «امور را به‌خوبی اداره می‌کنند» و «در سخنرانی و تعلیم زحمت می‌کشند،‏» نه به این دلیل که مسح‌شده هستند.‏ (‏۱تیمو ۵:‏۱۷‏)‏ توجه و تحسین بیش از حد ما،‏ ممکن است مسح‌شدگان را خجالت‌زده کند؛‏ یا بدتر از آن،‏ باعث غرور آنان شود.‏ (‏روم ۱۲:‏۳‏)‏ مطمئناً هیچ یک از ما نمی‌خواهد باعث لغزش برادران مسح‌شدهٔ مسیح شود!‏—‏لو ۱۷:‏۲‏.‏ ب۲۰/‏۱ ص ۲۸ ¶۸

عوامل زیادی باعث اضطراب و نگرانی پولُس بود.‏ مشکلات برادران و خواهرانش را مانند باری بر روی دوش خود حس می‌کرد.‏ (‏۲قر ۲:‏۴‏)‏ او اغلب از طرف مخالفان مورد ضرب‌وشتم قرار می‌گرفت و به زندان انداخته می‌شد.‏ سختی‌های دیگری نیز همچون تهیهٔ مایحتاج زندگی،‏ او را نگران می‌ساخت.‏ (‏فیلیپ ۴:‏۱۲‏)‏ به علاوه،‏ طی سفرهای دریایی حداقل سه بار کشتی‌اش در هم شکست؛‏ بنابراین می‌توان تصوّر کرد که سفرهای دریایی چقدر او را مضطرب و نگران می‌ساخت.‏ (‏۲قر ۱۱:‏۲۳-‏۲۷‏)‏ پولُس چگونه با نگرانی‌هایش مقابله کرد؟‏ هنگامی که برادران و خواهران با مشکل روبرو بودند،‏ پولُس نگران آنان بود.‏ با این حال،‏ سعی نکرد خود همهٔ مشکلاتشان را حل کند.‏ او می‌دانست که به تنهایی قادر به انجام چنین کاری نیست.‏ از این رو،‏ ترتیبی داد تا برادران قابل اعتمادی همچون تیموتائوس و تیتوس برای رسیدگی به نیازهای جماعت به او کمک کنند.‏ بدون شک،‏ کمک آن برادران اضطراب و نگرانی پولُس را کاهش داد.‏—‏فیلیپ ۲:‏۱۹،‏ ۲۰؛‏ تیت ۱:‏۱،‏ ۴،‏ ۵‏.‏ ب۲۰/‏۲ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۱۱-‏۱۲

یَهُوَه از فرزندان می‌خواهد که از والدینشان حرف‌شنوی داشته باشند.‏ به طور مشابه،‏ یَهُوَه از ما می‌خواهد که از او اطاعت کنیم.‏ دلایل بسیاری ثابت می‌کند که یَهُوَه مستحق اطاعت است.‏ او آفریدگار و حافظ زندگی ماست.‏ حکمت او نیز برتر از هر پدری است.‏ با این همه،‏ دلیل اصلی اطاعت ما از یَهُوَه،‏ محبتمان به اوست.‏ (‏۱یو ۵:‏۳‏)‏ ما برای اطاعت از یَهُوَه خدا دلایل زیادی داریم.‏ با این حال،‏ او ما را مجبور به اطاعت از خود نکرده است.‏ یَهُوَه خدا به ما ارادهٔ آزاد بخشیده است و وقتی می‌بیند که از روی محبت از او اطاعت می‌کنیم،‏ شاد می‌شود.‏ والدین می‌خواهند که فرزندشان از خطر در امان باشد.‏ از این رو اصول و قوانینی برایش می‌گذارند که به نفع اوست.‏ به گوش گرفتن این اصول نشانهٔ اعتماد و احترامی است که فرزند برای والدینش قائل است.‏ پس چقدر بیشتر شناخت معیارهای پدر آسمانی‌مان و به گوش گرفتن آن‌ها اهمیت دارد.‏ با این کار به یَهُوَه ثابت می‌کنیم که او را دوست داریم،‏ برایش احترام قائلیم و در عین حال خود نیز فایده می‌بریم.‏ (‏اشع ۴۸:‏۱۷،‏ ۱۸‏)‏ اما آنان که یَهُوَه و معیارهای او را رد می‌کنند،‏ در نهایت به خود آسیب می‌رسانند.‏—‏غلا ۶:‏۷،‏ ۸‏.‏ ب۲۰/‏۲ ص ۹-‏۱۰ ¶۸-‏۹

ما همچون اَبیجایِل وقتی متوجه می‌شویم که عمل کسی عواقب بدی در پی دارد باید صریحاً با او صحبت کنیم.‏ (‏مز ۱۴۱:‏۵‏)‏ باید در عین شجاعت،‏ با احترام با شخص صحبت کنیم.‏ وقتی اینچنین با محبت به شخص پند می‌دهیم،‏ ثابت می‌کنیم دوستی واقعی هستیم.‏ (‏امث ۲۷:‏۱۷‏)‏ به‌خصوص پیران جماعت باید با آنانی که در راهی خطا قدم برداشته‌اند،‏ با شجاعت و صراحت صحبت کنند.‏ (‏غلا ۶:‏۱‏)‏ این برادران با فروتنی تشخیص می‌دهند که ناکاملند و شاید خود نیز روزی به پند نیاز داشته باشند.‏ اما اجازه نمی‌دهند که چنین طرز فکری مانع شود دیگران را تأدیب کنند.‏ (‏۲تیمو ۴:‏۲؛‏ تیت ۱:‏۹‏)‏ هنگام پند دادن به دیگران،‏ سعی می‌کنند که با صبر و مهارت از هدیهٔ سخن گفتنشان استفاده کنند و به آنان تعلیم دهند.‏ در واقع،‏ محبتشان آنان را برمی‌انگیزد که به دیگران کمک کنند.‏ (‏امث ۱۳:‏۲۴‏)‏ با این حال،‏ مهم‌ترین انگیزهٔ آنان این است که یَهُوَه را حرمت نهند؛‏ بدین منظور معیارهای او را ترویج می‌دهند و از جماعت محافظت می‌کنند.‏—‏اعما ۲۰:‏۲۸‏.‏ ب۲۰/‏۳ ص ۲۰ ¶۸-‏۹

یَهُوَه سبب شد که موسی ناجی اسرائیلیان شود.‏ اما او چه زمانی از موسی برای نجات اسرائیلیان استفاده کرد؟‏ آیا زمانی که موسی «تمام حکمت مصریان» را آموخته بود و خود را واجد شرایط می‌دانست؟‏ (‏اعما ۷:‏۲۲-‏۲۵‏)‏ خیر،‏ یَهُوَه ابتدا به موسی کمک کرد که خصوصیات فروتنی و ملایمت را در خود پرورش دهد،‏ سپس از او استفاده کرد.‏ (‏اعما ۷:‏۳۰،‏ ۳۴-‏۳۶‏)‏ او به موسی شجاعتی داد تا بتواند با حاکم قدرتمند مصر صحبت کند.‏ (‏خرو ۹:‏۱۳-‏۱۹‏)‏ ما از نحوهٔ عملکرد یَهُوَه چه درسی می‌آموزیم؟‏ او همواره از کسانی استفاده می‌کند که خصوصیاتش را در خود پرورش می‌دهند و برای دریافت قوّت به او تکیه می‌کنند.‏ یَهُوَه در طول تاریخ برای عملی شدن مقصودش،‏ از خادمانش در نقش‌های مختلفی استفاده کرده است.‏ او از شما چگونه استفاده خواهد کرد؟‏ این امر به این بستگی دارد که در خدمت به یَهُوَه چقدر مایلید تلاش کنید و زحمت بکشید.‏ (‏کول ۱:‏۲۹‏)‏ اگر خود را در دستان یَهُوَه قرار دهید،‏ او می‌تواند از شما به عنوان مبشّری غیور،‏ معلّمی تأثیرگذار،‏ فردی تشویق‌کننده،‏ شخصی با مهارت‌های فنی،‏ دوستی خوب یا هر نقش دیگری که برای به تحقق رساندن مقصودش لازم ببیند استفاده کند.‏ ب۱۹/‏۱۰ ص ۲۱ ¶۵؛‏ ص ۲۵ ¶۱۴

دوستان خوب به ما کمک می‌کنند که به یَهُوَه وفادار بمانیم.‏ بهترین راه برای یافتن دوستان خوب این است که ما خود نیز دوستی خوب برای دیگران باشیم.‏ (‏مت ۷:‏۱۲‏)‏ کتاب مقدّس ما را ترغیب می‌کند که از وقت و انرژی‌مان برای کمک به دیگران به‌خصوص «نیازمندان» استفاده کنیم.‏ (‏افس ۴:‏۲۸‏)‏ اگر ما همواره به این فکر کنیم که چگونه می‌توانیم به دیگران کمک کنیم،‏ از شادی بیشتری برخوردار خواهیم شد.‏ (‏اعما ۲۰:‏۳۵‏)‏ دوستانمان در مشکلات به ما یاری می‌رسانند و کمکمان می‌کنند که آرامش درونی خود را حفظ کنیم.‏ زمانی که ایّوب دربارهٔ مشکلاتش صحبت می‌کرد،‏ اِلیهو به سخنان او گوش می‌داد.‏ به طور مشابه،‏ وقتی ما احساساتمان را ابراز می‌کنیم،‏ دوستانمان صبورانه به سخنان ما گوش می‌دهند.‏ (‏ایو ۳۲:‏۴‏)‏ ما هرگز نباید از دوستانمان انتظار داشته باشیم که بجای ما تصمیم بگیرند،‏ اما عاقلانه است نظراتی را که بر اساس کتاب مقدّس می‌دهند بپذیریم.‏ (‏امث ۱۵:‏۲۲‏)‏ همان طور که داوود پادشاه با فروتنی کمک دوستانش را پذیرفت،‏ ما نیز باید فروتن باشیم و پذیرفتن کمک دوستانمان را کسرشأن ندانیم.‏ (‏۲سمو ۱۷:‏۲۷-‏۲۹‏)‏ به راستی که چنین دوستانی هدایایی از طرف یَهُوَه هستند.‏—‏یعقو ۱:‏۱۷‏.‏ ب۱۹/‏۴ ص ۱۱ ¶۱۲؛‏ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۴-‏۱۵