ژوئیه

سخنان تند و رفتار بی‌مهر دیگران ممکن است باعث اضطراب و نگرانی ما شود؛‏ به‌خصوص اگر از طرف دوستی نزدیک یا عضوی از خانواده باشد.‏ برای مقابله با نگرانی می‌توانیم از نمونهٔ حَنّا که هَوویش فِنِنَّه او را سخت می‌رنجانید،‏ درس بیاموزیم.‏ (‏۱سمو ۱:‏۱۲‏)‏ ما نیز مانند حَنّا می‌توانیم زمانی طولانی را به صحبت با یَهُوَه اختصاص دهیم و دربارهٔ نگرانی‌ها و ترس‌هایمان با او صحبت کنیم.‏ دعاهایمان لزوماً نباید از لحاظ ادبی یا دستورزبان کاملاً بی‌نقص باشد.‏ یَهُوَه هرگز از شنیدن صحبت‌های ما خسته نمی‌شود.‏ ما علاوه بر دعا دربارهٔ مشکلاتمان،‏ باید پند پولُس را در فیلیپیان ۴:‏۶،‏ ۷ به یاد داشته باشیم.‏ او گفت که دعاهایمان باید همراه با شکرگزاری باشد.‏ به راستی که دلایل زیادی برای این کار داریم.‏ برای مثال،‏ می‌توانیم از یَهُوَه بابت هدیهٔ زندگی،‏ آفریده‌هایش،‏ محبت پایدار او و امید فوق‌العاده‌ای که به ما داده است،‏ تشکر کنیم.‏ ب۲۰/‏۲ ص ۲۱ ¶۳؛‏ ص ۲۲ ¶۶

سخن گفتن هدیه‌ای از طرف یَهُوَه خداست.‏ (‏خرو ۴:‏۱۰،‏ ۱۱؛‏ مکا ۴:‏۱۱‏)‏ او از طریق کلامش به ما می‌آموزد که چگونه به شکلی شایسته از این هدیه استفاده کنیم.‏ در این مقاله با بررسی نمونه‌هایی در کتاب مقدّس،‏ درمی‌یابیم که چه زمانی برای سخن گفتن و چه زمانی برای سکوت کردن مناسب است.‏ همچنین خواهیم دید که یَهُوَه نسبت به آنچه ما به دیگران می‌گوییم،‏ چه احساسی دارد.‏ ابتدا خواهیم دید که چه زمانی برای سخن گفتن مناسب است.‏ ما همواره باید آماده باشیم تا دربارهٔ یَهُوَه و پادشاهی‌اش با دیگران صحبت کنیم.‏ (‏مت ۲۴:‏۱۴؛‏ روم ۱۰:‏۱۴‏)‏ اینچنین نشان می‌دهیم که از عیسی سرمشق گرفته‌ایم.‏ یکی از دلایل مهم آمدن او به زمین،‏ این بود که دیگران را با پدرش یَهُوَه آشنا سازد.‏ (‏یو ۱۸:‏۳۷‏)‏ با این حال،‏ باید مراقب باشیم که چگونه با دیگران صحبت می‌کنیم.‏ هنگام موعظه،‏ باید همواره با «خویی ملایم و احترامی عمیق» با دیگران صحبت کنیم و احساسات و عقاید آنان را در نظر بگیریم.‏ (‏۱پطر ۳:‏۱۵‏)‏ اینچنین علاوه بر صحبت با دیگران،‏ می‌توانیم به آنان تعلیم دهیم و احتمالاً به دلشان راه یابیم.‏ اگر پیران جماعت دریابند که برادر یا خواهری نیاز به پند دارد،‏ به هیچ وجه نباید سکوت اختیار کنند.‏ البته باید زمانی مناسب را برای صحبت انتخاب کنند تا باعث خجالت شخص نشوند.‏ ب۲۰/‏۳ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۲-‏۴

دربارهٔ چه موضوعی می‌توانیم دعا کنیم؟‏ ما می‌توانیم در دعا از یَهُوَه بخواهیم که ‹به ایمانمان بیفزاید.‏› (‏لو ۱۷:‏۵؛‏ یو ۱۴:‏۱‏)‏ ما به ایمان نیاز داریم،‏ زیرا شیطان همهٔ پیروان عیسی را مورد آزمایش قرار می‌دهد.‏ (‏لو ۲۲:‏۳۱‏)‏ ایمان چگونه به ما کمک می‌کند؟‏ وقتی هنگام روبرویی با مشکلی،‏ هر آنچه از دستمان برمی‌آید انجام دهیم،‏ ایمان ما را بر آن می‌دارد که به یَهُوَه توکل کنیم و مشکلمان را به او بسپاریم.‏ ما اطمینان داریم که یَهُوَه می‌تواند حتی بهتر از خودمان به مشکلمان رسیدگی کند.‏ دانستن این امر به ما آرامش خاطر می‌دهد.‏ (‏۱پطر ۵:‏۶،‏ ۷‏)‏ دعا به ما کمک می‌کند تا با وجود مشکلاتی که داریم،‏ همواره آرامش درونی خود را حفظ کنیم.‏ نمونهٔ پیر جماعتی وفادار به نام رابرت را که بیش از ۸۰ سال دارد در نظر بگیرید.‏ او می‌گوید:‏ «هنگام روبرویی با مشکلات زندگی،‏ پند فیلیپیان ۴:‏۶،‏ ۷ کمک زیادی به من کرده است.‏ در گذشته مشکلات مالی زیادی داشتم.‏ همچنین برای مدتی نمی‌توانستم به عنوان پیر جماعت خدمت کنم.‏» رابرت با وجود مشکلاتش چگونه آرامش خود را حفظ کرده است؟‏ او می‌گوید:‏ «به محض این که نگرانی به سراغم می‌آید،‏ به یَهُوَه دعا می‌کنم.‏ فکر می‌کنم هر چه بیشتر و عمیق‌تر دعا کنم،‏ بیشتر احساس آرامش می‌کنم.‏» ب۱۹/‏۴ ص ۹-‏۱۰ ¶۵-‏۷

کودک‌آزاری گناه بر ضدّ یَهُوَه است.‏ وقتی شخصی بر ضدّ شخص دیگری گناه می‌کند،‏ بر ضدّ یَهُوَه نیز گناه کرده است.‏ نمونه‌ای را در شریعت موسی در نظر بگیرید.‏ در آنجا آمده بود که اگر شخصی همسایهٔ خود را بفریبد یا از او دزدی کند،‏ «به خداوند خیانت ورزیده» است.‏ (‏لاو ۶:‏۲-‏۴‏)‏ به طور مشابه،‏ اگر شخصی در جماعت به آزار جنسی کودکان دست زند،‏ احساس امنیت را از کودک می‌رباید و به خداوند خیانت می‌ورزد.‏ چنین شخصی وجههٔ یَهُوَه را خدشه‌دار می‌کند.‏ از این رو،‏ ما مسیحیان باید چنین عمل زننده‌ای را گناه بر ضدّ یَهُوَه بدانیم و آن را کم‌اهمیت جلوه ندهیم.‏ مقالاتی که در مجلّات برج دیده‌بانی و بیدار شوید!‏ آمده است به آنانی که مورد آزار جنسی قرار گرفته‌اند کمک می‌کند که با صدمات عاطفی ناشی از آن مقابله کنند.‏ همچنین راهکارهایی در اختیار دیگران می‌گذارد که بتوانند به قربانیان آزار جنسی کمک کنند.‏ به علاوه،‏ به والدین کمک می‌کند که از فرزندانشان محافظت کنند.‏ سازمان یَهُوَه دستورالعمل‌های دقیقی بر اساس کتاب مقدّس در اختیار پیران جماعت گذاشته است تا آنان بتوانند در چنین مواقعی تصمیمات درستی بگیرند.‏ سازمان همواره دستورالعمل‌هایی را که به پیران جماعت می‌دهد بررسی می‌کند و در صورت نیاز تغییرات لازم را در آن‌ها ایجاد می‌کند.‏ ب۱۹/‏۵ ص ۹ ¶۸-‏۹

کلام خدا همچون شمشیری برنده است که دروغ‌های شیطان را برملا می‌سازد.‏ (‏افس ۶:‏۱۷‏)‏ برای مثال،‏ کتاب مقدّس نشان می‌دهد که مردگان نمی‌توانند با انسان‌ها ارتباط برقرار کنند.‏ (‏مز ۱۴۶:‏۴‏)‏ همچنین طبق کلام خدا،‏ تنها یَهُوَه می‌تواند آینده را پیش‌بینی کند.‏ (‏اشع ۴۵:‏۲۱؛‏ ۴۶:‏۱۰‏)‏ اگر همواره کلام خدا را بخوانیم و بر آن تعمّق کنیم،‏ می‌توانیم از دروغ‌های شیطان و دیوهایش نفرت ورزیم و خود را از تأثیرات آن محفوظ نگاه داریم.‏ پس از هر نوع عملی که با نیروهای ماورای طبیعی در ارتباط است اجتناب کنید.‏ ما مسیحیان حقیقی هرگز در پی نیروهای ماورای طبیعی نیستیم.‏ برای مثال،‏ هرگز نمی‌خواهیم از طریق مدیوم یا هر طریق دیگری با مردگان ارتباط برقرار کنیم.‏ ما در مراسمی که بر اساس باور زندگی پس از مرگ است شرکت نمی‌کنیم.‏ به علاوه،‏ برای باخبر شدن از آینده به دنبال فالگیران و طالع‌بینان نمی‌رویم.‏ ما به‌خوبی می‌دانیم که چنین اعمالی بسیار خطرناک است و می‌تواند ما را در ارتباط مستقیم با شیطان و دیوهایش قرار دهد.‏ ب۱۹/‏۴ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۸-‏۹

آنانی که به دنبال حکمت این دنیا می‌روند،‏ معیارهای اخلاقی کتاب مقدّس را مسخره می‌کنند و آن‌ها را نامعقول می‌دانند.‏ چنین افرادی شاید بگویند،‏ ‹چرا خدا به انسان‌ها امیال جنسی داده و از آنان می‌خواهد که امیالشان را سرکوب کنند؟‏› دلیل این پرسش این است که بسیاری به اشتباه فکر می‌کنند که باید همیشه مطابق احساساتشان عمل کنند.‏ اما این طرز فکر برخلاف دیدگاه یَهُوَه است.‏ کتاب مقدّس می‌گوید که نباید همیشه مطابق تمایلات نَفْسانی خود عمل کنیم،‏ بلکه باید با امیال اشتباه بجنگیم.‏ اینچنین عزّت‌نفس خواهیم یافت.‏ (‏کول ۳:‏۵‏)‏ به علاوه،‏ یَهُوَه به انسان‌ها این امکان را داده است که در چهارچوب پیوند ازدواج،‏ بدون حس نگرانی یا پشیمانی،‏ امیال جنسی خود را برآورده سازند.‏ (‏۱قر ۷:‏۸،‏ ۹‏)‏ اگر بجای دیدگاه این دنیا،‏ دیدگاه کتاب مقدّس را نسبت به امور جنسی در خود پرورش دهیم،‏ هیچ ضرری برایمان نخواهد داشت.‏ کتاب مقدّس می‌گوید که برقراری رابطهٔ جنسی می‌تواند لذّت‌بخش باشد.‏ (‏امث ۵:‏۱۸،‏ ۱۹‏)‏ با این حال در آنجا آمده است:‏ «هر یک از شما باید بداند که برای قدّوسیت و نیکنامی،‏ چگونه بر بدن خود تسلّط داشته باشد.‏»—‏۱تسا ۴:‏۴،‏ ۵‏.‏ ب۱۹/‏۵ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۷-‏۹

خدا اجازه نمی‌دهد که قدرت‌های سیاسی،‏ قومش را از بین ببرند.‏ خادمان یَهُوَه همواره با افتخار نام او را بر خود داشته‌اند.‏ آنان با اطاعت از فرمان یَهُوَه از بابل عظیم بیرون آمده‌اند.‏ (‏اعما ۱۵:‏۱۶،‏ ۱۷؛‏ مکا ۱۸:‏۴‏)‏ آنان همچنین به دیگران نیز کمک کرده‌اند که چنین کنند.‏ بنابراین،‏ ‹بلایای› بابل عظیم شامل حال خادمان یَهُوَه نخواهد شد.‏ با این حال،‏ ایمان آنان مورد آزمایش قرار خواهد گرفت.‏ (‏حز ۳۸:‏۲،‏ ۸‏)‏ پس از نابودی تمام ادیان کاذب،‏ تنها قومی که بر روی زمین باقی می‌ماند،‏ قوم خدا خواهد بود.‏ در آن زمان،‏ شیطان که بسیار خشمگین است تلاش می‌کند تا از طریق ‹گفته‌های الهام‌شدهٔ ناپاک› یا دروغ‌هایی زیرکانه،‏ گروهی از قدرت‌های سیاسی را برانگیزد که به قوم خدا حمله کنند.‏ (‏مکا ۱۶:‏۱۳،‏ ۱۴‏)‏ کتاب مقدّس این گروه را «جوج از زمین ماجوج» می‌نامد.‏ در واقع،‏ با حملهٔ جوج به قوم خدا،‏ جنگ حارمَگِدّون آغاز خواهد شد.‏—‏مکا ۱۶:‏۱۶‏.‏ ب۱۹/‏۹ ص ۱۱ ¶۱۲-‏۱۳

در زمان اسرائیل باستان،‏ شیطان از طریق ادیان کاذب غیراخلاقیات را ترویج می‌داد.‏ او امروزه نیز به طور مشابه عمل می‌کند.‏ ادیان کاذب نه تنها اعمال غیراخلاقی را تأیید می‌کنند،‏ بلکه آن را ترویج می‌دهند.‏ از این رو،‏ بسیاری از آنانی که ادعای خداپرستی می‌کنند به معیارهای اخلاقی یَهُوَه پشت کرده‌اند.‏ پولُس رسول در نامه‌اش به رومیان به عواقب چنین اعمالی اشاره کرده است.‏ (‏روم ۱:‏۲۸-‏۳۱‏)‏ «اعمال زشت و ناشایست» شامل هر نوع رابطهٔ نامشروع جنسی منجمله همجنس‌گرایی می‌شود.‏ (‏روم ۱:‏۲۴-‏۲۷،‏ ۳۲؛‏ مکا ۲:‏۲۰‏)‏ بنابراین بسیار اهمیت دارد که ما همواره مطیع معیارهای واضح کلام خدا بمانیم.‏ حکمت انسانی برخلاف معیارهای عادلانهٔ یَهُوَه است و گاه حتی آن‌ها را تکذیب می‌کند.‏ حکمت انسانی بجای خصوصیات ثمرهٔ روح،‏ «اعمال نفس» را ترویج می‌دهد.‏ (‏غلا ۵:‏۱۹-‏۲۳‏)‏ حکمت انسانی،‏ بسیاری را تا حدّی مغرور و متکبّر می‌سازد که «خودپرست» می‌شوند.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۲-‏۴‏)‏ این خصوصیات کاملاً برخلاف فروتنی است که یَهُوَه از خادمانش انتظار دارد.‏—‏۲سمو ۲۲:‏۲۸‏.‏ ب۱۹/‏۶ ص ۵-‏۶ ¶۱۲-‏۱۴

ایلیّا در دوران سختی به یَهُوَه خدمت می‌کرد و با مشکلاتی جدّی روبرو بود.‏ یَهُوَه از ایلیّا خواست که بخشی از مسئولیتش را به اِلیشَع واگذار کند.‏ او به این شکل،‏ دوستی خوب به ایلیّا داد تا هنگام دلسردی و ناامیدی در کنارش باشد.‏ به طور مشابه،‏ هنگامی که ما دربارهٔ مشکلاتمان با دوستی نزدیک درددل می‌کنیم،‏ او کمکمان می‌کند که راحت‌تر با نگرانی‌هایمان کنار آییم.‏ (‏۲پاد ۲:‏۲‏)‏ اگر شخصی را در نظر ندارید که سفرهٔ دلتان را برایش باز کنید،‏ با کمک یَهُوَه هم‌ایمانی باتجربه را بیابید که به شما دلگرمی دهد.‏ یَهُوَه به ایلیّا کمک کرد که با اضطراب و نگرانی‌اش مقابله کند و سال‌ها وفادارانه به خدمتش ادامه دهد.‏ نمونهٔ ایلیّا به ما امید و دلگرمی می‌دهد.‏ زیرا ما نیز گاه با مشکلاتی روبرو می‌شویم که از لحاظ جسمی و روحی ما را شدیداً تحت فشار قرار می‌دهد.‏ اگر در چنین شرایطی به یَهُوَه تکیه کنیم،‏ او قدرت لازم را به ما می‌دهد تا بتوانیم به خدمتمان ادامه دهیم.‏—‏اشع ۴۰:‏۲۸،‏ ۲۹‏.‏ ب۱۹/‏۶ ص ۱۵ ¶۴؛‏ ص ۱۶ ¶۹-‏۱۰

ما اکنون می‌توانیم با موعظهٔ خبر خوش پادشاهی خدا،‏ شجاعت خود را تقویت نماییم.‏ زیرا در خدمت موعظه می‌آموزیم که به یَهُوَه اعتماد کنیم و بر ترس از انسان غالب آییم.‏ همان طور که با ورزش کردن می‌توانیم عضلاتمان را تقویت کنیم،‏ از طریق موعظهٔ غیررسمی،‏ موعظهٔ خانه‌به‌خانه و موعظه در اماکن عمومی و محدوده‌های تجاری نیز می‌توانیم شجاعت خود را تقویت نماییم.‏ اگر اکنون با فعال بودن در خدمت موعظه،‏ شجاعت را در خود پرورش دهیم،‏ در آینده نیز می‌توانیم در برابر مخالفت‌ها و ممنوعیت‌ها همچنان به خدمت موعظه ادامه دهیم.‏ (‏۱تسا ۲:‏۱،‏ ۲‏)‏ خواهری وفادار نمونهٔ بسیار خوبی از شجاعت برای ما بجا گذاشت.‏ نانسی یوئِن خواهری بسیار شجاع بود،‏ در حالی که تنها یک و نیم متر قد داشت!‏ از آنجا که او در ممنوعیت‌ها نیز به خدمت موعظه ادامه داد،‏ به بیش از ۲۰ سال حبس در کشور چین محکوم شد.‏ افرادی که او را بازجویی می‌کردند،‏ می‌گفتند که او «سرسخت‌ترین شخص» در آن کشور است!‏ ب۱۹/‏۷ ص ۵-‏۶ ¶۱۳-‏۱۴

برخی مردم مشتاقند که حقایق کلام خدا را بیاموزند،‏ اما بسیاری شاید در ابتدا علاقه‌ای نشان ندهند.‏ در چنین شرایطی ما باید علاقهٔ آنان را برانگیزیم.‏ برای موعظه‌ای مؤثر باید خود را از قبل آماده کنیم.‏ بدین منظور،‏ می‌توانیم موضوعاتی را انتخاب کنیم که مردم به آن علاقه دارند.‏ سپس باید فکر کنیم که چگونه گفتگو را شروع کنیم.‏ برای مثال،‏ می‌توانید از مخاطبتان بپرسید:‏ «می‌خواستم دربارهٔ موضوعی نظر شما را بپرسم.‏ امروزه همهٔ مردم دنیا با مشکلاتی همچون مشکلات ما روبرو هستند.‏ آیا فکر نمی‌کنید یک حکومت جهانی باید تمام این مشکلات را حل کند؟‏» سپس می‌توانید دانیال ۲:‏۴۴ را با شخص بررسی کنید.‏ یا شاید بتوانید به مخاطبتان بگویید:‏ «به نظر شما چگونه می‌توان در تربیت فرزندان موفق بود؟‏» سپس می‌توانید دربارهٔ تَثنیه ۶:‏۶،‏ ۷ با او صحبت کنید.‏ بدون شک،‏ وقتی به دیگران کمک می‌کنیم که شاگرد مسیح شوند،‏ شادی زیادی نصیبمان می‌شود.‏ ب۱۹/‏۷ ص ۱۵ ¶۴،‏ ۶-‏۷

برادری که تجربهٔ زیادی در موعظه به افراد غیرمذهبی در خاور دور دارد می‌گوید:‏ «وقتی شخصی می‌گوید،‏ ‹به خدا اعتقادی ندارم،‏› معمولاً منظورش این است که خدایانی را که مردم محدوده‌اش می‌پرستند قبول ندارد.‏ من اغلب نظر چنین افرادی را تأیید می‌کنم و به آنان می‌گویم که اکثر خدایان واقعی نیستند و ساختهٔ دست بشرند.‏ معمولاً اِرْمیا ۱۶:‏۲۰ را برایشان می‌خوانم،‏ سپس می‌پرسم:‏ ‹چگونه می‌توان خدای واقعی را از خدایان ساختهٔ دست بشر تشخیص داد؟‏› بعد از گوش دادن به نظرات مخاطبم،‏ اِشَعْیا ۴۱:‏۲۳ را به او نشان می‌دهم که می‌گوید:‏ ‹آنچه را که پس از این می‌آید بیان کنید،‏ تا بدانیم که شما خدایانید.‏› سپس دربارهٔ پیشگویی‌های یَهُوَه در مورد آینده با او صحبت می‌کنم.‏» برادری دیگر می‌گوید:‏ «ابتدا دربارهٔ نمونه‌هایی از حکمت کلام خدا،‏ تحقق نبوّت‌های کتاب مقدّس و قوانین فیزیک با آنان صحبت می‌کنم.‏ سپس به این امر اشاره می‌کنم که باید آفریدگاری حکیم در پس همهٔ آن‌ها باشد.‏ وقتی آنان تا حدّی وجود خدا را می‌پذیرند،‏ آنچه را که کتاب مقدّس دربارهٔ یَهُوَه می‌گوید به آنان نشان می‌دهم.‏» ب۱۹/‏۷ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۴-‏۱۵

‏‹چیزهای پراهمیت› شامل تقدّس نام یَهُوَه،‏ تحقق مقاصد او و صلح و اتحاد در جماعات مسیحی است.‏ (‏مت ۶:‏۹،‏ ۱۰؛‏ یو ۱۳:‏۳۵‏)‏ اگر ما زندگی‌مان را حول چنین چیزهای پراهمیتی پیش ببریم،‏ نشان می‌دهیم که یَهُوَه را دوست داریم.‏ پولُس همچنین گفت که باید ‹پاکدل باشید.‏› البته ما نمی‌توانیم همچون یَهُوَه پاک باشیم.‏ اما اگر با تمام وجود به یَهُوَه محبت ورزیم و چیزهای پراهمیت‌تر را تشخیص دهیم،‏ مورد تأیید او خواهیم بود.‏ یکی از راه‌هایی که می‌توانیم به یَهُوَه محبت ورزیم این است که تلاش کنیم دیگران را لغزش ندهیم.‏ گفتهٔ پولُس دربارهٔ لغزش دیگران،‏ هشداری بسیار جدّی است.‏ اما چگونه ممکن است ما باعث لغزش دیگران شویم؟‏ تفریحات،‏ نوع لباس و یا حتی شغلمان می‌تواند باعث لغزش دیگران باشد.‏ شاید عمل ما برخلاف اصول یَهُوَه نباشد.‏ اما بسیار اهمیت دارد که مراقب باشیم با اعمالمان دیگران را لغزش ندهیم.‏ عیسی در این باره گفت که اگر سنگ آسیابی به گردنمان بسته شود و به دریا انداخته شویم،‏ بهتر از آن است که باعث لغزش یکی از برادران و خواهرانمان شویم!‏—‏مت ۱۸:‏۶‏.‏ ب۱۹/‏۸ ص ۱۰ ¶۹-‏۱۱

شاهدان یَهُوَه در سال ۱۹۳۵ پی بردند که گروه عظیم در رؤیای یوحنا،‏ مسیحیان وفاداری هستند که چشم‌انتظار زندگی ابدی بر روی زمین می‌باشند.‏ (‏مکا ۷:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ این گروه برای نجات از مصیبت عظیم،‏ باید پیش از آغاز حکومت هزارسالهٔ مسیح،‏ با یَهُوَه و معیارهای او آشنا شوند و ایمانی قوی در خود پرورش دهند.‏ تنها در این صورت می‌توانند ‹از هر آنچه باید به وقوع بپیوندد،‏ نجات یابند.‏› (‏لو ۲۱:‏۳۴-‏۳۶‏)‏ گروه عظیم با شادی در انتظار دستیابی به زندگی ابدی بر روی زمین هستند.‏ آنان به‌خوبی می‌دانند که این یَهُوَه است که تعیین می‌کند چه کسانی در آسمان او را بپرستند و چه کسانی بر روی زمین.‏ به علاوه،‏ گروه عظیم و مسح‌شدگان می‌دانند که تنها از طریق لطف یَهُوَه که با قربانی عیسی نشان داده شده است،‏ می‌توانند به پاداششان دست یابند.‏—‏روم ۳:‏۲۴‏.‏ ب۱۹/‏۹ ص ۲۸ ¶۱۰؛‏ ص ۲۹ ¶۱۲-‏۱۳

آیا خدمتی جدید به شما محوّل شده است؟‏ شما می‌توانید در شرایط جدید نیز با موفقیت به خدمتتان ادامه دهید.‏ تغییر در نوع خدمتتان را نوعی تنبیه یا پسرفت ندانید.‏ بر برکات یَهُوَه تمرکز کنید و همچنان به موعظه ادامه دهید.‏ در این زمینه می‌توانید مسیحیان قرن اول را سرمشق قرار دهید که «بشارت کلام خدا را در سراسر سرزمین‌هایی که به آن پا می‌گذاشتند،‏ اعلام می‌کردند.‏» (‏اعما ۸:‏۱،‏ ۴‏)‏ مطمئناً تلاش‌های شما در خدمت موعظه نتایج خوبی به همراه خواهد داشت.‏ برای مثال،‏ وقتی برخی پیشگامان مجبور به ترک کشوری شدند که در آن خدمت می‌کردند،‏ به یکی از کشورهای همسایه رفتند که در آنجا افراد زیادی به زبان آنان صحبت می‌کردند.‏ تنها در عرض چند ماه،‏ آنان گروه‌هایی به زبان خودشان تشکیل دادند و علاقه‌مندان بسیاری در جلساتشان شرکت کردند.‏ یَهُوَه عامل اصلی شادی ماست.‏ بنابراین،‏ اگر بخواهیم شادی‌مان را حفظ کنیم باید به یَهُوَه نزدیک بمانیم و همواره به دنبال حکمت و راهنمایی‌های او باشیم.‏ اگر مسئولیت قبلی خود را خیلی دوست داشتید،‏ به این دلیل بود که خود را وقف آن کرده بودید.‏ بنابراین سعی کنید که اکنون نیز خود را کاملاً وقف مسئولیت جدیدتان کنید.‏ به این شکل،‏ یَهُوَه کمکتان می‌کند که این مسئولیت نیز برایتان لذّت‌بخش شود.‏—‏جا ۷:‏۱۰‏.‏ ب۱۹/‏۸ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۵-‏۱۶

ما باید خود را تسلیم یَهُوَه کنیم،‏ چرا که او خالق ماست.‏ بنابراین،‏ این حق را دارد که برای مخلوقاتش معیارهایی تعیین کند.‏ (‏مکا ۴:‏۱۱‏)‏ دلیل دیگر اطاعت ما از یَهُوَه این است که او بهترین حاکم ماست.‏ در طول تاریخ،‏ بسیاری از حاکمانی که بر انسان‌ها حکمرانی کرده‌اند،‏ از قدرت و اختیاراتی برخوردار بوده‌اند.‏ اما یَهُوَه در مقایسه با آنان،‏ حکیم‌ترین،‏ مهربان‌ترین،‏ بخشنده‌ترین و دلسوزترین حاکم تمام اعصار است.‏ (‏خرو ۳۴:‏۶؛‏ روم ۱۶:‏۲۷؛‏ ۱یو ۴:‏۸‏)‏ ما برای این که خود را تسلیم یَهُوَه سازیم باید تلاش کنیم که در همهٔ امور مطیع او باشیم و بر عقل خود تکیه نکنیم.‏ (‏امث ۳:‏۵‏)‏ هر چه بیشتر با خصوصیات زیبای یَهُوَه آشنا شویم،‏ اطاعت از او برایمان راحت‌تر می‌شود؛‏ این خصوصیات در همهٔ اعمال او دیده می‌شود.‏ (‏مز ۱۴۵:‏۹‏)‏ هر چه بیشتر یَهُوَه را بشناسیم،‏ محبتمان به او بیشتر می‌شود.‏ وقتی محبت به یَهُوَه در قلبمان باشد،‏ دیگر به لیستی بلند از باید و نبایدها نیاز نداریم.‏ ب۱۹/‏۹ ص ۱۴ ¶۱،‏ ۳

شیطان با دروغ‌هایش به‌قدری بر مردم فشار می‌آورد که آنان احساس دلسردی و ناامیدی می‌کنند.‏ برای مثال،‏ او می‌خواهد ما احساس بی‌ارزشی کنیم و فکر کنیم که یَهُوَه خطاهایمان را نمی‌بخشد.‏ (‏یو ۸:‏۴۴‏)‏ اما وقتی ‹نزد عیسی می‌رویم،‏› گناهانمان بخشیده می‌شود.‏ (‏مت ۱۱:‏۲۸‏)‏ همچنین می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که یَهُوَه ما را از صمیم دل دوست دارد.‏ (‏روم ۸:‏۳۲،‏ ۳۸،‏ ۳۹‏)‏ وقتی به دیگران کمک می‌کنیم که به یَهُوَه تکیه کنند و می‌بینیم که زندگی‌شان بهبود می‌یابد،‏ شادی زیادی نصیبمان می‌شود.‏ مسئولیتی که عیسی به ما واگذار کرده است با دیگر مسئولیت‌هایمان تفاوت دارد.‏ برای مثال،‏ بسیاری پس از پایان یک روز کاری،‏ نه تنها خیلی خسته هستند بلکه احساس رضایت هم نمی‌کنند.‏ برعکس،‏ زمانی که وقتمان را در خدمت به یَهُوَه و عیسی صرف می‌کنیم،‏ از ته دل احساس رضایت می‌کنیم.‏ شاید شرکت در جلسات برایمان مشکل باشد.‏ اما اغلب با نیرویی تازه از جلسه به خانه برمی‌گردیم.‏ ما پس از خدمت موعظه یا مطالعهٔ شخصی نیز احساس مشابهی داریم.‏ به راستی پاداشی که از چنین فعالیت‌هایی نصیبمان می‌شود بسیار فراتر از انرژی‌ای است که صرف می‌کنیم!‏ ب۱۹/‏۹ ص ۲۰ ¶۱؛‏ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۵-‏۱۶

اکنون که زمان اندکی تا آغاز «روز یَهُوَه» باقی مانده است،‏ یَهُوَه از ما انتظار دارد که همچنان بر خدمت موعظه تمرکز کنیم.‏ ما باید ‹همواره در کار خداوند بسیار فعال باشیم.‏› (‏۱قر ۱۵:‏۵۸‏)‏ عیسی نیز هنگام صحبت دربارهٔ وقایع روزهای آخر،‏ در مورد فعالیت موعظهٔ ما چنین گفت:‏ «همچنین اول باید خبر خوش در بین همهٔ قوم‌ها موعظه شود.‏» (‏مرق ۱۳:‏۴،‏ ۸،‏ ۱۰؛‏ مت ۲۴:‏۱۴‏)‏ تصوّرش را بکنید هر بار که به خدمت موعظه می‌روید،‏ در تحقق این پیشگویی کتاب مقدّس نقش دارید!‏ شاید با خود فکر کنید که پیشرفت فعالیت موعظه چگونه بوده است.‏ هر ساله،‏ مردم بیشتری خبر خوش را می‌شنوند.‏ برای مثال،‏ تعداد مبشّران خبر خوش را در روزهای آخر در نظر بگیرید.‏ در سال ۱۹۱۴،‏ در ۴۳ سرزمین ۵۱۵۵ مبشّر وجود داشت.‏ در حالی که اکنون در ۲۴۰ سرزمین حدود ٫۵‏۸ میلیون مبشّر وجود دارد!‏ با این حال،‏ فعالیت موعظه هنوز پایان نیافته است.‏ ما باید همچنان به دیگران اعلام کنیم که تنها پادشاهی خدا می‌تواند به مشکلات بشر پایان دهد.‏—‏مز ۱۴۵:‏۱۱-‏۱۳‏.‏ ب۱۹/‏۱۰ ص ۸ ¶۳؛‏ ص ۹-‏۱۰ ¶۷-‏۸

یَهُوَه برای کمک به داوود پادشاه از بَرزِلّایی استفاده کرد.‏ داوود و قومش،‏ در حالی که از پسرش اَبشالوم فرار می‌کردند،‏ ‹گرسنه و خسته و تشنه› بودند.‏ بَرزِلّایی که در آن زمان سالخورده بود،‏ برای کمک به داوود و همراهانش زندگی خود را به خطر انداخت.‏ او فکر نکرد که به دلیل سن بالایی که دارد،‏ یَهُوَه دیگر از او استفاده نخواهد کرد.‏ بلکه برای برآورده کردن نیازهای خادمان خدا،‏ هر آنچه از دستش برمی‌آمد انجام داد.‏ (‏۲سمو ۱۷:‏۲۷-‏۲۹‏)‏ ما چه درسی می‌آموزیم؟‏ در هر سنی باشیم،‏ یَهُوَه می‌تواند از ما استفاده کند تا نیازهای اولیهٔ هم‌ایمانانمان را چه در جماعت خودمان چه در نقاط دوردست،‏ برطرف سازد.‏ (‏امث ۳:‏۲۷،‏ ۲۸؛‏ ۱۹:‏۱۷‏)‏ حتی اگر قادر نباشیم مستقیماً به آنان کمک کنیم،‏ شاید بتوانیم با اهدای اعانه بابت فعالیت جهانی،‏ نیازهای هم‌ایمانانمان را برآورده سازیم.‏—‏۲قر ۸:‏۱۴،‏ ۱۵‏.‏ ب۱۹/‏۱۰ ص ۲۱ ¶۶

شاید اگر در گذشته شخصی ما را رنجانده باشد،‏ دیگر به‌راحتی نتوانیم دربارهٔ افکار و احساساتمان با دیگران صحبت کنیم.‏ (‏امث ۱۸:‏۱۹‏)‏ یا شاید فکر کنیم که برای صمیمی‌تر شدن با دوستانمان،‏ زمان و انرژی کافی نداریم.‏ اما هرگز نباید دست از تلاش بکشیم.‏ اگر بخواهیم هنگام رویارویی با سختی‌های آینده روی کمک هم‌ایمانانمان حساب کنیم،‏ اکنون باید رابطهٔ دوستی‌مان را با آنان صمیمی‌تر کنیم.‏ یکی از مهم‌ترین راه‌هایی که می‌توانیم چنین کنیم این است که دربارهٔ افکار و احساساتمان با آنان صحبت کنیم.‏ (‏۱پطر ۱:‏۲۲‏)‏ عیسی با دوستانش صمیمانه صحبت می‌کرد و به این شکل نشان می‌داد که به آنان اعتماد دارد.‏ (‏یو ۱۵:‏۱۵‏)‏ به طور مشابه،‏ ما می‌توانیم دربارهٔ موضوعاتی که باعث شادی،‏ نگرانی و ناراحتی ماست با دوستانمان صحبت کنیم.‏ اگر با دقت به صحبت‌های شخصی دیگر گوش دهیم،‏ احتمالاً متوجه می‌شویم که افکار،‏ احساسات و اهداف مشترک زیادی داریم.‏ گفتگوی صمیمانه باعث تقویت دوستی‌ها و صمیمی‌تر شدن روابط می‌گردد.‏ اگر برای درددل با دیگران پیشقدم شویم،‏ رابطهٔ دوستی‌مان با آنان صمیمی‌تر می‌شود.‏—‏امث ۲۷:‏۹‏.‏ ب۱۹/‏۱۱ ص ۴ ¶۸-‏۹

احتمالاً پیامی که طی مصیبت عظیم اعلام می‌کنیم،‏ کاملاً متفاوت خواهد بود.‏ ما اکنون خبر خوش پادشاهی خدا را به دیگران موعظه می‌کنیم و تلاش می‌کنیم که شاگرد بسازیم.‏ اما طی مصیبت عظیم پیامی بسیاری صریح را موعظه خواهیم کرد که در کتاب مقدّس به باران تگرگ تشبیه شده است.‏ (‏مکا ۱۶:‏۲۱‏)‏ شاید در آن زمان به دیگران اعلام کنیم که دنیای شیطان به زودی کاملاً نابود خواهد شد.‏ در هر صورت،‏ در آن زمان پی خواهیم برد که دقیقاً چه پیامی را باید موعظه کنیم و به چه شکل باید آن را اعلام نماییم.‏ آیا از روش‌هایی استفاده می‌کنیم که طی قرن گذشته از طریق آن‌ها موعظه کرده‌ایم یا روش‌های دیگری را به کار خواهیم برد؟‏ ما اکنون پاسخ این سؤالات را نمی‌دانیم.‏ اما این افتخار را خواهیم داشت که پیام داوری یَهُوَه را با شهامت اعلام کنیم.‏ (‏حز ۲:‏۳-‏۵‏)‏ به احتمال زیاد،‏ پیامی که در آینده اعلام خواهیم کرد،‏ حکومت‌ها را برمی‌انگیزد که فعالیت موعظه‌مان را برای همیشه متوقف سازند.‏ بنابراین،‏ همان طور که اکنون در خدمت موعظه به یَهُوَه تکیه می‌کنیم،‏ در آن زمان نیز به حمایت و پشتیبانی او نیاز خواهیم داشت.‏ ما می‌توانیم مطمئن باشیم که یَهُوَه قوّت لازم را به ما می‌دهد تا مقصودش را به انجام رسانیم.‏—‏میکا ۳:‏۸‏.‏ ب۱۹/‏۱۰ ص ۱۶ ¶۸-‏۹

واژهٔ «منحرف شدن» نشان می‌دهد که ممکن است به‌تدریج در پی کسب اموالی باشیم که به آن‌ها نیاز نداریم.‏ بدین شکل،‏ ممکن است دلمان را به «بسیاری امیال بیهوده و مضر» گرفتار کنیم.‏ (‏۱تیمو ۶:‏۹‏)‏ هرگز نباید فراموش کنیم که شیطان از این گونه امیال برای تضعیف ایمانمان استفاده می‌کند.‏ حال فرض کنید که وضعیت مالی‌تان طوری است که قدرت خرید هر آنچه را که دلتان می‌خواهد دارید.‏ چنین کاری لزوماً اشتباه نیست.‏ اما باید پیش از خریدهای غیرضروری جنبه‌های گوناگونی را در نظر بگیریم.‏ برای مثال،‏ آیا وقت و انرژی استفاده و نگهداری از آنچه را که می‌خریم داریم؟‏ آیا ممکن است عشق به مادیات در دلمان ریشه کند؟‏ آیا عشق به مادیات،‏ ممکن است باعث شود مانند مرد جوانی عمل کنیم که دعوت عیسی و خدمت بیشتر به یَهُوَه را نپذیرفت؟‏ (‏مرق ۱۰:‏۱۷-‏۲۲‏)‏ چقدر بهتر است که زندگی‌مان را ساده نگاه داریم و وقت و انرژی باارزشمان را در خدمت به یَهُوَه صرف کنیم!‏ ب۱۹/‏۱۱ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۱۵-‏۱۶

یَهُوَه می‌تواند به شما «قدرت عمل» بخشد تا به تصمیماتتان جامهٔ عمل بپوشانید.‏ (‏فیلیپ ۲:‏۱۳‏)‏ بنابراین،‏ از یَهُوَه بخواهید تا از طریق روح مقدّسش به شما قدرت لازم را بدهد.‏ اگر فکر می‌کنید که یَهُوَه هنوز به دعایتان پاسخ نداده است،‏ همچنان به دعا کردن ادامه دهید.‏ عیسی در این باره گفت:‏ «پیوسته [روح‌القدس را] بطلبید که به شما داده خواهد شد.‏» (‏لو ۱۱:‏۹،‏ ۱۳‏)‏ همچنین برنامه‌ریزی کنید.‏ برای به پایان رساندن هر پروژه‌ای،‏ ابتدا باید برنامه‌ریزی کرد و سپس مطابق آن پیش رفت.‏ به طور مشابه،‏ وقتی تصمیم بزرگی می‌گیرید،‏ می‌توانید برای عملی ساختن آن،‏ اهدافی کوچک‌تر تعیین کنید.‏ به این شکل،‏ با دستیابی به هر هدف متوجه می‌شوید که تا چه حد پیش رفته‌اید.‏ پولُس مسیحیان قُرِنتُس را ترغیب کرد تا بجای این که پس از آمدن او اعانات خود را جمع‌آوری کنند،‏ «روز اول هر هفته» مبلغی را برای این منظور کنار بگذارند.‏ (‏۱قر ۱۶:‏۲‏)‏ مزیت دیگر تعیین اهدافی کوچک‌تر،‏ این است که همواره اطمینان خواهید داشت که می‌توانید آن‌ها را عملی سازید.‏ ب۱۹/‏۱۱ ص ۲۹ ¶۱۳-‏۱۴

ما با نام یَهُوَه و برخی سخنان و اعمال او آشنا هستیم.‏ اما برای کسب شناختی دقیق باید قدم‌های دیگری نیز برداریم.‏ اول،‏ باید برای شناخت بیشتر یَهُوَه و خصوصیات زیبای او وقت صرف کنیم.‏ سپس می‌توانیم نیات و انگیزه‌های او را درک کنیم.‏ به این شکل،‏ می‌توانیم تشخیص دهیم که آیا تصمیمات،‏ افکار و اعمالمان مورد تأیید اوست یا خیر.‏ همچنین وقتی دریابیم که یَهُوَه از ما چه انتظاری دارد،‏ باید هماهنگ با آن وارد عمل شویم.‏ شاید به دلیل این که می‌خواهیم به یَهُوَه خدمت کنیم،‏ مورد تمسخر دیگران قرار گیریم.‏ حتی شاید به دلیل معاشرت با شاهدان یَهُوَه با ما مخالفت شود.‏ با این حال،‏ اگر به یَهُوَه اعتماد داشته باشیم،‏ او هرگز ما را تنها نمی‌گذارد.‏ ما می‌توانیم به یَهُوَه نزدیک شویم و تا ابد دوست او باشیم.‏ اما آیا ما انسان‌های ناکامل،‏ واقعاً می‌توانیم شناخت دقیقی از یَهُوَه کسب کنیم؟‏ بله!‏ ب۱۹/‏۱۲ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۳-‏۴

تعلیم دادن به فرزندان گاه می‌تواند برای والدین بسیار مشکل باشد.‏ اما از آنجایی که فرزندان هدیه‌ای از طرف یَهُوَه هستند،‏ او همواره آمادهٔ کمک به والدین است.‏ او با اشتیاق به دعاهای والدین گوش می‌دهد و از طریق کتاب مقدّس،‏ نشریات مسیحی و دیگر والدین باتجربه در جماعت به دعای آنان پاسخ می‌دهد.‏ بسیاری می‌گویند که تربیت فرزندان پروژه‌ای ۲۰ ساله است.‏ اما واقعیت این است که والدین هرگز بازنشسته نخواهند شد!‏ ابراز عشق و محبت به فرزندان،‏ وقت صرف کردن با آنان و تربیت آنان بر اساس اصول کتاب مقدّس جزو ارزشمندترین کارهایی است که والدین می‌توانند برای فرزندانشان انجام دهند.‏ البته،‏ واکنش هر فرزند می‌تواند متفاوت باشد.‏ با این حال،‏ بسیاری از فرزندانی که والدینشان شاهد یَهُوَه بوده‌اند احساسی همچون احساس جوآنا مِی در آسیا دارند که می‌گوید:‏ «واقعاً قدردانم که والدینم طوری مرا تربیت کرده‌اند که بتوانم رابطهٔ نزدیکی با یَهُوَه داشته باشم.‏ آنان نه تنها مرا به دنیا آوردند،‏ بلکه زندگی‌ای پرمفهوم به من بخشیدند.‏» (‏امث ۲۳:‏۲۴،‏ ۲۵‏)‏ میلیون‌ها خواهر و برادر که در چنین شرایطی بزرگ شده‌اند نیز احساسی مشابه دارند.‏ ب۱۹/‏۱۲ ص ۲۷ ¶۲۱-‏۲۲

ما به‌راحتی می‌توانیم برادران و خواهرانی را بیابیم که به دلگرمی نیاز دارند.‏ با وجود برخی موانع،‏ ما باید همواره به دنبال راهی باشیم که برای کمک به دیگران پیشقدم شویم.‏ برای مثال،‏ شاید ندانیم با چه سخنان و اعمالی می‌توانیم به شخص دلگرمی دهیم.‏ با وجود این،‏ ما نیز اگر به دیگران توجه و علاقه نشان دهیم می‌توانیم به شکلی مؤثر به آنان دلگرمی دهیم.‏ هر چه به پایان نظام حاضر نزدیک‌تر می‌شویم،‏ وضعیت دنیا بدتر و زندگی سخت‌تر می‌شود.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱۳‏)‏ از طرف دیگر،‏ ما ناکاملیم و مرتکب خطا می‌شویم.‏ بنابراین،‏ همچنان به دلگرمی نیاز خواهیم داشت.‏ دلگرمی یافتن از دیگران،‏ یکی از عواملی بود که پولُس را قادر ساخت تا پایان عمرش وفادار بماند.‏ باشد که همچون آریستارخوس وفادار،‏ همچون تیخیکوس قابل اعتماد و همچون مَرقُس آمادهٔ خدمت به دیگران باشیم.‏ بله،‏ ما می‌توانیم به برادران و خواهرانمان کمک کنیم که همچنان با ایمانی راسخ،‏ در خدمت به یَهُوَه وفادار بمانند.‏—‏۱تسا ۳:‏۲،‏ ۳‏.‏ ب۲۰/‏۱ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۷-‏۱۹

مسح‌شدگان،‏ از دیگران انتظار ندارند که رفتاری متفاوت با آنان داشته باشند.‏ (‏فیلیپ ۲:‏۲،‏ ۳‏)‏ آنان می‌دانند که شاید برخی در ابتدا باور نکنند که آنان مسح شده‌اند،‏ زیرا وقتی یَهُوَه آنان را برگزید،‏ دیگران را از این امر آگاه نساخت.‏ همچنین آنان می‌دانند که در کتاب مقدّس آمده است که نباید ادعای کسی را که می‌گوید از طرف خدا منصوب شده است،‏ سریع باور کرد.‏ از آنجایی که آنان نمی‌خواهند توجه دیگران را به خود جلب کنند،‏ هنگام آشنایی با دیگران نمی‌گویند که از طریق روح یَهُوَه مسح شده‌اند.‏ به علاوه،‏ شخص مسح‌شده هرگز به برگزیدگی خود نمی‌بالد.‏ (‏۱قر ۴:‏۷،‏ ۸‏)‏ مسح‌شدگان خود را همچون اعضای گروهی خاص نمی‌دانند و فکر نمی‌کنند که تنها باید با دیگر مسح‌شدگان معاشرت کنند.‏ آنان سعی نمی‌کنند که دیگر مسح‌شدگان را بیابند و دربارهٔ مسح شدن خود با یکدیگر صحبت کنند یا کتاب مقدّس را با هم مطالعه کنند.‏ (‏غلا ۱:‏۱۵-‏۱۷‏)‏ چنین اعمالی اتحاد جماعت را بر هم می‌زند و برخلاف عملکرد روح یَهُوَه است؛‏ چرا که روح یَهُوَه صلح و اتحاد را ترویج می‌دهد.‏—‏روم ۱۶:‏۱۷،‏ ۱۸‏.‏ ب۲۰/‏۱ ص ۲۸ ¶۶-‏۷

در آن زمان،‏ شاید پیروان سابق ادیان دیگر از این که می‌بینند دین شاهدان یَهُوَه همچنان پابرجاست خشمگین شوند.‏ می‌توان تصوّر کرد که این امر جنجال زیادی به پا خواهد کرد؛‏ برای مثال در شبکه‌های اجتماعی.‏ شیطان و حکومت‌هایش از ما نفرت خواهند داشت،‏ زیرا دین ما تنها دینی است که نابود نشده است.‏ پس حکومت‌ها درمی‌یابند که نتوانسته‌اند همهٔ ادیان را از بین ببرند.‏ بنابراین،‏ توجه همه بر قوم خدا متمرکز خواهد شد.‏ در آن زمان،‏ حکومت‌ها در نقش جوج از ماجوج وارد عمل خواهند شد.‏ آنان با یکدیگر متحد می‌شوند و با تمام قدرت به قوم خدا حمله می‌کنند.‏ (‏حز ۳۸:‏۲،‏ ۱۴-‏۱۶‏)‏ از آنجا که ما همهٔ جزئیات را دربارهٔ مصیبت عظیم نمی‌دانیم،‏ شاید نگران و مضطرب شویم.‏ اما نباید هیچ ترسی از آن به دل راه دهیم.‏ چرا که یَهُوَه دستورالعمل‌هایی در اختیارمان می‌گذارد که باعث نجاتمان می‌گردد.‏—‏مز ۳۴:‏۱۹‏.‏ ب۱۹/‏۱۰ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۱۰-‏۱۱

می‌خواهیم در کنار احساس قدردانی‌مان به یَهُوَه،‏ در سخنان و اعمالمان نیز این قدردانی را ابراز کنیم.‏ این امر ما را از مردم دنیای امروز متمایز می‌کند.‏ آنان بابت آنچه خدا برایشان کرده است قدردان نیستند.‏ در واقع،‏ ناسپاسی یکی از نشانه‌های «روزهای آخر» است.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱،‏ ۲‏)‏ هرگز نمی‌خواهیم چنین روحیه‌ای در ما رخنه کند.‏ والدین نمی‌خواهند فرزندانشان با هم بحث کنند،‏ بلکه می‌خواهند آنان با هم دوست باشند.‏ مشابهاً یَهُوَه نیز همین را برای فرزندانش می‌خواهد.‏ در واقع،‏ محبتمان به یکدیگر نشان می‌دهد که ما مسیحیان حقیقی هستیم.‏ (‏یو ۱۳:‏۳۵‏)‏ ما نیز همچون مزمورنویس می‌گوییم:‏ «چه خوش و چه دلپسند است که برادران به یکدلی با هم به سر برند!‏» (‏مز ۱۳۳:‏۱‏)‏ ما با ابراز محبت به برادران و خواهرانمان به یَهُوَه ثابت می‌کنیم که دوستش داریم.‏ (‏۱یو ۴:‏۲۰‏)‏ به‌راستی چه زیبا و فوق‌العاده است که عضو خانواده‌ای باشیم که در آن،‏ برادران و خواهران ‹نسبت به یکدیگر مهربان و عمیقاً دلسوزند.‏›—‏افس ۴:‏۳۲‏.‏ ب۲۰/‏۲ ص ۹ ¶۶-‏۷

اضطراب و نگرانی حَنّا فوراً از بین نرفت.‏ او هنوز باید با فِنِنَّه زندگی می‌کرد.‏ کتاب مقدّس نیز اشاره نمی‌کند که رفتار فِنِنَّه تغییر کرد.‏ بنابراین حَنّا باید همچنان سخنان طعنه‌آمیز او را تحمّل می‌کرد.‏ اما اکنون قادر بود آرامش درونی خود را حفظ کند.‏ او وقتی اطمینان یافت که یَهُوَه دعایش را شنیده است،‏ دیگر مضطرب و نگران نبود.‏ یَهُوَه به او دلگرمی و آرامش داد.‏ مدتی پس از آن نیز یَهُوَه به دعای حَنّا پاسخ داد و او صاحب فرزند شد.‏ (‏۱سمو ۱:‏۲،‏ ۶،‏ ۷،‏ ۱۷-‏۲۰‏)‏ حتی اگر هنوز مشکلمان برطرف نشده است می‌توانیم آرامش خود را بازیابیم.‏ علی‌رغم دعاهای مستمر و شرکت مرتب در جلسات شاید مشکلاتمان کاملاً برطرف نشود.‏ با این حال،‏ اگر ما نیز همچون حَنّا از یَهُوَه کمک بخواهیم،‏ هیچ چیز نمی‌تواند مانع شود که او به ما دلگرمی و آرامش دهد.‏ یَهُوَه هرگز ما را فراموش نمی‌کند و دیر یا زود به وفاداری ما پاداش می‌دهد.‏—‏عبر ۱۱:‏۶‏.‏ ب۲۰/‏۲ ص ۲۲ ¶۹-‏۱۰

پیران جماعت اصولی را از کتاب مقدس با اعضای جماعت در میان می‌گذارند که کمکشان کند رفتاری حکیمانه داشته باشند.‏ چرا در مواقعی که باید صحبت کنیم،‏ بسیار اهمیت دارد که از خود شجاعت نشان دهیم و ساکت نمانیم؟‏ برای مثال،‏ عیلی کاهن اعظم،‏ دو پسرش را بسیار دوست می‌داشت.‏ اما پسرانش احترامی برای یَهُوَه قائل نبودند.‏ آنان مسئولیت مهم کهانت را در خیمهٔ عبادت بر عهده داشتند.‏ اما از اختیاراتشان سوءاستفاده می‌کردند،‏ برای قربانی‌هایی که به یَهُوَه تقدیم می‌شد احترامی قائل نبودند و بدون هیچ ابایی دست به اعمال نامشروع جنسی می‌زدند.‏ (‏۱سمو ۲:‏۱۲-‏۱۷،‏ ۲۲‏)‏ مطابق شریعت،‏ پسران عیلی مستحق مرگ بودند.‏ اما عیلی تنها با ملایمت آنان را سرزنش کرد و اجازه داد به خدمتشان در خیمهٔ عبادت ادامه دهند.‏ (‏تث ۲۱:‏۱۸-‏۲۱‏)‏ واکنش یَهُوَه نسبت به نحوهٔ عملکرد عیلی چه بود؟‏ او به عیلی گفت:‏ ‹چرا پسرانت را بیش از من حرمت می‌نهی؟‏› سپس،‏ پسران شریر او را محکوم به مرگ کرد.‏—‏۱سمو ۲:‏۲۹،‏ ۳۴‏.‏ ب۲۰/‏۳ ص ۱۹ ¶۴-‏۵